Auteursarchief: shirley

Wat een week

De kleinkinderen een weekend te logeren hebben, heerlijk, ook omdat Evelien dat weekend vrij was en we zo genoeg ogen, oren en handen hadden om een baby van bijna zeven maanden en een bijna kleuter van bijna vier te kunnen managen.

bfb4a747-a273-4cc7-9b38-93dd058b712c
Sam was helaas snotverkouden, zo werd ons ‘s morgens tijdens de overhandiging verteld door twee moe uitziende ouders, hij was veel wakker geweest afgelopen nacht. O boy, dat beloofde niet veel goeds, maar ik hoopte dat hij hier de hele nacht zou doortrekken net als de vorige keer. Zijn bedje stond klaar in de redelijk koele naaikamer, dus na een halve fles en schone luier kon hij naar bed voor het middagdutje, de ouders waren al vertrokken voor een dagje op stap, kringloop winkels en zulks afstruinen, ‘s avonds uit eten, en ze verheugden zich al op een ongestoorde nachtrust; maar het liep niet geheel volgens plan.

Sophie was wild enthousiast bij het zien van de Paw Patrol spullen die Evelien van een collega had gekregen, zij had het op haar beurt ook gekregen maar haar zoontje keek er niet naar om. Nou, dat konden we van Sophie niet zeggen, ze stortte zich er gelijk vol op voor het komend uur, heerlijk.

48B013D3-BD1B-44BB-B2F4-6E5CC7C933AF

We hadden vrijdagavond een klein zwembadje in de tuin naast het keukenraam opgezet zodat het ‘s middags in de schaduw stond, in de hoop dat het water tegen die tijd opgewarmd zou zijn. Jon was even later onder het zeil dat er op lag gekropen om te kijken wat die bult was. Hij kroop er ook vanzelf weer vanonder uit.

Er moesten zaterdagmiddag toch nog drie grote tien liter gieters met heet water bij om het aangenaam te maken. Ik heb geen foto’s van het gebeuren, Evelien zat er de hele tijd naast en Sophie had genoeg om zich mee te amuseren: zwembandjes, waterpistolen (arme Evelien), Spider-Man bal, en Paw-patrol speeltjes. Na een klein uurtje zat ze met een badcape om terug in de kamer, want ze had het koud (27°C buiten), afdrogen, aankleden en spelen maar weer.

Deze foto is eind van de middag gemaakt, uitgerust, uitgebadderd, en Sophie met haar nieuwe korte broek aan die Evelien heeft gemaakt in haar lievelingskleur geel. De speelmat is een geweldige vondst (en makkelijk schoon te vegen bij kwijlpartijen), Sam had er goed grip op en liet zien dat hij al kon ronddraaien en zich naar voor en achter kon bewegen. Nog net geen tijgeren te noemen, maar de beentjes deden al goed mee.

Sam had een heerlijk middagdutje gedaan, zijn neusje zat wel dicht en hij was niet blij met mijn poging zijn snoetje te wassen, maar eenmaal op de speelmat was het leed alweer geleden, en daarna in de box in afwachting op het eten lag hij zalig aan zijn tenen kluiven.

Sophie hielp mee met het maken van het pannenkoekenbeslag en keek toe hoe ik ze bakte, ze wilde er twee met stroop en poedersuiker. “Mijn papa kan de pannenkoeken in de lucht gooien om ze te draaien, vertelde ze toen ik het braaf met de spatel deed. “Wat knap van jouw papa zeg,” zei ik, en ze glunderde vol trots. Er was nog beslag over voor een pannenkoek, en dat was genoeg voor de volgende middag.

Toen de kinderen in hun bedjes lagen en wij ons met een zucht met een kopje koffie en de voeten omhoog in de stoelen installeerden, was de rust maar van korte duur. Sophie wilde toch in bad, terwijl ze eerder had gezegd dat ze dit morgen pas wilde. Haar stembanden werden uitgetest, en ze kwam geregeld naar beneden, maar zonder het door haar gehoopte resultaat, en uiteindelijk kreeg Evelien haar stil. We hadden afgesproken dat ik uit bed zou komen voor de nacht mocht het nodig zijn (wishful thinking) , en dan zou Evelien Sam om 7 uur badderen en de fles geven.

Er was die avond een feestje gaande bij een van de huizen schuin tegenover ons, een eindexamenfeest of zoiets dacht ik, harde muziek en veel geschreeuw van jongeren. Moet kunnen. Maar zo rond half twaalf verplaatsten de gasten zich naar de rotonde met nog meer herrie en vuurwerk; de volgende dag was het afsteken van vuurwerk officieel verboden in Nederland, misschien hadden ze nog wat liggen dat op moest? Later hoorde ik van een buuf dat het kinderen van 14 jaar betrof die ze aangeschoten op de rotonde aantrof toen ze de hond uitliet voor het slapen gaan, feestje gegeven terwijl de ouders niet thuis zijn? Laten we het hopen

Hoe dan ook, Sophie werd hiervan duidelijk wakker en riep me, ze moest plassen en ze wilde in bad. Toen ik na het plassen zei dat het nacht was en dat ze in bad mocht als haar pinguïn lamp aanging, zei ze dat de lamp het niet deed. Ze wilde niet in bed en keek heel zielig, en toen ik vroeg of ze bij oma wilde slapen klaarde haar snoetje op en huppelde ze voor me uit mijn slaapkamer in en stopte aan mijn kant, te klein om er zelf op te klimmen (hoge boxspring).

Ik liep naar de andere kant en sloeg hier het laken met daarop een hele dunne quilt weg, “kom maar, dan mag je hier liggen naast oma”, en ik tilde haar op bed. Even haar eigen kussen gepakt en toen ik in mijn eigen bed kroop, het lampje uitdeed en welterusten zei, hoopte ik op stilte maar kreeg een waterval van woorden over me uitgestort.

Het concept “mondje dicht want oma wilt slapen” was tegen dovemansoren gezegd. En even later klonk er weer vuurwerk, en toen een huilende Sam, eerst wat zachtjes, ik hoopte dat hij zo weer zou slapen, maar het huilen werd indringender en dwingender. “Hij stopt zo wel met huilen oma,” klonk het wijselijk naast me. Maar dat was voor mij geen optie, het ventje had vast een droge keel en een volle luier, en dat klopte, gretig dronk hij van zijn waterflesje en na enige volharding (wiegend in slaap krijgen tot hij het matrasje voelde 😩 ) kreeg ik hem een half uur later in slaap in zijn bedje.

Nou ja, en dit dus elke anderhalf a twee uur, de ene keer een stevige poepluier en de keer daar op was hij heel jengelig en voelde hij heel warm aan, 37,9°C, dus kreeg hij een paracetamol zetpil van me, want wie weet had hij oor- of keelpijn of pijn van doorkomende tandjes.

En elke keer als Sam begon te huilen begon Sophie ook te kletsen, en als ik na een half uur tot drie kwartier terug in bed kroop lag ze met haar hoofdkussen dichter en dichter tegen mijn hoofdkussen aan als bij een ‘Annemaria-Koekoek’ spelletje. Toen ik om kwart voor zes in bed stapte lag Sophie in diepe rust op de naad van de twee matrassen met haar beentjes half op mijn matras en kon ik er net nog bij op mijn zij liggend met mijn rug naar haar toe de rand van het matras vasthoudend. Ze sliep en was zo lekker stil, en ik viel toch eventjes in slaap.

