In de aanloop naar Kerstmis -gisteren dacht ik heel even dat het vandaag al 1e kerstdag was, en ik kreeg het toch een partijtje warm!- wil ik jullie een hele leuke show&tell laten zien. Niet van mijn eigen quilts, been there, done that, maar gevonden op Youtube, even lekker kwijlen, het is een hele informatieve tell, maar dan moet je het natuurlijk wel kunnen verstaan. Gelukkig is er voor de kijker ook genoeg te zien, anders had ik wel een podcast laten horen. De mandjesquilt op het laatst is zo schattig 🙂
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=N6CR9D7oCoY]
Ik houd wel van leerzame filmpjes, en heb net deze bekeken, met mijn zoon achter me staand, zich afvragend of deze machine wel in de slaapkamer van de oudste zou passen. Uh, en dan nog, voor 25.000 euro? Doen we maar niet.
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=hNSxs8WVCz8]
Nou, snelheid is wel fijn, maar veel hebben maakt niet per definitie gelukkiger, en ik ben al zeer tevreden met wat we hebben. Als er iets is wat ik dit jaar heb geleerd, is dat hoe meer je hebt, hoe meer er ook kapot kan gaan.
Kijk eens wat een leuk wolken quiltpatroon, deze is uiteraard ook heel goed te doen op eigen naaimachine, makkie!
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=w8OjARUoXkE]
Hele fijne Kerstavond en Kerstdagen, of zal ik morgen nog tijd hebben om een blogje in de lucht te gooien? Even nog mijn maskertje afhalen, voordat het niet meer kan,
of zal ik het zo laten?
Categoriearchief: Quiltshows
Fonkelbee, de day after
Het was een heerlijke dag, daar in Helmond, en ik stuiterde met mijn digi van links naar rechts door de zaal, (kijk eens aan, tas en shirtje matchen, puur toeval hoor, ik ben niet zo’n modepoppetje, haha)
gewoon om de nijverheid, gezelligheid en de pret onderling op de gevoelige plaat vast te leggen, ook al draaiden enkele dames hun hoofd als ik in hun buurt kwam, of wierpen ze me stoelgangbevorderende blikken toe. Valse bescheidenheid (“ik plak niet op papier”) of opeens kramp in de nek, aaah, ik ben niet zo snel van mijn apropos af te krijgen, en kreeg de desbetreffende dames dan toch heel sneeky te pakken, op de digi wel te verstaan. Hier probeert een dame mij op de foto te zetten, uh, wat is hier mis aan dit plaatje 🙂
De Belgische tafel was er zo uit te pikken; afgeladen met lekkernijen, snoep en koek, ik kwam tegen het eind van de dag even langs, en mocht even meesnoepen, abrikoosje en plakje (geconfijte?) appel in chocolade gedoopt, veel te erg, veel te lekker.
Miet toont nog 2 dozen die dicht zitten, maar voor hoe lang?
Soms voelde ik me te erg aanwezig, en dan dook ik weer even terug in de hoek, op mijn stoel gezeten even concentreren op de LIB, in goede gezelschap van mijn tafelgenoten, die al kwebbelend mijn hoofd vulden met verhalen, vragen en informatie.
De dame links van mij, Toos, was bezig met de Pie& Tart quilt, het kwam zo langzamerhand haar neusgaten uit, zo lang is ze er al mee bezig. Maar als je dan ziet wat ze op 1 dag maakt…. prachtig toch?
Met de show& tell kwam het gekwijl, ook al stond ik er niet goed voor om foto’s te maken, ik deed mijn best. Het schattig verlichte kerstboompje van Quiltshop Leur, die voor het podium stond, is volop in beeld gekomen. Een hele diepe zucht ontsnapte mijn lippen toen ik deze quilt zag, hier ben ik ook blokjes voor aan het maken, al jaaaaaren
leuk werkje voor op de bee’s en quiltweekenden, maar ja, dan moet je wel doorwerken Shirley!
Ik heb niet overal foto’s van gemaakt, een dezer dagen zal ik nog foto’s krijgen van Miet, die wel goed in beeld stond, tja, ze doen of ze de bescheidenheid zelve zijn, onze Zuiderburen, maar ondertussen stond ze wel vooraan;-) Kijk, deze foto’s nam ze van mij
Tijdens de show& Tell waren opeens de batterijen op van de microfoon, en tijdens het verwisselen van microfoons had ik even tijd om overzichtsfoto’s van de zaal te maken, die ik als collage samen heb gevoegd.
