Categoriearchief: Trade Winds

Visjes, vestje en vuilrapen

Ik zal beginnen met de visjes van de Trade Winds van Sue Spargo, waar ik tien dagen geleden op de bee aan was begonnen, en tot hier ben ik gekomen,

Nog 21 visjes te gaan en zoals jullie zien heb ik er niet veel aan gedaan, want het viel me op dat mijn li pols weer begon te zeuren, net zoals toen ik vorig jaar met de garnalen rond de octopus bezig was. Verdorie, even pauze dus tot het zeuren klaar is, en dan kijken of het wel goed gaat met een visje per dag, doseren heet dat.

Op zoek naar een tas met restant bollen gemêleerde wol waarvan ik een oversized vest had gebreid (2x, want de eerste was gekrompen tot een kort jasje), vond ik een andere tas met een haak project (foto van maart ‘24)

Ik had het rijgwerk (zie het begin op deze oude foto)

ook al bijna klaar zag ik, en paste het vest, maar hij voelde te zwaar en was veel te groot, tuurlijk had ik hem veel te groot gehaakt, story of my life, maar ik ben vanaf dat ik ermee begon denk ik zo’n 15 kilo lichter.
Uithalen, want zulk mooi garen verdient een tweede kans, was sneller gezegd dan gedaan; de bouclé wol hield zich met elke vezel vast aan elke steek.

Het kostte me een volle dag 😅

De vloer lag vol pluisjes en kleine stukjes draad, en nee, ik heb nog geen idee wat ik er nu van ga maken, misschien een mouwloos hesje? Hier moet ik nog goed over nadenken. Later in dit blogje voel ik al een idee opborrelen

Ondertussen hakte ik de knoop door en gaf het overlijden van mijn lief door aan de ING, anderhalf jaar na dato; hier had ik heel erg tegenop gezien, zijn naam schrappen van onze gezamenlijke rekeningen voelde zo definitief, ik weet niet hoe ik dit moet omschrijven. Maar goed, ik liep de stappen door die ING doorgaf, en een paar dagen later stond er voor zijn naam “Erven van”, wat ik er helemaal naar uit vond zien, en na weer moed te hebben gehapt wijzigde ik een paar dagen later ook dit door hem als rekeninghouder te verwijderen (😪), en toen zag ik dat alleen mijn naam bij de rekening stond en dat de wereld niet was vergaan.

Ik heb om mijn gedachten te verzetten afval geraapt, eerst bij het station waar het een pestbende van jewelste was.
Met de GoPro om mijn nek ben ik gaan rapen op het parkeerterrein, de filmpjes heb ik wederom niet meer tot een geheel kunnen plakken, dus staan ze in drie delen op mijn YouTube kanaal

Deel 1

Deel 2

En deel drie is heel kort, de accu was opeens leeg 😳 Het zwaar vervuilde terreintje achter de hekken had ik doorgegeven aan de gemeente, ook omdat ik er door knaagdieren aangevreten voedselverpakkingen had gevonden. Een paar dagen later kreeg ik bericht terug dat ze hier niets aan kunnen doen omdat dit een privé terrein is. Dat is fraai.

Hierna heb ik het deel langs het hek opgeruimd,

en ook achter het hek van een bedrijf waarvan de eigenaar (60+er) buiten zat (koffiepauze) en mij bedankte voor het werk, en me aanbood even bij hem te komen zitten om uit te rusten. Ik bedankte voor het aanbod, want ik wilde het snel afmaken om thuis te gaan lunchen.

Ik had twee zware zakken met zooi geraapt, en het zag er zo netjes uit dat ik met een grijns op mijn gezicht wegreed (helaas koste dit vrijwilligerswerkje mij bijna €4,- aan parkeergeld 😕) en de grijns verdween helemaal van mijn gezicht toen ik het parkeerterrein afrijdend heel veel afval aan de zijkant tegen en onder de struiken zag liggen, en waar de fietsen in de rekken stonden was het echt heel erg.
Dus…….
De volgende dag kwam ik hier terug, hopend dat ik niet hoefde te betalen voor het parkeren, maar helaas wel. Dit is dus de laatste keer dat ik hier afval ga rapen als ik met de auto ben, ik denk namelijk niet dat ik dit kan declareren. Misschien een bakfiets kopen om hier mijn spullen in te kunnen vervoeren, maar dan moet ik opletten dat deze niet gejat wordt.

Ik had zondag mijn GoPro thuis laten liggen, en ergens was ik hier ook wel blij om, want aan deze kant van het terrein stonden dealers en hingen er nog meer vage figuren rond. Deze foto nam ik toen ze richting het station liepen, even tevoren lag het hier bezaaid met zooi tegen en achter het hekwerk en op en tussen de planten in de verhoogde bak.

Achter het muurtje en tussen de struiken lagen de raarste dingen; trainingspakken (ja, meervoud!) , slippers, gloednieuwe kletsnatte spijkerbroeken (waarschijnlijk gestolen, gepast en te klein/te groot bevonden), fietssloten met kettingen, metalen pijpen en heel veel peuken en zilverfolie.

