Categoriearchief: Litter picking

Quilt, bee en rapen maar.

Het is vandaag drie jaar geleden dat Yvonne en Tim in het huwelijksbootje stapten ❤️

81a58778-64c1-4219-9eff-aa43c05a41f5

Sam’s quilt is klaar en gewassen, hier ligt hij op tafel helemaal opgedroogd, en als het aan Jon had gelegen was de quilt ook een beetje opgeklopt. Forrest Friends

Het quiltwerk komt nu nog mooier uit. Het is klaar om op gespeeld te worden, en precies op tijd want de eerste tandjes beginnen door te komen. Hij is nu een half jaar oud 🥰 Over negen dagen kan ik de quilt overhandigen, ze komen dan op mijn verjaardag. Ik ga voor die avond tornadobroodjes maken uit het kookboek van Rudolf, dit recept is ook bij 24kitchen te vinden. Leuk om te maken, en je kan alles al een dag van te voren klaarmaken, en dan hoeft het alleen nog in de oven in de uitgeholde stokbroodjes.

Het laatste stukje bies vastnaaien van Sam’s quilt deed ik vrijdagmiddag op de bee. Ik had de ophangsleuf zo vastgespeld dat als het plat ligt het niet boven de quilt uitsteekt.

Eerst op de bee de aussie pineapple fruitcake uitgedeeld, zo zalig 😋

Deze had ik donderdag gebakken, en het fijne van uitdelen is dat je het niet allemaal op je eigen heupen hoeft uit te smeren, want ze zijn wel calorierijk. Hier heb ik het recept vandaan gehaald.
En daarna kregen Ellie en ik een stukje boterkoek van Betty, waanzinnig lekker, je proefde dat er echt goede roomboter voor was gebruikt.
Toen de bies vastzat ben ik met het volgende blokje van Trade Winds verder gegaan. Ik had alle losse onderdelen in een zakje meegenomen en maakte eerst het visje. Deze wordt pas later op de stof genaaid, het zwemt over naden van de andere blokjes.

En toen ik de zwarte visjes wilde vastnaaien was het alweer tijd om naar huis te gaan.

Foto’s van halverwege de middag

Janette is verliefd op mijn kip, heerlijk knuffelbaar en deze poept niet op de tegels.

Hier de schattige flinterdunne stofjes waarmee ze werkte

leuke tas,

De naaldenrol van Miranda met schattige ala Sue Spargo geborduurde rondjes

De binnenkant

En nog een klein ~~naalden~~speldenmapje

Even flashen met haar zelfgemaakte armband

Er werd weer hitte voorspeld voor de komende week, dus vrijdag nam ik het er nog even van om te gaan rapen, eerst reed ik naar het parkeerplaats bij het bos/restaurant

waar het weer de moeite waard was, vooral achter het elektriciteitshuisje bij de ingang van het bos. Ik liep al met mijn karretje over de smalle doorgang met mijn karretje toen een jongeman (iets van 25) plots naast me liep met de melding “ik hoef alleen maar te plassen.”, waarop hij met zijn gezicht al naar het huisje ging staan en zijn handen omlaag naar de gulp gingen.
Oké. Dit hoefde ik niet te zien, dus ik zei dat ik wel even “buiten” ging wachten tot hij klaar was, en liep weer het bospad op. Maar ik had in alle consternatie mijn karretje vlak naast hem laten staan, dus ik moest wel wachten.

“U kunt komen hoor mevrouw”, riep hij, en toen ik naar mijn karretje liep, verdween hij al pratend verderop achter een struik. Na een paar minuten kwam hij weer tevoorschijn en kon ik hem goed bekijken in de zin van inschatten wat voor vlees ik in de kuip heb, moet ik me zorgen maken of kan ik met een gerust hart wat verder van de ingang te gaan rapen. Hij had een vriendelijk gezicht, zag er goed verzorgd uit en was rustig in doen en laten. Hij keek even toe hoe ik de enorme hoeveelheid plastic zakjes en consumptie verpakkingsmateriaal opraapte. Of ik hiervoor betaald werd, wilde hij weten. “Nee, ik ben vrijwilliger, de boel schoon achterlaten is mijn beloning”, en dat vond hij wel heel goed. Wat je ziet op deze foto is zoals het er overal waar het oog reikte uitzag.

“Zoveel rotzooi, wat erg”, zei hij, alsof zijn ogen voor het eerst open gingen, waarop ik zei dat ik niets tegen drugsgebruikers heb, maar niet snap waarom ze hun afval niet gewoon mee terug nemen en in het een afvalbak gooien. Ik stapte van mijn zeepkist af en raapte verder, hij bedankte me, stak zijn vuist naar me toe 🤛🏼 en gaf me een box, “respect” en liep naar zijn auto. Toen ik het bosje weer uitliep en om het hoekje vuil opraapte zag ik dat hij bosje weer inliep en even later kwam hij terug; “Ik heb nog wat opgeraapt voor u”, en gooide enkele blauwe zakjes in mijn afvalzak. Ik had niet geraapt achter de struik waar hij had gestaan omdat dit steil omlaag ging en ik valpartijen wil voorkomen, en ik denk dat deze zakjes daar vandaan kwamen. Ik bedankte hem en wenste hem nog een fijne middag. Zo’n beleefde jongeman.

Toen ik klaar was met een stuk bospad en het parkeerterrein, was mijn zak voor de 1/3 vol, dus zette ik het in de kofferbak en reed naar het volgende parkeerterrein bij het Zand, een paar honderd meter verderop. Ja die naast de kinderopvang en tegenover de fitness. Jullie leren Roosendaal kennen, van de afwerkplek bij Visdonk naar de dealers op de parking van het Zand.

Het was hier werkelijk beschamend ~~lekker~~ vies, en mijn zak zat werkelijk bomvol toen ik klaar was. Niet alles was bereikbaar zonder kleerscheuren op te lopen, dus ging er een berichtje naar de BBapp, deze foto maakte ik door mijn camera boven mijn hoofd te houden, het afval lag in de diepte en de takken van de hulst en bramen weerhielden me van het op te ruimen. En het plantsoen/de bossage lag dus over de hele lengte van de parking vol met dit spul.

