Na heel wat uren breien, uithalen, zuchten, uithalen en weer opnieuw breien lukte het me om de hiel en hielflap te breien, en wel zo dat ze allebei even groot zijn. Dat laatste was wel ontmoedigend, want ik snapte maar niet wat ik verkeerd deed toen ik na de derde poging nog steeds een hielflap van de helft van de hoogte had dan wat het volgens het patroon het moest zijn. Maar verdorie, als ik een kip kan breien moet dit toch ook lukken?  Met de vierde poging ging het goed, zie hier:

en na een uurtje gisteravond en vanochtend breien kreeg ik voor de tweede sok de hiel ook goed, en na wat onhandig gedoe zitten beide sokken op een en dezelfde rondbreinaald zodat ik nu twee gelijke (zowel in de spanning als ook in de lengte) sokken kan breien, iets waar ik niet goed in ben. De oplettende kijker zal zien dat van de rechter sok de voorvoet ruimer is dan die van de linker sok; het is niet zo dat mijn voeten zo afwijken in vorm, maar ik was gewoon te lui om het uit te halen toen ik er bij de tweede sok achter kwam dat deze met iets minder steken en een nog dunnere naald het wel mooi om de voet zat. Dat de ene sok nu wat losser om mijn voorvoet gaat zitten zal de pret echt niet drukken, ik draag toch stevige wandelschoenen waar zelfs de dikste sokken in passen.

Afgelopen maand heb ik ook weer afval geraapt, eergisteren zelfs nog terwijl ik voor boodschapjes op de fiets naar het winkelcentrum vlakbij huis was gereden en tegen de overvolle afvalbak links van de ingang een tig platgetrapte blikjes op een hoop zag liggen met er naast een open gewaaide zakje met eet-afval. Ja de afvalbak was propvol, maar rechts van de ingang, dus drie stappen lopen, stond nog een afvalbak die nagenoeg leeg was. Wat een lapzwans ben je dan toch. Mensen die op weg naar of van de winkel af er langs liepen keken afkeurend naar de rotzooi, maar niemand die bukte om het op te ruimen. “Niet mijn probleem”, is een veelgehoord excuus, of “geen tijd”. Ik had in mijn fietstas een plastic handschoentje en meerdere kleine afvalzakken van de keren dat ik glas naar de glasbak bracht, en de rotzooi was snel opgeraapt en in de andere afvalbak gegooid; een kleine moeite met een groot effect. Tja zo heeft iedereen hun eigen hoogtepunt in de dag.

De bloemenzee op de foto hieronder (voor het geval je dit op een telefoon leest en geen bloemenzee ziet, even scrollen) was eerst een rommelig vies plantsoentje onder een grote boom tussen de bussluis en het voetbalveldje (Soccerfield voor de Pokemon spelers), voornamelijk gebruikt als hondenwc; het lag er vol drollen die ook op de stoep lagen, te smerig voor woorden als je weet dat dit ook de looproute is naar de basisschool. Met het aanpakken van de bestrating heeft de gemeente hier de boel deze zomer helemaal kaal gemaakt, en ik weet niet of de gemeente voor de wildbloemenmix heeft gezorgd, of dat dit een buurt initiatief is, maar het ligt er sinds dit najaar zo mooi bij.

Ik heb sinds gisteren een laptop, helemaal happy, mijn iMac uit 2011 krijgt al jaren geen update meer binnen, traag als dik stront door een rietje, de back-ups naar de Time machine lukken ook niet meer, en op de iPad was het toch qua houding (en ook voor de handen) niet goed om hier uren op te werken. Ook het uploaden en bewerken van de GoPro filmpjes was niet te doen op de iPad, te weinig werkgeheugen en amper opslag, wat voor frustratie en teleurstelling zorgde, want ik wilde het zo graag doen en nou lukt het niet.
Dus hakte ik de knoop door en trakteerde mezelf op een MacBook, en Jon is er ook blij mee.

Ik moet nog even uitvogelen hoe het op de MacBook allemaal moet met filmpjes overzetten en zo, en dan ga ik los hoor. Haha nee, dat zal wel meevallen, maar ik zou het leuk vinden als het me lukt; mijn QiGong leraar zegt dat we onze hersenen nieuwe dingen moeten blijven aanbieden, als we allemaal zuchten omdat we een bepaalde oefening niet onder de knie krijgen vanwege de complexiteit van hand, arm en been bewegingen, vaak gecombineerd met een kwart slag draai om de andere kant op te stappen, en met mijn slecht gevoel voor richting moet ik dan ook extra nadenken dat ik de juiste kant op stap. Maar wacht, dan blijkt dat mijn verkeerde been achter staat en ik een extra hupje moet maken om niet om te vallen bij die stap, nou, dan heb je me al he. Om me heen kijkend zie ik dat ik niet de enige ben die zo staat te improviseren. Jiar ziet het even aan en loopt dan weer samen met ons in zijn kielzog de oefening door tot het enigszins synchroon loopt. Het hoeft niet perfect te zijn, doe wat je kunt, is zijn mantra.