In de ruimte naast de zaal stond Clara quiltspul en stoffen te verkopen, haar voorraadkast was nog lang niet leeg, de FQ’s gingen voor 1 euro per stuk van de hand, en boeken voor 5 euro. Ik kon het niet laten, en heb 2 boeken en 5 FQ’s van de Vlisco’s gekocht, vorig jaar had ik bij haar ook al lapjes van deze firma gekocht, ik ben ze dus aan het verzamelen, wil ook zo’n prachtige kleurrijke quilt maken, maar dan met iets meer contrast tussen de verschillende stoffen door gebruik van effen stoffen of zo
en volgens mij heb ik er al genoeg, sprak zij, streng genoeg om zichzelf te overtuigen. Â En in de zaal stonden de winkeltjes van Leur en Atelier de Quiltsteek, met dit quiltje over een rekje als lokkertje
Anne (2e van rechts op de foto hieronder) zag mijn aankoop, en schoot gelijk in de versnelling richting winkeltje, het was ook zo’n snoepie.
Na de lunch kwam de bingo, en tussen het afstrepen op je kaart, en de controles van de bingo’s waarbij het podium soms vol stond met bingo-roepers die een vol rijtje hadden, werd er hard gewerkt, somber gekeken, serieus nagekeken, gelachen en gekletst.
Ik zat ook niet op te letten, had al een tijdje een rijtje vol, eer ik het in de gaten kreeg, en ooh, wat een mooi prijsje kreeg ik!
Sabine, haar man, kinderen, en andere familieleden deden stinkend hun best om het ons allemaal naar de zin te maken, en dat is goed gelukt; met een tasje vol lekkers (lapjes ed van sponsors) verliet ik als een van de eerste weer de zaal (had ’s avonds nog een feestje), en reed in de stromende regen naar huis, zonder ook maar 1 keer verkeerd te hebben gereden bij Nijmegen, waar mijn navigatiesnol altijd van het padje is, heb ik haar -net als op de heenweg- Â volledig genegeerd en de borden gevolgd, lekker old-school!
Naar huis rijdend nam ik een wijs besluit: ik ga voortaan alleen maar beddenquilts maken met 2 voorkanten, aan elke kant eentje (duh), want ik wil zoveel moois maken, maar wil mijn nageslacht niet bedelven onder meer quilts dan zij op hun bedden kwijt kunnen.
Hier een collage van mijn aankopen en de cadeautjes!
Oooh, ik heb al zoveel ideeën opgedaan, maar moet eerst de -jawel- rode schoolhouse quilt afmaken. Waarom ik hem nog niet heb gesandwiched? Niet lachen…..ik was hem kwijt! ‘Was’, ja, want ik vond hem gisteravond in een tas in een kast, snel opgeborgen toen de kamer aan de kant moest voor de visite.