Toen ik tussen de fietsen en de rekken liep te rapen werd ik constant in de gaten gehouden door de dealers en hun klanten, tenminste, zo voelde het, en ik durfde geen foto’s te maken van de onbeschrijfelijke rotzooi. Ik raapte in totaal twee zakken vol op. Dat zwarte kastje achter de zakken is een rattenval, hiervan zag ik er meerdere staan rond de fietsenstalling.

Evelien had dit weekend late diensten, en daar een deel van het eten wat ik gepland had klaar te maken niet goed was (de groenten roken zuur), ging ik naar het winkelcentrum om een hamburger met frietjes te halen. Het parkeerterrein en de binnenplaats van het winkelcentrum waren -jullie raden het al- beschamend smerig, ook binnen lag het bezaaid met voedsel resten, plastic en papier (oa heel veel kassabonnen), dus toen ik thuis klaar was met eten, ben ik weer in afvalopraapfunctie geschoten 😂

Lang leve AH met de Disney kaartjes, deze blauwe papiertjes lagen overal en zijn zo ~~kut~~ irritant om op te rapen, de overvolle afvalbak hielp ook niet echt mee. Deze heb ik voor een deel overgeheveld in mijn afvalzak en daarna de rest nog wat aangeduwd met mijn grijper.

Het parkeerterrein had meer last van weggegooide etenswaar verpakkingen, flesjes, blikjes en peuken. Rond de picknick tafel hoefde ik niet te rapen, het stond achter hekken nadat het na een flinke tik van iets of iemand onbruikbaar was geworden.

Achter de muurtjes waarvan je er eentje op de foto ziet, plukte ik naast de gebruikelijke plastic zakken en folies ook tientallen petflesjes en blikjes weg, de meesten met statiegeld. Dus toen ik de volle blauwe afvalzak had weggezet (foto vergeten te maken) dropte ik de kleine afvalzak met statiegeld blikjes/flesjes in de container van iemand die vlakbij het winkelcentrum woont en ze voor het goede doel inzamelt.
Ik was mooi op tijd thuis voor het nieuws en een grote mok thee, benen omhoog en kat op schoot, en daarna een oude aflevering van Vera bekeken.

De volgende middag vulde ik een zak tot de nok toe met het lopen van deze route,

en toen had ik het weer even gehad met afvalrapen.

In afwachting op het Socktober pakket van Blij dat ik Brei wilde ik oefenen met het opzetten van een sok, iets wat ik ergens in 2014 had geprobeerd maar vanwege een polsfractuur daarna niet meer zonder pijn kon doen. Heel veel kippen later wil ik toch weer proberen om sokken te breien, en natuurlijk niet met eerst een bolletje, maar gelijk een heel pakket aan mooie garens ☺️ Zodra ze binnen zijn zal ik er een foto van maken uiteraard. Op zoek naar een oefenbolletje kwam ik een zak met deze UFO tegen

Ergens in 2020 mee gestart na het zien op de YouTube kanaal van Kate van The Last homely house. Ik weet wel waarom ik er niet aan verder was gegaan, de bol met felle kleuren van het linker deel raakte op (de bol links op deze oude foto, toen ik het had gekocht om sokken te breien mbv het patroon van vriendin Christiane, kijk op haar Ravelry pagina voor geweldige patronen van sjalen en sokken)

en ik was doorgegaan met de garen rechts op de foto hierboven, met een veel langer verloop van kleuren wat het minder sprankelend maakte.

Ik heb wel een opfrissing nodig van dit patroon -het is niet moeilijk is zie ik met de kennis die ik nu heb, ahum- maar gelukkig had ik er over geblogd. Hier is de uitleg

En op zoek naar die uitleg vond ik ook de uitleg over Entrelac breien
Ook heel mooi, en misschien is dit iets om te doen met de uitgehaalde wolletjes van het vest, ik hoef me niet te vervelen.

Update over mijn diabetes pillen en de bijwerkingen: de pondjes vliegen er van af (elke week eentje), wat niet gek is want ik zit snel vol en heb ook niet zoveel eetlust. Mijn darmen moeten aan de pillen wennen die ik gelijk met het ontbijt inneem, ik heb geregeld darmkrampen, de apotheker zei dat dit normaal is en de tijd nodig heeft. Ik heb binnenkort weer een afspraak met de POH, dan heeft ze de laatste labuitslagen binnen en komt het zeker ter sprake.
Ik ga wat breien, even afleiding zoeken. Wordt vervolgd.

Quilt, bee en rapen maar.

Het is vandaag drie jaar geleden dat Yvonne en Tim in het huwelijksbootje stapten ❤️

81a58778-64c1-4219-9eff-aa43c05a41f5

Sam’s quilt is klaar en gewassen, hier ligt hij op tafel helemaal opgedroogd, en als het aan Jon had gelegen was de quilt ook een beetje opgeklopt. Forrest Friends

Het quiltwerk komt nu nog mooier uit. Het is klaar om op gespeeld te worden, en precies op tijd want de eerste tandjes beginnen door te komen. Hij is nu een half jaar oud 🥰 Over negen dagen kan ik de quilt overhandigen, ze komen dan op mijn verjaardag. Ik ga voor die avond tornadobroodjes maken uit het kookboek van Rudolf, dit recept is ook bij 24kitchen te vinden. Leuk om te maken, en je kan alles al een dag van te voren klaarmaken, en dan hoeft het alleen nog in de oven in de uitgeholde stokbroodjes.