Evelien was toen ik zittend in mijn bureaustoel Sam in slaap had gekregen naar beneden gekomen, klaarwakker, zij had met oordopjes in vanwege het vuurwerk en muziek wel goed geslapen, en besloot op te blijven. Ik heb er niks van gemerkt dat ze Sam in bad deed en samen naar beneden was gegaan, ik had wel haast twee uur geslapen toen Sophie het tijd vond om me wakker te maken. Hup er uit, bad vullen “papa doet er meer water in” en terwijl zij nadat ik ze had gewassen lekker speelde met de kabouters dook ik onder de douche, gelijkertijd een oog in het zeil houdend. Ik douche altijd heel kort; snel alles nat maken, kraan dicht, insoppen, en dan snel afspoelen, ik denk dat de kraan amper twee minuten open staat. 🥇

Samen ontbijten en daarna stonden we weer vol aan. Ik was behoorlijk gaar maar genoot toch wel van de kindjes (mits Sophie niet drakerig deed omdat ze “nee” geen leuk woord vind, diepe zucht). Dat het poppenbedje nog onder de salontafel staat is een unicum, meestal is dat het eerste waar Sophie mee speelt, maar de poppen hebben zware concurrentie van de Paw-Patrol gekregen. Sam snotterde en kwijlde dat het een lieve lust was, de bandana’s werden op de proef gesteld en goedgekeurd.

We kregen een appje van Tim, de bbq ging niet door, hij was begin van de nacht ziek geworden met diarree en later begon het overgeven; NORO virus ws opgelopen van het eten bij een all-you-can-eat restaurant. En Yvonne begon er begin van de middag last van te krijgen, oei. We spraken af dat we de kinderen na het avondeten zouden brengen, helaas was het van mijn kant geen doen om ze nog een paar nachtjes hier te laten “slapen”, want ik liep na een nacht al op mijn tandvlees en Evelien moest de volgende dag weer werken.

Toen Sophie ‘s middags weer in het zwembadje ging bleef ik er deze keer bij, en ik had ze een Barbie, een paar kabouters, twee bekertjes en een diepvriesbakje uit de keuken gegeven, dat bakje plus deksel werden bootjes en ze zat zo in haar eigen wereldje er op los te fantaseren, en ik bemoeide me er niet mee. Heerlijk.
Voor het avondeten haalde Evelien iets bij de Mac, waaronder een happy meal voor Sophie, en maakten we ons op om de kinderen naar huis te brengen. Een hele toer om alles in de auto te krijgen, de katten waren buiten, ze lagen vast onder struiken te slapen, en als ze dorst hadden konden ze in de tuin genoeg water vinden in de vele schalen die ik voor de egels elke dag ververs, en uiteraard is daar de vijver.

De rit verliep zonder problemen, en we reden vrij kort na aankomst alweer naar huis, want NORO is enorm besmettelijk. Helaas moest Sophie poepen bij aankomst en omdat Tim en Yvonne bezig waren (auto uitladen en fles maken voor Sam) hielp Evelien Sophie op de wc toen ze klaar was. 🫣

Die nacht had Evelien een intieme relatie met de wc pot, ze noemde dit de light versie van NORO, want die avond had ze het allemaal al gehad, nou ja, niet helemaal, de volgende avond bleken haar darmen het niet eens te zijn geweest met de salade met kippenbouten die we hadden gegeten. Maar woensdag was ze al dusdanig opgeknapt dat ze op verantwoorde manier een late dienst kon draaien.
Yvonne en Tim waren toen ook aan de beterende hand, Sophie had nergens last van gehad, en Sam had alleen wat dunne poep gehad, maar was vrolijk en dronk en at lekker. Gelukkig maar.

Ik werd maandag wakker met keelpijn, bracht snel voordat het erger zou worden een doosje naar de post met de vergeten knuffels en bidon,

Sophie had de knuffels onder de gehaakte deken gelegd, vandaar dat we die hadden gemist, en de bidon stond in het nachtkastje, my bad.

Dinsdag kwam de hoofdpijn, de verkoudheid, het hoesten, en me goed lamlendig voelen, ik had dus duidelijk Sam’s virus te pakken en gelukkig niet die van Tim of Evelien, (hoewel, dan was ik er nu ook vanaf geweest) we namen alle voorzorgsmaatregelen om overdracht te voorkomen.
De rest van de week was het voor mij stoelhangend en thee drinkend afwachten tot het beter ging, de katten schrikken als ze me horen praten met een schorre lage stem als dat van een kettingroker met veel te veel pakjaren.

Het was vrijdag bewolkt, en ik voelde me niet duizelig worden met buiten planten water geven, en besloot ‘s middags ondanks het lamlendig voelen een kort rondje tolbergvijver te gaan doen, en als het niet ging was ik zo weer thuis. Ik moest even naar buiten de frisse lucht in en bewegen.

Het was heerlijk bij de vijver, rond en op het parkeerterrein kreeg ik mijn afvalzak al voor een derde gevuld, en zette me met een extra zak op zak al schrap voor de rest, maar dit viel reuze mee. Geen enkele wegwerpbarbecue, maar wel de resten van weggewaaide verpakkingen, tissues, gebruikte wc papier of achtergelaten spullen, waaronder een lege rugzak met dito handtasje. En in het begin vond ik al deze bling bling sandalen, hoe kan je toch je sandalen vergeten? Ook dit verdween in de afvalzak, hoewel ik even overwoog om de straßsteentjes er af te halen om te kunnen gebruiken. Maar je weet niet wel beest hier overheen heeft geplast, dus niet gedaan

Ik raapte op een langzamer tempo werkend dan normaal heel veel plastic en glazen flessen op, ook veel hele grote kapotte flessen en scherven, maar wel veel minder drugs- en seks gerelateerde afval. Na anderhalf uur was ik klaar en zette ik deze loodzware zak weg, met een melding in de BBapp dat ze moesten oppassen met hanteren hiervan vanwege gebroken glaswerk in de zak.

Twee bewoners vertelden me dat de politie eerder deze week had gepatrouilleerd, ws dat er hierdoor minder wegwerp barbecue’s lagen. Of andere mensen hadden de boel opgeruimd, ik ben niet de enige afvalraper. Dat er sowieso vuurtje gestookt mocht worden vonden ze heel bizar en gevaarlijk, en hadden dit ook gemeld. Hier zou ook naar gekeken worden.

Dat was gisteren dus, en ik lag er voor mijn doen erg vroeg in, want ik moest er vanmorgen vroeg uit. We zaten vanaf 8 uur te wachten op de levering van de wasdroger, Jon hield iets later de straat in de gaten.

Wachten duurt lang, lang, lang, en steeds werd de leveringstijd in de app bijgesteld.
Uiteindelijk waren ze hier net na 14.15 met twee man sterk, ik bleef in de hal wachten toen ze de oude wasdroger gingen halen met een steekkarretje. Van de LG maakte de ene man voor, tijdens en na het uitpakken foto’s, en ook na het installeren en aanzetten werden er foto’s gemaakt. Waarschijnlijk om zich in te kunnen dekken bij klachten?

De droger moest een half uurtje aan, en hij maakte een geluidje toen hij klaar was, er hangt nu een chemische lucht in de bijkeuken, maar volgens Suzanne die dezelfde heeft is dat na een paar keer gebruiken weg. En nu ga ik eerst de waterschalen voor de dieren en de hangende drinkkom voor de vogels bijvullen, de pompoen die ik uit een zakje ‘klimplantjeszaad’ in een grote bak had gezaaid niet wetend (niet op het zaad gelet) dat er ook pompoenzaad bij zat, water geven (foto van vorige week)

want de bladeren hangen nu al op half zeven door de brandende zon, en de parasol er boven zetten, en dan pas ga ik de handleiding lezen.
Dag Miele, je deed het 16 jaar prima tot je het niet meer deed.

