Categoriearchief: Quiltshows

Het blijft trekken

Iets nieuws maken trekt momenteel harder aan me dan een ‘oudje’ afmaken; toen ik vorige week een mooie lap ‘commerciële stof’ van mijn moeder kreeg, zag ik gelijk dat het perfect bij een vorig jaar voor mijn verjaardag uitgekozen pakketje 15x15tjes (van de “Marblehead” Paintbrush Studio serie) zou passen. Even probeerde ik nog of een andere serie er ook bij zou kunnen, om de top wat groter te krijgen, maar dat zou teveel geschreeuw om aandacht zijn geweest, en al die herrie op bed, dat slaapt vast niet lekker. Dus hield ik het bij die ene serie, geholpen door de lapje van mijn moeder en een andere lichte lap van deze serie waarvan ik ook royaal had ingekocht, want lichte stof komt altijd wel van pas. Het plan is nog altijd dat ik een top maak die achter de andere scrapquilttop kan komen, zodat je een quilt heb met 2 mooie kanten.

Voor het avondeten had ik alles al gesneden,

en na het avondeten begon ik met naaien en strijken, onderbroken door gezamenlijk kijken naar de serie Game of Thrones op HBO. De stof die ik van mijn moeder heb gekregen is gebruikt als cornerstones

zo zag het er uit toen ik gisteravond om 11 uur stopte, de blokken liggen nog los tegen elkaar aan (ik ben wel snel, maar niet zo snel) ik moet nog wat schuiven met kleuren, want de grijze onderaan hadden eigenlijk bovenaan gemoeten, maar het plafond was bereikt. De 15×15 lapjes zijn op, ojee, dus dit is het , en dan recht afsnijden, een lichte rand rondom, en met een border er omheen…. of ga ik nog even een pakketje scoren, en hiervan een soort dambord maar dan 2 rijen breed border rond maken? Ik kan voor het scoren wachten tot eind van de week, want dan is de tentoonstelling van de Diamond Patchers in Terneuzen, 23 t/m 25 Mei, Vliegende Vaart 10, Terneuzen, dit ligt aan de rand van de stad, niet ver van het ziekenhuis vandaan. Quiltwinkel de Parel uit Groede én Quiltshop Leur staan hier dan, en de tentoonstelling is echt de moeite waard! Mijn moeder hangt er ook met heel veel quiltjes en quilts.

Vanmorgen ben ik voor het bevolkingsonderzoek naar de stad gegaan om even met beide borsten in de tietenpletter te hangen, een event waar ik me altijd op verheug, maar niet heus. Elke keer is er weer iets nieuws, vorige keer was het de verbetering aan de klemplaat die na de foto automatisch los schoot, zodat je niet draaierig van de pijn hangend aan een borst moest wachten tot de fotografe bij je was en de knop handmatig los draaide. Deze keer moest de okselpartij ook op de foto, en dus moest schouder laag, torso iets gedraaid, nee andere kant op, buik in, borst vooruit, stukje naar rechts, kin omhoog en hoofd opzij, arm vooruit stekend en met andere hand mijn vrije borst even opzij trekken, en dan werd de tiet met omringend weefsel geplet, waarbij mijn mond automatisch open getrokken werd en mijn oorlel mijn sleutelbeen raakte, en bij dit alles vooral even stil blijven staan. En dit 4 keer, nee, ik heb geen 4 borsten, maar ze moesten per stuk van 2 kanten ~~geplet~~ belicht worden. Mijn commentaar bezorgde de fotografe bijna de slappe lach, het leek wel fitness op microgebied, wat verzinnen ze de volgende keer, dat de klieren in de hals er op moeten komen? Voor mijn gevoel was dat deze keer al bijna gelukt.

