De laatste week van juli was er eentje van aanpakken, doorpakken, afmaken, uitpuffen en bijkomen in afwachting op de logeerpartij van mijn twee boefjes.
Ga er maar even goed voor zitten, want dit blogje is weer een roman geworden . 🥴
Eerst gaan we afvalrapen, ik kreeg op Facebook een reactie op mijn blogje dat er bij de Tolbergvijver ook vreselijk veel afval ligt. En toen dacht ik: waarom in een andere wijk opruimen als het in mijn eigen wijk ook nodig is? Er werd na een heerlijke koele nacht en dito ochtend regen voorspeld voor het eind van de ochtend, dus besloot ik met de auto te gaan zodat ik niet puitnat naar huis moest lopen. Dit was mijn route toen ik moest stoppen na bijna twee uur rapen, en even schuilen voor een buitje.
Er zaten twee mannen (30er en 50er) op stoeltjes bij het water naar hun dobbers te staren, en ik raapte eerst alles op wat aan die kant lag, gewaaid of gewoon op de grond gegooid. Nee, dat deden zij niet, de peuken negerend die als een waaier rond hun stoelen lagen. Ik raapte ze zonder commentaar te geven op, ze hadden de boodschap zo ook wel door, en anders jammer dan. Een kapotte klapstoel vlak bij de stijger was niet van hun, die lag er al even, dus sleepte ik deze naar het betonnen bankje aan het begin van de parkeerplaats, alwaar ik dit aantrof (ook er onder en er achter) plus enkele kapotte flesjes. Dit was de eerste keer dat ik een wegwerpbarbecue zag, het “wegwerp” gedeelte wordt hier wel erg letterlijk opgevat.
En bij elke boomstam lag zooi, al dan niet in zakken.
Veel beter zo, al die zwart geblakerde plekken op het gras is waar er vuurtjes of bbq’s worden gestookt. En achter de achterste boomstam was er ook een ballon feestje geweest, de cylinder lag in het gras er achter en de zwarte ballonnen lagen in een straal van minstens 5 meter rond de stam. .
Een wandelaar met hond wist me te vertellen dat er nog veel meer afval aan de overkant van de vijver lag, van recreanten die hier picknicken en resten van barbecue’s. Ik besloot die kant op te lopen, maar werd vrijwel vanaf het begin na die boomstammen al opgehouden door de enorme hoeveelheid vieze tissues, wet wipes en condooms, links in en langs de bossage. Getverderrie. Ze hebben echt geen gene, want onder een boom vlak naast het pad lag het werkelijk bezaaid met condooms en condoomverpakkingen. En ter afwisseling ook overal van die wegwerp bbq-schalen met kolen en al, en vlees verpakkingen, lege blikken doperwten en mais. Waarom mee terug naar huis nemen als je het ook ongestraft kan achterlaten?
Uiteindelijk geraakte ik aan de overkant van de vijver; kijk, hier hadden ze wel begrepen dat opruimen een schone zaak was, beetje jammer dat ze het niet mee naar huis hadden genomen. Je ziet de geparkeerde auto’s (en de mijne) in de verte staan.
De grijze zak paste nog net in mijn afvalzak, en teruglopend raapte ik nog plastic spul op die ik over het hoofd had gezien; de blik en het licht vallen er dan van de andere kant op, “Hé, daar ligt nog meer afval!”
Ik zette de afvalzak bij de klapstoel, samen met de grote lachgascylinder die ik in het hoge gras had gevonden en maakte een nieuwe zak vast op het karretje. Op naar het volgende stukje, want verderop zag ik weer wat; zooi op dat in het parkgedeelte op het gras paralel van de weg (niet de berm) lag, allemaal weggewaaide vlees verpakkingen, de geur die uit mijn afvalzak kwam was eetlustbedervend, zachtjes uitgedrukt.
Toen viel mijn oog op veel afval in de droog gevallen sloot, oh boy, de sloot in komen (zonder afvalzak maar met grijper) was een kwestie van staand voorzichtig de zwaartekracht zijn werk laten doen, ik zou later wel zien hoe ik er weer uit zou komen. Desnoods kon ik de vissers om hulp roepen, met mijn hoofd boven de sloot uitstekend zwaaiend met de grijpstok 🤣
Ik gooide alle afval op het gras naast de sloot om later op te kunnen rapen, maar kwam na een meter lopen en bramentakken ontwijkend een plastic tas tegen waar ik de rest van de rit al het kleine spul in kwijt kon. De glazen flessen en blikjes gooide ik wel op de kant, en toen ik aan het einde van de sloot was aangekomen was de plastic tas propvol en gooide ik deze op de kant en kon ik zonder glijpartijen op handen en knieën uit de sloot klimmen. 💪🏼 dit moet een gek gezicht zijn geweest 🤭 Schone sloot, volle blauwe zak. Berichtje naar de BBapp, want hier was geen afvalbak.