Aanpakken, opruimen en doorpakken

4 reacties

De laatste week van juli was er eentje van aanpakken, doorpakken, afmaken, uitpuffen en bijkomen in afwachting op de logeerpartij van mijn twee boefjes.

Ga er maar even goed voor zitten, want dit blogje is weer een roman geworden . 🥴

Eerst gaan we afvalrapen, ik kreeg op Facebook een reactie op mijn blogje dat er bij de Tolbergvijver ook vreselijk veel afval ligt. En toen dacht ik: waarom in een andere wijk opruimen als het in mijn eigen wijk ook nodig is? Er werd na een heerlijke koele nacht en dito ochtend regen voorspeld voor het eind van de ochtend, dus besloot ik met de auto te gaan zodat ik niet puitnat naar huis moest lopen. Dit was mijn route toen ik moest stoppen na bijna twee uur rapen, en even schuilen voor een buitje.

Er zaten twee mannen (30er en 50er) op stoeltjes bij het water naar hun dobbers te staren, en ik raapte eerst alles op wat aan die kant lag, gewaaid of gewoon op de grond gegooid. Nee, dat deden zij niet, de peuken negerend die als een waaier rond hun stoelen lagen. Ik raapte ze zonder commentaar te geven op, ze hadden de boodschap zo ook wel door, en anders jammer dan. Een kapotte klapstoel vlak bij de stijger was niet van hun, die lag er al even, dus sleepte ik deze naar het betonnen bankje aan het begin van de parkeerplaats, alwaar ik dit aantrof (ook er onder en er achter) plus enkele kapotte flesjes. Dit was de eerste keer dat ik een wegwerpbarbecue zag, het “wegwerp” gedeelte wordt hier wel erg letterlijk opgevat.

En bij elke boomstam lag zooi, al dan niet in zakken.

Veel beter zo, al die zwart geblakerde plekken op het gras is waar er vuurtjes of bbq’s worden gestookt. En achter de achterste boomstam was er ook een ballon feestje geweest, de cylinder lag in het gras er achter en de zwarte ballonnen lagen in een straal van minstens 5 meter rond de stam. .

Een wandelaar met hond wist me te vertellen dat er nog veel meer afval aan de overkant van de vijver lag, van recreanten die hier picknicken en resten van barbecue’s. Ik besloot die kant op te lopen, maar werd vrijwel vanaf het begin na die boomstammen al opgehouden door de enorme hoeveelheid vieze tissues, wet wipes en condooms, links in en langs de bossage. Getverderrie. Ze hebben echt geen gene, want onder een boom vlak naast het pad lag het werkelijk bezaaid met condooms en condoomverpakkingen. En ter afwisseling ook overal van die wegwerp bbq-schalen met kolen en al, en vlees verpakkingen, lege blikken doperwten en mais. Waarom mee terug naar huis nemen als je het ook ongestraft kan achterlaten?

Uiteindelijk geraakte ik aan de overkant van de vijver; kijk, hier hadden ze wel begrepen dat opruimen een schone zaak was, beetje jammer dat ze het niet mee naar huis hadden genomen. Je ziet de geparkeerde auto’s (en de mijne) in de verte staan.

De grijze zak paste nog net in mijn afvalzak, en teruglopend raapte ik nog plastic spul op die ik over het hoofd had gezien; de blik en het licht vallen er dan van de andere kant op, “Hé, daar ligt nog meer afval!”
Ik zette de afvalzak bij de klapstoel, samen met de grote lachgascylinder die ik in het hoge gras had gevonden en maakte een nieuwe zak vast op het karretje. Op naar het volgende stukje, want verderop zag ik weer wat; zooi op dat in het parkgedeelte op het gras paralel van de weg (niet de berm) lag, allemaal weggewaaide vlees verpakkingen, de geur die uit mijn afvalzak kwam was eetlustbedervend, zachtjes uitgedrukt.

Toen viel mijn oog op veel afval in de droog gevallen sloot, oh boy, de sloot in komen (zonder afvalzak maar met grijper) was een kwestie van staand voorzichtig de zwaartekracht zijn werk laten doen, ik zou later wel zien hoe ik er weer uit zou komen. Desnoods kon ik de vissers om hulp roepen, met mijn hoofd boven de sloot uitstekend zwaaiend met de grijpstok 🤣

Ik gooide alle afval op het gras naast de sloot om later op te kunnen rapen, maar kwam na een meter lopen en bramentakken ontwijkend een plastic tas tegen waar ik de rest van de rit al het kleine spul in kwijt kon. De glazen flessen en blikjes gooide ik wel op de kant, en toen ik aan het einde van de sloot was aangekomen was de plastic tas propvol en gooide ik deze op de kant en kon ik zonder glijpartijen op handen en knieën uit de sloot klimmen. 💪🏼 dit moet een gek gezicht zijn geweest 🤭 Schone sloot, volle blauwe zak. Berichtje naar de BBapp, want hier was geen afvalbak.

Een wandelaar die net een rondje vijver had gelopen bedankte me, en zei dat er verderop nog meer lag. Hij dacht dat ik door de gemeente was gestuurd, en toen ik uitlegde dat ik dit voor de lol deed keek hij me lachend aan. Hij had hier de gemeente al meerdere keren over gebeld maar hij merkte niks van verbetering. Ik zei dat ik binnenkort de rest van het rondje zou opruimen, maar dat ik het nu na twee uur welletjes vond, en pakte mijn spullen op.

Waar ook de parkeerplaats eerst vol lag met troep was het een verademing om het zo te zien, voor zolang het duurde.

De zilver/grijze auto naast de mijne was net aan komen rijden toen ik naar mijn auto liep, en er stapten drie mooie mannen (30ers) uit die met tassen en zakken vol aanstalten maakten om er een feestje van te gaan maken, gezien de wegwerp bbq en koeltassen die ze uit de kofferbak haalden. Ik vroeg als stille hint of ze genoeg afvalzakken hadden om het afval mee terug te nemen, want ik was net klaar met opruimen, wijzend naar de blauwe zakken bij het bankje, en hield een lege zak omhoog. Ze spraken geen Nederlands, Engels? Er werd geknikt dus herhaalde ik mijn vraag, wat weer in een andere taal tegen de andere twee mannen werd omgezet. In heel gebrekkig Engels antwoorde hij grijzend dat ze het zouden opruimen, en hij hield een afvalzak op. Een mens kan alleen maar hopen. Ik wenste ze een hele fijne dag en ging naar huis.

Eind van die middag besloot ik de kwijlbandana’s af te maken die ik al had geknipt uit restjes tricot en dunne stretch badstof, aan twee kanten te dragen.

Met dit drukknoopsysteem dat aan de meter(of halve meter?) had gekocht op de weekmarkt bij van der Wijst, of zoals wij zeggen: bij Pimmetje

De volgende ochtend besloot ik de rest van de tolbergvijver aan te pakken

Daar waar ik de vorige dag was omgekeerd zag ik nu iets wit, een tent of zo? Het waren twee mensen, eentje lag te slapen en de andere zat te lezen. Een visser die me zag rapen – want er lag toch weer nieuw zooi naast de parkeerplaats- liep naar me toe om een praatje te maken. Waarom ik dit werk deed. “Wat ik denk dat het vissen voor U doet, doet afvalrapen voor mij,” zei ik, waarop hij lachend zei dat het dan wel een heel erg leuke bezigheid was.