Het laatste stukje bies vastnaaien van Sam’s quilt deed ik vrijdagmiddag op de bee. Ik had de ophangsleuf zo vastgespeld dat als het plat ligt het niet boven de quilt uitsteekt.

Eerst op de bee de aussie pineapple fruitcake uitgedeeld, zo zalig 😋

Deze had ik donderdag gebakken, en het fijne van uitdelen is dat je het niet allemaal op je eigen heupen hoeft uit te smeren, want ze zijn wel calorierijk. Hier heb ik het recept vandaan gehaald.
En daarna kregen Ellie en ik een stukje boterkoek van Betty, waanzinnig lekker, je proefde dat er echt goede roomboter voor was gebruikt.
Toen de bies vastzat ben ik met het volgende blokje van Trade Winds verder gegaan. Ik had alle losse onderdelen in een zakje meegenomen en maakte eerst het visje. Deze wordt pas later op de stof genaaid, het zwemt over naden van de andere blokjes.

En toen ik de zwarte visjes wilde vastnaaien was het alweer tijd om naar huis te gaan.

Foto’s van halverwege de middag

Janette is verliefd op mijn kip, heerlijk knuffelbaar en deze poept niet op de tegels.

Hier de schattige flinterdunne stofjes waarmee ze werkte

leuke tas,

De naaldenrol van Miranda met schattige ala Sue Spargo geborduurde rondjes

De binnenkant

En nog een klein ~~naalden~~speldenmapje

Even flashen met haar zelfgemaakte armband

Er werd weer hitte voorspeld voor de komende week, dus vrijdag nam ik het er nog even van om te gaan rapen, eerst reed ik naar het parkeerplaats bij het bos/restaurant

waar het weer de moeite waard was, vooral achter het elektriciteitshuisje bij de ingang van het bos. Ik liep al met mijn karretje over de smalle doorgang met mijn karretje toen een jongeman (iets van 25) plots naast me liep met de melding “ik hoef alleen maar te plassen.”, waarop hij met zijn gezicht al naar het huisje ging staan en zijn handen omlaag naar de gulp gingen.
Oké. Dit hoefde ik niet te zien, dus ik zei dat ik wel even “buiten” ging wachten tot hij klaar was, en liep weer het bospad op. Maar ik had in alle consternatie mijn karretje vlak naast hem laten staan, dus ik moest wel wachten.

“U kunt komen hoor mevrouw”, riep hij, en toen ik naar mijn karretje liep, verdween hij al pratend verderop achter een struik. Na een paar minuten kwam hij weer tevoorschijn en kon ik hem goed bekijken in de zin van inschatten wat voor vlees ik in de kuip heb, moet ik me zorgen maken of kan ik met een gerust hart wat verder van de ingang te gaan rapen. Hij had een vriendelijk gezicht, zag er goed verzorgd uit en was rustig in doen en laten. Hij keek even toe hoe ik de enorme hoeveelheid plastic zakjes en consumptie verpakkingsmateriaal opraapte. Of ik hiervoor betaald werd, wilde hij weten. “Nee, ik ben vrijwilliger, de boel schoon achterlaten is mijn beloning”, en dat vond hij wel heel goed. Wat je ziet op deze foto is zoals het er overal waar het oog reikte uitzag.

“Zoveel rotzooi, wat erg”, zei hij, alsof zijn ogen voor het eerst open gingen, waarop ik zei dat ik niets tegen drugsgebruikers heb, maar niet snap waarom ze hun afval niet gewoon mee terug nemen en in het een afvalbak gooien. Ik stapte van mijn zeepkist af en raapte verder, hij bedankte me, stak zijn vuist naar me toe 🤛🏼 en gaf me een box, “respect” en liep naar zijn auto. Toen ik het bosje weer uitliep en om het hoekje vuil opraapte zag ik dat hij bosje weer inliep en even later kwam hij terug; “Ik heb nog wat opgeraapt voor u”, en gooide enkele blauwe zakjes in mijn afvalzak. Ik had niet geraapt achter de struik waar hij had gestaan omdat dit steil omlaag ging en ik valpartijen wil voorkomen, en ik denk dat deze zakjes daar vandaan kwamen. Ik bedankte hem en wenste hem nog een fijne middag. Zo’n beleefde jongeman.

Toen ik klaar was met een stuk bospad en het parkeerterrein, was mijn zak voor de 1/3 vol, dus zette ik het in de kofferbak en reed naar het volgende parkeerterrein bij het Zand, een paar honderd meter verderop. Ja die naast de kinderopvang en tegenover de fitness. Jullie leren Roosendaal kennen, van de afwerkplek bij Visdonk naar de dealers op de parking van het Zand.

Het was hier werkelijk beschamend ~~lekker~~ vies, en mijn zak zat werkelijk bomvol toen ik klaar was. Niet alles was bereikbaar zonder kleerscheuren op te lopen, dus ging er een berichtje naar de BBapp, deze foto maakte ik door mijn camera boven mijn hoofd te houden, het afval lag in de diepte en de takken van de hulst en bramen weerhielden me van het op te ruimen. En het plantsoen/de bossage lag dus over de hele lengte van de parking vol met dit spul.