Een wandelaar die net een rondje vijver had gelopen bedankte me, en zei dat er verderop nog meer lag. Hij dacht dat ik door de gemeente was gestuurd, en toen ik uitlegde dat ik dit voor de lol deed keek hij me lachend aan. Hij had hier de gemeente al meerdere keren over gebeld maar hij merkte niks van verbetering. Ik zei dat ik binnenkort de rest van het rondje zou opruimen, maar dat ik het nu na twee uur welletjes vond, en pakte mijn spullen op.
Waar ook de parkeerplaats eerst vol lag met troep was het een verademing om het zo te zien, voor zolang het duurde.
De zilver/grijze auto naast de mijne was net aan komen rijden toen ik naar mijn auto liep, en er stapten drie mooie mannen (30ers) uit die met tassen en zakken vol aanstalten maakten om er een feestje van te gaan maken, gezien de wegwerp bbq en koeltassen die ze uit de kofferbak haalden. Ik vroeg als stille hint of ze genoeg afvalzakken hadden om het afval mee terug te nemen, want ik was net klaar met opruimen, wijzend naar de blauwe zakken bij het bankje, en hield een lege zak omhoog. Ze spraken geen Nederlands, Engels? Er werd geknikt dus herhaalde ik mijn vraag, wat weer in een andere taal tegen de andere twee mannen werd omgezet. In heel gebrekkig Engels antwoorde hij grijzend dat ze het zouden opruimen, en hij hield een afvalzak op. Een mens kan alleen maar hopen. Ik wenste ze een hele fijne dag en ging naar huis.
Eind van die middag besloot ik de kwijlbandana’s af te maken die ik al had geknipt uit restjes tricot en dunne stretch badstof, aan twee kanten te dragen.
Met dit drukknoopsysteem dat aan de meter(of halve meter?) had gekocht op de weekmarkt bij van der Wijst, of zoals wij zeggen: bij Pimmetje
De volgende ochtend besloot ik de rest van de tolbergvijver aan te pakken
Daar waar ik de vorige dag was omgekeerd zag ik nu iets wit, een tent of zo? Het waren twee mensen, eentje lag te slapen en de andere zat te lezen. Een visser die me zag rapen – want er lag toch weer nieuw zooi naast de parkeerplaats- liep naar me toe om een praatje te maken. Waarom ik dit werk deed. “Wat ik denk dat het vissen voor U doet, doet afvalrapen voor mij,” zei ik, waarop hij lachend zei dat het dan wel een heel erg leuke bezigheid was.
Op weg naar de overkant kwam ik enkele stille getuigen van een ruige avond/nacht tegen, en pas bij de knotwilgen aangekomen vond ik de eerste bbq’s, eentje keurig met alle verpakkingen opgestapeld en de anderen verspreid tot aan het water, leeg gekiept, bierflesjes all over the place en de dopjes in de grond getrapt. Helaas ook hier enkele kapotte flessen die ik volgens mij tot de laatste scherf heb kunnen verwijderen.
De jongen met de witte T-shirt aan liep op mijn vraag -eerst in het Nederlands en toen bij het zien van zijn vragende blik in het Engels- of ze afval hadden voor in mijn zak. Hij pakte een opgerolde volgestopte shirt op en stopte deze in de blauwe afvalzak, bizar dat de shirt ook weg moest.
Niets vragen, alleen maar bedanken en een fijne dag toewensend liep ik verder, want er lag veel. Tot vieze kapotte kleren, een plaid, en zelfs een spatbord en de kettingkast van een fiets.
Aan de kopse kant van de vijver was bestrating met een afvalbak aan het begin en eind van het pad, en bebouwing; een groot hek schermde de tuin rond het luxe huis bij het spoor af, deze mensen zullen vast veel last hebben van alle “recreanten”.
Zie rechts op deze kaart. En de rode kruisjes zijn de enige afvalbakken op het hele terrein.
Ik zette mijn eerste zak neer bij het onderste rode kruisje, bond een andere zak aan mijn karretje en liep verder om de tweede zak ook helemaal te vullen, ik liep tot voorbij de parking en over de weg tot aan de bomenrij, bijna aan de afslag rechts richting het spoor.