Op weg naar de overkant kwam ik enkele stille getuigen van een ruige avond/nacht tegen, en pas bij de knotwilgen aangekomen vond ik de eerste bbq’s, eentje keurig met alle verpakkingen opgestapeld en de anderen verspreid tot aan het water, leeg gekiept, bierflesjes all over the place en de dopjes in de grond getrapt. Helaas ook hier enkele kapotte flessen die ik volgens mij tot de laatste scherf heb kunnen verwijderen.

De jongen met de witte T-shirt aan liep op mijn vraag -eerst in het Nederlands en toen bij het zien van zijn vragende blik in het Engels- of ze afval hadden voor in mijn zak. Hij pakte een opgerolde volgestopte shirt op en stopte deze in de blauwe afvalzak, bizar dat de shirt ook weg moest.

Niets vragen, alleen maar bedanken en een fijne dag toewensend liep ik verder, want er lag veel. Tot vieze kapotte kleren, een plaid, en zelfs een spatbord en de kettingkast van een fiets.
Aan de kopse kant van de vijver was bestrating met een afvalbak aan het begin en eind van het pad, en bebouwing; een groot hek schermde de tuin rond het luxe huis bij het spoor af, deze mensen zullen vast veel last hebben van alle “recreanten”.
Zie rechts op deze kaart. En de rode kruisjes zijn de enige afvalbakken op het hele terrein.

Ik zette mijn eerste zak neer bij het onderste rode kruisje, bond een andere zak aan mijn karretje en liep verder om de tweede zak ook helemaal te vullen, ik liep tot voorbij de parking en over de weg tot aan de bomenrij, bijna aan de afslag rechts richting het spoor.

In de bermen en ondiepe sloten lag genoeg om een zak te vullen, ik kon alles pakken zonder de sloot in te moeten gaan; de lachgascylinder van de vorige dag die niet was opgehaald (maar de zakken en klapstoel wel) zette ik samen met zak nummer twee naast de andere zak neer.

Toch weer twee uur zoet geweest!

Mijn grijper heeft nieuwe grijpzooltjes nodig, ik had geen grip meer op bierfles dopjes en zware flessen.

Na mijn melding naar de afval coach werd er de volgende dag een nieuwe grijper afgeleverd. Jammer dat de zooltjes niet vervangen kunnen worden, want de rest van de grijper is nog goed. Ik had ook vermeld over de klachten van omwonenden over de overlast en vervuiling van recreanten, en hij appte later terug dat de handhaving en politie op de hoogte is.

En dan zou je toch denken dat ik het voor de rest van de dag rustig aan zou doen he, maar de combinatie van bewolking -en daardoor niet idioot warm- en de uitgebloeide lavendelhaag zette me weer aan het werk.
Normaal snoei ik alleen de top er af, maar het was zo verhout aan het raken maar wel met jonge groei aan de basis, dat ik besloot ze helemaal terug te snoeien.

Het zag er niet uit aan de kant van de Japanse kers, te droog, te weinig voeding in de grond en te weinig licht? We zien wel hoe het er over een maand of twee uitziet.

Verderop stonden de planten er beter bij, maar ook hier ging de schaar er diep in.

Jon en Fay liepen de hele tijd vlak achter of naast me, maar toen het zonnetje door de wolken brak zochten ze koelere plekjes op. Vanaf de straat zag ik ze niet, pas toen ik over het muurtje stapte en dichterbij kwam, ontdekte ik hun ligplekjes, en zo te zien aan het platgelegen gras zijn dit favoriete plekjes.

Goed kijken, die zwarte vlek is Jon

Binnenkort moet ik ook hier even aan de slag met de snoeischaar, en ook gewoon gras uittrekken, het is een woeste boel.
Ik begon mijn rug wel te voelen toen ik bijna klaar was, nog even doorpakken. Daarna alles gevoed met mestkorrels, ik had alleen nog mest voor de groentetuin maar dat zal toch niet veel uitmaken, lavendel wordt ook gegeten. De grond kreeg nog een flinke plens water, en nu maar hopen op een mooie frisse mini haag.

Diezelfde avond maakte ik een begin aan het opruimen van mijn naaikamer zodat ik hier het bedje van Sam kon zetten. Jon was me kwijt en had al luid miauwend enkele knuffels naar de voordeur gebracht, het was al bijna zeven uur en hij had honger.

Dat was voor mij het signaal om te stoppen, eten klaar te maken voor mij en de katten (Evelien had een late dienst) en te chillen.

De volgende dag kwam de naaikamer af en zat ik verduisteringsgordijnen op maat te maken, de eerste klaar

Plek genoeg om tegen de muur het bedje neer te zetten

En hier de tweede, ojee, niet goed opgelet en niet ver genoeg ingekort, en het verschil is niet zo weinig ook 🫣 hoe is dat mogelijk? 🤔 en wat doet die kier bovenaan, de haakjes had ik lager moeten zetten. Maar ik heb het zo gelaten, dit komt misschien nog wel goed en anders niet. Ik heb aan de kortere deel onderaan gewoon een stukje aangezet zodat het minder opvalt. En zoals Suzanne zei: “Het zal voor Sam niets uitmaken”.

De rest van de dag chillen, mooi boek in een adem uitgelezen

En Jon was ook happy, dikke geeuw toen ik deze foto maakte

Ik had van Suzanne twee kleine stukjes reststof gekregen waar ik nog een kwijlslabbetje uit kon halen,

alleen de s valt weg,

maar ook hier kom ik wel overheen. We hadden net bij the great British Sewing bee de opdracht “pattern matching” gezien, als quilter heb je dit al in de vingers zitten hè. Toch een beetje jammer van die s. 😉

de achterkant laat de hele zachte, soepel en goed absorberende badstof zien. En ik heb nog veel van deze stof, leuk voor een shirtje.

Het volgende blogje gaat over de logeerpartij, en wie weet wat nog meer. Nee, geen afvalrapen, het was veel te warm hiervoor.

Quilt in gebruik

5 reacties

Op mijn verjaardag gaf ik Sam’s quilt aan Tim en Yvonne, ze waren er heel blij mee en ook Sophie vond het leuk om de lachende konijntjes te zien, maar ik vergat een foto te maken. Ze waren een week op vakantie weg en vandaag kreeg ik deze foto toegestuurd, het vakantiehuisje was te klein om hem er op te leggen voor de foto, dus eenmaal thuis gelijk gedaan.
a524de4e-dd81-4c65-9b9a-f2880b9b60dd
Begin oktober gestart met stoffen bij elkaar zoeken en tien maanden later pas klaar, oh boy. Maar goed, net voordat zijn eerste tandjes waren doorgebroken, dus op tijd.

Ik krijg net een appje dat hij plots eenkennig is geworden; hij begon opeens te huilen toen een oude man in de HEMA aandacht aan hem schonk. Zijn vrouw sprak toen haar man toe, dat hij geen kleine kinderen moest laten schrikken. 😂
Komend weekend komen Sam en Sophie bij ons logeren, dus zullen we het meemaken of het eenkennige ook voor ons geldt. Het is dan weer erg warm, Evelien heeft een klein zwembadje gekocht en bijhorend speelgoed. Afmeting maakt niet uit zolang ze maar in water kunnen zitten, weet ik van vroeger; toen we hier net woonden had ik speciekuipen waar Tim en Evelien de grootste lol mee hadden.

Woensdag was het flink bewolkt en nog lekker koel toen ik afval ging rapen op de donken bij de beruchte afvalcontainers, die er de laatste tijd opvallend netjes bijstaan. Het bijgeplaatste afval wordt nu denk ik dagelijks verwijderd.