Calico-House quilt dag
Na een korte nacht, waarbij we allemaal om 3 uur wreed gewekt werden door het alarm dat afging, -glasbreukmelder in de keuken kreeg het op zijn heupen-, en we mekaar op de overloop tegenkwamen met slaapoogjes en gebrom “what the fuck..”, moest ik me na ontbijt na het maken van een afspraak met de alarm-monteur nog haasten om op tijd in Antwerpen te zijn, waar de quiltdag was, georganiseerd door Lisette van het Calico-house en Ilse de Beer, docent aldaar. Stap ik via de achterdeur die aan de voorkant zit binnen, bleek ik ruim een half uur te vroeg te zijn, beter te vroeg dan te laat, toch? In de zaal stonden de stoelen al opgesteld, klaar voor de show& tell, en was de zoon van Ilse druk in de weer met tafeltjes plaatsen. Buiten op het terras stond ook alles al klaar, hoopvol op mooi droog weer ging ik op advies van Yvonne -die vlak na mij was gearriveerd met haar vriendinnen- onder de kronkelwilg zitten,
die eerst van een heleboel takken ontdaan moest worden, die anders steeds in onze haren zouden gaan vastzitten. En daar zitten we dan, gezellig te wezen,
en als het zonnetje tevoorschijn zou komen, zouden we de hele dag verzekert zijn van schaduw. Ik spoot mezelf ook maar gelijk in met zonnebrandspul, een slimme meid is op de toekomst voorbereid, het kan er maar alvast op zitten. We begonnen met koffie en vlaai van het huis, 
de handwerkjes kwamen op tafel, 
het was genieten, met een koel briesje, maar met de belofte van de zon, en afwezigheid van regen kon de dag niet meer stuk! Tegen de middag doken we de zaal in voor de show&tell, 
die als een slideshow zo snel ging! Iedereen had hun quilts (af of tops) op tafel gelegd, Lisette gaf ze aan Ilse, die ze op haar beurt of zelf hoog hield, of haar zoon inschakelde, en een DH van een aanwezige quiltster hielp maar al te graag mee, wat een lieve man! En was de quilt geshowt, dan werd deze opgevangen door Yvonne en Anne, die hem netjes opvouwde en op tafel legde. En zo slonk de ene stapel, en groeide de andere net zo snel, want geen tijd voor de fotografes, als je hem er niet op had, dan moest je na de show& tell maar even de quilt opzoeken voor de foto. Perfect! Klik hier om de gehele slideshow te zien van deze dag 
eerst zat ik op de eerste rij naast Yvonne en Anne, maar al na de eerste foto maken zag ik dat dit niet zo’n strak plan was, als ik als hoffotografe mijn werk goed wilde doen, en al snel stond ik achterin de zaal, op een klapstoel, voeten vlak boven de poten, voor het geval dat. Met hevige verkrampte kuiten en een lamme arm liet ik me een uur later gecontroleerd van de stoel afvallen, het was afzien, maar jongens, wat had ik een mooie foto’s! Zal ik voor volgend jaar onze keukentrap meenemen, dat sta ik nog hoger, en dan staan er geen grijze mutsen meer voor in beeld 😉 Of ik kan zo’n hoogwerker huren waar filmmakers mee werken, ook handig, dan kan ik erbij gaan zitten.
Tijd voor de verloting van de gemaakte blokjes (opdracht van vorig jaar), Â genoeg voor 4 gelukkige dames, en na afloop kregen we allemaal een potje met een rolletje stof, voldoende om er een speldenkussen te maken, het patroon zat er ook bij, en Ilse toont hier een paar exemplaren. Na de lunch (zelf meegenomen bammetjes) hingen de dames de quilts op tegen het hek aan de voorkant van het gebouw,
en ook nog een paar dichterbij het terras, wat een mooi gezicht allemaal! Zo konden we nog ene keer van alle quilts genieten, en praten met de makers, want niet iedereen had tijdens de show&tell iets verteld over haar quilt, Belgen treden niet graag op de voorgrond, hebben moeite met hardop roepen door een volle zaal heen, iets wat mij totaal vreemd is.
Tijdens het buiten zitten, rondlopen, kletsen en genieten van het goede gezelschap, heb ik zowaar bijna de schommelstoel afgekregen,
een stitcherie van Girls Day Out; ik moest iets te doen hebben vandaag, een handwerkje, en dit zijn zulke lieve blokjes om te maken, hiervoor vind ik wel weer een plekje.
Een dame wiens naam ik al kwijt was nog voordat ik thuis was, showde ons haar quilts, met trapsuutjes geverfd en alles zo mooi gedaan, van het patchwork, tot het verfwerk, als ook haar machinaal quiltwerk, ik werd er nederig van, we zaten allemaal zo te kwijlen!
Het was helaas al heel snel weer 4 uur, tijd om afscheid te nemen en naar huis te gaan, wat dankzij de files en wegomleidingen lekker lang duurde, ik ben van pure ellende maar via binnendoor weggetjes (de oude weg via Essen) gereden, want het was chaos op de weg.
Wil je foto’s gebruiken voor jezelf, om op je weblog te zetten, omdat je er ook bij was, klik dan hier, en je komt in mijn Calico foto album terecht.