In de bermen en ondiepe sloten lag genoeg om een zak te vullen, ik kon alles pakken zonder de sloot in te moeten gaan; de lachgascylinder van de vorige dag die niet was opgehaald (maar de zakken en klapstoel wel) zette ik samen met zak nummer twee naast de andere zak neer.
Toch weer twee uur zoet geweest!
Mijn grijper heeft nieuwe grijpzooltjes nodig, ik had geen grip meer op bierfles dopjes en zware flessen.
Na mijn melding naar de afval coach werd er de volgende dag een nieuwe grijper afgeleverd. Jammer dat de zooltjes niet vervangen kunnen worden, want de rest van de grijper is nog goed. Ik had ook vermeld over de klachten van omwonenden over de overlast en vervuiling van recreanten, en hij appte later terug dat de handhaving en politie op de hoogte is.
En dan zou je toch denken dat ik het voor de rest van de dag rustig aan zou doen he, maar de combinatie van bewolking -en daardoor niet idioot warm- en de uitgebloeide lavendelhaag zette me weer aan het werk.
Normaal snoei ik alleen de top er af, maar het was zo verhout aan het raken maar wel met jonge groei aan de basis, dat ik besloot ze helemaal terug te snoeien.
Het zag er niet uit aan de kant van de Japanse kers, te droog, te weinig voeding in de grond en te weinig licht? We zien wel hoe het er over een maand of twee uitziet.
Verderop stonden de planten er beter bij, maar ook hier ging de schaar er diep in.
Jon en Fay liepen de hele tijd vlak achter of naast me, maar toen het zonnetje door de wolken brak zochten ze koelere plekjes op. Vanaf de straat zag ik ze niet, pas toen ik over het muurtje stapte en dichterbij kwam, ontdekte ik hun ligplekjes, en zo te zien aan het platgelegen gras zijn dit favoriete plekjes.
Goed kijken, die zwarte vlek is Jon
Binnenkort moet ik ook hier even aan de slag met de snoeischaar, en ook gewoon gras uittrekken, het is een woeste boel.
Ik begon mijn rug wel te voelen toen ik bijna klaar was, nog even doorpakken. Daarna alles gevoed met mestkorrels, ik had alleen nog mest voor de groentetuin maar dat zal toch niet veel uitmaken, lavendel wordt ook gegeten. De grond kreeg nog een flinke plens water, en nu maar hopen op een mooie frisse mini haag.
Diezelfde avond maakte ik een begin aan het opruimen van mijn naaikamer zodat ik hier het bedje van Sam kon zetten. Jon was me kwijt en had al luid miauwend enkele knuffels naar de voordeur gebracht, het was al bijna zeven uur en hij had honger.
Dat was voor mij het signaal om te stoppen, eten klaar te maken voor mij en de katten (Evelien had een late dienst) en te chillen.
De volgende dag kwam de naaikamer af en zat ik verduisteringsgordijnen op maat te maken, de eerste klaar
Plek genoeg om tegen de muur het bedje neer te zetten
En hier de tweede, ojee, niet goed opgelet en niet ver genoeg ingekort, en het verschil is niet zo weinig ook 🫣 hoe is dat mogelijk? 🤔 en wat doet die kier bovenaan, de haakjes had ik lager moeten zetten. Maar ik heb het zo gelaten, dit komt misschien nog wel goed en anders niet. Ik heb aan de kortere deel onderaan gewoon een stukje aangezet zodat het minder opvalt. En zoals Suzanne zei: “Het zal voor Sam niets uitmaken”.
De rest van de dag chillen, mooi boek in een adem uitgelezen
En Jon was ook happy, dikke geeuw toen ik deze foto maakte
Ik had van Suzanne twee kleine stukjes reststof gekregen waar ik nog een kwijlslabbetje uit kon halen,
alleen de s valt weg,
maar ook hier kom ik wel overheen. We hadden net bij the great British Sewing bee de opdracht “pattern matching” gezien, als quilter heb je dit al in de vingers zitten hè. Toch een beetje jammer van die s. 😉
de achterkant laat de hele zachte, soepel en goed absorberende badstof zien. En ik heb nog veel van deze stof, leuk voor een shirtje.
Het volgende blogje gaat over de logeerpartij, en wie weet wat nog meer. Nee, geen afvalrapen, het was veel te warm hiervoor.