Een voorbij fietsende postbode passeerde me al groetend en draaide om. Hoe het nu ging met me. Ik kon haar niet plaatsten, waar kende ze mij van? Ik zei dat het wel ging, mede doordat ik mezelf bezig hield als afvalrapende vrijwilliger. Na een kort gesprek fietste ze weer door, om een paar minuten weer naast me te stoppen, ze was vergeten te vragen hoe onze vroegere buurvrouw heette, want ze wist dat zij ooit druppels had gegeven om een bevalling op gang te brengen. Huh, die van de schoonheidssalon? Ik wist de naam, maar vroeg ook gelijk wie ze was, want ik kon haar echt niet plaatsen. Bleek dat ze vlak bij ons woonde begin jaren ‘90, en was toen collega van mijn lief en bevriend met mijn schoonzus. Aaaah, mijn muntje viel, ze was voor mijn gevoel veel veranderd, en toen ze weer door was gegaan meende ik me te herinneren dat zij ooit een Tupperware party had gegeven/gehost. Dat was toen zo’n hype. Onverwoestbaar spul, ik heb nog steeds dingen van toen die het goed doen, zoals de slacentrifuge, en de wasemmer waar ook twee zakken chips inpassen.

In de bocht tussen de weg en de lage huizen ligt een heuveltje en hier lag het bezaaid met bierflessen die je van de weg af kon zien; dit is slechts een gedeelte, helaas lag er ook eentje kapot met scherven half boven de grond uitstekend. Het was even een werkje maar deze kreeg ik ook allemaal in de zak. De flessen bleken zonder statiegeld, dus gooide ik ze vanuit mijn zak in de glasbak, amper vijftien meter verderop.

Het geld lag hier voor het oprapen 😏

En zoals dit

zag dit hele perkje/tuintje er zo uit voordat ik aan de slag ging, wat een verschil

Ik had geen tijd meer om op het parkeerterrein hiernaast op te ruimen, mijn wekkertje was afgegaan en dus bracht ik de volle zak naar de afvalbak vlak bij mijn auto.

Donderdag had ik een afspraak bij de brillenwinkel alwaar naast de normale metingen ook een ooggezondheidscheck werd gedaan, en waar de gemaakte foto’s van mijn ogen naar de optometrist gestuurd werden. Er waren een paar kleine plekjes te zien die wezen op beginnende staar, echt nog niks om me zorgen over te maken maar wel elke twee jaar even laten controleren, en ik had droge ogen, had hij ook gezien. Helaas waren mijn ogen wat achteruit gegaan, ook dat nog, en met de glazen berekenen hield hij er rekening mee dat ik echt een goed leesgedeelte moet hebben voor het handwerken.

Nieuwe brillen uitzoeken, ~~wat een ellende~~ niet mijn meest favoriete bezigheid, met een hoop gedub welke ik beter vond staan, deze of deze. Tot ik er een vond en opzette en met een blij hoofd tegen de dame die me hielp zei dat ik deze wel heel mooi vond staan. Ze begon te lachen. Blijkt dus dezelfde te zijn die ik nu als reserve bril draag 😂 niets mis mee. Helaas hadden ze niet meer het montuur van mijn gesneuvelde bril, maar goed, ik heb er binnenkort weer twee (twee halen één betalen) met meekleurende glas.

Ellie kwam vrijdagmiddag als zijnde een verlate verjaardagsbezoek, genietend van thee uit het porseleinen poezenservies van Francien dat volgens mij uit de vorige eeuw komt, maar bij nader inzien (even op de onderkant van een kopje gekeken) komt het uit 2000. Joh ik dacht echt dat het veel ouder was. Normaal zet ik thee in de mok in de keuken, maar zo uit een theepot op tafel schenkend is veel leuker ☺️ en zo wordt dit servies ook weer eens gebruikt. Nu nog een theemuts en mandje maken zodat het in de pot langer warm blijft, Evelien wist nog te herinneren dat ik vroeger een kip als theemuts had. Dat was ik helemaal vergeten!
Ik werd zwaar verwend met aardbei gerelateerde lekkernijen en twee quilttijdschriften.

De petitfours waren toen ik de foto nam al opgegeten en de chocolaatjes in de koelkast gezet, enkel de kaaskoekjes, nootjes en zalige kaas (van de kaaswinkel) in blokjes gesneden stonden nog op tafel.

Het was een heerlijke middag waarbij er naast liters thee, snoepen, lachen en kletsen ook nog wat gebreid werd 🥰 en ik voelde me mentaal een stuk opgeknapt.

Jon kwam toen Ellie weer thuis was met een levende muis in zijn bekje naar binnen en liep op een drafje de keuken in met mij achter hem aan roepend: “Naar buiten met die muis!”, en toen hij de muis onder de keukentafel los wilde laten tilde ik Jon op “laat de muis niet los Jon”, alsof dat zou helpen, maar wonder boven wonder liet Jon de muis niet los en liet hij zich zonder tegenstribbelen naar buiten tillen, en pas toen ik hem op het terras neerzette liet hij de muis los. Nog voordat het beestje zich achter de bloempotten kon verstoppen had Jon hem alweer te pakken.

En weer tilde ik Jon op en bracht op die manier de muis naar een plek waar hij eenmaal los een betere kans op overleven had, namelijk naast de bladkorf bij de vijver. Ik zette Jon daar op de grond en wilde zijn bekje openduwen, maar hij deed dit vanzelf, en het muisje viel op de grond. Verstijft van schrik bleef het met grote ogen muisstil zitten, tot ik het met een afgevallen magnoliablad een zetje richting de bladkorf gaf, en toen rende hij voor zijn leven. Jon kon er nu niet meer bij, ook al hield hij nog een tijdje de wacht. Even later meldde hij zich in de woonkamer met Fay in het kielzog en nam hij genoegen met een paar kattensnoepjes.

Nu snel naar boven om kwijlslabbetjes (bandana model) te maken voor Sam, dit had ik al weken geleden beloofd maar mijn struikelpartij gooide roet in het eten.
Een fijn weekend allemaal.

Gekke dingen

6 reacties

Oké, nog een laatste update over mijn geschonden aangezicht, en dan houd ik er over op. Moet ik toch gelijk (alweer) aan het liedje van Brigitte Kaandorp denken 😂, Zwaar leven
De steri-strip is van mijn neus, de assistent van de huisarts heeft het op de laatste werkdag voordat ze met vakantie gingen bekeken en niks verontrustends geconstateerd, ik zou er nog wel een tijdje gekleurd opstaan. Ik vind het er nu al gezellig uitzien, mooi geel is niet lelijk, en met enkele korsten die ~~er na zachtjes peuteren~~ vanzelf loslieten ben ik een kwartje meer waard.

De ragtimequilt waar Sam buiten op had gelegen en waar hij wat op had gespuugd lag vrijdag fris gewassen te drogen op de buitentafel (hier een foto toen ik hem net af had) , hij was te zwaar om aan de lijn te hangen en ik vond het zonde om energie te verspillen met de wasdroger als je het buiten gratis kan doen. Helaas was hij heel hard geworden dus besloot ik hem met een natte handdoek even in de droger op het opfrisprogramma te draaien om het zo wat zachter te krijgen.

