Auteursarchief: shirley

Bananendozen

Toen ik zaterdag een berichtje in de Nextdoor wijkapp zette dat ik op zoek was naar Knippies en andere tijdschriften met patronen voor kinderkleren, kreeg ik ‘s avonds al bericht van een man die wel op zolder zou gaan kijken voor me. Zijn vrouw was een verwoede naaister en na haar overlijden waren haar spullen naar zolder gebracht. Zondag appte hij me dat ik maandag drie bananendozen vol kon komen halen, en zo geschiede. Hij wilde er niets voor hebben, de wetenschap dat zijn vrouw het geweldig zou vinden dat haar tijdschriften weer gebruikt zouden worden was voldoende voor hem.

Een vitale 70+er opende de deur toen ik uitstapte, ik gaf hem een doos Merci chocolaatjes als dank, en hij overhandigde me een doos terwijl hij de andere droeg en in de auto zette. Toen ik de laatste doos oppakte wenste hij me er veel plezier mee, hij had geen idee wat er nog meer tussen de tijdschriften lag, dus alsik in de dozen nog iets tegenkwam wat van persoonlijke aard was, of ik dat dan wilde terug geven. Uiteraard, dat spreekt voor zich, en na een stevige handdruk (blijf dit eng vinden) reed ik weer naar huis.
Jon was er als de kippen bij, gek op dozen,
939BFB0C-AC18-4EE1-9082-7D0F3E1EA083
maar het duurde wel lang zeg, dat sorteren, hij werd er een beetje moedeloos van en ging bij liggen
9D903FC2-9A95-42A6-BC26-926CCBA2A8F0
ze konden niet snel genoeg leeg zijn, als ik nou eens opschoot, dan zou hij de deur wel in de gaten houden
1BEF8E62-B2C6-4BCE-9D42-D5C9FC79CFE8
We zijn er bijna
54C28C42-1B2C-4216-A41C-1685243BFC73
Toen de doos op de stoel leeg was sprong Jon er gelijk in, eerst even kijken of hij zich er goed in kon wassen, maar toen hij zich omdraaide flikkerde hij met doos en al van de stoel af, wat een klap was dat. Jon was weggesprongen en kwam gelijk terug om naar de doos te kijken en sprong er gelijk weer in, dieper dan dit kon hij niet vallen, de doos. Even later kwam Sherlock binnen en begon door de kier van de doos te hengelen naar Jon, en zo zaten ze een tijdje een soort van tikkertje te doen. 

De laatste doos had vooral breitijdschriften, kijk nou toch wat een dotje, zowel het kindje als het vestje.
FA321B13-2A8B-4E89-980D-E7629F40970E
Dit hield ik na vier uur sorteren over aan kinderbladen, er zaten tijdschriften bij waar ik vroeger ook kleren uit heb gemaakt, en welke ik heb opgeruimd toen we in 2015 weer verhuisden. Ik ben ook heel blij met de Ottobre bladen, daar staan mooie patronen in met hele goede beschrijvingen, ik werkte hier heel graag mee.
7AFC645B-5F07-4F68-99F2-D2E9815D5A18
De andere modebladen zoals KnipMode (ook XL), Burda, Simplicity en heel veel kooppatronen waarvan sommigen nog ongeopend heb ik in een tas en doos gedaan, ik zal even contact opnemen met de weduwnaar of het oké is dat ik deze bladen in de wijkapp aanbied (gratis), om zo anderen blij te kunnen maken. Ik heb een paar persoonlijke papieren gevonden tussen de tijdschriften, deze zal ik samen met twee mooie multi mappen bij hem afgeven.
En waarom ik om naaipatronen vroeg? Ik heb twee basispatronen die tot maat 56 gaan, en ons Sophietje groeit als kool, wat een snoepje is het toch, al bijna drie maanden oud.
C6ADCA80-0159-4AEE-833D-D384746B9E76

Verzorgen

Fay heeft regelmatig haar speelbuien, zoals achter een stuiterend pingpongballetje aan rennen, en gisteren zat ze achter een knikker aan in de hal; de knikker wilde ik wegpakken voordat het door het raam zou schieten, maar ik kon hem nergens meer vinden. Ook speelt ze graag op het quiltje voor de tv, waar ze dan eerst een bosje veren onder verstopt, en dan het gaat aanvallen. Het quiltje ligt aan het eind van zo’n sessie opgefrommeld naast de televisiekast.

Ze gebruikte vanmorgen voor het eerst mijn schoot als badkamer, na op schoot te zijn gesprongen en twee keer een rondje te hebben gedraaid om er goed voor te gaan liggen, begon ze zich uitgebreid te wassen. Er werd geen plekje overgeslagen, en ik zag hoe ze aan de haren tussen haar teentjes kloof en tussen haar tandjes trok om het laatste stofje er uit te wassen. Met haar tong streek ze de haren glad tussen de teentjes, en toen ze klaar was keek ze me lief aan. Ze ging staan, rekte haar rug helemaal, draaide weer een rondje op schoot en ging er lekker voor liggen, haar haren lopen vanaf haar voorhoofd naar achteren tot in haar nek in een hanenkammetje,
BA1F92E5-7292-4FB8-B1F7-5F62EC549E50
Ik zat ondertussen ook te kijken/luisteren naar een uitleg van Helma de Ruiter van haar ”going round in circles” project, leuk om scraps en knoopjes te gebruiken, leuke lapjes maakt ze waarvan ze vervolgens weer andere dingen van maakt. 
Na weer wat draaien om naar buiten te kunnen kijken zie je het hanenkammetje  beter E09D3A2A-96CE-4AB1-86A2-5C120F69572F
wat een koddig gezicht is dat. En zo ligt ze er even later bij, ik begin dorst te krijgen en Jon wilt er uit, maar ik wil ze eigenlijk niet storen, wat een dilemma. Jon’s klagelijk miauwtje brengt Fay in beweging, en eindelijk kan ik ook opstaan.

7D4DAC01-365F-45A0-A98E-BE3CD67873C6
Jon er uit, Fay er uit, Sherlock er in, Fay er in, en jawel, Jon ook weer er in. Koffie en thee met het laatste stuk van de overheerlijke worstenbanketletter van bakkerij Suikerbuijk, het is weer eens wat anders dan een amandelspijsbanketletter. Niet dat we deze niet in huis hadden hoor, nou ja, geen letter maar een staaf om ons geweten te sussen dat het wel erg veel is, maar het nog veel erger had gekund.

En uiteraard hadden we gevulde speculaas, maar daar is de helft van het blok de diepvries in gegaan, want oei ik groei. As zaterdagochtend kan ik terecht bij de trauma psycholoog, ik kreeg een uitnodiging voor een intakegesprek, dat valt mee, zo snel had ik het niet verwacht, wel gehoopt. Toen ik het gisteren tijdens de fitness tegen de fysiotherapeute zei, werd ik er emotioneel van, vooral toen ze begon te vertellen over hoe goed deze psychologe was en waar ze allemaal mee kon helpen (ze is ook aangesloten bij hun praktijk). We gaan er aan werken.