Ik ontdekte vijf grote en loeizware lachgas cilinders, hier was blijkbaar een feestje geweest, maar ik kon de zwarte ballonnetjes nergens vinden, dus ws enkel de flessen gedumpt en niet ter plekke de ballonnen opgeblazen. Na het maken van deze foto vond ik er een stukje verder op nog eentje.

Terwijl ik liep te rapen reden de auto’s met jongelui rustig af en aan, er stonden een paar zwarte auto’s geparkeerd en de jongemannen stonden gezellig met elkaar te kletsen, toen ik opeens “Hè, mevrouw!”, hoorde. Dezelfde jongen van Visdonk stond naast zijn auto, “wat bent u snel hierheen gelopen!”. Je had de verbazing op zijn gezicht moeten zien, kostelijk 😆
“Ik ben met de auto gekomen hoor, zo snel ben ik niet,” en met een “tot ziens”, stapte hij in zijn auto en reed weg.

Kijk nou toch hoe schoon de boel weer is

Nog eentje of haken jullie dan massaal af?
Maandagochtend moest ik naar de pedicure, en op de heenweg zag ik een enorme hoeveelheid afval langs de weg en in de groenstroken/bermen liggen, dus ja, op de terugweg toch even geraapt. De auto parkeerde ik bij het benzinestation

Ik liep tot helemaal in de verte tot mijn wekkertje afging en liep terug en het hoekje om naast het benzinestation langs de weg tot aan het parkeerplaats. Het veld lag hier bezaaid met versnipperde spullen, en nu niet meer voor zolang het duurt.

‘s Middags na de kapper heb ik mezelf op een ijsje getrakteerd bij Bella Ciao Gelateria, een nieuwe zaak tussen de markten. Heerlijk vers echt Italiaans (geïmporteerd) ijs. Ik had twee bolletjes frambozen-citroen-en nogwat (aardbei?) ijsje in een hoorntje (geen afval), en hij liet me ook van de pistache proeven, oeh zo zalig. Die neem ik de volgende keer.

Geslaagd!

9 reacties

Evelien begon in februari’24 bij Avans met de opleiding tot verpleegkundige met een versneld traject vanwege haar bachelor geneeskunde, en op 28 juni druppelden de laatste punten binnen. Ze is met vlag en wimpel geslaagd! De diploma uitreiking is pas na de zomer, maar ze kon zich wel gelijk inschrijven in het BiG register. Ze werkt bij een GGZ instelling (begeleid wonen) waar ze het heel erg naar haar zin heeft, en ze kan er blijven.

Ik ben zo trots op haar dat ze het voor elkaar heeft gekregen met alles wat hier gaande was. Ze heeft het toch maar even geflikt 💪🏼👌

De 30e juni paste ik in de middag op mijn kleinkindjes, Tim werkte de hele dag en Yvonne (docent op een basisschool) moest op haar vrije dag die middag naar school en was pas ‘s avonds laat thuis. Het was genieten met de kleintjes; toen Sam op bed lag hielp Sophie mij in de tuin met wat snoeiwerk, en daarna bleven we binnen om te spelen.

Tim was rond vijf uur thuis en hij ging gelijk eten klaarmaken, en na het eten mocht ik helpen met badderen, voorlezen uit een Pokemon plaatjesboek, dikke zoen, welterusten klein grut. Na beneden nog wat te hebben genoten van de rust, wat drinken en wat bijpraten, ging ik weer huiswaarts. Een uurtje rijden en ik was weer thuis, en Evelien was ook net thuis van een uitje met alle collega’s van haar werk. (oa in sloepen varen.)

Vorige week kreeg ik deze foto’s van Sophie en Sam, te schattig 🥰 de file eindigde bij de keukendeur. Sophie heeft van mij heel veel oude auto’s gekregen die van Tim waren van vroeger, wie wat bewaard heeft wat. En met de nodige auto’s die ze nieuw heeft gekregen maakt dat ze een hele lange file kan maken.
f73c3a19-2a62-403c-ae21-e097f36ff2d9
Sam was knock out na het spelen, toen het nog warmer werd lag hij enkel met het rompertje aan.
ba7fd8be-9756-42ce-b3d6-abb740abfaf4

Woensdagochtend was het gelukkig goed genoeg afgekoeld om afval te gaan rapen, ik had op weg met de auto genoeg zien liggen om me een hele week bezig te houden; ik koos voor de route langs de doorgaande weg naast de wijk en over het spoor en een klein stukje het bos in richting Nispen

Blijkbaar waren de pizza’s in de aanbieding afgelopen tijd, op meerdere plaatsen langs de weg vond ik de dozen, soms vier bij elkaar, met de nodige frisdrankblikjes en bierflesjes. Uiteraard, de kelen moeten gesmeerd blijven. Tissues voor de vieze handjes af te vegen lagen verspreid rond de “picknick plek”, heel bizar. Bij de ingang van het bos zette ik de volle zak neer en maakte een nieuwe zak vast aan mijn karretje.

Ik was van plan om een stukje verderop in het bos voorbij de bocht naar links op het bankje te gaan zitten om wat bij te komen van de wandeling en wat te drinken,

maar helaas was het bankje al bezet door twee kleurloos geklede bejaarde mensen. In de verte leken ze te slapen, hoofden voorover gebogen, handen op de schoot, maar toen ik met mijn rammelend karretje (ik had een zak met blikjes en flesjes aan mijn karretje hangen) aan kwam lopen (ik liep al wat rustiger om zo min mogelijk lawaai te maken) keken ze verstoord op en keken heel boos naar me met fronsende wenkbrauwen en priemende ogen. Ik groette ze met een glimlach, want hoe lelijk, bizar of angstaanjagend de mensen er in mijn ogen ook uitzien, ik blijf beleefd, vriendelijk en groet ze met een happy smile op mijn gezicht. En negen van de tien keer lachen de mensen terug. Dit was die ene keer.

Ik tilde mijn karretje op en excuseerde me voor het lawaai dat ik maakte, en liep snel door, misschien had ik ze echt wakker gemaakt, of waren ze aan het mediteren. Ze zeiden niks, alsof ze geen geluid wilden maken, misschien hadden ze wel hele enge krakende stemmen, dat zou me niks verbaasd hebben. Ik zag de snoeppapiertjes en het zakdoekje onder het bankje wel liggen, maar durfde niet in hun buurt te komen, ik wilde ze hun privacy gunnen. Hoewel ze met hun blikken de afstand ook wel afdwongen.