E7997FF4-A70A-4CEA-8540-800CADDD960B

Als ik een tijdje later wat geks ruik en achter mijn neus aanlopend de deur van de bijkeuken open, schrik ik me rot. Er hangt een hele zware nare schroeilucht. Ik zie geen rook en het lampje van de wasdroger staat al uit maar toch trek ik de stekker er uit, doe de deur van de bijkeuken weer dicht, en als ik de stoppenkast open zie ik dat de groep van de wasdroger er uit is geklapt. Zonder deze beveiliging had de bijkeuken in de fik kunnen staan😱 Niet teveel aan denken, het is gelukkig goed afgelopen.
Een kwartier later zet ik de schakelaar weer om en was opgelucht dat hij niet weer terug uitklapt.

Ik had eigenlijk geen idee wanneer ik de wasdroger had gekocht, ik gokte 2012 zoiets, en pakte de bak die op de wasdroger stond waarin oa de handleiding zat, en ook de aankoop bon met garantie, die ondertussen wel is verlopen. Gekocht in 2010 voor -schrik niet- €1599,- voor een Miele warmtepompdroger, dat was toen het nieuwste snufje. Niet dat ik voor nieuwste snufjes ga hoor, ik koop pas iets nieuws als ik het echt nodig heb, als er iets onherstelbaar kapot is of te onveilig is om te repareren, zoals nu deze wasdroger.

En ja, na goed overwegen wil ik toch weer een nieuwe (en goedkopere) warmtepompwasdroger hebben voor mijn kookwas, quilts en dekbedden. Met droog weer gaat alles buiten aan de lijn, en met nat weer kan alles boven aan het wasrek, maar dan droog ik de handdoeken wel in de wasdroger; we hebben het hier over een keer per week en dan gun ik me wel die luxe. Op het gemakje research doen, het heeft geen haast.

De stoffen aan de lijn zijn van Evelien, zaterdag gekocht om kleren van te maken voor Sophie en Sam, die donderdag al een hele stapel hadden gekregen; nu haar diploma binnen is heeft ze meer tijd om te naaien.

Zaterdag was het een verademing met 22°C, zo heerlijk afgekoeld buiten, en een beetje al binnen, zo mag het blijven tot eind oktober ☺️
Ik had wat klein snoeiwerk van afgestorven voorjaarsbloeiers en doorgeschoten kamperfoeliestruiken om naar de container te brengen en liep heel goed oplettend over het beruchte pad langs de druif, waarom struikelde ik over die ene steen, ik liep hier zo vaak.

Maar toen vielen de overhangende takken van de druif op aan de ene kant en de uitgedijde klimop aan de andere kant van het pad, net als een paar stappen verder de taxus heg en beukenhaag. Ik denk dat ik meer bezig was met me een weg te banen door deze jungle dan op de grond te letten; ik pakte de heggeschaar, handschoenen aan en een mat op de grond, en begon aan het eerste stukje bij de poort met knippen. Als dit niet goed ging met mijn linker hand, dan stopte ik wel. Maar het ging goed

en 2,5 uur later was ik helemaal klaar, bezweet en met klimop blaadjes tot in mijn bh. Het was een stoffige bezigheid, klimop snoeien, en ik nieste me suf, maar gelukkig stond er een frisse wind dus viel het reuze mee.

Opgeruimd en al! De lichte streep naast de schutting is tot waarover de klimop groeide. Die kleine pruik van klimop achteraan naast het schuurtje heb ik express laten zitten voor de vele nachtvlinders die tijdens het snoeien wegvlogen om zich vervolgens hier te verstoppen.

Toen ik later vanuit de garage naar het schuurtje liep, voelde het zo heerlijk ruim en ook weer veilig. Aan het eind van de winter zal ik hem nog wat korter langs de schutting snoeien

Zondagochtend was een lekkere relaxte dag, ik voelde het snoeiwerk wel een beetje in mijn hand, maar het weerhield me niet om na het avondeten te gaan rapen. “Als het niet gaat ben ik gelijk weer terug,” zei ik tegen Evelien. Ik besloot naar het parkeerplaats te gaan bij Visdonk Lodge bij het bos, long time no see.
Wat een vreselijke bende weer, zie deze korte video van een klein stukje langs het bos
Ik zal de volgende keer iets minder snel zijwaarts bewegen tijdens het filmen, maar ik hoorde iemand lopen achter de struiken in het bos en wilde mijn telefoon snel opbergen.

Een kwartier later was ik klaar met dit stukje, heerlijk zo schoon. Alleen lagen er nog wel veel peuken, hier had ik geen tijd voor, deze oprapen kost me zeker een half uur extra.

Daar doe ik het voor!

Een jongeman die al zeker een kwartier met draaiende motor in zijn auto zat opende zijn raam toen ik langs liep, en vroeg (halverwege zijn zin plots bezorgd kijkend toen hij mijn blauwe ogen zag) of hij z’n auto misschien moest verzetten zodat ik ook daar kon rapen. Ik zei dat dit niet hoefde, zo op het zicht (ik had van een afstand al onder de auto kunnen kijken) lag er amper wat, dat kwam de volgende keer wel, en ik bedankte hem.

Hij vroeg de ondertussen vaste vraag van recreanten: waarom er niet meer afvalbakken hier stonden, want dat zou schelen in troep op de grond. Ik antwoordde dat dit slechts deels het probleem was, het ander probleem was dat mensen het blijkbaar normaal vinden om afval op de grond te gooien bij gebrek aan afvalbakken.
Zo had hij het nog niet bekeken. Hij draaide zijn raam weer dicht en ik raapte verder.
Het was bijna negen uur toen ik aan het laatste stukje voorbij het restaurant nog wat opraapte, en de laatste gasten van het restaurant namen luidruchtig afscheid van elkaar, een aantal dames op de fiets reed gierend van de lach weg nadat ze bijna tegen elkaar aan waren gebotst.

Ik bracht de zak en cylinder naar het begin van de parkeerplaats en maakte een melding in de BBapp dat hier zoveel peuken op de grond lagen dat er voor mij geen beginnen aan was om ze op te rapen. Hier moesten bezemwagen aan te pas komen.

De HelemaalGroen app had deze route wel geregistreerd maar was ver in het begin al gestopt, en liet dit zien

Ipv dit, dezelfde route die ik de vorige keer hier had gelopen

Ik was precies een uur bezig geweest en besloot naar huis te gaan, maar toen ik langs winkelcentrum de Lindenburg reed en dit in het voorbijgaan zag, draaide ik om en parkeerde mijn auto vlakbij.

Dit kon ik niet zo laten liggen, toch?
Het afval lag tot ver achter de containers in de omtrek verspreid, weggewaaid of weggeschopt (blikjes) en ook op het parkeerterrein, en voor de winkels en tussen de struiken lag ook het nodige aan zooi wat ik opraapte nu ik toch bezig was. Ik trok de grens bij de pizzaria.

Wat ik heel bizar vond waren de twintigtal lege statiegeld waterflesjes die bij de containers lagen, dit is gewoon geld dat op straat ligt. En nou zit het in mijn witte zak voor het goede doel.
Ik raapte gelijk al het groter glaswerk op wat naast de glascontainer stond voordat onverlaten er mee zouden gaan gooien, het kon maar beter weg zijn.

Weer een bijna volle en zware zak

Wat een verschil maken die twintig minuten, veel leuker om naar te kijken.

Hebben jullie het bord gelezen wat boven de containers hangt? Wacht, ik zal het even vergroten:

De tijdstempel op deze app klopt echt niet, ik begon om 21.05 en was om 21.25 klaar. Raar. En bij de route bij Visdonk begon ik rond iets van 20.05.

De volgende morgen kreeg ik al een reactie van de gemeente op mijn peuken melding, dat ze dit naar hun externe partner door hadden gestuurd. Ik denk dat dit de mannen met groot materieel zijn die ik vorige maand bij de benzinestation bij Potters zag aanvallen op de weggewaaide afval.