Manlief kaartte tijdens de fitness de pijn bij zijn borst/rib aan die hij de afgelopen dagen voelt, precies daar waar de bestralingen in april/mei zijn geweest, en menigeen herkende het als zijnde akelige naweeën van de bestraling; maanden en zelfs jaren na de bestralingen kan een rib breken, of als een zware kneuzing aanvoelen.
De longarts weet het ook, en over een paar weken mag hij langskomen voor een röntgenfoto, eerder wilde ze het niet doen aangezien erop de laatste CT-scan van vorige week niks te zien was. Hé wat jammer, net nu hij zich steeds beter en energieker begint te voelen komt dit er bij. Gelukkig begint de koffie hem de laatste dagen steeds beter te smaken, dat is dan weer fijn.

We dwalen af, dat komt allemaal door dat stukje worstenbanketletter.

Als even later Sherlock binnen is en na een snelle hap op de toren springt om vogels te gaan tellen, zit Fay er in no-time bij, ze gaan tegen elkaar aan liggen en dan ziet Sherlock dat ze een stukje heeft overgeslagen tijdens het wassen. Zo lief. Ze draait uitnodigend haar buik omhoog, maar daar trapt Sherlock niet meer in, hier gaan wassen heeft hem al bijna zijn kop gekost, ze nam hem in een houtgreep en trappelde zo hard op zijn kopje dat hij na afloop van deze mishandeling er helemaal versuft bijzat. Eens maar nooit weer. Bewegend beeld tijdens het filmen, sorry, dit, komt doordat ik helemaal moest inzoomen en dan ziet elk minuscule beweging er vergroot uit. Als ik was opgestaan om er dichterbij te kunnen filmen, dan had ik ze verstoord en waren ze vast -zoals andere keren-  gestopt.

Jon, die de hele ochtend op de strijkplank in de bijkeuken heeft geslapen, staat tijdens het filmen bij de schuifpui, hij wilt er eigenlijk uit, maar toch ook weer niet, want het miezert. Hij kijkt naar fladderende vogeltjes en dwarrelende blaadjes, en met een schuin oog ook naar de toren, want stiekem zou hij ook wel een wasbeurt willen krijgen van Sherlock.

Lek

Met een auto vol afval wat niet bestemd of te groot was voor onze kliko reed ik gisteren begin van de middag naar de vuilstort, metalen, witgoed, chemisch afval, hard plastik, huppetee, weg ermee. Nog even langs de kringloopwinkel, altijd leuk om rond te kijken, ook al kreeg ik acuut last van jeuk toen ik een jonge vrouw bij de kledingafdeling een jas zag passen. Ik had het bericht van de schurftuitbraak nog vers op het netvlies staan, brrr, allemaal beestjes.  Een houten (bamboo?) rolgordijntje ging mee naar huis, en met een paar rake klappen timmerde ik deze dubbelgevouwen op het vogelvoerhuisje. Het dak was er vorig jaar afgevallen, verrot en kapot, en ik had er vorige week een nieuwe opgemaakt van kippengaas met daarover vijver folie om het voerplankje een beetje te beschermen tegen de regen. Het zag er niet uit, zo’n zwart dak, en ik kreeg al snel klachten van de schoonheidscommissie van de vogelbond, maar met deze dakbedekking zijn ze wel tevreden, het is net een rieten kap.
1B6B9C9A-87C4-437F-A70D-06A6F269AEFA
Uiteraard wilden de katten het ook inspecteren
6E534770-5A69-4891-9971-4F9F3395F1CC
Snel naar buiten om het checken, maar minstens zo snel stonden ze te miepen om naar binnen gelaten te worden,  ook Sherlock. Hij is de laatste tijd vaker binnen te vinden, bovenop de toren lijkt zijn vaste slaapplek te worden, wel zo gezellig.
6A5C7793-A6D5-4DE5-8BD4-A14F1C2C26DA

Toen ik een paar uur later frietjes wilde halen, bleek de rechter voorband behoorlijk leeg te staan, ik reed voorzichtig de snelheidsdrempels nemend naar het benzinestation en met 0,9 bar druk resterend in de arme band kwam ik daar aan. IJzig koude wind maakte het moeizame oppompen nog ellendiger, de nabij gelegen Kwikfit garage was net gesloten ontdekte ik toen er naar toe reed, en toen ik naar huis reed zag ik de druk in de band snel afnemen, dus maakte ik rechtsomkeert en parkeerde de auto op het terrein van Kwikfit, hij kon er maar alvast staan, want thuis parkeren was een garantie op een lege band de volgende ochtend. Na een stevige wandeling van een half uur in het donker was ik weer thuis, manlief besloot te koken 📞 terwijl ik me opwarmde aan een mok hete thee.

Vanmorgen fietste ik tot aan het winkelcentrum en van daaruit was het een kwartiertje lopen met een ijzige tegenwind naar Kwikfit. Ze hadden vandaag geen tijd voor mij, hoorde ik toen ik ze voor vertrek belde, maar hun buren, garage Roks, zou me vast wel helpen. Een monteur vulde de helemaal leeggelopen band bij zodat ik niet op de velg naar de buren moest rijden, wel zo fijn, en een minuut later stapte ik bij de garage ernaast binnen.
Mijn bril besloeg toen ik de monteur aan de balie uitlegde waarvoor ik kwam, en toen hij zei dat ze me wel even tussendoor konden helpen, zette ik mijn bril af om mijn tranende ogen droog te vegen. Gewoon tranen van de kou hoor, maar de monteur dacht dat ik vol schoot. Ik overhandigde hem de autosleutel en nam plaats aan tafel in de wachtruimte. Ik zat net toen een andere man -waar de monteur in het voorbij lopen iets tegen zei- mij koffie aanbood, en hij keek ook al zo lief.

De verrassend lekkere koffie was nog niet op toen de band alweer klaar was, ze hadden er een dikke schroef uitgehaald, vandaar dat hij snel leeg liep, een spijker sluit het gaatje beter af. Wel kreeg ik het advies om de voorbanden zsm te laten vervangen, het profiel was ver versleten, dit zou ons €500,- lichter maken, oei.
Weer thuisgekomen aan de koffie zei manlief: “We zijn in korte tijd van drie auto’s voor de deur naar een gegaan, het is wel behelpen hè.”, nadat ik zei dat ik zo nog naar het winkelcentrum ging lopen om mijn fiets op te halen. Ach het kan erger hoor, het is in ieder geval droog.