B&B

Buit en Bezigheden. Een beetje een vervolg op het blogje van gisteren over Veldhoven, mijn buit: de mooie tas, de broche, de waskrijtjes, waarvan ik in eerste instantie dacht dat het de paintsticks waren, niet dus, twee mooie klosjes zijde garen van Yli en dan… de templates van Marti Mitchell voor de Winding Ways quilt, blokmaat 8,5 inch (21,5 cm) gekocht bij de Gelrebloem. Haha, ik zeg niks, maar zal er hopelijk snel iets meer over bloggen.

Oja, de tentoonstellingsfoto’s van Veldhoven van vorig jaar staan nu ook in deze set van foto’s.

Gisteravond ben ik -terwijl de foto’s allemaal in ‘joeptjoep’ werden opgeladen- begonnen met de volgende stap van de Double Wedding Ring, namelijk de meloenen tegen het middendeel naaien, en zowaar lukte het me vrij vlotjes, ondanks een licht gehavende duim. Ik zie dat ik het naadje nog iets moet innemen, zodat het echt helemaal goed aansluit in de punt.

“Tuinieren is gezond voor je”, zegt men, maar dan moet je natuurlijk geen hout onder je duimnagel duwen tijdens het met blote handen graven van een wat groter gat, om de planten in te stoppen. Eerst een “au”, toen het stokje vanonder mijn nagel getrokken en snel het werk afgemaakt, de tuinaarde rond mijn duim absorbeerde het bloed. Je merkt pas hoe vaak je een ledemaat gebruikt als je er iets aan mankeert, maar ik klaag niet; Marlies zat vanmiddag op de bee met haar pink in een spalkje, tijdens het tennissen haakte deze achter haar broekzak, net toen ze lekker fel uithaalde, en “krak”, standje abnormaal, gebroken en pees afgescheurd. Zij is veel verder van huis, hoewel, de bee was deze keer bij haar thuis, en we zaten heerlijk in de tuin; Miranda was met haar grote applique blok bezig, en Marlies en ik lieten alleen onze ogen, oren en kaakspieren werken, oja, en liters thee gedronken 🙂

Ik had mijn Frederike meegenomen,

maar om een lijmpen en later naald vast te houden heb je kracht in de duim nodig, en het lukte me niet, dus jammer maar helaas. Hoewel, helaas, niet echt! Nu nam ik de tijd om aandachtig in het blad (een oude Burda) te kijken dat Marlies had gepakt na het zien van mijn eerste halve DWR blok. Kijk eens wat een mooi quiltpatroon,

na overtekenen op plastik zie je hoe perfect het past; de blokken hierboven moeten nog tegen elkaar genaaid worden, dus het witte deel is dan kleiner.
Nee, dat zijn niet mijn handen, kijk maar, de mijne zijn bruiner van het buiten werken, dit zijn de blanke handjes van mijn ‘ginger’dochter, (en dan zie je gelijk dat haar duim normaal geen gekke stand heeft als op de foto hierboven, ze heeft gewoon een beetje hyperflexible gewrichten)

en nu ga ik lekker bankhangen, Zopje heeft me gemist met al dat weg zijn en boven achter de pc/naaimachine zitten, dus even quality time voor mijn kwijlende, spinnende zwarte haarbal.

Nagenieten van Veldhoven

Wat een geweldige dag was het zaterdag voor mijn moeder en mij, we stonden al voor 10 uur in de hal

(nee, het ligt niet aan de bril/verbinding, het is gewoon een wazige foto) te wachten om doorgelaten te worden door een meneer die de doorgang blokkeerde, wat een macht, hij genoot zichtbaar van al die ongeduldige dames. Klokslag 10 uur stapte hij opzij, de dames staken de handjes in de lucht om de polsbandjes te laten zien, en zo schoten we door de fuik, de quilts tegemoet. Hilde stond met de kraam van de organisatie en had in de verkoop hele mooie speldjes en tassen, en vast nog meer, maar mijn moeder en ik vielen als een blok voor de tas; nog geen minuut binnen en de portemonnee werd al getrokken. We werden hierna opgevangen door ‘Joke uit Zweden’, zoals ze zich zo mooi voorstelde aan mijn moeder,