Ik ontdekte vijf grote en loeizware lachgas cilinders, hier was blijkbaar een feestje geweest, maar ik kon de zwarte ballonnetjes nergens vinden, dus ws enkel de flessen gedumpt en niet ter plekke de ballonnen opgeblazen. Na het maken van deze foto vond ik er een stukje verder op nog eentje.

Terwijl ik liep te rapen reden de auto’s met jongelui rustig af en aan, er stonden een paar zwarte auto’s geparkeerd en de jongemannen stonden gezellig met elkaar te kletsen, toen ik opeens “Hè, mevrouw!”, hoorde. Dezelfde jongen van Visdonk stond naast zijn auto, “wat bent u snel hierheen gelopen!”. Je had de verbazing op zijn gezicht moeten zien, kostelijk 😆
“Ik ben met de auto gekomen hoor, zo snel ben ik niet,” en met een “tot ziens”, stapte hij in zijn auto en reed weg.

Kijk nou toch hoe schoon de boel weer is

Nog eentje of haken jullie dan massaal af?
Maandagochtend moest ik naar de pedicure, en op de heenweg zag ik een enorme hoeveelheid afval langs de weg en in de groenstroken/bermen liggen, dus ja, op de terugweg toch even geraapt. De auto parkeerde ik bij het benzinestation

Ik liep tot helemaal in de verte tot mijn wekkertje afging en liep terug en het hoekje om naast het benzinestation langs de weg tot aan het parkeerplaats. Het veld lag hier bezaaid met versnipperde spullen, en nu niet meer voor zolang het duurt.

‘s Middags na de kapper heb ik mezelf op een ijsje getrakteerd bij Bella Ciao Gelateria, een nieuwe zaak tussen de markten. Heerlijk vers echt Italiaans (geïmporteerd) ijs. Ik had twee bolletjes frambozen-citroen-en nogwat (aardbei?) ijsje in een hoorntje (geen afval), en hij liet me ook van de pistache proeven, oeh zo zalig. Die neem ik de volgende keer.

Iets nieuws en bijna klaar

Zaterdagavond bezochten we een nieuw restaurant op de oude markt hier in Roosendaal, Adulis, met een Eritrees/Ethiopische eigenaar, -personeel en dito keuken. We kozen voor de chefs special, om zo van alles wat te kunnen proeven, de gerechtjes werden vanuit kleine schaaltjes op een grote schaal gestort, bovenop de injera (soort pannenkoek maar dan vol luchtbelletjes)en er werden ook injera rolletjes bij geserveerd, hier scheurde je een stukje af om eten te pakken. Je kreeg geen eigen bord of bestek, lekker met de handen eten.

Hier had ik mijn lief dus echt nooit mee naartoe gekregen, zelfs zijn brood at hij met mes en vork.
Het was overheerlijk, beetje pittig maar niet tè. De schaal kwam zo goed als leeg, op de injera na, we zaten gewoon te vol. Misschien moeten we de volgende keer gelijk stukken van de bodem meepakken? We hadden vers gebrande en dus ook vers gezette koffie op de Eritrese manier toe, een lekkere stevige koffie geschonken in espresso kopjes👌

En tijdens het eten hoorden we wanneer Nederland een doelpunt had gescoord, we zaten binnen met airco, maar wel met de voordeur op een kier, en op de markt keken fans via een scherm naar de wedstrijd.

We kregen ook nog een appje, Sophie zit naar de wedstrijd te kijken, maar blijkbaar vond ze de wedstrijd zo spannend en had ze geen zin om naar de wc te gaan, dan maar op het potje. Ze wilt als ze zes is ook op voetbal.
34815726-68f8-4236-9a35-dc59da6c318b
Die nacht onweerde, bliksemde en regende het dat het een lieve lust was, mijn regenmeter gaf 8 mm aan, niet verkeerd. De tuin was er blij mee. Suzanne en Ferry liepen die nacht na het uitgaan naar huis en kregen de volle laag over zich heen, en waren tot op de draad nat. Heerlijke afkoeling.

Zondagochtend was het goed toeven in de tuin in de schaduw van de boom en trompetbloeier, er waaide een fris briesje. Helaas kwam ik er te laat achter dat de zitting van de tuinstoel nog vochtig was, nou ja, het is maar water en droogt vanzelf wel op. Ik werkte aan de anemoon van de Trade Winds quilt, en zag dat ik de groene basis-stik-steekjes in de rechtse bocht niet klein genoeg had gemaakt, er zitten kieren in de rand.

Ik vulde het op met een paar losse trellis steekjes, zodat de rand wat strakker was. En zien jullie Jon op de achtergrond?

Hij zag dat Fay onder die struikjes was gaan liggen, en dat leek hem ook wel wat.

Maar bij nader inspectie bleek de overgebleven ruimte te krap en zocht hij een ruimere ligplek elders in de tuin.

Sam’s quilt kreeg de laatste quiltsteken, het ging niet helemaal naar wens; ik merkte na een kort stukje dat de laag wel dikker leek, en ja hoor, op de bingo kaart van “wat kan er mis gaan tijdens het doorquilten” kon ik weer wat doorkruisen. Uithalen, knopen, wegwerken en rustig het pad vervolgen.

