Nadat op 25 aug. de biopt uit mijn hand was genomen (krijg volgende week de uitslag) om te onderzoeken wat er gaande was (rode, dikke en pijnlijke plekken) aan beide handen, kon ik niet in de tuin werken of afvalrapen, 

maar ik kon na een paar dagen wel breien, en maakte een emotional support chicken voor Suzanne (mijn jongste dochter), die hier heel blij mee was. Het is gebreid van Merino wol met 10% polyamide van Lang Yarns en kan op 30° gewassen worden.  Bij de buik en staart heb ik een draadje furry furry van Ricorumi (Rico Design) meegebreid voor een fluffie effect. Dit is de dikste kip die ik tot nu toe heb gebreid, een echte tante Bollebob.

Ik had de ochtend voordat ik de kip wegbracht gekeken of ik al zonder de wond te irriteren kon snoeien, en dat lukte, dus haalde ik de dertig jaar oude conifeer in de voortuin weg die de hete droge zomer helaas niet had overleefd.

Het bleken twee coniferen te zijn, en dankzij de Parkside snoeischaar koste het me weinig tijd, moeite en geen pijn om ze tot net boven de grond weg te snoeien.

Opeens lag de veilige verstop/slaap/hangplek van de katten vol in het zicht, ook al leek dit Fay niet te deren.

Of zat ze in de ontkenningsfase?

Een zak vol snoeiafval nam ik mee naar Suzanne, het is fijn om de net geleegde container van een laag takjes te voorzien zodat de rest van het huishoudelijk groenafval niet op de bodem gaat plakken, en als je een lasagne maakt van droog snoeisel en groenafval, dan stinkt de bak ook niet zo. Ik had haar een paar weken geleden ook een zak vol lavendelsnoeisel gegeven, dit is natuurlijk helemaal fijn om te gebruiken.

Toen de kip van Suzanne klaar was starte ik gelijk met een kip voor Sophie, ik had een paar maanden geleden bij de wolwinkel in Hoogerheide Stoffen &Stiksels meerdere bollen wol gekocht (twee van Lang yarns Cloud), en twee van Lang yarns Move; deze laatste is een super zachte dunnere wol die bestaat uit zes getwijnde draadjes wat het breien op dunne naalden wel wat lastiger maakte, vond ik; ik stak te makkelijk door een draad ipv er naast. Maar het voelde zo zacht aan en zag er zo mooi uit dat ik toch doorzette.

De rode rand is een Teddy van Durable en het voelt net zo knuffelzacht als het er uitziet.

Geel is Sophie’s lievelingskleur (tenminste, dat was het toen, het kan nu al anders zijn) en dus breide ik een paar banen met de harige Panda van Scheepjes. De witte versie hiervan heb ik gebruikt langs de tentakels van de octopus in mijn Trade Winds quilt (waar ik binnenkort weer verder aan ga werken).

Ik had geen kleinere ogen, en gelukkig maar want de grote ogen geven de kip een cartoon-achtige uitstraling. Ook de kam en de wattle maakte ik van de pluizige Teddy wol, en de onderkant kwam weer uit de bol waar de rest van de kip kwam

De avond voordat de kleinkinderen langs zouden komen kreeg ik de kip af (ik kan nog een kip uit deze ene bol halen)

En ik had ook nog tijd om er een klein tasje voor te maken waarin vijf muntjes van tien eurocent in pasten, want Sophie heeft sinds kort een spaarpotje.

Dit tasje breidde ik van Durable Starlux, ik weet niet of dit een goede keuze was, want als je aan een klein afgesplitst draadje trekt wat een beetje uitsteekt na het afhechten, dan trek je zo enkele steken los 🫣

Sophie was er heel blij mee, want ze was voor een telefoon aan het sparen, zo riep ze enthousiast 😂

En terwijl Sophie met haar ouders naar de kermis was, paste ik op Sam die net aan de antibiotica zat vanwege een oorontsteking, arm manneke. Gelukkig had hij er weinig last van en haalde hij slaap in tijdens zijn middagdutje, zodat ik een lange broek van Sophie kon inkorten en de tailleband met ingestikte elastiek smaller kon maken, en ook nog de lasagne saus kon maken voor die avond. Het was een drukte van belang toen ze weer terugkwamen, zoveel gezien en gedaan, en terwijl de lasagne in de oven stond, Sam zijn eten net op had en wij aan de koffie/thee/fris zaten, veranderde de kamer in een speelplaats ☺️ het was genieten.