Een eindje verderop stond ik uit het zicht van het stel in de schaduw van de bomen stil, trok mijn handschoenen uit, zette mijn zonnehoed af zodat mijn bezweet hoofd en natte haren konden opdrogen, en pakte mijn waterfles uit mijn schoudertas. Dan maar staand wat drinken. Aaah dat was lekker. Nog even een pepermuntbal in mijn mond stoppen en rustig de mooie omgeving in me opnemen, ondertussen ook afval spotten, verdorie.

Ik hoorde toen het kabbelend beekje en maakte hier een kort filmpje van, kijk maar hier. Je mag gerust op 👍 klikken hoor, als je het leuk vind.
Ik raapte het afval op waar ik bij kon -huh een raam trekker, waarom dump je zoiets hier?- toen mijn wekkertje afging; ik was al drie kwartier bezig en moest terug, ook al zag ik een eindje verderop een papiertje wapperen, nee, niet doen, we gaan terug. Het bankje was leeg en ik kon hieronder en achter de papiertjes en zakdoek oprapen. Ik liep dezelfde route weer terug om zo snel mogelijk bij mijn auto te zijn, en vond onderweg toch nog afval die ik op de heenweg had gemist.

Bij de spoorwegovergang stonden in de schaduw van de bomen de werkbussen van de mannen die aan het onderhoud van het spoor werkten toen ik heen liep, en nu zaten ze allemaal in de wagens met de klep/deuren open te lunchen. Ze zagen er verhit uit, er was geen schaduw waar ze moesten werken bij het spoor. Ze dronken uit stenen mokken, ik zag thermosflessen en bidons, en ze hadden hun lunch in gewone broodtrommels of bakjes, niks wegwerperigs, heel goed. En ja, dat zei ik ook tegen ze 😂 en ze konden er om lachen, gasten van begin twintig en een eentje van in de vijftig gok ik, en heel vriendelijk en beleefd.

Na een kort praatje gemaakt te hebben stak ik snel het spoor over en vulde een deel van mijn zak met afval dat door de wind tegen de bossage was geblazen. Heel veel plastic en karton. En ik stak de weg weer over om in de schaduw onder de bomen mijn weg te vervolgen.
Bijna bij de auto aangekomen pakte ik de grote zo goed als nieuwe borstel op steel mee die ik op de heenweg achter de bomen had gevonden en tegen een boom had gezet zodat ik hem later kon terugvinden. Deze kwam mee naar huis, eenmaal schoongemaakt kon hij de mijne vervangen, die verliest steeds haren bij elke schrob sessie; ik maak hier indien nodig de containers mee schoon; het abonnement van de container reiniging heb ik vorig jaar stopgezet.

Mijn blauwe zak was niet eens voor de helft gevuld, dus die kwam mee naar huis, ik zette het even tegen de garage aan om stank in de auto te voorkomen. Evelien was ook net thuis en had me zien lopen, en ik was blijkbaar vlak voor haar auto de weg overgestoken. Ze had nog gezwaaid maar ik had haar niet gezien, nou ja, ik had de auto wel gezien maar ik was te druk met het verkeer in de gaten te houden tijdens het oversteken (ik draag een zeer opvallend veiligheidshesje) om afval uit de berm aan de overkant van de weg te pakken, om ook naar kleur, merk en gezicht te kijken. Volgende keer toch maar toeteren Evelien, je bent niet de enige en ik schrik er nu al veel minder van. 😅

Na het avondeten ben ik met die zak op de trolley een rondje door de wijk gaan maken. Het was immers zulk lekker weer, en ik voelde me nog steeds wat onrustig na ruim een week van binnenzitten. Plus ik had gezien dat er twee zakjes met hondendrollen in het plantsoen naast ons huis waren gegooid, eentje hing hoog in de struiken en eentje lag op de grond vlak onder onze boom.

Het was een aangename tippel, een deel van de route richting het winkelcentrum zag er opmerkelijk schoon uit, op wat afval na dat tussen de struiken lag, hier was duidelijk een collega afvalraper aan het werk geweest. Ik kon vlot doorlopen, de zak met iets van vijftien blikjes en flesjes leegde ik bij een woonhuis waar een container voor de deur staat special voor inzameling van statiegeldspul voor het goede doel. Ik deponeerde de blikjes en flesjes die net waren weggegooid in de bermen, ze zagen er schoon uit; de oude blikjes waar meurend drab in zat (sigaretten en dode slakken) had ik gelijk in de blauwe zak gegooid. ik heb zo mijn grenzen.

Ik liep verder en gelukkig kon ik mijn hart ophalen op het parkeerterrein (mijn wekkertje ging toen, dus niet treuzelen) en bij de blauwe speeltuin op weg naar huis, want man o man wat hadden de geparkeerde mensen en hangjongeren er weer een zooi van gemaakt, er lag het gebruikelijke hap-en-snap spul en opvallend veel vapes. Op de website van dit soort producten wordt de nadruk op wegwerp gelegd, terwijl er een oplaadbare lithium batterij in zit. Ik houd ze apart en gooi ze later weg bij het verzamelpunt bij de supermarkt. Deze zijn zo’n 15 cm groot.

Ik vond op weg naar huis ook een enorme unit met stekker en afstandsbediening er aan, maar geen idee wat het was. Het lag naast een parkeervak half in de bosjes en was loeizwaar, de gemeente pikte het de volgende ochtend al vroeg op, zo zag ik in de feedback van mijn melding in de BBapp.

En nou dacht ik nog over de bee en Sam’s quilt en Trade Winds te kunnen bloggen, maar dan wordt dit blogje een roman. Dus dat houden jullie nog te goed, tot de volgende 👋🏼

Iets nieuws en bijna klaar

12 reacties

Zaterdagavond bezochten we een nieuw restaurant op de oude markt hier in Roosendaal, Adulis, met een Eritrees/Ethiopische eigenaar, -personeel en dito keuken. We kozen voor de chefs special, om zo van alles wat te kunnen proeven, de gerechtjes werden vanuit kleine schaaltjes op een grote schaal gestort, bovenop de injera (soort pannenkoek maar dan vol luchtbelletjes)en er werden ook injera rolletjes bij geserveerd, hier scheurde je een stukje af om eten te pakken. Je kreeg geen eigen bord of bestek, lekker met de handen eten.