En opeens was hij klaar!

En zo ziet de achterkant er uit

Tijdens het tv luisteren in de avond maakte ik de anemoon af

De paar groene blaadjes links in beeld lopen door naar het blok er boven dat al af is met nog twee zeehondjes, en deze borduur ik als de vier blokken aan elkaar zitten.

Vandaag (maandag): het was ‘s nachts lekker afgekoeld, ik was heel erg vroeg wakker en kon niet meer in slaap komen, dus besloot ik er uit te komen, anders zou ik toch maar liggen piekeren. Het was na ontbijt buiten zo lekker fris, dat ik besloot afval te gaan rapen in de buurt, maar omdat Jon buiten was en ik niet wilde dat hij achter me aan zou lopen, reed ik met de auto naar het winkelcentrum om van daaruit een rondje van een uur te maken. Ik begon om half 9, de klok van de app staat een uur te vroeg,

Echt heerlijk om weer een stuk te lopen met de koele wind langs mijn blote benen, ik had een wijde zomerjurk aan en ik moest met bukken eerst achterom kijken of daar niemand was, want ik wilde vooral geen aanstootgevende taferelen hebben. Een mede afval prikker groette me halverwege, zijn zak met een klein bodempje net als die van mij, blijkbaar waren er meer vrijwilligers in de wijk actief, leuk hoor.
Bij de blauwe speeltuin lag half verstopt in het gras naast het bankje een bier flesje dat helemaal aan gruzelementen lag, ik had gelukkig stevige handschoenen aan en kon het vrij makkelijk met mijn handen allemaal oprapen. Je moet er toch niet aan denken dat een kindje hier in zou vallen!

Hier en daar een kort praatje met een wandelaar, een hondenuitlater en een groet en bedankje van fietsers, iedereen leek goed gehumeurd de dag te starten. Houden zo.

De picknick tafel en omgeving van het wijkhuis en het parkeerterrein van Albert Heijn waar ik op de terugweg langs liep lagen bezaaid met klein plastic afval, peuken, glasscherven en koffiebekers. De zak was amper halfvol toen ik stopte bij de apotheek, maar hij was toch wel zwaarder dan het deed vermoeden. Deze werd vandaag nog opgehaald.
Mooie bloemenweide hè, maar helaas pluk ik hier elke keer veel papiertjes, plastic zooi en ook verpakkingen van snoep en etenswaren uit.

Thuis gingen de wandelschoenen uit, de crocs aan en gingen we buiten aan de koffie, waar het windje heerlijk verkoelend was, vooral rond mijn hoofd. Ik had mijn hoed het laatste half uur op gehad, want de zon was feller dan gedacht, en mijn haren waren een beetje nat van het zweet. Jon kwam er gelijk bijzitten.
4e11adb7-a99f-4b48-8d1c-1416ab55725d
Zolang ik niet te veel schommelde met de bank vond hij het goed

Maar ja, stilzitten is niet mijn ding, en Jon sprong er af, om vervolgens lekker uitrekkend zijn nagels te scherpen aan de stam van de oude trompetbloeier.

Fay lag naast de stoel waar Evelien zat, op de koele stenen te kijken naar Jon.
b2cfb186-4baf-49a4-9d6c-6ba6ca4f1ce6
Zo was het wel goed vol te houden buiten. Toen het gelummel lang genoeg had geduurd gingen we weer aan de slag, Evelien ging boven voor haar planten zorgen (ze heeft een enorme Hoya collectie), en ik ging snijden. Met Jon als mijn grote hulp.

“Jon, haal je pootjes eens even van de quilt af”
“Die andere ook als je het niet erg vind.”

Ik moest hem opzij duwen om de quilt op de snijmat te kunnen verplaatsen, en toen sprong hij diep beledigd van tafel.
De naad van de buitenste sashing kwam op 2,25” en dit hield ik aan als richtlijn voor mijn lineaal

Haaks en recht, hier en daar moest ik de quilt een beetje omhoog of omlaag halen, bij het vosje is het al goed, bij de groene distel moet ik de quilt nog wat omhoog schuiven.

Dit is geen werkje wat je snel snel kan doen, anders wreekt zich dit later nadat de binding er op zit, Huh scheef, hoe kan dat dat nou? Bij een kleine quilt zal dit meer opvallen dan bij een hele grote.
Toen ik de afgesneden strookjes stof van de achterkant zag, dacht ik gelijk dat deze stof ook goed zou staan als binding, en ik legde als proef een stukje er los op

Euj dat is echt mooi! Alle kleurtjes komen ook in de voorkant voor.

Kijk nou toch, morgen ga ik hier verder aan werken.

Ik heb hiervan dus nog een stuk stof over, ik wilde er eigenlijk een sloop van maken waar deze quilt in gestopt kan worden als het niet wordt gebruikt, dan kan het als kussentje op bed liggen, maar hopelijk heb ik ook genoeg om er ook nog stroken van te kunnen snijden voor de binding, die ik het liefst diagonaal op de draad snijd, maar als dit niet kan dan maar recht van draad. Diagonaal oftewel bias binding geeft een rekbare binding en is ook minder kwetsbaar op de omgeslagen vouw, minder slijtage schade.