en we gingen even lekker zitten met een mok koffie om bij te kletsen, ik stootte in alle opwinding de koffie bijna allemaal uit de mokken toen ik aanschoof, de eerste vlekken op het hagelwitte tafelkleed, de stemming zat er al snel in. Met twee Amsterdammers aan tafel geen gebrek aan gespreksstof, en een half uur later besloten we aan te vallen op de quilts, Joke had ~~andere slachtoffers gevonden om tegen aan te praten~~ zag quiltvriendinnen die ze al lang niet meer had gezien,

en we lieten haar in goed gezelschap achter. Met een “we zien mekaar weer om half 1, in de eetzaal, liepen we richting de grote zaal, maar bleven stilstaan bij 2 dames achter een spinnenwiel, even praten, ze had een prachtige angorakonijn bij zich, waar ze ook draad van spon, van de haren.

Een mevrouw was een draadje rond een kartonnetje aan het winden, en toen bleek dat ze op deze manier broches maakte, zo kunstig, ik besloot een mooie uit te zoeken en spelde hem gelijk op

en zo maakten we samen een rondje door de kleine zaal, genieten van de bekende quiltster wiens naam mij is ontschoten met hexagonnetjes,

ze prikt eerst alle losse hexjes op de lap die over een soort foamboard zit, om zo haar ontwerp te maken. Denkend dat we beginners waren begon ze vanaf stap 1 uit te leggen hoe het in zijn werk gaat met hexjes naaien, ik durfde niks te zeggen en knikte maar, ze was zo vriendelijk bezig.

We doken hierna de grote zaal in en lieten ons overdonderen door mooie quilts, en ook even een brok in de keel moment bij het zien van de ‘condoleance’ tafel van Ina Klugt, en haar vele quilts. Ik denk niet dat ik van al haar quilts een foto heb genomen, af en toe afgeleid door een bekende stuiterde ik als een pinbal langs de quilts.
[youtube https://www.youtube.com/watch?v=aZ9yBIKqD3o]
Je mocht niet van alle quilts een foto maken, ook al was dit niet overal even duidelijk aangegeven, ik heb vast ook hier en daar een foto die er door is geslopen, helaas. Als je niet wilt dat er een foto van gemaakt wordt -een in deze tijd haast onmogelijke wens-, laat ze dan lekker thuis liggen. Dat is toch net zoiets als de kooi van de voliere open zetten en de vogeltjes verbieden er uit te vliegen. Daar waar dames bij hun tentoonstelde quilts zaten met een tafeltje heb ik een cd’tje gekocht van hun quilts, en toen mocht ik wel een foto maken. Niet van de werkstukken van Wil Fritsma, “profiteer van de gratis reclame van de bloggers en facebookers”, is mijn tip, maar ja, wie ben ik.

De quilts van Colette Berends hebben al jaren een grote aantrekkingskracht op me gehad, en nu hingen ze allemaal bij elkaar, het was genieten! Een postuum eerbetoon.
[youtube https://www.youtube.com/watch?v=kBCe9fRK36A]
De quilts van Dinner at Eight Artists Leslie en Jamie spraken me enorm aan, wat een kleuren en wat een fantasie en humor!
[youtube https://www.youtube.com/watch?v=MbpArTa3arY]
Van de Belgische vereniging hingen er ook quilts, helaas was toen mijn harde schijf te vol om het helemaal te laten doordringen, anders had ik echt veel meer foto’s gemaakt, maar dit was de uitdaging van hun groep: neem uit een willekeurig tijdschrift een idee voor een quilt van bladzijde 23, wat een vondst!