Positief blijven

Ik begin met het mooie nieuws: dinsdag kreeg manlief de uitslag te horen van de controle CT-scan en alles was goed, slechts restjes dood weefsel en littekenweefsel zichtbaar bij de longen wat nog moest worden opgeruimd/genezen. Het heeft zijn tijd nodig, een half jaar geleden waren de behandelingen net klaar, en nu kan/lust manlief alweer zoveel. Tranen van opluchting, de aanloop naar de uitslag was weer een zenuwentoestand, maar we kunnen er weer tegenaan. Tot over drie maanden.

Helaas loop ik niet over van mentale stabiliteit, er wordt aan gewerkt maar de psychologe voor wie ik een verwijzing heb, heeft een wachttijd van minstens vier weken, dus roeien we met de riemen die we hebben bij de reguliere psychologe die het ook zo druk heeft dat ik over drie weken pas weer kan langskomen. 

Gelukkig is er afleiding, ik brei aan het vest in de avonduren (nee, nog niet klaar) en afgelopen zondag kreeg ik een uitnodiging vanuit Noorwegen om mee te doen met een vijf sterren raid. (Pokemon) Altijd leuk, we zaten er met vier man in voor aanvang maar toen het gevecht begon waren er drie afgehaakt 😣 en moest ik het monster alleen proberen te verslaan. Ook stoppen was geen optie, ik ga geen remote raidpass weggooien, dus doortikken op het schermpje (ziet er niet uit), vlak voor het eind was mijn team van vechters dood en moest ik een nieuw team aantikken, en met slechts vijf seconden op de klok had ik de raid boss verslagen.  Yes!
631099D4-7289-40A8-B606-CB2AACB17002
En veel leukere afleiding in de vorm van familiebezoek, lekker eten, natafelen
6C40E757-B272-4D71-9FF7-1A8B4606B65F
spelletjes doen en Sophietje knuffelen
2E861D0D-C987-4D39-94BF-5A7335089554
Wat een vrolijk meisje
16B5869B-63D9-48AA-B996-373F746645C9
Ik maakte de afgelopen dagen nog wat kleertjes voor Sophie, de broekjes zijn nog wel wat te groot maar dat lost zich vanzelf wel op; ik was vergeten op het getekende patroon erbij te zetten dat het inclusief broeksband was en dat als ik boordjes aan de pijpjes wilde maken, ik de pijpen iets korter moest knippen. 
B1A5FDA5-D8BD-46B6-A099-1B7DB470C1C2
Schattig hè met dat labeltje.
C0175041-0EE9-44A0-A834-40D61381E755
En nog ben ik niet door de stofjes heen, er is nog genoeg voor een broekje/hansopje en drie jurkjes.
 
Fay begint zich steeds meer te ontspannen op mijn schoot, ze ligt niet meer in de startblokken klaar met haar neusje bij mijn knieën, aaien vind ze heerlijk zolang ik maar niet aan haar buikje kom.
7F73D5A1-A018-4B6A-95E3-4B5B1B498FEE
Er moesten nog boodschappen in huis gehaald worden, ik had de auto achteruit ingeparkeerd tegen de stoep bij de supermarkt, en reed later met het winkelwagentje naar de auto, kofferbak openen en de tassen er in tillen. Het winkelwagentje had steeds de neiging om tegen de auto aan te rollen, en na de tweede keer het wagentje weg te hebben geduwd werd ik een beetje boos.
“Stil blijven staan jij!”, mopperde ik, maar blijkbaar zei ik het harder dan ik dacht, want een meneer die met zijn fiets achter me langs liep stond opeens stil en keek me geschrokken aan. “Nee, niet u, ik heb het tegen het winkelwagentje”, zei ik. De man van in de veertig, zo te zien gewend orders van een vrouw te krijgen (en te gehoorzamen) keek me met half open mond sullig aan en liep toen snel door. Wie praat er nou tegen een winkelwagentje, moet hij gedacht hebben. Ik dus. 

Schooien

Fay treuzelde aan het eind van de middag weer met naar binnen komen, en omdat het begon te spetteren en ik ze heel graag binnen wilde hebben voordat het ging plenzen en ze dan niet meer vanonder de veranda wilde komen, pakte ik snel een paar kattensnoepjes uit de keuken, de schuifpui een stukje open latend in de hoop dat ze achter me aan kwam als ze zag dat ik naar de keuken liep.
Ze kwam pas naar binnen toen ze me de snoepjes op de mat bij de schuifpui zag leggen, en snel ging de deur dicht, Jon glipte op het nippertje ook nog naar binnen en dook gelijk de keuken in. Ik ging verder met breien, nog even mijn pen afmaken en dan een foto maken, ik ben al een eind gekomen maar heb denk ik nog wel een bol nodig eer hij op lengte is
A4C1B50B-3BDB-48DE-B538-2A8070E70659
Ik hoorde Jon van het aanrecht afspringen en zag hem zijn lippen aflikkend de kamer inlopen. Huh? Ik had toch niks eetbaars op het aanrecht laten staan, ik had alles schoongemaakt en opgeborgen na de lunch. Misschien had hij nog iets uit de gootsteen opgelikt, dacht ik, en ging weer verder met breien. Toen ik voor het eten klaarmaken de keuken inliep en de pannen op de kookplaat zette, viel mijn oog op het bakje met kattensnoepjes. Het deksel lag er naast en gelukkig had Jon ook aan de andere katten gedacht en nog iets overgelaten voor ze.
D740DA0C-FAA4-4411-B8CA-1BEBCD058A1A
Toen we aan tafel zaten liep Jon tussen ons in kopjes te geven en zat Fay ook vlakbij ons aan te kijken, wie weet wat er op de grond viel. Toen er na een tijdje geduldig zitten en lief kijken niks gebeurde, liep ze terug de woonkamer in. Jon ging er bij liggen, geduld is een schone zaak, doch werd niet beloond en mokkend zat hij toen we afruimden op het vensterbank om naar buiten gelaten te worden. Dan maar zelf iets lekkers zoeken.
Alles behalve mokken doet deze kleine uk, het nieuwe broekje zit zo fijn, is zo lekker zacht en warm en ruim, het wachten is op een foto dat ze op haar teentjes gaat kluiven 🥹
013A1F40-DE1B-4FD0-93B7-D7844C5A4D39

Rust roest

Jon had weer de gekke vijf minuten en stoof als een malle door het huis, de mat in de hal werd als sleetje gebruikt, zijn pootjes roffelden trappen op en af en in de kamer hoorde ik de eetkamerstoelen verschuiven. Ik stond net aardappelen af te gieten toen er opeens een harde klap kwam vanuit de kamer, en toen ik even later in de kamer keek zag ik meneer Haas liggen, hij wist van niks.
8EBA715B-4044-4E4E-AF6F-C5A5F39C1955

Fay was de laatste weken een enorme treuzelkont met naar binnen komen als ze alleen was, met Sherlock of Jon rent ze in hun kielzog mee naar binnen, maar in haar eentje vond ze eng.
Als ik de schuifpui opende als ik zag dat ze kwam aanlopen, rook ze even aan de deurpost en ging een stapje achteruit nemend erbij zitten, kijkend naar de opening. Dus deed ik de deur weer dicht, want we stoken niet voor de buitenwereld. En dan kwam ze weer dichterbij zitten en ging de deur weer open, en nam ze weer een stapje naar achteren.
Met een zuchtende “Ja, het is goed hoor, ik ben niet gek”, ging de deur weer dicht, waarop ze haar neusje tegen de kier duwde, de gek deed de schuifpui weer open en toen stak ze haar kopje naar binnen. Zo kon ze wel een minuut blijven staan. Vaak stapte ze dan weer naar achteren, maar steeds vaker liep ze aarzelend door, om zich heen kijken alsof ze een aanval verwachte.