Ik ga dit blogje waar ik vanaf 18.00 uur met onderbreking van het avondeten (champignonnenrisotto) en koffie drinken tijdens garden rescue kijken en het journaal aan heb gewerkt tot nu 23.30.
Verhaal met foto’s. maken, dan de foto’s bewerken dat ze niet aanklikbaar zijn, dan nalezen op spellingsfouten, slecht lopende zinnen of vergeten dingen, en weer nalezen (en na publiceren zie ik nog typo’s zitten). 3,5 uur aan dit blogje gewerkt. Wow. Maar het blijft leuk om te doen

🤗 tot de volgende.

Smile

Toen ik twee weken geleden Sam’s quilttop liet zien aan de kinderen, zag ik aan Sophie’s snoetje dat ze huiverig was om het konijn aan te kijken, of verbeelde ik dit omdat ik ze ook een beetje nors vond kijken? Hoe dan ook, ik besloot beide konijnen blij te laten kijken, en hiervoor moest Jon van de quilt af die ik net had gesandwicht; hij legde zich er snel bij neer

ik maakte enkele veiligheidsspelden los om met één hand onder het konijn te kunnen reiken, en appliqueerde na wat meetwerk de smalle strookjes stof vast

Aaah veel beter, zeg het nou zelf, dit had gewoon in het patroon moeten zitten

En toen ze allebei gedaan waren en de veiligheidsspelden weer op hun plaats zaten, besloot ik de dode blik uit de ogen te halen. Jaja, dit had ik beter allemaal kunnen doen voordat ik ging sandwichen. Ik pakte dit potje textielverf,

voor het laatst gebruikt voor de witte delen op de Frida Kahlo quilt die nog niet af is, ik ben blijven hangen bij het laatste langwerpige paneel. Hmmm, misschien toch maar weer oppakken en afmaken, hij is zo leuk maar ook zo groot en waar hang je hem op. Ik denk dat deze realisatie me afremde.

De verf was gedeeltelijk ingedroogd en daar het verdund mag worden met 25% water, was dit ook zo weer opgelost. Met een stevige wenkbrauwen kwast tekende ik vierkantjes in elke iris, van dit proces heb ik geen foto’s want ik probeerde zo snel mogelijk door te werken met Jon die opeens rond de tafel liep met het plan om er op te springen. 😳

En na een dag drogen over het rek en fixeren (elk oogje 20 tellen onder het kleine Clover strijkboutje, die met een driehoekig half inch groot strijkvoetje perfect is voor precisie strijken, en met een lapje tussen de hete bout en oog) was ik helemaal happy

en toen kon het quilten eindelijk beginnen in een wood grain patroon die ik al vaker heb gedaan. Eerst een kluster van knoesten oefenen om er weer in te komen, het zat er nog in; het is net als fietsen, dat verleer je ook niet. Ik gebruikte geheel tegen mijn gebruikelijke doen hierbij een ander garen dan ik voor de quilt ging gebruiken, omdat ik vreesde dat ik anders niet toe zou komen met wat ik had uitgezocht.

Ik had een mooie anonieme -want geen etiket of merk op de klos- iets dikkere dan ik normaal gebruik katoenen verloopgaren gevonden, ooit op een beurs gekocht denk ik, lopend van warme bruintinten naar herfst groentinten. De draad brak niet snel af met de trek test (was dus niet gaar), en ik maakte de eerste golvende baan aan de rand van boven naar beneden, wat prima ging en er heel mooi uitzag. Maar helaas knapte dit draad gelijk op de terugweg (met het quilten draai je niet de boel om, maar ga je achteruit voor de terugweg) toen ik een knoest wilde maken, en niks lukte wat ik ook probeerde met de naald en boven/onder spanning, of de draad anders laten aflopen. Soms heb je Drama Queens onder de mooie quiltgarens, en dit was er duidelijk zo een.

Ik had helemaal geen zin in drama, dus wisselde ik van garen, een mooie bruine Wonderfil die iets dunner is. Gelukkig zat de sticker nog in de cone, zodat ik bij te kort dit nog kan kopen.

Het verschil in garen viel gelukkig niet op met de eerste baan, de tweede baan begon dus onderaan, eerst maakte ik dat toefje en daarna de slingeren naar boven met af en toe een knoest.

Het bonte lapje rechts boven is een oefenlapje waarop ik de draadspanning test, en ook gebruik om na het oliën van het spoelhuis het evt. overtollige olie weg te krijgen door een stukje hierop te quilten. Ja dit kan ook op een los stukje stof, maar ik moet dan zoeken naar een stukje stof waarvan ik het niet erg vind dat deze hiervoor gebruikt gaat worden. Ik bewaar restjes stof voor scrapquilts, mooi of lelijk. Zelfs een restje ongebleekt katoen kan ik misschien nog gebruiken voor een stitchery. We dwalen af.