Hier had ik mijn lief dus echt nooit mee naartoe gekregen, zelfs zijn brood at hij met mes en vork.
Het was overheerlijk, beetje pittig maar niet tè. De schaal kwam zo goed als leeg, op de injera na, we zaten gewoon te vol. Misschien moeten we de volgende keer gelijk stukken van de bodem meepakken? We hadden vers gebrande en dus ook vers gezette koffie op de Eritrese manier toe, een lekkere stevige koffie geschonken in espresso kopjes👌

En tijdens het eten hoorden we wanneer Nederland een doelpunt had gescoord, we zaten binnen met airco, maar wel met de voordeur op een kier, en op de markt keken fans via een scherm naar de wedstrijd.

We kregen ook nog een appje, Sophie zit naar de wedstrijd te kijken, maar blijkbaar vond ze de wedstrijd zo spannend en had ze geen zin om naar de wc te gaan, dan maar op het potje. Ze wilt als ze zes is ook op voetbal.
34815726-68f8-4236-9a35-dc59da6c318b
Die nacht onweerde, bliksemde en regende het dat het een lieve lust was, mijn regenmeter gaf 8 mm aan, niet verkeerd. De tuin was er blij mee. Suzanne en Ferry liepen die nacht na het uitgaan naar huis en kregen de volle laag over zich heen, en waren tot op de draad nat. Heerlijke afkoeling.

Zondagochtend was het goed toeven in de tuin in de schaduw van de boom en trompetbloeier, er waaide een fris briesje. Helaas kwam ik er te laat achter dat de zitting van de tuinstoel nog vochtig was, nou ja, het is maar water en droogt vanzelf wel op. Ik werkte aan de anemoon van de Trade Winds quilt, en zag dat ik de groene basis-stik-steekjes in de rechtse bocht niet klein genoeg had gemaakt, er zitten kieren in de rand.

Ik vulde het op met een paar losse trellis steekjes, zodat de rand wat strakker was. En zien jullie Jon op de achtergrond?

Hij zag dat Fay onder die struikjes was gaan liggen, en dat leek hem ook wel wat.

Maar bij nader inspectie bleek de overgebleven ruimte te krap en zocht hij een ruimere ligplek elders in de tuin.

Sam’s quilt kreeg de laatste quiltsteken, het ging niet helemaal naar wens; ik merkte na een kort stukje dat de laag wel dikker leek, en ja hoor, op de bingo kaart van “wat kan er mis gaan tijdens het doorquilten” kon ik weer wat doorkruisen. Uithalen, knopen, wegwerken en rustig het pad vervolgen.

En opeens was hij klaar!

En zo ziet de achterkant er uit

Tijdens het tv luisteren in de avond maakte ik de anemoon af

De paar groene blaadjes links in beeld lopen door naar het blok er boven dat al af is met nog twee zeehondjes, en deze borduur ik als de vier blokken aan elkaar zitten.

Vandaag (maandag): het was ‘s nachts lekker afgekoeld, ik was heel erg vroeg wakker en kon niet meer in slaap komen, dus besloot ik er uit te komen, anders zou ik toch maar liggen piekeren. Het was na ontbijt buiten zo lekker fris, dat ik besloot afval te gaan rapen in de buurt, maar omdat Jon buiten was en ik niet wilde dat hij achter me aan zou lopen, reed ik met de auto naar het winkelcentrum om van daaruit een rondje van een uur te maken. Ik begon om half 9, de klok van de app staat een uur te vroeg,

Echt heerlijk om weer een stuk te lopen met de koele wind langs mijn blote benen, ik had een wijde zomerjurk aan en ik moest met bukken eerst achterom kijken of daar niemand was, want ik wilde vooral geen aanstootgevende taferelen hebben. Een mede afval prikker groette me halverwege, zijn zak met een klein bodempje net als die van mij, blijkbaar waren er meer vrijwilligers in de wijk actief, leuk hoor.
Bij de blauwe speeltuin lag half verstopt in het gras naast het bankje een bier flesje dat helemaal aan gruzelementen lag, ik had gelukkig stevige handschoenen aan en kon het vrij makkelijk met mijn handen allemaal oprapen. Je moet er toch niet aan denken dat een kindje hier in zou vallen!

Hier en daar een kort praatje met een wandelaar, een hondenuitlater en een groet en bedankje van fietsers, iedereen leek goed gehumeurd de dag te starten. Houden zo.

De picknick tafel en omgeving van het wijkhuis en het parkeerterrein van Albert Heijn waar ik op de terugweg langs liep lagen bezaaid met klein plastic afval, peuken, glasscherven en koffiebekers. De zak was amper halfvol toen ik stopte bij de apotheek, maar hij was toch wel zwaarder dan het deed vermoeden. Deze werd vandaag nog opgehaald.
Mooie bloemenweide hè, maar helaas pluk ik hier elke keer veel papiertjes, plastic zooi en ook verpakkingen van snoep en etenswaren uit.

Thuis gingen de wandelschoenen uit, de crocs aan en gingen we buiten aan de koffie, waar het windje heerlijk verkoelend was, vooral rond mijn hoofd. Ik had mijn hoed het laatste half uur op gehad, want de zon was feller dan gedacht, en mijn haren waren een beetje nat van het zweet. Jon kwam er gelijk bijzitten.
4e11adb7-a99f-4b48-8d1c-1416ab55725d
Zolang ik niet te veel schommelde met de bank vond hij het goed

Maar ja, stilzitten is niet mijn ding, en Jon sprong er af, om vervolgens lekker uitrekkend zijn nagels te scherpen aan de stam van de oude trompetbloeier.