De prijswinnaars van vorig jaar hingen er, de quilts dan toch, en hier heb ik schandalig weinig foto’s van gemaakt, ik had maar 1 volle accu waar ik het de hele dag moest doen. Wel foto’s van de quilts van Di Ford en haar DH, waar ik ook even een praatje mee heb gemaakt, arm mens, wat zal zij blij zijn geweest toen de dag weer om was, zoveel geklets aan je hoofd de hele dag door. En nog zoveel meer gezien, kijk zelf maar verder
[youtube https://www.youtube.com/watch?v=ldRrSGWVmvo]

Twee quilts die van mij wel een lintje mogen krijgen (en dan laat ik even de quilts van Colette buiten beschouwing, want dat zijn stuk voor stuk juwelen),

Wil je de foto’s los zien, en niet in een slideshow, Klik hier om in mijn fotoalbum te komen, en dan kan je een klein vierkant fotootje aan klikken, en dan krijg je hem groter te zien, en door er nogmaals op te klikken kan je rechts boven op View all sizes klikken, en dan kan je zelf kiezen. Wil je hier de slideshowtoer nemen, dat kan door op het slideshow icoontje rechts boven de foto’s te klikken. Veel plezier!

Morgen komt er een klein vervolg, ook met de link voor de foto’s van vorig jaar.

Rijswijk foto’s

Hier een filmpje waar je in 12 minuten door de quiltruimte wordt geleid, niet helemaal in logische volgorde, ik stuiterde nogal heen en weer vanwege snel afgeleid zijn en wist dan niet meer van welke kant ik afkwam,
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=BTQW9wEWo9c]
Klik op het vierkante ikoontje om een groot beeld te krijgen, het ziet er zo uit
photo Schermafbeelding2013-03-05om195306_zpsc9b050dd.png en wil je weer normaal klein beeld, klik dan op de esc toets rechts boven op het toetsenbord.

~~Heel bizar, de huizenfoto’s staan er niet bij, ik zal het zo vervangen met een nieuwe upload~~.

Ik heb niet alles op de foto gezet, af en toe stonden er veel mensen voor, en dan was mijn plan om wat later terug te komen wel gemaakt, maar werd er geen vervolg aan gegeven, en ja, dan mis je het e.e.a. Er liepen heel wat heren rond, eentje was zo aandachtig alles aan het bekijken, zo van: “verrekt, zo kan het ook!”

Bij de Building Houses From Scraps stonden tafels waar Jeanneke aan zat te werken (op haar blog staan alle foto’s met de maaksters), en er stonden dames bij haar wat te kletsen. Ik zei “hallo” tegen een vrouw, die ik even later herkende als zijnde Hilde uit Brazilië, haar gezicht stond in tegenstelling tot haar foto op haar website geen moment stil, en pas toen ze iets zei over Brazilië viel het muntje.

Bij de huizenquilts hing een quilt met het dak, hoe verzin je het, van Janice Telfer uit Canada, die zelf ook nog naar de show zou komen. Volgens mij is ze haar wachtwoord weer kwijt van haar blog, maar dit is hem denk ik

Een andere maakster van een huisjesquilt liep ook in het wild rond, Merian, met links van haar heur eigen quilt, nog niet helemaal klaar, maar toch showen

De antiekjes van Dorry hadden al een heel leven achter de rug, een enkele zag er uit alsof ze als speelquilt in een boomhut was gebruikt, jaar in jaar uit, ze hingen prachtig zo bij elkaar.

Jullie willen niet weten hoe vaak ik wel niet tegen een paal aan ben gelopen, vooruit of achteruit lopend, met het fototoestel tegen mijn oog aan om een beter shotje te kunnen maken, verdorie, onhandige dingen.
Maar ze bleken ook functioneel te zijn op ander gebied dan de verlichting hoog houdend; Mieke Gootjes zag haar kans schoon als paaldanseres,

hier schrok ze van mijn flitser en ging even netjes staan, maar je ziet de ondeugende blik en de blosjes van alle opwinding dat ze nog spannende plannen had; andere dames hielden de paal vast als die-hard metrorijders, zoals deze hier bij Dorry’s winkel, en je kon er ook nog spullen aan vastbinden, multifunctioneel dus!