En nu komt ze aanrennen, de schuifpui gaat open, soms een lichte aarzeling waarbij ze aan de deurpost ruikt om te zien wie er als laatste hier is geweest, en dan trippelt ze naar binnen. Haar staartje gaat dan gelijk omhoog met een mooi krulletje op het eind, en laat ze zich lekker aaien, ook door manlief, terwijl ze zich alleen liet aaien als ze op schoot lag of op de bank of op haar toren.

Het was zo fijn om weer wat te naaien, een simpel broekje voor Sophie, ik gebruikte een basispatroon maar maakte het veel wijder voor meer bewegingsvrijheid. Yvonne had me alle maten van Sophietje doorgegeven over de dikke stoffen luier heen gemeten. Sherlock ligt er bij voor de rustbewaking.
F1AB2739-8964-4817-8F47-7FBB32DBBE0F
Jon hielp mee met het elastiek in de boord vastzetten, vlak na deze foto pakte hij het meetlint in zijn bek en sprong van tafel, het meetlint tussen zijn poten mee de overloop op slepend. Gelukkig was daarna zijn oerinstinct bevredigend en kon ik het lint weer terug pakken.
5FD2E470-485D-4046-B4D9-A3638DE0BB1D
Vrijdag had ik een jurkje en broekje klaar, en ze passen haar gelukkig goed.

32B15E88-F104-4F6E-B9EB-930A3DD506A6
Schattig stofje, ik kon het niet laten en heb er een klein zakje op gemaakt.
BF506AC7-0D98-4638-8A51-51D3DCFC9AFD
Verhaaltje voor het slapen gaan, je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen, zo schattig
40C62B1A-4DEB-4F40-B559-C04CA4D3F65E
Daar we nog op kraambezoek willen gaan bij ons neefje voordat hij zijn eerste tandjes krijgt, ging ik aan de slag met het maken van een label, en nu we eindelijk -bijna een maand na de geboorte- hun kaartje kregen had ik een mooie voorbeeld.

Dat late versturen blijkt heel normaal hebben we gemerkt; dat de vader vroeger gelijk na de aangifte bij het gemeentehuis langsging bij de drukker met de laatste info zodat een dag later de doos met kaartjes opgehaald kon worden en ze dezelfde dag nog op de bus gingen, vinden ze nu idioot. Maar ja, vroeger was onze social media de telefoon en de post.

Kaartje overgetrokken op stof, uiteraard had ik het lapje te klein geknipt om in de ring te passen, dus moest ik het wat groter maken.

9EA76136-C2E4-465E-A3DA-2C8378CB8554
En toen aan tafel met goed licht aan de gang gegaan met steelsteek, stiksteek, platsteek en voor het oogje een bouillonsteek (staaf steek), het was een leuk werkje.
C28850ED-E342-4435-B97F-3A12F836C3BF
Toen dit klaar was heb ik het lapje gevoerd met witte katoen, zodat de achterkantstof van de quilt minder kon doorschijnen, en na een uurtje naaien met de hand zat het op de quilt. ( de quilt was al gewassen met Neutral wasmiddel) Overmorgen gaan we hem op kraamvisite afgeven en de kleine Bruno bewonderen 🥰 
F12B4407-AA98-4936-B5E8-81ED01E9D700

Vechtersbaasje

Vorige week was Sherlock ‘s nachts niet thuisgekomen, en ik liep de volgende ochtend te zoeken, half misselijk van bezorgdheid, maar kon hem niet vinden. Een paar uur later zag ik hem onder de veranda op het bankje zitten, hij nam geen aanstalten om naar binnen te komen,  en keek wat om zich heen. Toen hij ook niet met Fay naar binnen liep, ben ik hem maar gaan halen, niet geheel de bedoeling vond hij, maar hij stribbelde niet heel erg tegen. Hij liep eenmaal binnen rustig naar de keuken, ik hoorde hem eten en terug de kamer in wilde hij er weer uit. Dacht het niet. Ik zette hem op de toren en daar bleef hij gewoon zitten, tot vreugde van Fay die er lekker bij ging zitten
42650CB4-9576-4417-87F1-832750B41D65
Het passieve van Sherlock stak ik op de zware nacht die hij vast had gehad, hij at gewoon en ik kon geen wondjes ontdekken en zijn nageltjes zagen er ook mooi scherp uit. Gewoon flink doorgezakt en nu last van een kater. Ze gingen lekker liggen, nou ja, lekker

Genieten van de rust, normaal houdt Sherlock het al na een half uur voor gezien
05A32B65-24DF-4628-BAFD-89D6ED362E06
Fay wist het zo voor mekaar te krijgen dat Sherlock uiteindelijk helemaal op het randje van de toren lag, en Sherlock liet het gewoon gebeuren. Drie uur later, genieten van het late middag zonnetje
A83F0EC2-60AF-4E02-88AA-73F8450B706A
Ik merkte wel dat Sherlock ergens last van had, hij liep wat voorzichtiger, misschien dat zijn pootje waar hij bijna een maand eerder problemen mee had wat meer last gaf. Vrijdag ging ik naar boven, even wat patroontjes zoeken, na een aarzelende aanloop sprong Sherlock op tafel en hielp mee terwijl Jon meer van het overzicht houden was.

95D425BC-389C-4400-ABF9-CCDA6F20B8D0
Fay kwam aantrippelen, maakte een zweefsprongetje en kwam erbij zitten, rook of er nog snoepjes op het handdoekje lagen (Sherlock krijgt ze daar altijd want hij kan ze anders niet goed oppakken, geen tandjes he)
C65A5B2B-FEEB-4903-AF84-4C626DE6DF09
en vroeg toen aan Sherlock of ze mee mocht helpen met assisteren.
8087D461-C462-4ABD-A539-581519B8FB44
Nou vooruit, en zo zaten/lagen ze een tijdje,
B7715DE2-7266-497B-B200-0F4D57F76B3C
tot ik weer naar beneden ging, ik kon me niet focussen en besloot om even stof halen bij de Stoffenkoning in Rucphen. Ik was die morgen vroeg bij de psycholoog geweest, het emmertje begint over te lopen en een niet goed behandelde trauma speelt nu de rek er uit raakt weer op; ze gaat dit aanpakken met EMDR.