Bij thuiskomst lagen er weer veel knuffeltjes van Jon in de hal, hij had me gemist. Zaterdag kwam hij al joelend vanachter de heg de tuin inlopen met iets groots in zijn bek. Geen muis, geen vogel, geen rat maar een mol! Hij legde het beestje bij de schuifpui neer, en het leefde nog. Snel zette ik er een kom overheen en haalde de blik zonder veger uit de keuken om onder de mol te kunnen scheppen, het beestje begon steeds actiever te worden en het laatste wat ik wilde was een mol in mijn tuin. Been there, done that.
Jon keek aandachtig toe, maar liep gelukkig niet achter me aan toen ik met het blik over de stoep liep om zo achter bij de beek het beestje los te laten, aan de andere kant van het water. Het dook gelijk weg tussen het hoge gras.

Het is alweer tien jaar geleden dat we een mol in de tuin hadden. Dit was nadat er veel tuinwerk was gedaan en alles lekker luchtig was; de tuinmannen hadden nieuw gras gelegd en de grote bamboo uitgegraven, en ik had zelf een vijver gemaakt op een week tijd.

de eerste tekenen van de mol bij de vijver, oh nee, niet onder het paadje door naar het nieuwe gras 😱 “oh jawel,” mompelde de mol.
Helaas

De wachters waren geduldig, hier Zipje en Zopje in actie

Tot ik Zopje op de bank zag liggen (lag hij uit te rusten na gedane zaken?), en ik een dode mol aantrof aan de andere kant van de tuin bij de droogmolen. Best zielig zo’n mooi beestje, maar hij had de verkeerde tuin gekozen.

Wil je het hele blogje van toen teruglezen, dat kan, klik hier.
We hadden die week (20 juli) trouwens ook te maken met een hittegolf, erger dan we dit jaar hebben gehad (afkloppen).

Oooh en kijk eens wat ik in diezelfde maand op de bank had liggen, een hele vrolijke granny square sprei uit de jaren 70. Geen idee waar deze is gebleven, ik weet dat er gaten in zaten, dus ws heb ik het naar verloop van tijd weggedaan. Blijft leuk hè, dit tijdloos patroon van gehaakte vierkantjes.

Er was er een jarig

5 reacties

Ga er maar even voor zitten met een mok thee, koffie of wat fris, want dit blogje is haast een roman geworden.

Begin juli begon ik steeds meer tegen mijn verjaardag op te zien, de tweede zonder mijn maatje. Ik probeerde me op de positieve dingen te focussen en vooral bezig te blijven, hoewel dat me lastig werd gemaakt door de hitte en door hardnekkige eczeem op mijn handen sinds april zoiets. Vooral de vingertoppen en zijkanten van wijs- en middelvinger en duimen van beide handen waren dik, rood, branderig en bij aanraking met iets met een scherpe rand zoals bv een sleutel of bestek erg pijnlijk; deze foto is zoals het er nu bij staat, het smeren van de dermovatezalf is sinds een week verhoogd naar 2xdd, het branderige en de meeste zwelling is weg, de gevoeligheid helaas nog niet. Ik hoop dat tegen de tijd dat de afspraak bij de dermatoloog is over tien dagen, de klachten weg zijn en de afspraak afgezegd kan worden.

Dus handwerken moest met mate, en als er iets is waar ik slecht in ben, is het matigen.

Gelukkig was het op de 8e ‘s avonds wat koeler (25°C) om eindelijk weer te kunnen lopen met mijn karretje, even focussen op afval en niets anders,

en met zoals altijd de handschoenen aan had ik gelukkig veel minder last van mijn handen. Ik liep vanaf het locale winkelcentrum -waar ik aan de overkant van de weg in de bossage al bijna een week eerder een grote blauwe zak had zie liggen- langs de weg over de bermen en grasveldjes naar het benzinestation en uiteraard ook weer terug. Onderweg reden een paar auto’s langs met werkende claxon 👍 en twee wandelaars die wilden weten wat het gekste was wat ik had gevonden. “Een senseocuphouder bij de ingang van het bos”, want waarom neem je zoiets mee, en dan de volgende vraag: waarom aldaar weggooien?

~~Ik had niet goed opgelet~~ ik dacht dat ik niet goed had opgelet met het aanzetten van de HelemaalGroen app, ~~er is dus geen registratie gemaakt van mijn traject, bummer. Maar het was een stuk van ongeveer 1,5 km,~~ ik zag geen gestarte route in de app toen ik deze wilde stoppen. Maar de 19e opende ik de app om een nieuwe sessie te starten en toen vroeg de app of ik de nog niet opgeslagen route wilde registreren. Uiteraard wilde ik dit en het bleek de route van de 8e te zijn 👍

Mijn afvalzak was vol en zwaar, en bij thuiskomst voelde mijn hoofd ook opgeruimd, dus het was de moeite waard.

Op de heenweg plukte ik een paar kilo wegende lachgascylinder uit de struiken langs de weg (je moet sterk zijn -en heel stom- om dit zo hup het raam uit te gooien tijdens het autorijden) en om hier niet de hele tijd mee te moeten zeulen, legde ik hem bij de afvalbak met een BBapp melding, en deze was de volgende ochtend al opgehaald. Ik vond er nog een toen ik bijna klaar was, naast het parkeerterrein van appie in de bosjes.
Bij de ondergrondse glasbak-, plastik- en huisvuilcontainers had iemand kratjes en eierdozen neergelegd, enkele lagen over de weg en stoep; ik maakte er een mooie stapel van en ook dit stuurde dit als melding naar de BBapp.

En over de BB gesproken, bij de Boerenbond had ik een ekster-proof voersilo gekocht, want niet alleen de ouders, ooms en tantes, maar ook hun jongen hingen aan de voersilo en sloopten ondertussen takken van de magnolia met de nodige herrie. En ze trokken binnen een kwartier de silo leeg, het begon een duur grapje te worden. Dus verving ik de oude silo (en echt al minstens vijftien jaar oud) door deze nieuwe met een ronde kooi rond de voeropeningen,

en binnen een paar minuten zaten er al musjes in. De meesjes (pimpelmees of koolmees) en vinkjes waren wat afwachtend. Maar ik heb nog nooit zoveel mussen gezien, op een gegeven moment telde ik er door de twintig!
Klik hier om het filmpje te bekijken
Het is gelukkig een stuk rustiger geworden nu de bekvechtende eksters niet meer kunnen tanken.

Maandagochtend (de dertiende) was het lekker koel buiten, en na het ontbijt besloot ik het terras weer aan te pakken, want er groeide weer veel groen tussen de tegels. Het ging zo lekker dat toen ik klaar was met het terras gelijk het padje naar het andere terras schoonmaakte.

Mooi op tijd netjes voor donderdag, het kon maar alvast gedaan zijn. Na de lunch door naar de naaikamer om mijn eerder geknipte jurk te maken, het is een fijne tricot rib, en de zoom zette ik vast met wondertape (vlisofix speciaal voor zomen), dit heb ik bij meerdere jurken gedaan en na de vele keren wassen zitten de zomen er nog prima in.