Fay lag naast de stoel waar Evelien zat, op de koele stenen te kijken naar Jon.
b2cfb186-4baf-49a4-9d6c-6ba6ca4f1ce6
Zo was het wel goed vol te houden buiten. Toen het gelummel lang genoeg had geduurd gingen we weer aan de slag, Evelien ging boven voor haar planten zorgen (ze heeft een enorme Hoya collectie), en ik ging snijden. Met Jon als mijn grote hulp.

“Jon, haal je pootjes eens even van de quilt af”
“Die andere ook als je het niet erg vind.”

Ik moest hem opzij duwen om de quilt op de snijmat te kunnen verplaatsen, en toen sprong hij diep beledigd van tafel.
De naad van de buitenste sashing kwam op 2,25” en dit hield ik aan als richtlijn voor mijn lineaal

Haaks en recht, hier en daar moest ik de quilt een beetje omhoog of omlaag halen, bij het vosje is het al goed, bij de groene distel moet ik de quilt nog wat omhoog schuiven.

Dit is geen werkje wat je snel snel kan doen, anders wreekt zich dit later nadat de binding er op zit, Huh scheef, hoe kan dat dat nou? Bij een kleine quilt zal dit meer opvallen dan bij een hele grote.
Toen ik de afgesneden strookjes stof van de achterkant zag, dacht ik gelijk dat deze stof ook goed zou staan als binding, en ik legde als proef een stukje er los op

Euj dat is echt mooi! Alle kleurtjes komen ook in de voorkant voor.

Kijk nou toch, morgen ga ik hier verder aan werken.

Ik heb hiervan dus nog een stuk stof over, ik wilde er eigenlijk een sloop van maken waar deze quilt in gestopt kan worden als het niet wordt gebruikt, dan kan het als kussentje op bed liggen, maar hopelijk heb ik ook genoeg om er ook nog stroken van te kunnen snijden voor de binding, die ik het liefst diagonaal op de draad snijd, maar als dit niet kan dan maar recht van draad. Diagonaal oftewel bias binding geeft een rekbare binding en is ook minder kwetsbaar op de omgeslagen vouw, minder slijtage schade.

Ik ga dit blogje waar ik vanaf 18.00 uur met onderbreking van het avondeten (champignonnenrisotto) en koffie drinken tijdens garden rescue kijken en het journaal aan heb gewerkt tot nu 23.30.
Verhaal met foto’s. maken, dan de foto’s bewerken dat ze niet aanklikbaar zijn, dan nalezen op spellingsfouten, slecht lopende zinnen of vergeten dingen, en weer nalezen (en na publiceren zie ik nog typo’s zitten). 3,5 uur aan dit blogje gewerkt. Wow. Maar het blijft leuk om te doen

🤗 tot de volgende.

Smile

2 reacties

Toen ik twee weken geleden Sam’s quilttop liet zien aan de kinderen, zag ik aan Sophie’s snoetje dat ze huiverig was om het konijn aan te kijken, of verbeelde ik dit omdat ik ze ook een beetje nors vond kijken? Hoe dan ook, ik besloot beide konijnen blij te laten kijken, en hiervoor moest Jon van de quilt af die ik net had gesandwicht; hij legde zich er snel bij neer

ik maakte enkele veiligheidsspelden los om met één hand onder het konijn te kunnen reiken, en appliqueerde na wat meetwerk de smalle strookjes stof vast

Aaah veel beter, zeg het nou zelf, dit had gewoon in het patroon moeten zitten

En toen ze allebei gedaan waren en de veiligheidsspelden weer op hun plaats zaten, besloot ik de dode blik uit de ogen te halen. Jaja, dit had ik beter allemaal kunnen doen voordat ik ging sandwichen. Ik pakte dit potje textielverf,

voor het laatst gebruikt voor de witte delen op de Frida Kahlo quilt die nog niet af is, ik ben blijven hangen bij het laatste langwerpige paneel. Hmmm, misschien toch maar weer oppakken en afmaken, hij is zo leuk maar ook zo groot en waar hang je hem op. Ik denk dat deze realisatie me afremde.

De verf was gedeeltelijk ingedroogd en daar het verdund mag worden met 25% water, was dit ook zo weer opgelost. Met een stevige wenkbrauwen kwast tekende ik vierkantjes in elke iris, van dit proces heb ik geen foto’s want ik probeerde zo snel mogelijk door te werken met Jon die opeens rond de tafel liep met het plan om er op te springen. 😳

En na een dag drogen over het rek en fixeren (elk oogje 20 tellen onder het kleine Clover strijkboutje, die met een driehoekig half inch groot strijkvoetje perfect is voor precisie strijken, en met een lapje tussen de hete bout en oog) was ik helemaal happy

en toen kon het quilten eindelijk beginnen in een wood grain patroon die ik al vaker heb gedaan. Eerst een kluster van knoesten oefenen om er weer in te komen, het zat er nog in; het is net als fietsen, dat verleer je ook niet. Ik gebruikte geheel tegen mijn gebruikelijke doen hierbij een ander garen dan ik voor de quilt ging gebruiken, omdat ik vreesde dat ik anders niet toe zou komen met wat ik had uitgezocht.

Ik had een mooie anonieme -want geen etiket of merk op de klos- iets dikkere dan ik normaal gebruik katoenen verloopgaren gevonden, ooit op een beurs gekocht denk ik, lopend van warme bruintinten naar herfst groentinten. De draad brak niet snel af met de trek test (was dus niet gaar), en ik maakte de eerste golvende baan aan de rand van boven naar beneden, wat prima ging en er heel mooi uitzag. Maar helaas knapte dit draad gelijk op de terugweg (met het quilten draai je niet de boel om, maar ga je achteruit voor de terugweg) toen ik een knoest wilde maken, en niks lukte wat ik ook probeerde met de naald en boven/onder spanning, of de draad anders laten aflopen. Soms heb je Drama Queens onder de mooie quiltgarens, en dit was er duidelijk zo een.

Ik had helemaal geen zin in drama, dus wisselde ik van garen, een mooie bruine Wonderfil die iets dunner is. Gelukkig zat de sticker nog in de cone, zodat ik bij te kort dit nog kan kopen.

Het verschil in garen viel gelukkig niet op met de eerste baan, de tweede baan begon dus onderaan, eerst maakte ik dat toefje en daarna de slingeren naar boven met af en toe een knoest.