 Ik heb even getwijfeld of ik dit in mijn blogje ging zetten,  het is wel erg persoonlijk en over de mentale problemen durft men niet zo snel te praten, want je wilt niet zwak overkomen, of voor een aandachtshoer uitgemaakt worden.  Er over praten helpt, een buitenstaander met verstand van zaken kan helpen alles op een rijtje te zetten, het te relativeren, je aanmoedigen om dingen (anders) aan te pakken, en evt andere hulp aanbieden om de angel uit oud zeer te halen waardoor je er gewoon zonder de pijn of angst of verwijten naar kunt kijken. 

Ik moest die middag er dus gewoon even uit, even wat minder in mijn hoofd bezig zijn, en wat helpt beter dan lapjes kopen. (Plantjes, maar daar is het nu de tijd niet voor)  Nou hoor ik quilters zeggen dat ik dan toch beter langs Quiltshop Leur had kunnen gaan. Dat was ook een optie ware het niet dat ik aan quiltstof geen gebrek heb, wel aan kinderstofjes, en gelukkig vond ik er een paar, ook al had ik last van keuzestress en heb bijna een uur staan wikken en wegen voor de schappen, idioot gewoon.
Gelukkig hielp mijn bijnaschoondochter op afstand met kiezen, ik stuurde haar foto’s en een filmpje van de stoffen en zij omcirkelde op screenshots welke ze mooi vond. Rechts liggen de dikke tricot met wollige achterkant voor pyjama’s of zo, links de gewone tricotstoffen. Ik ben begonnen met broekjes, een jurkje en een kruippakje, en we zien wel, als het klaar is zal ik de foto’s showen.
61C1ED16-DAD6-40C9-BB1A-5E32EBCC252E
Tijdens het koken schoot ik weer even vol, ik zag pootafdrukken van Puk op het raam, hij was een fanatieke vliegenvanger, ach het lief ventje wordt zo gemist.
47CD3730-F9C8-438A-B624-35DC50A596C4
Gelukkig zijn Jon, Fay en Sherlock ook vreselijk lief, Fay begint steeds aanhaliger te worden en is een geoefende schootkat aan het worden die pas van schoot gaat als ik omhoog kom. Eerder hoefde ik alleen maar aan opstaan te denken en ze schoot al weg. 

Zaterdag zag ik opeens hele kleine druppeltjes bloed op de vloer liggen, maar kon niet ontdekken waar dat vandaan kwam, geen wondjes aan pootjes,  pas zondagmiddag ontdekte ik dat Sherlocks haren geklit zaten op zijn rechter elleboog, en dat het daar flink dik was, een bult maatje kippenei, duidelijk een abces. Maandag nam ik hem mee naar de dierenarts, het was dezelfde die hem eerder ook al had onderzocht, en hij ging al gelijk heel rustig erbij liggen. Ze schoor het dikke plekje kaal en er kwam een open wondje tevoorschijn, maar er kwam niks meer uit van viezigheid, alleen maar wat wondvocht.

Wel was het dik rond het gewricht aldaar, dus kreeg hij weer voor een week een antibioticakuur. Ze onderzocht hem verder en op heel veel korstjes van krabwondjes na kon ze niks ontdekken, hij had geen enkel wondje op zijn achterlijf. “Jongen wat een gevecht moet dat zijn geweest, er moet in de buurt een andere kat rondlopen die net zo erg of zelfs erger is toegetakeld”, zei ze. Ik probeer hem voortaan wat vroeger op de avond binnen te krijgen, want hoe later op de avond hoe lastiger dat wordt, het liefst houd ik hem al voor zeven uur binnen, maar dan zit hij voor het raam en miauwt dan zo zielig, dat ik weer zwicht en hem er uit laat. Fay mag na een uur of zes niet meer naar buiten, en ze berust hierin, gelukkig 😊 Tegen half negen komen Jon en Sherlock zich bij de schuifpui melden, en mogen ze niet meer naar buiten. 

De wond van Sherlock was gisteren al helemaal dicht, nog even en je ziet er niks meer van.
080B1CD7-6778-48E9-B9B0-ADBAC322DF49
Tijdens tv kijken brei ik de laatste weken aan een vest naar dit patroon, het meerderen voor de raglanmouwen gaat lekker en ziet er mooi uit, en tijdens steken tellen kwam ik er achter dat ik al te ver was gegaan, en moest een stukje uithalen, tien pennen maar
C9FFC874-49EC-4673-89C5-471BED2C5473
Oeps iets te ver uitgehaald, weer een paar pennen gebreid en toen kon ik de steken voor de mouwen op een hulpdraad zetten, A2AB7B85-61C5-45EC-A138-5C2FB84F8A33
wat steken erbij voor onder de oksels, en weer verder breien zonder meer te meerderen. Op per ongeluk steken laten vallen na kan er nu niks meer mis gaan tijdens tv kijken.
4643EBB7-69C3-424A-9DFF-556808124BE0
Kijk eens wat een lieve foto we kregen, Sophie is nu twee maanden (en een paar dagen) oud
893C4BB2-BC52-43C1-B00D-FA96CAA956D0

Bijzonder

Jullie weten dat ik jaren geleden een kamerplant -gekregen van Sommeke- in de tuin had gezet toen hij er binnen geen zin meer in had, en tot mijn verbazing en blijdschap sloeg hij aan en groeide nog lang en gelukkig. Zelfs een nachtvorst kan hem niet deren, deze Fatsia japonica. Zie hem daar gelukkig staan te wezen in de border,
E1C81903-1256-4057-BD60-F2DAEA88DC04
Ik heb er een rood pijltje bijgezet, want ja, de kennis van planten gaat bij sommige mensen niet verder dan drie groepen, gras, plant en boom.

In het tuincentrum hoorde ik een man van in de dertig aan een bijna gepensioneerde medewerkster vragen of ze die planten met bloemetjes nog hadden, en hij wees naar kniehoogte om aan te duiden welke hij bedoelde. “Met blaadjes”, vulde hij aan hij ter verduidelijking. Kleur bloem? Geen idee. Kleur blad? “Zijn niet alle blaadjes groen?”, antwoordde hij, de verkoopster met een blik aankijken alsof ze nou niet moeilijk moest gaan doen. “Had de bloem een geur?”, probeerde ze nog, en weer haalde hij zijn schouders op. “Weet ik veel, ik ga niet ruiken aan bloemen, ik ben geen wijf.”, sprak hij en probeerde er een beetje macho bij te staan.
“Nou meneer, ik zou het dan ook niet weten, maar kijk gerust rond, er staan hier genoeg kniehoge bloeiende planten, en misschien herkent u de plant als u hem ziet”, en ze ging verder met uitgebloeide bloemen verwijderen.