Hilde betrapte me tijdens het inschrijven bij het Quiltersgilde, ojee, Shirley was jij nog geen lid?

leuke foto ook van Rose-Anne

Het zien van al die affe huizenquilts heeft me toch wel aan het denken gezet, zal ik hem dan toch maar afmaken, en met ‘af’ bedoel ik de resterende 200+ huisjes maken 🙂 Er hing 1 huizenquilt te golven dat het een lieve lust was, je had bijna een zeeziektabletje nodig, en ik moest hierom glimlachen, tot ik me iets heel belangrijks bedacht: hij mag dan wel aan alle kanten golven, maar hij is wel af! Beter af dan perfect, toch? En wie weet hoe mooi deze quilt op bed ligt, misschien komen de golvende randen dan juist heel mooi uit. Dus groot applaus voor Marja die meer doorzettingsvermogen had dan ik, op dit gebied. (ja, dat zet ik er wel effe bij, want ik vind mezelf geen doetje)

Oh ik heb alweer meer plannen dan uren in een dag, heerlijk! Je zult toch maar helemaal niks in de planning hebben staan, dan ben je toch wel een beetje zielig, toch?

Voorpret en naspel

Vanmorgen vroeg uit de veren om mijn quiltbeevriendinnen op te pikken en door te rijden naar Rijswijk, met slechts een enkele korte file ter uitstelling van het genot van het weerzien van al het moois en liefs en fraais. Bij binnenkomst werd eerst aan de inwendige mens gedacht, om daarna de hellingproef te maken naar de zaal der zalen,

waar we mekaar los lieten, want dat loopt/zoekt/buurt toch wel veel rustiger vind ik, als je niet met een schuldgevoel een gesprek moet afkappen, omdat de rest op je staat te wachten.

Het was nog rustig, je kon op je gemak quilts bekijken, foto’s maken en kwijlend boven de lapjesbakken van de vele quiltwinkeltjes hangen zonder een elleboog in je zij of een tas in je rug te voelen, dat heeft wel wat hoor. Hier een kleine impressie van de winkeltjes, de quilts laat ik pas zondagavond zien, als de tent gesloten is
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=27rRLIdDrNc?list=UU0KH0SWHlbXiUADK5SNlVUw]
Later op de dag was het soms wel dringen om iets te kunnen zien/bemachtigen. Tegen 11 uur -ik was net op zoek naar mijn moeder die met haar quiltgroepbus kwam, en had ook al vruchtloze pogingen gedaan om haar mobiel te bellen- hoorde ik links en rechts dat mijn moeder mij ook aan het zoeken was, en even later kwam ze aanlopen, met in het kielzog Sonja en Ria, ook van de Dow bus.

Haar eerste ingeving (waar kan ik mijn dochter vinden?) was bij de lampenwinkel, maar nee (ik heb een lampentic zoals een ander een lapjestic heeft, die heb ik ook hoor, maar daarmee val je niet zo op), ik ben sterk geweest en heb niet 1 lamp gekocht. Voor de lapjes kan ik dat helaas niet zeggen, nou ja, helaas, we moeten de winkeliers een beetje steunen he, zware tijden enzo. Mam en ik stuiterden tot de lunch langs de vele kramen en quilts, ze slaagde met het kopen van textielverf, en we kwamen ook heel wat bekenden tegen, gezellig!

Je moest voor het eten een beetje veel geduld en contant geld (want aldaar geen pinmogelijkheid) hebben bij de counter van de catering, maar dan heb je ook wel wat, heerlijke broodjes gezond en de saucijzenbroodjes kan ik van harte aan bevelen, echt smullen!

Na de lunch ging een ieder haar eigen weg, ik wilde de antieke quilts van Dorry nog goed bekijken, en de quilts van Mieke Gootjes, en…. weer werd de weg geblokkeerd door een kudde bekende gezellige quilters, deze keer voor de kraam van Birdblocks, aaah wat leuk, maar ik wist daarna niet meer van welke kant ik was gekomen, de story of my life. Kijk eens wat een mooie foto!

Ah en dan de klapper van de beursaankoop wat mij betreft: het patroon van Jacqueline de Jonge, ‘Circle of Life’.