Het bonte lapje rechts boven is een oefenlapje waarop ik de draadspanning test, en ook gebruik om na het oliën van het spoelhuis het evt. overtollige olie weg te krijgen door een stukje hierop te quilten. Ja dit kan ook op een los stukje stof, maar ik moet dan zoeken naar een stukje stof waarvan ik het niet erg vind dat deze hiervoor gebruikt gaat worden. Ik bewaar restjes stof voor scrapquilts, mooi of lelijk. Zelfs een restje ongebleekt katoen kan ik misschien nog gebruiken voor een stitchery. We dwalen af.

Tevreden kon ik lekker verder spelen, schouders en ellebogen omlaag, muziekje aan, en niet teveel denken aan de warmte met die opgefrommelde quiltlaag tussen mijn borst/buik en de naaimachine. En vooral niet te lang doorgaan, uurtje max. Het draad knapte op een wit lapje waarop een taaie opdruk zat, maar een druppeltje Sewer’s Aid op de naald loste dit probleem op zonder vlekken op de stof te maken (ook niet onbelangrijk), ik herhaalde dit zodra er weer zo’n wit lapje aan zat te komen.

Gelukkig een snelle fix van het probleem. Het stiksel een stukje uithalen om draadjes te krijgen die lang genoeg zijn om te knopen en weg te steken tussen de quiltlagen koste me meer tijd. Ik gebruik normaal een naald met een lasso draadje er aan zodat ik niet moet pielen met twee eigelijk te korte of splitsende draadjes door het oog van de naald, maar kon het nergens vinden. (Bij Quiltshop Leur te koop) Maar het is me op de old school manier gelukt door met los draadje een lasso door een naald te maken. Het zou ook gelukt zijn met zo’n naald met inkeping bovenin (blindenaalden). Dat bedenk ik me pas, dus.

Bij het starten na de breuk kan je gewoon de onderdraad omhoog halen (bovendraad omlaag halen kan ook), beide draden vasthouden terwijl je twee steekjes op de plaats zet en dan stapvoets quiltend proberen precies in de gaatjes van de uitgehaalde steekjes het pad te vervolgen. De lange draden knoop je af en steek je met een naald door de tussenlagen, kom na ongeveer 5 cm via de achterkant er uit met de naald. Het liefst steek ik ze de kant op waar ik later nog moet quilten, zodat ze extra gefixeerd zijn. Door heel voorzichtig aan beide draden te trekken, trek je de gemaakte knoop door tot deze net onder de bovenlaag zit, en knip je op de achterkant de uiteinden af.
Och jee, ik ben weer te gedetailleerd aan het uitleggen.

Het ging lekker.

Elke dag een uurtje en dan komt het ook af hè. Gisteren was plots de spoel leeg, net op een plek waar het erg opvalt. Steekjes uithalen, draadjes afknopen en wegwerken.

Hier vallen extra steken om aan te hechten erg op, dus niet doen, ik zette de naald precies in het puntje,

haalde de bovendraad nu naar beneden door de top een beetje op te lichten en zachtjes aan de onderdraad te trekken, zodat deze de bovendraad naar beneden trok.

Beide draden vasthouden terwijl ik voorzichtig de gemaakte gaatjes opvulde met nieuwe steekjes

Na afloop van de rij knoopte ik de draadjes samen en trok het door tussen de lagen heen.

En nu ben ik zo ver, nog een klein uurtje werk denk ik.

En dan afwerken.

Over werk gesproken 😏 vorige week liep ik weer een stukje om afval te rapen, met de timer aan

Ik had zooi zien liggen toen ik naar de bee ging, en terug naar huis rijdend besloot ik mijn auto langs de route te parkeren en aan de slag te gaan. Het was niet al te warm en de buit was aanzienlijk, een grote halfvolle fles bleek lag in de berm voorbij de rotonde richting het winkelcentrum, een deel van een spatbord, een 30x 50 cm plaat met kerst lichtjes ingedrukt, veel electriciteitkabels en de usual suspect. Geen foto van de volle zak.
En de 16e ging ik vanuit de fitness weer even langs een inmiddels voor jullie nu ook een bekende plek.

Er stonden nog heel wat auto’s, en pas toen ik mijn auto had geparkeerd zag ik dat iemand had opgeruimd, bij hun thuis wel te verstaan. En wat doe je met zooi als je eigen kliko vol zit? Dan maak je het toch het probleem van iemand anders? Geniaal! De vogels hadden al enkele zakken eruit gepikt en waren er aan begonnen.

De inhoud van de keukenkastjes, inclusief voorraadbussen en weckpotten.

De zak was loeizwaar toen ik alles had overgeheveld, en gelukkig had ik meer zakken in de auto om toch ook de rest van het terrein schoon te maken. Fastfood shit en zulks, en achter een elektra huisje naast de parking naast de nodige versnapering verpakkingen trof ik ook heel veel (tientallen) hele kleine blauwe zakjes waar drugs in hebben gezeten; ik denk pilletjes van iets, want de zakjes zagen er schoon uit. En een half vergane net gedeponeerde grote vloermat die er vorige week niet lag. Waarom in je eigen tuin laten liggen als je het elders ook kwijt kan? Luie varkens.
9f939037-fa34-49f8-8f10-0f1152d5b633
En hier laat ik het even bij, oh wacht, even laten zien wat ik heb gedaan met het Trade Winds blokje, de steekjes op de blauwe cirkel

En nu de anemoon nog, het centrum is in de maak met de ronde trellis stitch.

De hevige onweer van gisteravond ging samen met een regenbui en harde windstoten, maar gelukkig geen schade in de tuin op een paar geknakte takken van de kamperfoeliestruik. (rechtsboven op de foto, na een lichte snoeibeurt)

Mooi hè, de gele bloemen plant is volgens mij St-Jacobskruid, de insecten zijn er gek op.

de pot op zijn kant is een drinkbak voor de beestjes en dáár is het aardbei stekje in pot gebleven 🤭

Ik denk niet dat ik deze week ga afvalrapen, het is me te warm op straat, ook al loop je in de schaduw, het is net een oven, ook ‘s avonds. De tweede hete week op komst met temperaturen boven de 28°C, dinsdag zelfs 34°C, dat is toch veel te erg hè. Mij kan dan je opvegen. Sterkte allemaal en voor wie dit juist heerlijk weer is: geniet er van!