Wat later stond ik bij de kassa en zag hem aan komen lopen met een paar viooltjes in zijn karretje, “Gevonden”, klonk het triomfantelijk uit zijn mond tegen de medewerkster die net langsliep, en ze keek van de plantjes naar hem en schudde vermakelijk kijkend haar hoofd heen en weer. “Niet bepaald kniehoge planten hè meneer,” zei ze, “maar fijn dat u vond wat u zocht”, en liep lachend door. Ik denk dat de man in het karretje kijkend nog steeds niet inzag dat ze niet kniehoog waren, misschien pas later als hij ze op de grond zou zetten?

De vensterbank waar de plantenstellage staat
AE8D0084-1ECC-4851-8005-0D251A2CFF21
begon er morsig uit te zien, soms schoot er een beetje water naast de pot met gieten, en de afgevallen blaadjes haalde ik ook niet dagelijks weg, en opeens voelde ik de drang om hier te gaan schoonmaken, gewoon doen. Alle planten opzij en poetsen maar
7027C85C-D3BB-4115-AC59-9883F5782466
Fay was buiten aan het spelen met blaadjes en sprong opeens voor het raam en probeerde de poetsdoek te pakken te krijgen, ik schrok me een hoedje.😂

9C315127-BC50-4CF1-9D67-90A6FE99A0CD
Even een filmpje maken, gelukkig was ze het jagen nog niet beu

Toen alles weer op zijn plek stond,
141F63CB-2B9D-48A0-AE68-600A18329172
en de kamer gestofzuigd en gedweild was, kwam Jon die de hele tijd op de gele stoel was blijven liggen gezellig bij mij op schoot, het breiwerk moest maar even wachten, quality time met Jon was belangrijker.
96F93539-C5AE-48F7-9EA6-07555205B74F

Oh wacht, ik had het verhaal van de Fatsia waar ik dit blogje mee begon nog niet afgemaakt.
Toen hij in oktober een dikke knop liet zien dacht ik dat dit de aanzet was voor het nieuwe blad voor volgend voorjaar,
6F674EB9-B5BF-4785-A1CE-17FCD401431E
maar er kwam een stengel uit, heel apart dat de geurloze bloemknopjes bovenaan als eerste open gingen
6856C0A9-218C-402B-BA74-BEDC301E240E
Ze waren binnen een week allemaal open en nog voordat ik er een foto van kon maken was het steeltje eraf gevallen
3494D293-A37F-4389-AE8C-6DE3E98AEA5C
en begonnen de andere bloemknoppen te groeien, heel bijzonder
AA2D085D-AE11-4D9A-B04E-AF29107D9542
En kijk nou toch wat mooi, het lijken wel mini alliums(sierui) en aangezien ik wel mijn neus boven bijna alles houd om er aan te ruiken, viel een subtiele geur van honing me op, en met mij de vele insecten.
F976D23C-210D-4A26-A0ED-826ED2AB0CE4
Elke dag zag ik meer bloemen open staan, en zo ziet het er nu al sinds vier dagen uit, schitterend
31130E20-3681-4D25-BF8F-9C82833F93F0
Toen ik zondag in de tuin bezig was rook ik opeens de citroengeur van de struikkamperfoelie, welkom lekker luchtje in de tuin! Dat een enkel bloempje al zo kan opvallen.
EE3CE8A2-174B-4ADB-8ACD-E8CADEDB8F05
De struik zit vooralsnog vol met dichte bloemknoppen, ik plukte een geopend bloempje af om er binnen ook even van te genieten,
AF53A20E-0075-4706-990B-931E4C711F63
en stak hem haast in de neus van Evelien die een weekendje bij ons was, even lekker bijpraten. Ze slaapt met oordopjes in, niet vanwege de herrie ‘s nachts maar vanwege het ontbreken ervan. Het is zo stil bij ons dat ze daar niet van kan slapen 😴

Ze liet een foto zien van de kaart die ze van Tim en Yvonne had gekregen, met de vraag of zij samen met Suzanne getuige Lees verder

Heb je even

Zaterdag rond het begin van de middag stonden deze twee voor het raam, ik opende het snel. “Is dit het klachtenloket?”, vroegen ze in koor, “We komen aandacht tekort”.
B163C0EB-1C98-4876-9012-B8F22565A5C5
Er stond een vreemde doos in de woonkamer, eentje waar je door kon kijken en het maakte geluid en had pootjes van boven die bewogen en van onderen die gelukkig niet bewogen. Er werd meerdere malen gecheckt of er onder het bedje niet nog zo’n kleine wurm zat. 

Ik legde ze uit dat dat Sophie vanavond weer naar haar eigen huis ging, en dat we ze dan weer op hun wenken zouden bedienen als goede kattenslaafjesbaasjes betaamt, en zuchtend sprongen ze op het gras en kon het klachtenloket raam weer dicht.

Toen de katten vrijdagavond in de garage waren voor de nacht had ik het campingbedje opgezet en opgemaakt, jee wat was dat leuk. En helemaal toen het popje er in lag
E1696FD4-51CA-4D50-9C30-735852AE545A
Fay bleef een tijdje gefascineerd naar Sophie kijken, maar toen ze meer geluid begon te maken hield ze het voor gezien
B5DE1DF5-03CE-4626-8394-AC8C00A3BE55
Jon vond het heel interessant
6C12579F-ABCC-4CFB-9D8C-2FC7B6CAF7AB
Even kijken
8C7AAE19-B9C3-4DF5-B2E1-86E3CADF0C6B

2A48F6D6-A995-48D2-8AEF-EF390A1C2A7E
Het liefst was hij er in gesprongen, beetje flauw van ons dat dit niet mocht
B1CC2A96-7BAB-4824-AE00-280EEDD31C22
De dag werd gevuld met flesjes geven, de katten constateerde opgelucht dat de kleine wurm vooralsnog niet uit eigen beweging er uit kon komen.
8D4AE252-D383-40F1-8CE3-08CCC8289540
Wat was het genieten, kijk nou toch hoe ze de duim van haar opa vast pakt.
D7B82578-B766-4D5D-9C88-716D7032E5B7 En lacht ze nou?
1B1400AB-F389-4CF9-879E-5C30A23B3BE7
Heel veel genieten
1E65FCCA-1594-4489-8ACB-1946CDCCCF3F
Ze is zo mooi en schattig, maar dat kan ook niet anders met zulke ouders.
8ED982E7-0335-467C-BA4F-630DB143F07B
Na het avondeten brachten we Sophie naar huis, we waren iets later vertrokken dan gepland, en het laatste kwartier van de rit liet ze heel zielig en hard huilend weten dat ze honger had. Ik zei: “Nog één keer Sesamstraat kijken en dan zijn we er”, maar daar had ze geen verhaal aan. Dan duurt een kwartier lang. Manlief haalde haar bij aankomst uit de Maxi-Cosi toen we er waren, hij hield haar troostend tegen zich aan toen hij naar de voordeur liep. Na de verschoning en een flesje was alles weer goed, en na koffie en thee te hebben opgedronken gingen we er weer vandoor. Het oppassen smaakte naar meer.
3C9A53ED-07A5-4471-9E7B-8A562B0AE1E7
De volgende dag klapte ik het bedje weer in en rolde het matrasje op, ja dat was lastig en zwaar werk, maar binnen tien minuten gefixt, en het paste met gemak in het zakje.