Na het eten -vlak voordat ze allemaal weer naar huis gingen- nam ik deze foto, Suzanne was vanuit haar werk gekomen om mee te eten, haar lief had een uitje met collega’s. Sam kan sinds kort zelfstandig rechtop zitten, acht maanden oud is hij nu.

Heb je nog wat geraapt? hoor ik jullie vragen 🧐 Jazeker, toen ik merkte dat het snoeien goed ging heb ik na het avondeten op een parkeerterrein en een stukje langs de weg geraapt.

Dit doe ik hier niet meer in de avond, want ik voelde me niet veilig tussen het volk wat hier dan rondhangt, jongens op de fiets op fatbikes en elektrische stepjes en in auto’s af en aan rijden, en groepjes mannen die opgefokt pratend van de fitness af komen of er naar toe gaan. Ik had ook het gevoel dat ze zaten te loeren naar mijn nieuwste aanwinst, de GoPro die ik om mijn nek had hangen. Ik wilde al langer mijn afvalrapen gaan filmen en op YouTube delen, en had uiteindelijk de knoop doorgehakt dat ik mezelf best wel een keer mocht verwennen. De opnames van deze opraapactie heb ik verwijderd, ik had de camera te hoog gericht en je zag niks van wat ik opraapte, ook al lag er keiveel. Een paar lachgascylinders en veel dumpafval te diep in de bosjes liet ik over aan de gemeente. 

De volgende dag ging ik rapen bij het Tolbergvijverpark

Er lag veel minder dan ik gewend was, mede dankzij het seizoen denk ik; geen vakanties meer en een paar natte dagen, en er schijnt ook vaker controle van de handhaving te zijn. Een lachgascylinder en een afvalzak vol met oa plastik, blik, etensresten, vieze natte kleding en hondenpoepzakjes

En de nodige vapes

Ik heb door de GoPro Quik app een verkorte versie laten maken van een paar opnames (ik pauzeer tijdens het lopen het filmen af en toe) die in totaal drie kwartier duurden, een opname was te groot om toe te voegen in deze compilatie omdat ik alles in 4K had opgenomen 🫣 ik ben het nog aan het leren dus verwacht er niet veel van. Ik heb op mijn nieuw aangemaakte YouTube account ook al andere filmpjes geplaatst, als je het leuk vind kan je de filmpjes liken en vergeet niet je te abonneren op dit kanaal, het kost je niks en je kan het dan later makkelijker terugvinden.
5 Sept moest ik even naar twee winkels in het Dijkcentrum (Blokker en Plus) om een koffiefilterhouder, filters en gemalen koffie te halen, want het is voor mijn licht verhoogde LDH (van het cholesterol) beter als ik geen koffie meer drink uit onze bonenmaalkoffiezetmachine, want het inwendige metalen filter filtert niet de vetten uit de koffie. Over een half jaar wordt mijn bloed weer bekeken, en als de LDH nog steeds te hoog is moet ik hier ws pillen voor gaan slikken, en dat wil ik absoluut niet als ik het kan verhelpen. Ik dronk de laatste weken 4 tot hooguit zes kopjes koffie, maar vorig jaar en de jaren daarvoor kwam ik met gemak boven de tien kopjes! Oei. En van filterkoffie mag je wat cholesterol betreft onbeperkt aan de koffie hangen. Dus ook Senseo is oké. Nespresso cups helaas ook niet, ik meen dat je er hier hooguit twee per dag mag hebben als je geen verhoogde cholesterol waarden hebt.

Toen ik het kleine parkeerterreintje opreed waar iets van 20 auto’s kunnen staan viel het zwerfafval zodanig op,

dat ik na de gedane boodschappen mijn afvalkarretje uit de auto haalde en aan de slag ging. Niet normaal wat er lag, de foto hierboven is niks.
Niet alleen naast en achter de auto’s maar ook iets dieper in de bosjes lag zooi, de opgerolde en bijeengebonden kartonnen verpakking, lachgascylinders in een grote boodschappentas en een eindje verderop nog meer losse flessen met en zonder de dozen

Toen ik de flessen eerst bij de afvalbak zette om ze uit de weg te hebben, stak een bejaarde dame die er vlak naast stond berispend haar wijsvinger naar me uit. “Ho ho, dat mag dus niet hè mevrouw, uw afval hier zomaar neerzetten.”, en ze keek me heel streng aan. Ik legde uit wat ik aan het doen was en dat ik dat juist wel mocht doen, maar ze hield voet bij stuk, want ze kende toevallig iemand die dit echt voor de gemeente deed en die gebruikte speciale zakken met een plaatje er op. Pfff. Ik zei dat die zak er zo aan ging komen, maar dat de flessen niet bij het restafval mochten, “Oh, nou, dan is het goed hè. Excuses hoor, maar de mensen doen tegenwoordig maar raak,” zei ze en liep het winkelcentrum in, en ik ging verder met rapen. Na bijna een uur was ik klaar op dat kleine stukje, melding gedaan naar de gemeente en naar huis.