Stukkie terug

4 reacties

Op het einde van dit blogje het begin van de update van Sam’s quilt.
Maar eerst even een stukkie terug in de tijd naar de 27e Mei toen ik net een veer van mijn lippen kon blazen. Ik wilde na het avondeten even bij de parkeerplaats van Visdonk kijken of de afvalzak er nog hing die bij bij de ingang van het bos aan een paaltje had vastgebonden. Ik zou er alleen maar even gaan kijken, beloofde ik Evelien. Jon zat gelijk op de uitkijk toen ik de deur uit was gegaan.

3cc80ad5-c70a-4ceb-8d02-ae368ca2d173

De zak was losgerukt (mens, dier of van de harde regen/wind een paar dagen eerder, wie zal het zeggen. Ik gok op de mens.

De zak was leeggekiept, de rotzooi lag overal plus nog veel meer wat er bijgekomen was.

De hele rand van het parkeerterrein tegen het bos aan was het een pestbende

Gelukkig lag dit deel in de schaduw en een uur later was het allemaal weer opgeruimd, uiteraard pakte ik het hele terrein mee, ook het eerste stukje het bos in. Wat een volle zak, allemaal afval dat niet de natuur in verdwijnt.

31 mei kreeg ik weer een gezellig bezoek met een hoog knuffelgehalte, Sophie liet met haar nieuwe jurk aan zien hoe goed ze ermee kon draaien, de rok wapperde mooi wijd uit en haar snoetje straalde 🥰.

Samen lekker zoete aardbeitjes plukken
d58eb948-c10e-4e0f-ae96-e59eb8256558

Heerlijk spelen met de auto’s

Sam ontdekt een kleurrijke wereld in de box, van rug naar buik draaien lukte nog niet zonder hulp.

En na een poosje wilde hij weer op zijn rug liggen, grijpend naar de voorbij zwevende dieren van de mobiel, af en toe pakte hij er een en hield het lang vast

Altijd fijn, vitamine L 🥰

Een kort bezoekje brengen aan het tuincentrum Potters om turfvrije potgrond te kopen, wat een mooie bloemen, ik bofte dat ik van mezelf een paar plantjes mocht kopen.

Ik zag tijdens het wegrijden bij de onbemande benzinestation dat zich tegen het parkeerterrein van het tuincentrum bevind een enorme hoeveelheid rotzooi liggen, gedumpt, weggewaaid en verspreid over en buiten het terrein. Het was midden op de dag, warm en onbewolkt, en ik zag het niet zitten om op te ruimen, bijkomend van de griep. Dus besloot ik een melding naar de BeterBuiten app te doen. Ik was net klaar en reed weg toen de opruimploeg van de gemeente het terrein opreed, ze hadden blijkbaar al eerder een melding gekregen. Met bladblazer en bezemwagen waren ze vast binnen een kwartier klaar, daar kan ik met mijn grijper niet tegenop.

Ik besloot een paar dagen later na veel regen en harde wind een rondje door de wijk te lopen

Het ergste was rond een basisschool, niet normaal wat hier aan snoeppapiertjes en maaltijdverpakkingen lag, en twee grote metalen platen die ik rechtop tegen het bijgebouw zette, want te zwaar om mee te sjouwen.
0f647a4e-7331-48ea-b305-4bea38b5fd51
Melding gedaan naar de BB (BeterBuiten) app, en de volgende dag had de gemeente het opgehaald.
24800c29-3b8b-408e-a52c-754455974df7
Ik liep ook langs een doorgaande weg richting de rotonde (vlak bij het spoor richting het centrum) en vulde een grote boodschappentas met drankflessen, deze deponeerde ik later in de glasbak. Het liep wel onhandig met zo’n zware tas aan het karretje, en hoe graag ik ook afval wil scheiden, het maakt het lopen met het karretje over oneffen ondergrond (de berm van de weg) er niet makkelijker op. Ik vond ook nog een grote inklapmes, er zat geen bloed aan dus deze heb ik thuis weggegooid.

Een grote zware want doorweekte map met autopapieren van een Audi plukte ik met veel moeite van tussen de struiken, een hondenuitlater aan de andere kant van de weg zag dat ik de map bekeek en hij riep naar me, of ik even wilde wachten. Hij stak toen het verkeer eindelijk voorbij was gescheurd over, en stelde zich voor als zijnde: “Ik werk bij de politie”, en wilde even kijken wat er in de map zat, want het kon na een autoinbraak door de dader uit de auto zijn gegooid.

Hij doorzocht de map met zijn blote handen, de door mij aangeboden handschoenen wees hij lachend af. “Ach u wilt niet weten waar wij allemaal mee in aanraking komen tijdens ons werk.” Klopt, dat wilde ik niet weten, maar ik kon me er wel een voorstelling van geven 🤢 Toen hij geen persoonlijke items in kon ontdekken mocht ik de map in de blauwe zak stoppen. Hij bedankte me voor mijn werk en wenste me nog een fijne avond.

Het was een lekker gevoel om weer een eind te hebben gelopen, mijn hoofd leeg maken. Jon was heel blij toen hij me zag, kopjes geven en gelijk bedelen om eten.

7 juni liep ik weer een rondje door de wijk (ik moest weer even uit mijn hoofd gaan, teveel piekeren), deze keer ging ik de andere kant op. De gemeente had de bermen langs de doorgaande wegen gemaaid, dus zou er veel meer zijn om te rapen. Helaas heel veel deels versnipperde drankblikjes en versnipperd plastic.

Het rondje werd een bijna vier uur durende tocht van meerdere kilometers, (links onder gestart lopend naar rechts) een klein stukje door de wijk,

langs een doorgaande weg, voorbij de spoorwegovergang en hup via het Molenbeekpad een klein natuurgebied met bos in, het was er prachtig en heel rustig. Ik zal hier de volgende keer foto’s maken, zo mooi ook met het beekje dat in de diepte tussen de bomen door te zien en horen is. Bij de ingang van dit bos kon ik al de eerste hele volle zware zak neerzetten, zwaar mede door de natte pizza dozen en kapotte flessen. Dat zwarte ding met oranje handgreep was een elektrische luchtpomp waarvan het snoer was afgeknipt. Het lag in de berm naast de weg, gewoon uit de auto gegooid. Huppetee weg ermee, niet mijn probleem meer.