Zo leutig allemaal

Weinig tijd om te bloggen, ik ben gestart met het breien van een vest, poging twee kun je wel zeggen, want poging een strandde eerst in een veel te groot help-ik-verzuip-vest, en na het wassen werd het een kek vervilt jasje die helaas tijdens het dragen bij mijn derrière opkroop en ik de hele tijd er aan zat te trekken om mijn welvingen niet te veel tentoon te stellen.
Ik zag op Facebook dat Anita (met de vlijtige handjes) aan een top-down vest was begonnen en ze was lovend over het patroon, omdat je het helemaal op maat kan verlengen/verkorten want je kan al breiend passen, en als hij klaar is heb je enkel twee okselnaden om dicht te maken.
https://www.petiteknit.com/products/no-frills-cardigan
dus snel klikkerdeklik ook gekocht, want ik zag dat het geschikt was voor pen nr 4, en laat ik daar nog bijna zes (!) bollen van 700 meter hebben.
Waarom zes?
Nou, ik had nog een bol van over toen ik weer op de markt was, kijkend bij het wolkraam wat ze nog meer van moois hadden (veel), zag ik dat een klant dezelfde wol kocht als waar ik net het reuze vest van had gebreid, en de verkoopster legde het pak met resterende bollen terug in de wagen waar ze haar voorraad bewaard, met de wijze woorden “dit zijn de laatste die ik nu nog heb”, en keek ze mij nou aan? Better safe than sorry. 
Daarom dus zes.

DD1F0D00-1D0C-45AA-9119-28AF28D938A7
Superlang geleden dat ik een top-down heb gebreid, werkelijk wel iets van veertig jaar, 🫣 en ik kon me er werkelijk niks meer van herinneren. Die kraag, hoe dan? Gelukkig staan er op de website filmpjes per stap en kwam ik er wel uit, het meerderen voor de raglanmouwen is een aandachtspunt bij mij, vooral de steekmarkeerders irriteren me mateloos vind ik erg onhandig.  En toen ik na een stukje keek of de meerderingen de goede kanten op wezen, zag ik een onregelmatigheid in de vorm van een gevallen steek 😥 die ik gelukkig wel wist op te halen, maar die ladder van steekjes is wel een stuk fijner dan de rest. Het zal hopelijk niet meer opvallen in het geheel.

37E69D80-6E85-47B3-817F-64C88D05E76D
Toch? Het zit voor de kijker rechts (ondertussen laat ik Jon er in)
649B6546-DF14-4041-BBFF-7FA3D52F164D

Ik doe ongeveer een (even Fay binnen laten) minuut of twaalf over een naald (Fay begroet mijn iPad), ik had mijn breiwerk mee toen ik gisteren naar de bekken fysio moest (alles gaat goed, mijn binnenvoering begint weer strak te zitten 👌) en ik begon net aan mijn derde pen toen ze me naar binnen riep. Het was aan het begin van de middag flink uitgelopen met een cliënt en dat haal je de rest van de dag niet meer in, zei ze verontschuldigend.
Hehe, Fay heeft haar plekje gevonden, hiervoor moest ik mijn stoel in de relax stand zetten om plaats te maken voor haar en mijn iPad, het typt een beetje onhandig, maar we doen alles voor de poezenbeesten. Jon wilt er uit, hij moet maar even wachten, Fay ligt net zo lekker.

Kijk nou toch wat leuk, het jasje waar Sophie in zwom toen ze twee dagen oud naar huis mocht zit nu prima, ook al is de capuchon ruim, maar dat is bij alle jasjes zo.
EF7D0369-A90E-44C7-83CF-BF3874CACE90
Dat zag ik toen ik weer bij Baby-dump was, oh man wat is dat leuk om bij al die kleertjes te kijken. Ik was er met een missie, ons Sophietje komt een hele dag bij ons zodat de ouders een dagje weg kunnen, en dan wil ik wel dat ze een eigen bedje heeft ipv de trampoline. Even online zoeken welk merk goed en stevig was, dit bleek van Qute, de Q-Sleep te zijn, en eenmaal gevonden in de winkel kon ik uit drie kleuren kiezen: zwart, mintgroen of mosgroen. Het werd mosgroen. (Even Sherlock naar binnen en Jon naar buiten laten, fijn dat ze dit gelijkertijd willen doen)

De verkoopster adviseerde mij om er een extra matrasje bij te kopen, want wat er bij geleverd werd was een hele dunne, en je voelde het frame er doorheen bij lichte druk. En ja, inderdaad, dat kan niet lekker liggen, ook al weegt Sophie nou nog steeds minder dan Jon en kan ze nog geen deuk in het dunne matrasje maken, maar over een jaar vast wel, dus doe maar.

Ze adviseerde een fijne dikke, maar die vond ik toch te dik en in combinatie met erg zacht leek me dat niet veilig. Toen ik dit hardop zei, antwoordde ze een beetje kattig dat iedereen deze erbij nam en ze nog nooit klachten hierover had gekregen. Sorry hoor, maar ik wil alleen maar het beste en veiligste voor mijn kleindochtertje.
Ze wees me op een andere, met metaal platen onder de matrasdelen, die was steviger. Wat heet, die was dun en hard, en het leek me ook koud in de winter. Ik zag een inflatable matrasje liggen van het merk Qute, hij voelde stevig aan maar niet plankhard, niet te dik, niet te dun, en hij bestond uit een deel ipv uit vier delen. “Opgerold past het in dit zakje”, zei de verkoopster optimistisch, en hield een nylon zakje op van -ik gok- 20x 30cm. Toen ik zei dat ik die wilde hebben, zocht ze tussen de verpakkingen, maar het bleek de laatste te zijn, “Dan gaat het deze worden, ik zal hem voor u inpakken”, en ze liep ermee naar de toonbank om het op te rollen om in het zakje te stoppen.
Hah, makkelijker gezegd dan gedaan.