De filterkoffie zo met het handje opgeschonken smaakte heerlijk, gelukkig maar.

En daags na het bezoek van Sophie, Sam, Yvonne en Tim was ik zo moe en lusteloos, ik zat gewoon in te kakken na de koffie en had nergens zin in. En juist dan moet je “hup in beweging gaan”, zei Evelien. En dat deed ik dus ook, en ik ging voor de rust in de natuur bewust weer naar de Tolbergvijver.

Ik had zo vlak na het weekend veel meer afval verwacht van recreanten rond het bankje, maar dit viel reuze mee, maar verder op lag er genoeg en helemaal aan de overkant en kopse kant rechts kon ik mijn hart ophalen toen ik aan de oever van het water ging lopen. Dit deel ligt denk ik een meter lager dan het wandel gedeelte, dus het was flink klimmen en uitkijken, en vooral op het drooggevallen deel oppassen dat ik niet uitgleed of in de blubber zou wegzakken. Hier lagen heel veel flessen op en half onder de blubber, en ik gooide ze met een grote zwaai op het droge waar mijn karretje stond. Het opruimen werd gewaardeerd door voorbijgangers, ze werden gelukkig niet geraakt door rondvliegend afval. 
Ik wist toen nog niet hoe ik de losse filmpjes kon bewerken en samenvoegen tot een filmpje; het is me later bij andere filmpjes wel gelukt maar als je me vraagt hoe ik dat voor elkaar kreeg kan ik het je niet meer vertellen, puur toeval 😂
Hier deel een van die ochtend, en hier bij overalzwerfafval nogmaals waar je ze allemaal ziet staan.

Toen ik klaar was langs het water en bij dit “strandje” omhoog was geklommen genoot ik van het uitzicht, kijkend naar links

En naar rechts

De afvalzak die ik de 2e sept had neergezet stond er nog, zo raar. (Ik herken de mijne van de foto die ik eerder had gemaakt) Ik had hier een melding van gemaakt omdat er een gascylinder bij lag, ze hebben de cylinder wel meegenomen maar niet de zak. En nu kregen ze een melding met deze foto

De opmerkzame kijker ziet kleurverschil in de zakken, de felblauwe zak komt van de rol die ik maanden geleden zelf had gekocht en waar ik lavendelsnoeiafval in had gedaan voor Suzanne, en die lag nog in mijn auto en ging als eerste aan mijn karretje. 

Even in het hier en nu: ik ben vanmorgen naar de diëtiste geweest voor een informatief gesprek. Ik zat in de wachtkamer te wachten en zag op mijn horloge dat ze al tien minuten uitloop had, en kreeg toen een telefoontje van de diëtiste met de vraag waar ik was. Haha ik zat in het verkeerde gebouw, de POH had gezegd dat de diëtiste “hiernaast” zat en ik dacht dat ze de kamer naast die van haar bedoelde, maar het bleek dus “het gebouw hiernaast” te zijn. De diëtiste moest ook lachen en zei dat ik niet de eerste was die dit zo had begrepen. Ik stond met een minuut al in het juiste gebouw. 

Na wat administratieve zaken te hebben doorgenomen met me over verzekering en zo, wilde ze mijn eetdagboek die ik moest meenemen van de afgelopen drie dagen bekijken, en ze was heel tevreden over wat ik at en dronk, alleen moet ik tussen de maaltijden door en helemaal vlak voor of tijdens activiteiten koolhydraten nuttigen, “neem een boterham met pindakaas, en neem een banaan mee, of zelfs een vruchtensapje”. En ‘s avonds matigen, dan juist liever geen koolhydraten, maar een worteltje, kersentomaatje of ongezouten noten. Dit alles om mijn nuchtere bloedsuiker (tussen 7 en 9) wat lager te krijgen. 
We komen er wel.