En om nog een keer de hele slideshow te kijken, klik maar hier
Thuis gekomen had de monteur de klus geklaard, er ontbrak een veertje in de glasbreukmelder die hij woensdag had geopend om batterijen te vervangen; hetzelfde veertje had ik gisteren weg gegooid, denkend dat het uit een ballpoint kwam, niet dus. Ahja, shit happens. En net toen ik wilde voorstellen dat we maar iets uit de diepvries zouden gaan eten, (geen zin in koken, wel in opwarmen), kwam mijn ventje thuis die voorstelde langs de snackbar te gaan, even lekker slecht doen. Daar zeggen we geen nee tegen, als de weerstand verlaagd is door een overdosis aan quilterige praatjes. [youtube http://www.youtube.com/watch?v=3ccwIr4xgwU]
Trunkshow
Supergoof in huis hebben is de natte droom van elke quiltwinkel eigenaresse, want dat is een garantie op een vol kippenhok, waarbij van te voren onder het genot van een kopje koffie en het soepeltjes naar binnen schuiven van Herman, (die gelukkig niet te droog was, wat de doorgang vergemakkelijkt), onder dit genot gingen de ogen alle kanten al op, zoveel moois om te zien, hebbe-hebbe. Omdat je niet met je koffie naar binnen mocht, was ik zowat de laatste die ging zitten, want ik stond al kletsend met Ingrid koffie te lurken in de workshopruimte, foei.
De zittingen werden almaar klammer naarmate de show& tell vorderde, niet in de laatste plaats door toedoen van de quilts die doorgegeven werden, en even op schoot lagen.
Door het bekijken en tillen van deze quilts, kreeg je nog meer respect voor deze dame, halleluja wat een werk, met de hand door die dikke zware lagen quilten, pfff! Gelukkig kon Ingrid de quilts over een kamerscherm hangen tijdens het showen, wat een handige attribuut was dat!
Na 2 uur moest ze ons nog hangend aan haar lippen naar buiten bonjouren, anders zaten we er nog 🙂 en terwijl velen aan de koffie en de klets gingen, en zich wederom vergrepen aan Herman, waar niet veel meer van over was, gingen heel veel dames de schappen af, lapjes scoren, stiften, de laatste lamp (nee, ik niet) tijdschriften, garens, man o man, het was maar goed dat ze met 3 man aan het helpen waren in de winkel, of waren het er 4? En toen druppelden ook al verse dames binnen, voor de volgende trunkshow die om 1 uur begon.
Zo leuk, onder gelijk gestemden te zijn, Rita van de quiltwinkel de Parel uit Groede was er ook, ik had haar echt niet herkend, en haar vriendin en dochter waren er bij (toch, dat jonge ding was toch je dochter?), zo fijn te horen dat het goed gaat met haar, en dat ze ook weer gaat beginnen met workshops geven. Er liepen 2 lachende lapjes rond die ik van het Dottenquiltweekend kende, en ik ontmoete ook enkele dames die me kenden van mijn weblog (en wie ik alleen van naam kende, en nu ook van gezicht), en ook van workshops die ik heb gegeven; een mevrouw vertelde enthousiast over de “weave-it” die ze had gemaakt, 2 persoons, en had spijt dat ze hem niet had meegenomen om aan me te laten zien, jammer genoeg had ze ook geen foto om te showen.(onderstaande foto is een detail van de weave-it die ik voor Suzanne heb gemaakt)
Maar we kwamen voor Supergoof, en het was een geslaagde dag! Ik heb bewust weinig foto’s gemaakt, de quilts kan je zien op haar weblog, en het maken van foto’s vind ik storend in zo’n ruimte met veel mensen.
Ik liep de winkel uit met nog eenzelfde bundel rode F8ts als ik al eerder had gekocht, want ik heb een idee over de border van de huizenquilt. Nee, geen sawtooth, zoals Annelies me tipte, maar een flying geese rand. Oeh veel werk, jazeker, ik heb al uitgerekend dat ik iets van 160 gansjes moet maken, ieks. Prettig gestoord, moet je maar denken. En ik wil ze op de snelle manier maken, te zien op Beverly’s quilting page En snel is maar betrekkelijk hoor, ik ga er geen weken over doen, maar het is ook niet binnen een paar dagen klaar, ach, het houd me van de straat en uit de kroeg.