Begin van die avond toen ik klaar met potplanten water geven had ik de tuinslang bij deze plant gelegd (Vernonia gigantea; foto is van eind aug.‘22 toen hij in bloei stond, nu is het nog een plant van 50 cm hoog) en zachtjes aangezet op druppelen. Door de aanhoudende droogte stond deze zo te verdrogen dat hij zou afsterven als ik niks zou doen. Als hij blijft leven kan hij tot twee meter hoog worden. Zolang het niet regent krijgt hij een keer per week een goede watergift.
A61AC8F2-FBF0-495E-8EB8-D848ADE73F3D
Toen ik iets na negenen de druppelende slang hier weghaalde en de waterschaal van de egels wilde opvullen, liep ik even over het pad langs de schutting om het buitenkraantje iets verder open te draaien, zodat de schaal sneller vol liep.
En toen ik net naast de druif liep ging ik vol op mijn plaat, struikelend over een steen die iets hoger lag, ik zag de bestrating op me af komen, schoof zelfs nog een stukje door op mijn voorhoofd en bril 😱 en daar lag ik dan, met mijn gezicht knus tegen de stenen. En terwijl ik bij lag te komen met de gedachte: WTF gebeurde er nu?! en hoopte dat ik niks had gebroken, zag ik bloed op de stenen druppelen, oei. Iets meer dan een schaafwond dus, ik kwam opvallend makkelijk omhoog, en met mijn handen onder mijn gezicht om de druppels op te vangen liep ik met mijn hoofd voorover gebogen naar de keuken, maakte een schone handdoek kletsnat om tegen mijn gezicht te houden, oh heerlijke verkoeling, en riep naar Evelien die boven was of ze me even kon helpen en dat ze niet moest schrikken. Dus schrok ze al bij voorbaat.

Mijn bril

was met de val in mijn gezicht gedrukt en had een snee en schaafwond op de neus gemaakt, en daar kwam het vele bloed vandaan. Evelien zag daar een gapende snee en gooide er een steri-strip pleister op en checkte me als een pro. Ice-pack tegen mijn voorhoofd en hand om de opkomende bult en pijn tegen te gaan. Toch maar even na een telefonische consult langs de HAP, ik had veel pijn aan mijn li hand bij mijn duim, maar er bleek zo op het zicht niks te zijn gebroken, misschien de neus maar door de zwelling kon de arts even niks doen. Mocht hij schever staan dan normaal had ik tien dagen de tijd om hem recht te laten zetten. We waren na een wachttijd van ruim een half uur binnen vijf minuten weer weg, ik had zoveel geluk gehad.

En daar zat ik dan na het ontbijt na een slechte nacht, twee dagen voor mijn verjaardag, en ik vond dat ik er gehavend uitzag dus foto in de groepsapp gezet zodat Sophie er al aan kon wennen.

Little did I know.
Op mijn verjaardag stuurde ik ze ‘s morgens deze foto, want ik stond er gekleurder op. Lachen als een boer met kiespijn. Ik had gelukkig nog mijn oude bril liggen, en kon er ook nog goed door zien, en omdat hij vederlicht is doet het geen pijn op mijn neus.

Na de lunch kreeg ik een telefoontje van Tim, en toen ik opnam hoorde ik Sophie: ”Oma, heb je al kaarsjes voor op de taart?”
Nee, die heb ik niet. Oh. Een hoop gekwebbel, kort samengevat: de kaarsjes neemt ze mee voor me.

Toen er een dik uur later aangebeld werd stond Sophie huilend aan de voordeur, even dacht ik dat het door het aanzien van mijn gezicht was, maar neen, hikkend vertelde ze dat ze de tekening voor oma was vergeten. Ze kwamen er na veertig minuten rijden pas achter en ze was de rest van de rit ontroostbaar, want terugrijden was geen optie. Gelukkig had haar papa er een foto van gemaakt en kon ze de tekening toch nog laten zien aan mij, en ik zou hem later krijgen. Ze bekeek mijn gezicht en vroeg of het pijn deed, ik kreeg een knuffel en toen hielp ze me met cadeautjes uitpakken.

Van Evelien had ik ‘s morgens al het quiltpatroon, de Lush shampoo bar en de Wonderfil kloshouder gekregen, van Suzanne een paar uur later het crazy stitch boek en het klosje Painter’s thread,

en Sophie hielp me met het lekkere luchtje uitpakken en de doos met zelf te maken zeepjes in de vorm van blaadjes.

Suzanne zat ondertussen met Sam op schoot, de fles geven was er eentje met hindernissen doordat hij alles in de gaten wilde houden, zijn hoofdje ging van links naar rechts. En pas toen hij klaar was met drinken dacht ik aan het schuimgebak wat ik een dag eerder had gemaakt. Niks moeilijks, gewoon Hollands schuim gebakken en vlak voor het serveren een dikke klats mandarijnenslagroom.(mandarijntjes uit blik op het laatst door de slagroom met gelatinepoeder geklopt en dan een uur of zo in de koelkast laten opstijven).
Sophie bracht de kaarsjes, en ze mocht helpen met op elk “taartje” een kaarsje te prikken en ze aan te steken met echte lucifers.
6977b97f-30e0-4393-b26b-c9951bcdf2c3

Na de fles was het aan Suzanne de eer om voor het eerst een luier te verschonen, en gelijk een poepbroek, ook dat nog 😅 en toen naar bed. Even bijkomen van alle indrukken.
Evelien kreeg een boek in haar handen gedrukt, of ze die wilde voorlezen, en Sophie luisterde aandachtig naar het vrij macabere verhaal 😏

3c7dcd5b-bde2-4915-b329-9ddd3151f180

090a5453-b247-4861-9fb3-a4c22b83e673

Sam hield het na een klein uurtje al voor gezien en kwam er weer gezellig bijzitten op schoot en daarna een tijdje in de box, terwijl Sophie lekker speelde met de Barbies.
In afwachting op zijn eten mocht Sam alvast in het stoeltje zitten welke ik samen met de box en andere baby spullen op marktplaats had gekocht, en hij zat er al heel goed in (uiteraard onder constante toezicht). Hier ontdekt hij een geluid-en licht producerend speeltje die ook bij de koop inbegrepen zat, je ziet hem gewoon denken:
Hé, wat is dat, al die kleurtjes?

En nou is het weg.

En wat gebeurt er als ik hierop druk?

Het eten ging er achter mekaar in, ondertussen zijn zusje in de gaten willen houden,

Voor ons eten hielp Suzanne me in de keuken; ik deligeerde en zij voerde het uit, hoewel het me wel lukte om de stokbroden iets uit te hollen nadat ze er een wig uit had gesneden. De oven stond op temperatuur te komen terwijl de vulling en saus van de Torpedobroodjes klik hierop voor het recept die ik een dag eerder had gemaakt, op de kookplaat stonden op te warmen. Geen foto’s van hoe ze er op het bord uitzagen, maar ze leken op die van Rudolf en vielen bij iedereen in de smaak, zo zalig. Wat over was aan vulling is in de diepvries gegaan, mooi voor later.

Omdat het in de zijtuin in de schaduw een stuk koeler was dan binnen, werd de tuintafel hier gezet en gedekt, Ferry kwam rechtstreeks van zijn werk af en kon gelijk aanschuiven, en was het ouderwets gezellig om hier samen weer te eten, en om zonder tranen mooie herinneringen ophalen. Ik voelde me ondanks het gemis die middag heel erg gelukkig daar in de zijtuin aan tafel samen eten, omringt door mijn gezin, het voelde zo vertrouwd aan.

Suzanne met de vrolijke Sam (hier lacht hij toevallig even niet), kwijlend want de onderste tandjes beginnen door te komen, het zijn nu nog twee rijstekorreltjes.

Na het eten gingen ze allemaal gelijk naar huis, de kleintjes zaten er duidelijk doorheen en zij waren niet de enige. 😉 Wat een heerlijke dag.