Ze begon door in de gehele breedte knijpend in het matrasje deze al duwend leeg te persen en op te rollen, en ik vroeg me af hoe ze de lange worst eenmaal opgerold dubbel gevouwen kreeg zonder het kapot te maken. Nadat de rol tot twee keer toe uit haar handen schoot -want hij werd te dik om zowel goed in te kunnen knijpen én op te rollen- en zich daardoor weer met lucht vulde, besloot ze het op de grond te proberen ipv op het randje van de toonbank. Ze ging het anders proberen en vouwde eerst het matrasje in de breedte dubbel, zodat het nu ongeveer even breed was als het zakje. Hehe, eindelijk. En met een steeds roder wordend hoofd ging ze weer aan de slag, het leek wel of ze aan het reanimeren was.
“Poeh dat is wel hard werken voor zo’n klein matrasje, dat is toch haast geen doen?”, zei ik tegen haar, mezelf afvragend of het mij wel zou lukken. “Het zou wel heel lullig zijn als ik nu toch liever een ander matrasje zou willen”, en even hield ze op met rollen en keek me haast hoopvol aan. “Naaah, ik neem hem wel hoor”, zei ik en liep grinnikend naar een rekje met kleding vlakbij de toonbank, en ik hoorde ze zuchten en steunen achter de balie. (even Jon, Fay en Sherlock naar buiten laten, Huh, ik had Jon toch net ook naar buiten gelaten? Oh wacht, dan zal hij via de Koninklijke ingang -raam werkkamer van mijn lief- naar binnen zijn gelaten)

Een blonde ontevreden kijkende Barbiepop, geheel in het ivoor gekleed in pluche jasje, minirok en met hoge glimmende laarzen tot halverwege haar dijbenen kwam aanlopen met een moeilijk kijkende matching met mama uitgedoste baby van een paar maanden in een bling bling designerwandelwagen, en legde een rokje op de toonbank, klagend dat ze niet snapte dat er geen badpakjes meer waren. Hoezo was het seizoen voorbij, de zwembaden waren toch gewoon het hele jaar door open? “Nou moet ze elke keer hetzelfde badpakje aan tijdens het babyzwemmen, dat is toch niet leuk?”

O boy, ik kon zo uit mijn hoofd wel een tiental dingen opnoemen die veel minder leuk waren, maar wilde het meisje van amper twintig niet aan het huilen maken, en keek achter de toonbank hoe het stond met de reanimatie. Het matrasje was eindelijk klein genoeg opgerold dat het in het zakje kon glijden. Nou ja, glijden, het werd nog een heel geduw en getrek met twee man en eenmaal dat de opening van het zakje de top van het opgerolde matrasje omklemde kon het gepeuter beginnen van het zakje er verder overheen te krijgen. Dit kon toch veel makkelijker, een groter zakje bijvoorbeeld? Nou ja, maandag weet ik het, maar grote kans dat het matrasje na twee pogingen onopgerold in een even snel gemaakte hoes bij ons op de kledingkast beland voor de volgende keer.

Het rokje – een schattig gebloemd katoen lapje van 10×30 cm aangerimpeld op een elastisch bandje- werd aangeslagen en bleek net zo duur te zijn als het campingbedje, OMG. Ze hoopte dat het haar dochtertje mooi zou staan. Ojee, wat een opeenstapeling van ellende, ook dat nog. De baby kon nog niet zonder steun rechtop zitten, laat staan lopen, dus hoezo zou het haar niet mooi staan.

Met het bedje ingeladen
1BD0D573-551F-43EE-BDF3-621156417B74
reed ik naar de kringloopwinkel, even kijken of ze er wippertjes hebben, vast wel, en ja hoor, achterin bij de babyspullen lagen er een stuk of vier, allen met wat vlekken op de bekleding, en lichte beschadigingen aan het metalen frame, maar ach, niets wat met wassen, een sopdoekje en een nieuwe zelfgemaakte hoes verholpen kon worden.

Het enige wippertje waarvan de bekleding in de wasmachine kon rook een uur in de wind naar kattenplas, getver, zoiets breng je toch niet naar de kringloopwinkel? Zelfs al zou ik ter plekke de hoes eraf slopen (no way dat ik zo’n stank in de auto wil hebben) dan nog zou het frame mogelijk stinken, brrr.

Ik was er gelijk klaar mee, dan maar geen wippertje, en ik wilde al weggaan toen mijn oog op een mooie kinderwagen viel, er was werkelijk niks mis (vlekjes op het matrasje, maar een nieuw matrasje is vast zo gekocht), en dat voor €39,95 inclusief een maxi-cosi. Hij reed als een zonnetje, alleen zag ik niet hoe het inklappen in zijn werk ging, ook al kon ik dit later wel op internet vinden vermoedde ik zo.
Ik zag ons al een stukje lopen met Sophie, en dan natuurlijk diep teleurgesteld thuis komen omdat we geen bekenden waren tegen gekomen en niemand in de wagen had gekeken.

Maar mijn gezond verstand kickte in en vertelde me dat ik echt geen kinderwagen nodig had, en het zou die hele dag gaan regenen, en dat ik gewoon naar huis moest gaan voordat ik iets anders “handigs” zou ontdekken.

Jon kwam er gistermiddag gezellig bij zitten toen ik om tot mentale rust te komen weer een paar pennen wilde breien voordat ik om de griepprik moest, en hield de draad in de gaten, altijd handig.
03F5EB5B-949A-4AD2-99E5-C7637D34C4F8
Een paar dagen geleden schoof hij bij ons aan toen we bijna klaar waren met eten, hij gaat dan tegenover ons zitten en weet dat hij niet op de draaischijf mag komen waar het beleg ligt. Maar aanraken telt toch niet?
5C30905A-B453-4B5C-993A-1EE56BEC1563
Ik ruimde de lunchspullen op en we lazen onze kranten nog even uit, tot manlief de zijne opzij schoof en een tijdschrift pakte dat ook op de draaischijf lag en de witte randjes worst tevoorschijn kwam, oei, die had ik over het hoofd gezien, maar Jon niet, het is zijn lievelingsworst.
081B9A08-6A95-4A0F-AE92-D7F1742AF717
En nee, hij heeft hier niks van gekregen, wel van een klein restje van de vetrand van de roompate, ook niet goed, ik weet het, maar hij keek me zo lief aan.

De griepprik krijgen was als altijd een fluitje van een cent, de vrouw voor me maakte er een sociaal event van door eerst wachtend in de rij te babbelen met mij, niks mis mee, doe ik ook vaak altijd. Maar pas bij de arts binnenlopend  nam ze de tijd met haar jas en vest uit te trekken, en tijdens en na het krijgen van de prik bleef ze maar door mauwen tegen de arts, die toen de vrouw niet  op eigen initiatief vertrok de gang in kijkend “de volgende!” riep. Sommige mensen hebben het echt niet door hè.  Misschien was het de eerste keer die dag dat ze mensen zag, wie zal het zeggen. Ze trok haar jas aan en liep gehaast met haar vest over haar arm de kamer uit.

Ik liep de arts groetend naar binnen met mijn bovenarm al ontbloot, prik ging er in, pleister was niet nodig want ik bloedde niet, bedankte de arts en ging onderwijl mijn jas aantrekkend weer naar de gang, ik was nog geen halve minuut binnen denk ik, en dit viel de dame die na mij kwam ook op, want ze riep net ietsje te hard in alle enthousiasme lachend tegen mij:  “Kijk, zo kan het ook hè. ” Ja precies.