Gistermiddag ging ik nog snel op de fiets naar de stad om er een muis bij te kopen, want dat ben ik zo gewend van mijn iMac en deze laptop werkt nagenoeg hetzelfde als de iMac alleen met meer nieuwe snufjes. De deur van de lege winkel (wat klanten betreft) stond open en toen ik naar binnen liep zag ik de verkoopster achter de toonbank staan en ik groette haar vriendelijk. “Kan ik u helpen?”, vroeg ze met haar gezicht in een resting bitch face, en ik zei dat ik een draadloze muis van Apple nodig had voor mijn McBook. Ze wees naar twee modellen, het verschil zat hem in de kleur, de zwarte was een stuk duurder dan de witte, dus werd het de witte. Ze legde het op de toonbank, en ik vroeg of deze ook compatibel was met de iMac uit 2011 want die muis haperde zo dat het niet meer te doen was, en vol overtuiging zei ze van ja, want die iMac had Bluetooth.
Fijn.
Maar toen kwam haar collega (baas?) die om het hoekje had staan meeluisteren, en hij zei zachtjes tegen haar dat de iMac te oud was en dus niet compatibel met de muis. Ze bleef tegen hem stug volhouden van dat het wel kon, tot hij haar de tekst aanwees op het doosje, “Nee, het kan niet.” Dit vond ze duidelijk niet leuk, en toen ik zei dat ik dan een andere muis met draad wilde hebben voor mijn iMac snauwde ze dat ze die niet hadden, alleen maar draadloze muizen. Jemig  “Dan maar een draadloze he”, zei ik en ze wees naar de vitrinekast waar ik de goedkoopste uitkoos.
Ze liep naar de toonband en zei op bitserige toon dat ik de muis voorzichtig uit de verpakking moest halen, want als het achteraf toch niet goed was dan kon ik het terugbrengen en konden ze het nog verkopen. “Dat snap ik”, zei ik, en tijdens het afrekenen zei ze op dezelfde katterige toon dat ik het bonnetje ook goed moest bewaren anders kon ik het niet terugbrengen. Ook dat snapte ik, alleen snapte ik niet waarom ze zo snauwde, voor klantvriendelijkheid kreeg ze van mij een nul, en misschien ook van haar collega. Ik bleef vriendelijk en wenste haar een fijne dag toe, toen ik naar buiten liep.
Djesbeeb vroeg laatst of ik helemaal geen afval meer had geraapt, jawel, maar ik had geen tijd of puf om dit in een blogje te zetten. Bij deze:
6 oktober deed ik een rondje Tolbergvijver

alwaar het nu reuze meevalt, nog wel afval van de nodige drankorgels en snuivers, en enkelen hadden ook gebruikt gemaakt van de struiken om er lekker in te gaan poepen, gezien de hoeveelheid besmeurde tissues, getverdegetver. Ik heb de tissues bij allemaal op kunnen rapen  op het pad lopend, zodat ik zag waar ik stapte. In het water zag ik een klapstoel liggen waar ik net niet bij kon, dus een melding gedaan maar de gemeente en een paar dagen later was het weggehaald.

De afvalzak was niet heel erg vol maar wel heel erg zwaar toen ik klaar was, mijn hoed had ik afgedaan toen het zonnetje achter de wolken was verdwenen, mijn haren kletsnat van het zweet.

Een dag later liep ik een rondje vanaf huis naar het winkelcentrum

De plantsoentjes tussen de stoep en de weg langs de huizen lagen bezaaid met die witte wokkels die je als verpakkingsvulling in dozen aantreft, het waren er honderden en even dacht ik bij het zien van weer een plantsoen vol hiermee “Het is goed, ik kap ermee!”, maar toch heb ik ze allemaal -voor zover ik die kon zien tussen en onder de bladeren- opgeraapt.

hier zie je de eerste lading in de zak zitten

Na ruim twee uur was de zak vol en ik moe, tijd om naar huis te gaan. Een wildvreemde man hield me even staande, hij wilde weten hoe ik aan het karretje kwam; hij had al eerder iemand ermee zien lopen en dacht toen dat het een zelf gemaakte was, maar nu hij mij er ook mee zag lopen vermoedde hij dat er hier een leverancier van was. Hij ruimde afval op in zijn wijk, de Bandeliersberg, zonder dat hij zich hiervoor bij de gemeente had aangemeld, ik vertelde dat als hij dit wel deed hij een grijper zou krijgen, en zakken en stikkers om er op te plakken om de zakken gratis te laten ophalen. Met mijn tips groette hij me en liep hij weer terug naar zijn auto, en ik naar huis.

De rest van mijn afvalopraapacties laat ik de volgende keer wel zien, Jon begint steeds meer plek in beslag te nemen, nog even en mijn muis ligt op de grond.