Zo, en nou ga ik mijn benen onder handen nemen, scheren, want ik ga in een jurk naar een vrij deftig feest, en dan moet dat er netjes uitzien, dat ze niet denken dat ik een travestiet ben 🙂 ojee, hoeveel mesjes zullen nodig zijn voor die zwaar behaarde benen van mij? En tot hoe hoog moet je scheren 🙂 jurkje komt tot net op de knie, nou, 5 cm er boven moet voldoende zijn hè. Ik weet nog niet welke van deze 2 het gaat worden, het jasje past op beide
Bouwval
De huizentop is klaar, tenminste, dat denk ik 😉
want nu meet hij 120x 180, als er nog een border omheen komt, kan hij 140x 200 worden, maar is het mooi, een brede rand er om heen, en zo ja, word het 1) een witte, of 2) een rode, of 3) eerst een smalle rode, dan een brede witte, en dan afbiezen met rood? Ik neig naar 3.
Oh, nou moet ik weer nadenken, en dat houd zo op. Maar tot het ei gelegd is mag hij vastgespeld aan de andere quilts blijven hangen over de balustrade, naast nog een top.
Over eieren gesproken, ik had gisteren rond het middaguur nog de mezenouders af en aan zien vliegen, hun jongen voerend, hangend aan het deurgat van hun huisje, maar toen ging ik naar de bee, we gingen eten, het ging regenen, ’t werd donker, en ik heb er niet meer op gelet, tot het me vanmorgen opviel dat het wel erg stil was bij het mezennest. ‘k Heb bijna een half uur in de keuken bij het aanrecht gestaan, naar buiten kijkend en wachtend op beweging, maar het enige dat ik zag bewegen, waren vliegen die in en uit het nest vlogen; slecht teken. Dus legde ik mijn oor te luisteren aan het nest, geen kik, en met een zaklampje naar binnen schijnend -in de hoop dat ze waren uitgevlogen- zag ik jonkies liggen.
Ik maakte voorzichtig het nestkastje open (voorkant kan je wegklappen), de jonkies waren dood, en er lagen ook nog 2 niet uitgebroede eitjes bij, die al koud waren.
Ahgossie, het lijken wel gilletjes, die ze aan hebben, klik hier voor een hele grote foto (en dan moet je op de foto staan en nog een keer klikken). Het krioelde van de kleine kriebelbeestjes, en toen ik het nestkastje van de paal af haalde, brak het deurtje los van het nestkastje, en dat deed de deur dicht; in plaats van het nestkastje op te knappen, ga ik het gewoon vervangen.
Na het maken van de foto’s heb ik het open kastje op het gras gelegd, bij de boom, want weggooien of begraven is zonde; de eksters haalden in een paar minuten tijd het nest leeg, de eitjes lagen leeg geslurpt op het gras, en het nestmateriaal lag overal, ik had dat beter wel gelijk weg kunnen gooien.
Nader onderzoek op internet maakte me een beetje wijzer, het dood gaan kon een paar oorzaken hebben:
1: de ouders vonden het nest te klein en niet de moeite waard om groot te brengen (serieus) en peren hem. 2: het was te koud en te tochtig, (klopt), en hierdoor zijn ze overleden. 3: de ouders zijn door roofdieren vermoord, of ergens tegen aan gevlogen wat niet erg meegaf, en overleden. Â 4: Veel te veel herrie rond het nest (roofdieren) wat teveel stress gaf, waardoor ze geen heil meer in het voeden zagen. 5: getroffen door noodweer en bliksem (verzin ik er zelf bij).
Ik ga volgend jaar voor meer rust in en rond de boom na maart geen voedsel meer aanbieden aan de vogels, ook al zegt de dierenbescherming dat je het hele jaar mag bijvoeren, de jonkies kunnen prefabvoedsel en zaden nog niet verwerken, drogen uit van brood en pindakaas is alleen goed voor volwassen vogels, helaas ze zijn zo stom om dit ook aan hun kroost te geven. Â Meneer en mevrouw eekhoorn krijgen nog wel nootjes enzo, maar in een speciaal voerkastje, die enkel eekhoorntjes kunnen openen, met een klepmechanisme, en niet meer in die boom.
Morgenochtend ga ik naar de trunkshow van Supergoof, ze is in Etten-Leur, van 10 tot 12 -er is nog plek- en het is ook in de middag, dus wie niets te doen heeft, ik kan het iedereen aanraden!