Tevreden kon ik lekker verder spelen, schouders en ellebogen omlaag, muziekje aan, en niet teveel denken aan de warmte met die opgefrommelde quiltlaag tussen mijn borst/buik en de naaimachine. En vooral niet te lang doorgaan, uurtje max. Het draad knapte op een wit lapje waarop een taaie opdruk zat, maar een druppeltje Sewer’s Aid op de naald loste dit probleem op zonder vlekken op de stof te maken (ook niet onbelangrijk), ik herhaalde dit zodra er weer zo’n wit lapje aan zat te komen.

Gelukkig een snelle fix van het probleem. Het stiksel een stukje uithalen om draadjes te krijgen die lang genoeg zijn om te knopen en weg te steken tussen de quiltlagen koste me meer tijd. Ik gebruik normaal een naald met een lasso draadje er aan zodat ik niet moet pielen met twee eigelijk te korte of splitsende draadjes door het oog van de naald, maar kon het nergens vinden. (Bij Quiltshop Leur te koop) Maar het is me op de old school manier gelukt door met los draadje een lasso door een naald te maken. Het zou ook gelukt zijn met zo’n naald met inkeping bovenin (blindenaalden). Dat bedenk ik me pas, dus.

Bij het starten na de breuk kan je gewoon de onderdraad omhoog halen (bovendraad omlaag halen kan ook), beide draden vasthouden terwijl je twee steekjes op de plaats zet en dan stapvoets quiltend proberen precies in de gaatjes van de uitgehaalde steekjes het pad te vervolgen. De lange draden knoop je af en steek je met een naald door de tussenlagen, kom na ongeveer 5 cm via de achterkant er uit met de naald. Het liefst steek ik ze de kant op waar ik later nog moet quilten, zodat ze extra gefixeerd zijn. Door heel voorzichtig aan beide draden te trekken, trek je de gemaakte knoop door tot deze net onder de bovenlaag zit, en knip je op de achterkant de uiteinden af.
Och jee, ik ben weer te gedetailleerd aan het uitleggen.

Het ging lekker.

Elke dag een uurtje en dan komt het ook af hè. Gisteren was plots de spoel leeg, net op een plek waar het erg opvalt. Steekjes uithalen, draadjes afknopen en wegwerken.

Hier vallen extra steken om aan te hechten erg op, dus niet doen, ik zette de naald precies in het puntje,

haalde de bovendraad nu naar beneden door de top een beetje op te lichten en zachtjes aan de onderdraad te trekken, zodat deze de bovendraad naar beneden trok.

Beide draden vasthouden terwijl ik voorzichtig de gemaakte gaatjes opvulde met nieuwe steekjes

Na afloop van de rij knoopte ik de draadjes samen en trok het door tussen de lagen heen.

En nu ben ik zo ver, nog een klein uurtje werk denk ik.

En dan afwerken.

Over werk gesproken 😏 vorige week liep ik weer een stukje om afval te rapen, met de timer aan

Ik had zooi zien liggen toen ik naar de bee ging, en terug naar huis rijdend besloot ik mijn auto langs de route te parkeren en aan de slag te gaan. Het was niet al te warm en de buit was aanzienlijk, een grote halfvolle fles bleek lag in de berm voorbij de rotonde richting het winkelcentrum, een deel van een spatbord, een 30x 50 cm plaat met kerst lichtjes ingedrukt, veel electriciteitkabels en de usual suspect. Geen foto van de volle zak.
En de 16e ging ik vanuit de fitness weer even langs een inmiddels voor jullie nu ook een bekende plek.

Er stonden nog heel wat auto’s, en pas toen ik mijn auto had geparkeerd zag ik dat iemand had opgeruimd, bij hun thuis wel te verstaan. En wat doe je met zooi als je eigen kliko vol zit? Dan maak je het toch het probleem van iemand anders? Geniaal! De vogels hadden al enkele zakken eruit gepikt en waren er aan begonnen.

De inhoud van de keukenkastjes, inclusief voorraadbussen en weckpotten.

De zak was loeizwaar toen ik alles had overgeheveld, en gelukkig had ik meer zakken in de auto om toch ook de rest van het terrein schoon te maken. Fastfood shit en zulks, en achter een elektra huisje naast de parking naast de nodige versnapering verpakkingen trof ik ook heel veel (tientallen) hele kleine blauwe zakjes waar drugs in hebben gezeten; ik denk pilletjes van iets, want de zakjes zagen er schoon uit. En een half vergane net gedeponeerde grote vloermat die er vorige week niet lag. Waarom in je eigen tuin laten liggen als je het elders ook kwijt kan? Luie varkens.
9f939037-fa34-49f8-8f10-0f1152d5b633
En hier laat ik het even bij, oh wacht, even laten zien wat ik heb gedaan met het Trade Winds blokje, de steekjes op de blauwe cirkel

En nu de anemoon nog, het centrum is in de maak met de ronde trellis stitch.

De hevige onweer van gisteravond ging samen met een regenbui en harde windstoten, maar gelukkig geen schade in de tuin op een paar geknakte takken van de kamperfoeliestruik. (rechtsboven op de foto, na een lichte snoeibeurt)

Mooi hè, de gele bloemen plant is volgens mij St-Jacobskruid, de insecten zijn er gek op.

de pot op zijn kant is een drinkbak voor de beestjes en dáár is het aardbei stekje in pot gebleven 🤭

Ik denk niet dat ik deze week ga afvalrapen, het is me te warm op straat, ook al loop je in de schaduw, het is net een oven, ook ‘s avonds. De tweede hete week op komst met temperaturen boven de 28°C, dinsdag zelfs 34°C, dat is toch veel te erg hè. Mij kan dan je opvegen. Sterkte allemaal en voor wie dit juist heerlijk weer is: geniet er van!