Ik had Ankie en Colette er op het quiltweekend aan zien werken en was zo gegrepen door dit patroon, de scherpte en de kleuren, die wilde ik ook gaan maken. Ik heb het patroon gekocht waar de foundation bij inbegrepen is, dus niks uitvergroten of overtekenen, maar gelijk aan de slag! Nou ja, niet nu uiteraard, eerst wat afmaken wat echt af moet, dan afmaken wat ik af wil hebben, en dan aan de slag. Mijn moeder wilt met alle liefde stoffen voor me verven, ik zal eerst eens kijken hoe ver ik kom met wat ik al van haar heb gekregen op mijn verjaardagen, mmm, voorpret is zo’n groot deel van quilts maken.

Om 6 uur reden we de stad uit en sloten overal keurig achteraan in de file, Angela en Miranda zaten net als op de heenweg samen op de achterbank (beter voor de nekken, en minder afleiding voor de bestuurder) lekker te kletsen en de aankopen te bekijken. Miranda had het tussenschotje in de achterbank naar de kofferbakruimte -“handig voor voor de skilatten”, zo werd ons verteld bij de aanschaf van deze auto, daarbij geen rekening houdend met 3 kinderen op de achterbank, nog afgezien van het feit dat wij niet skiën – geopend om zo enkele van de spullen te pakken, en bij het stilstaan voor de geopende krikraksluizen (ongetwijfeld fout gespeld) liep Miranda even naar buiten om via de kofferbak de rest te pakken.

We reden al weer een tijdje toen ik een “ik begin misselijk te worden” gepiep vanaf de achterbank hoorde, tja, dat krijg je als je achter mekaar alle dropjes op eet, maar nee, het kwam van het teveel kijken naar de aankopen. Jaja, en jij gelooft dat? 😉 Met de blower op koud en het achterraampje een stukje open zakte de misselijkheid en ging de volumeknop weer vol open 🙂 Bij het zien van de Zweedse woonwinkel kwam van achteren de vraag: “Zullen we lekker eten bij Ikea”, maar om dit te verwezelijken had ik levensgevaarlijke capriolen moeten uithalen om de invoegstrook nog te halen, vrachtwagens de berm insnijden leek me geen strak plan, hoe stoer mijn rode Volvo ook is, de kreukelzone zou dat niet trekken vreesde ik, en de voet bleef op het gaspedaal. Zonder al te veel ~~gezeur~~ oponthoud kwamen we via een toeristische route -omdat dit kortste weg was en niet omdat ik een afslag had gemist, wat wel eens het geval is- aan in Halsteren, Angela stapte voor de deur vrolijk uit met haar buit, zwaai zwaai, en weg waren we weer.

We waren laat thuis, het was al half 8 geweest toen ik de deur dicht gooide, dankzij de kookkunsten van mijn spruiten kon ik lekker aanschuiven en daarna met een kopje koffie even bijkomen. Mijn moeder belde me even later om te zeggen dat ze ook thuis was, ze was met de Diamond patchers van de DOW met de bus om 4 uur vertrokken vanuit Rijswijk, dankzij de lieve service van Sonja (die bij haar in de DOWbus zat, op de foto hieronder -de enige met donker haar- naast mijn moeder staat)

hoefde mijn moeder niet nog eens lang te wachten op haar bus naar Hoek, ze reed ruim een half uur extra om mijn moeder thuis voor de deur af te zetten, kijk, zo ga je met mensen om. Een virtuele kus voor Sonja.
photo valentijn.gif
en hier mijn buit

Ik slaagde met een paar groene zijde linten voor mijn quiltje, een paar flesjes stijfselspray van Merel, een wollen tussenvulling (waarmee ik toch echt eerst een proefquiltje zal vullen, wassen én drogen om een grote ramp als hier te lezen zal voorkomen), en heel wat lapjes die ik nog niet had en op dat moment dacht dat ik echt niet zonder kon leven, hoe ik het tot vandaag had vol kunnen houden mag Joost weten.