Maar helaas zag ik ook hier in het mooie natuurgebied stille getuigen van fastfoodketens, zwarte plastic zakjes met hondendrollen, smerige tissues en zelfs een volle wc rol en tandflosshoudertjes (dit vind ik toch wel een van de bizarste items op afwerkplekken, in het kader “als het gebit maar schoon is”) energiedrankblikjes en snoepwinkels.

Toen ik uit het bos de weg overstak en de wijk inliep stond ik even stil bij een wilde bloemenweide met een groot insectenhotel, en een mevrouw stond met haar fiets tussen haar benen stil er ook naar te kijken. “Mooi hè?”, zei ik, en ze begon gelijk over dat ze de korenbloemen wilde gaan plukken voor een tinctuur of zoiets. Ik wilde niet zeggen dat deze bloemenweide was aangelegd voor de insecten, en vroeg of dit wel zo wijs was, zo vlak naast een drukke doorgaande weg, met al die uitlaatgassen en fijnstofdeeltjes afkomstig van het asfalt en rubberen banden.

Ze keek haast geschrokken op, daar had ze niet aan gedacht, nee, natuurlijk is dat niet gezond, ze zou verder gaan zoeken; ze had al brandnetels in haar fietstas, want als je die eet hoef je geen vlees te eten, ze haalde veel uit de wilde natuur. Het is maar goed dat niet al die miljoenen landgenoten dit doen, want dan zou er niks meer van de natuur overblijven; we zouden dan als een sprinkhanenplaag het hele land kaalplukken. Ik wilde haar voorstellen om een voedselbos in de buurt op te zoeken maar had geen idee waar die zat, en hield mijn suggestie binnen en wenste haar nog een fijne dag.

Voorbij de kinderboerderij zette ik de tweede zak weg, hij was dan nog wel niet helemaal vol, maar wel erg zwaar geworden door de vele kletsnatte reclamefolders die ik aantrof in de bossage. Ik had geen zin in gescheurde kleren dus pakte ik op waar ik bij kon, en de rest ging als een melding naar de BB app. Blijkbaar is het weggooien van folders meer regel dan uitzondering, zo hoorde ik later op TaiChi en fitness.

De derde zak -waarvan geen foto, helemaal vergeten- vulde ik met voornamelijk afval dat uit de containers van de winkeliers van het Tolberg centrum was gewaaid en in de plantsoenen rond het parkeerterrein terecht was gekomen. De foto hieronder is hoe het er bij alle plantsoentjes uitzag, en vlak bij de containers lagen ook grote lege frituuroliecontainers.

Ik werd bedankt door een paar 70+ bewoners van de appartementen, eentje dacht dat ik van de gemeente was en begon met: “Nou dat werd tijd”, maar toen ze hoorde dat ik vrijwilliger was dimde ze gelijk. Ze waren het zo zat, al die troep, en toen ik zei dat ze het gewoon kon melden via een app, zag ik aan haar blik dat die manier van klachten doorgeven niet aan haar besteed was. Het lijkt zo op de foto mee te vallen, tot je achter de struikjes kijkt, werkelijk overal lag het, bij elke flat, onder en naast de auto’s, in de goten, overal . Maar hoe fijn is het gevoel als je na de klus te hebben geklaard achterom kijkt en geen snippertje afval meer ziet liggen, dat is pas kicken.

Het was die middag droog en zonnig en voor mijn gevoel toch niet echt heel erg warm (24°C), maar toen ik thuiskwam was ik helemaal op, oververhit, doorweekt en dorstig. Niet zo verstandig om zo lang te lopen, dus de volgende keer zet ik mijn timer aan zodat ik niet langer dan een uur of hooguit 1,2 uur loop. En ik neem water mee.

En chapeau als jullie nog steeds meelezen 👍

De dag erop deed ik het rustig aan, thuis blijven, en nee, niet in de tuin aan de slag maar wel met de quilt voor Sam. Eerst de achterkantstof strijken, deze lap stof lag al een paar jaar te wachten op de juiste quilttop.

En toen de lagen op elkaar leggen om te checken of het klopt, de achterkantstof, de tussenvulling (QuiltersDream 80/20, online gekocht bij Patch and Stitch maar het is ook een stenen winkel in Weert , oeh ik krijg toch opeens zin in een vlaai!) en hier bovenop de quilttop.

De achterkantstof plakte ik met tape op de tafel vast, niet teveel uitrekken, gewoon glad gestreken is goed. Normaal zou ik deze op een lat rollen, net als de top, maar ik kon slechts een lat vinden. Ik vrees dat de andere is verdwenen richting vuilstort ☹️
Voordat ik het vast ging zetten moest ik goed meten of de hoeken haaks en sashings recht liepen, en ook de buitenkanten opmeten; je wilt dat de boven- en onderkant en midden even breed is, en ook dat de lengte links gelijk is aan rechts en ook in het midden. Met de fijne gekromde veiligheidsspeldjes zette ik de drie lagen op elkaar vast,

en toen ik de laatste speld vastzette kwam de inspecteur langs, de tantes keken nieuwsgierig toe. Gelukkig werd het goedgekeurd.

Tevreden vlijde hij zich neer, er gaat toch niets boven een verse quilt.

Wordt vervolgd, want ik ben al aan het doorquilten en het wordt me daar toch een partijtje mooi 😍 en de tussenvulling is echt een quilters dream, zo soepel en fijn om mee te werken. 👌 tot het volgende blogje.

vergeet niet om je te abonneren op mijn blog, zie de subscribe tab ergens rechts of ergens onderaan, afhankelijk van op welk apparaat je zit te lezen. Controleer goed of je jouw e-mail adres goed heb gespeld. Je krijgt absoluut geen reclame, alleen een melding via e-mail zodra ik een blogje heb geplaatst. Het invulvakje ziet er uit zoals op deze foto hieronder, maar dan rechts of onder mijn berichtje.