Even bijpraten

Ik heb een beetje een writers block ~~geloof ik~~ weet ik zeker, en hoe langer ik wacht, hoe hoger de drempel is om een blogje te schrijven. Gewoon pagina openen en beginnen, vooral niet te lang staren naar een leeg onderwerpbalkje en schrijven wat er in mijn hoofd opkomt zonder drama, want ik wil niet dat jullie afhaken omdat het te deprimerend is. Hoppa, daar gaan we.

Afgelopen zondag vierden we de verjaardag van Suzanne die vandaag jarig is 🥳😀, Evelien had een late dienst, dus gingen we samen naar Suzanne en Ferry voor een heerlijke lunch, gevolgd door koffie en een stukje zelfgemaakte taart; ze had er twee gemaakt: tiramisu en honing taart, en ik kreeg -op mijn verzoek- van beiden een klein stukje. Ze waren zalig 👌

Ik ging daarna naar huis, even rust aan mijn hoofd, want sociaal zijn is nog steeds heel vermoeiend, en ik moest even bijtanken voor later die middag voor mijn kleinkindjes die ik dan zou zien. En mijn schoondochter en zoon uiteraard. Het was genieten. Sophie vroeg aan Suzanne of ze foto’s had van de poezen, want ze zag ze nergens. Ze zaten boven ergens.

48406269-7d6e-4ae3-9d3b-574b9536ac6b

Nog meer leuk nieuws: Janne heeft haar doel bereikt en is er zelfs overheen gegaan met nog vijf dagen te gaan! Waar heb ik het over? Even mijn vorig blogje lezen. Nee, dat is flauw, klik maar op deze link
https://www.voordekunst.nl/projecten/21642-help-polly-de-wereld-in
En ik denk dat Janne het helemaal niet erg vind als er meer donaties komen, des te meer boeken kan ze dan laten drukken.

De stekjes die ik een paar maanden geleden heb genomen van de salvia doen het goed, ik heb al enkele bloemen er uit moeten knijpen zodat de energie naar de groei van wortels en takjes gaat. Jon zit ter verduidelijking bij de moederplant, die met de rood witte bloemen

Ik zal ze binnenkort verpotten zodat ik later als ze nog groter zijn de wortels niet teveel beschadig. Eerst twijfelde ik bij de kleinere stekjes of het een onkruid of een stekje was, maar als je de blaadjes kneust ruik je de licht penetrante geur van de salvia. De andere stekjes met meer langwerpige blaadjes in de pot zijn van de mini sering.

De magnolia bloeit nog steeds en de bloemen ruiken zo zalig 👌, ze zijn zo groot als ontbijt bordjes

de boom verliest wel veel van het blad, maar ja, ook een wintergroene boom moet een keer oud blad lossen.

En dit is waarom ik nooit wit draag, even de pot met tomatenplantjes op een zonnig plekje zetten en niet zien dat er nog water in de onderschaal zat. Ik kreeg het er grotendeels uit met een sopje en een borstel, maar man wat baalde ik, ze waren nog geen week oud!

Mijn stoel is eindelijk gemaakt, de monteur van Hoogenboezem was hier vorige week voor langskomen maar kreeg de buis van de kapotte onderstel niet los van de buis die bij de stoel hoort. Hij gaf het na tien minuten van timmeren in zijn werkbus op, nam het mee naar de werkplaats in Breda, en ik kreeg de volgende dag bericht dat het gelukt was met een nieuwe afspraak voor een week later. Het zat er deze keer binnen vijf minuten op, en de tuinstoel kon na een maand weer naar buiten.

Ik heb weer wat steekjes gezet aan mijn Trade Wind blok, met Jon’s hulp uiteraard

En klaar

Toen de zeehond, waarvan ik tijdens het borduren geen enkele foto heb gemaakt

En daarna was de zeerob aan de beurt.

Ik heb voor het lijf ander garen moeten kopen bij Quiltshop Leur tijdens de bee afgelopen vrijdag, het leven is hard. Couching met twee verschillende kleur garens.

En na een paar dagen een paar uurtjes eraan te hebben geborduurd was deze ook klaar. Ik zie nu dat ik aan de rand van de staart een Frans knoopje te weinig heb gezet. Tssss.

Ik ben gisteren begonnen aan steekjes te zetten op de ronde blauwe bal links, nee, nog geen foto om te laten zien, en dan komen er roze garens op de oranje bal rechts, de anemoon. Mooi werkje voor de komende week.
Net als het doorquilten van de babyquilt voor Sam, ik moet haast maken want ik wilde het af hebben voordat hij tandjes kreeg. Gezien het vele kwijlen zal dit niet lang meer op zich laten wachten.
Zijn eerste wortelhapje was een succes!
eea70b87-f6a0-4975-a096-33a8955b7649