Jon liep achter me aan de trap op, de naaikamer in en terwijl ik de groene lapjes sneed

was hij aan het mediteren, hij wilde helemaal een worden met de naaimachine.

En wederom hield hij met gevaar voor lijf en leden de stofjes tegen die anders zouden doorschieten,

Tot het geduw tegen zijn rug te gortig werd, hij nam berustend in zijn lot plaats op de snijtafel

De vlinder schoot goed op

Ik was eerst niet zeker van de groene stof met oranje bloempjes, maar het maakt de vlinder sprankelender

En daar hangt hij tussen zijn andere bos vriendjes

Ik vind de zwarte ogen maar doods, dus ga ik ze allemaal een lichtpuntje geven zoals ik als proef bij de uil heb gedaan met een plakkertje, een rondje of een halve maan, ik zie het wel, maar het maakt de quilt vriendelijker.

Vorige week reed ik terug van de fitness toen ik besloot de afval die ik op de heenweg had gezien langs de weg en tussen de huizen even te verzamelen. Met dit klein stukje ben ik ruim een uur zoet geweest! Vooral wat er achter de bosjes was gepleurd. De enorme glasplaten die achter de struiken tegen een huis waren neergezet waren te groot voor mijn zak en te kwetsbaar om na afloop erbij te zetten, dus maakte ik hier een melding van in de BeterBuiten app.

Toen ik het bordje op de afvalbak las moest ik wel lachen, 

ik heb nog nooit zoveel en zulke grote hondendrollen op het gras gezien als hier! Ik heb ze gelukkig allemaal kunnen ontwijken (en had mijn oude stappers aan speciaal voor dit vieze werk), maar je zou toch maar dit grasveld moeten maaien, de drollen vliegen je dan om de oren en de maaier is klaar voor de wasstraat! En zo te zien was dit een week eerder nog gemaaid, gezien de vele versnipperde stukken afval. Ik heb geen foto van voor de schoonmaak, maar geloof me, dit grasveld, de stoep en de groenstroken langs de weg lagen bezaaid met afval. De rest van die week was het nat, koud en heel winderig, dus bleef het bij deze ene keer  opruimen.

Afgelopen week heb ik twee keer afval geraapt, “yes sir yes sir, two bags full” de gemeente haalt ze dan op nadat ik een melding heb gedaan. De foto hieronder was dinsdagavond in onze wijk, heerlijk weertje en veel mensen op de been die een ommetje maakten en ook veel kinderen die bij het “blauwe speeltuintje” speelden. Mijn route is te zien op dit kaartje, ik heb 1,7 km gelopen, ook rond het parkje waar kinderen spelen.

In de bosjes waar kinderen hadden gespeeld vond ik een uit elkaar gescheurd vriendenboekje. Alle gegevens zo voor het oprapen; naam, geboortedatum, adres, telefoonnummer, namen van hun huisdieren, ook van een juf zag ik alle info, gelukkig zaten er geen schoolfoto’s bij. Was het boekje afgepakt en kapot gemaakt of had de eigenaar van het boekje dit zelf gedaan? Hoe dan ook, ik vond het triest, maar ik heb toch alles in de afvalzak gestopt, ik neem aan dat de scholen de kinderen onderwijzen over privacy en zulks. De namen was ik snel vergeten toen een meisje op haar step naar me toe kwam om te zeggen dat er tussen de bosjes en de skatebaan heel veel afval lag. Tuurlijk heb ik alles opgeraapt, ze vond de jongens stom die dit deden. 

Op een steenworp afstand van huis was eerder deze week tijdens een storm de dakbedekking van een rijtje huizen afgewaaid, ze vermoeden een windhoos want de containers die aan de straat stonden waren onaangeroerd. Er lag ondanks de opruimwerkzaamheden van de gemeente nog heel veel klein versnippert dakafval in de plantsoenen in deze straat (de zijstraat van de foto hieronder), en nu niet meer. Ik hoefde niet bang te zijn dat de zak zou wegwaaien, hij was heel zwaar. Ik was nog voor het te donker werd weer thuis, genoot van een kopje koffie en Peaky Blinders. 

Donderdagmorgen had ik op weg naar de tandarts een enorme hoeveelheid afval zien liggen in de bermen tussen de rotonde en het spoor, en op de terugweg parkeerde ik de auto vlakbij en ben een uur gaan opruimen, zie de dikke donkergroene lijn. De dunnere lichtgroene lijn was mijn route van vorige week in de regen. In de kofferbak lagen mijn oude schoenen om aan te trekken, en alles wat ik nodig had om te gaan rapen, plus een veiligheidshesje. Die heb je echt nodig als je langs de weg in de brede groenstrook raapt en geregeld snel moet oversteken om afval uit de smalle berm met bosjes te vissen. Bij de bushalte lagen veel glasscherven, echt een rottig werkje om op te rapen, net als de vele peuken. De bermen worden de komende maanden niet meer gemaaid vanwege de wilde bloemen, het zal lastiger worden alles te kunnen opruimen.

ik stak zelfs even over bij het spoor om daar, waar de spoorwegonderhoud- ploegen hun wagens parkeren, op te ruimen; deze drukke weg is verboden voor fietsers en voetgangers, dus geen aparte oversteekplaats. Rustig in de berm wachten tot er geen auto’s en geen treinen aankwamen om de oversteek te maken, best wel spannend. Het stukje verder lopen werd beloond, er lag grof vuil, plastic verpakkingen, bekers met deksel en rietje, deksels zonder rietjes, deksels met rietjes, bekers zonder deksels, rietjes zonder bekers en deksels, enfin jullie snappen het wel 😎 papieren zakken en heel veel blikjes, drinkpakjes en flessen. De usual suspects zal ik maar zeggen. Ook van die felgekleurde vape flesjes, en in een chipsverpakking zaten vier lege colablikjes, bingo!

De statiegeldblikjes en -flesjes gaan in een aparte zak die aan het karretje hangt, die gaan in de bak voor iemand die voor Stap voor elkaar geld inzamelt, een steuntje in de rug voor mensen die behandeld zijn of worden tegen kanker.

Het verbaast me dat mensen deze gewoon uit hun auto gooien, huppetee in de berm of in de bosjes. Voor hun is het maar €0,15, maar voor de boer die het afgemaaide gras aan zijn dieren voert is het een nachtmerrie als een van zijn dieren een inwendige bloeding krijgt omdat het versnipperde stukken aluminium of stukjes glas binnen heeft gekregen. 

Helaas zit er geen statiegeld op de glazen flessen sterke drank, want daarvan vind ik er ook heel veel, van 250 ml flacon flesjes tot literflessen. Wat is veel? Een stuk of tien tijdens een uurtje rapen. Doordat de bermplanten beginnen te groeien verdwijnen veel flessen uit het zicht, het zonlicht moet er dan net opvallen om op te vallen.
En dan heb ik de flessen en blikjes die in de sloot liggen tussen ander zwerfafval niet kunnen oprapen; om in de diepe en steile sloot te komen is een kwestie van de zwaartekracht zijn werk laten doen, maar ik denk dat ik een flinke kluif zou hebben om er uit te komen 😂 ik zou dan een ladder nodig hebben.

Ik merk dat zo’n opruimsessie me goed doet, een combinatie van frisse lucht, beweging, af en toe interactie met voorbijgangers, duim omhoog van een automobilist, en een opgeruimde plek achterlaten daar waar eerst afval een doorn in het oog was.  Ik kan het iedereen aanbevelen met de waarschuwing dat het verslavend kan werken. 😊