Donderdag mochten we op Sophie en Sam passen zodat de ouders een middag& avond voor zichzelf hadden in Breda; ze werden tegen de middag bezorgd, inclusief wandelwagen en scooter. Op weg naar de vele speeltuintjes in de wijk, Sophie stopte uit zichzelf bij elke lantaarnpaal en vroeg dan of ze naar de volgende paal mocht gaan. Goed afgericht opgevoed.

Speeltuin nummer één werd heel snel afgewerkt, een keer glijden, nog een keer glijden en dan weer door, op naar speeltuin nummer twee: de blauwe speeltoren is tijdens/vlak na de COVID periode afgebroken want het bleek niet meer veilig te zijn, maar het was ook een hangplek geworden voor jongeren tot midden in de nacht. Ze hebben het gelukkig snel vervangen, het hele parkje is opgeknapt en rolstoel toegankelijk gemaakt met aangepaste schommel.

En bij speeltuin nummer drie maakte ik deze foto, schitterende bast. 

En wat te denken van deze zaden van een acer die we op weg naar huis lopend tegenkwamen, met tegenlicht lijken ze te gloeien

Een uur later waren we weer thuis, het zonnetje had de koelte van de ochtend verdreven en ik voelde het op mijn huid branden. Ik had Sophie goed ingesmeerd maar was mezelf vergeten 🙄

De rest van de middag werd binnen spelend doorgebracht, ook hebben we samen naar Belle en het Beest gekeken, dat was lang geleden, maar ik kon nog goed meezingen ook al haperde de tekst hier en daar. Sam sliep, dronk en plaste en had rond etenstijd korte huilmomentjes waarbij hij heel zielig kon kijken, zo aandoenlijk. Het is ook zo leuk dat je echt contact kan maken met zo’n ukkie van 3,5 maand, terug lachen als je tegen hem kletst of samen gekke geluiden maken. Hij zit in de “urre” fase, zo’n schattig hoe de ontdekking van geluiden maken begint, waarbij hij dan ook grote ogen opzet en kraait van plezier.

Sophie is 3,5 en kan serieus kijkend vertellen dat ze al een grote peuter is, als ze vier is gaat ze naar de basisschool, net als haar vriendje van de opvang die hierheen is gegaan, of binnenkort gaat; ze vertelt zoveel dat de kleine doch niet onbelangrijke details bij mij niet zijn blijven hangen. 

Ze fronste haar wenkbrauwen toen ze dit vertelde, maar toen ik wilde vragen wat ze daarvan vond was ze alweer druk aan het spelen met een autootje. Het is een spannende tijd voor zo’n kleintje, vriendjes missen (maar hopelijk weer terugzien in groep één) en op zwemles gaan. En dan ook nog aan tafel moeten blijven zitten tot we klaar zijn met eten, ook al wil je zelf niets eten op een paar kleine stukjes kip, handje vol gebakken uitjes en wat kroepoek na. Ze vind nasi normaal gezien wel lekker maar wilde het niet. Ze kreeg wel vla met hagelslag er op toe, want met lege buik naar bed gaan is niet fijn. En nee, ze had ‘s middags niet veel gegeten, een schaaltje fruit en een klein zakje nib-bits met Fristy. Geen koekjes, geen snoepjes. Ach ja, we maken er maar geen punt van want je wint dit toch niet.

Toen Sophie in bad en naar bed was gegaan, hing ik nog even de was op. De slaapkamerdeur moest open blijven en ze kon zo vanuit haar bed het drooghok (een bergruimte waar ook de ketel staat) inkijken waar ik stond. “Oma, wat doe je daar?” “De was ophangen.” “Mijn papa en mama doen dat op zolder.” 
“Oma?” Even stilte tot ik “Ja? zei. “Als ik moet poepen, dan mag dat niet in mijn broek hè”. “Nee, dat moet op het potje of op de wc. Moet je poepen?” “Nee hoor.” Ze had toen we net thuis waren van de speeltuintjes al een flinke drol gedraaid, dus het zou me verbaasd hebben.
Ik zit een paar minuten later net beneden, roept ze keihard: “Oma! Ik heb gepoept!” Ik zucht, want wat een timing en loop naar boven. En ziedaar, een flinke drol met plas in het potje. Haar prijzend en daarna de bibs afgeveegd te hebben, kindje weer in bed toegedekt, weer een kusje, weer welterusten, “ja de deur blijft open”, de inhoud van het potje in de wc doorspoelend, roept ze: ”Wat doe je daar oma?” Ik vertel haar wat ik deed. “Heb je daar dan ook een wc? Onze wc is naast het bad.”  Heb ik haar de wc naast het drooghok dan nog nooit laten zien? 🤔 volgende keer maar even doen.

Ze werden rond half elf opgehaald, een beetje drama met Sophie maar eenmaal in de auto was alles goed en kwebbelde ze bijna de hele rit. 

De volgende morgen zag ik deze stille getuigen naast de deur van de logeerkamer staan, Ojee. Gelukkig heeft ze nog haar laarsjes die ze graag draagt.

Mijn stoel had een onaangename vreemde zijwaartse wiebel, alsof hij kon omkiepen, viel me donderdagavond op toen Sophie op bed lag en ik Sam de fles wilde geven.

Ik ben toen in de andere stoel gaan zitten, en besloot de volgende ochtend mijn stoel om te keren om te zien wat er gaande was.
Een van de vijf poten begon los te scheuren van waar het was vastgelast

Driewerf shit

Dit kan ik niet zelf oplossen, ik had gehoopt dat het een gevalletje losse schroef was. Ik belde Hoogenboezem, legde uit dat ik de stoel in dec. ‘21 bij hun had gekocht en wat er gaande was en of ze deze vijf potige onderstel ook los verkochten of konden repareren. Ik moet op hun website een service aanvraag doen met foto’s erbij en ook ordernummer en artikelnummer, en dan zouden ze het bekijken en contact opnemen. Gelukkig had ik de aankooppapieren nog, dus geen probleem.
Ik kan nog steeds gebruik maken van mijn stoel, ik moet alleen oppassen dat ik niet de kant van de kapotte poot op leun, anders kiep ik om. De relaxstoel is niet meer zo relax.

Ik kon er niks aan veranderen en besloot ter afleiding die ochtend in de wijk een rondje te gaan afvalprikken;  ik had de vorige dag bij de speeltuinen veel afval gezien en liep nu dus ook dezelfde route. In de bosjes waar ik eerder oa het kapot gescheurde vriendenboekje had gevonden was het op een enkel verdwaalde servet, beker en een fastfood zak schoon👌 wederom geeft de donkergroene brede lijn mijn route aan.

Aan de buitenrand van het speelparkje (vroeger noemde de kinderen dit het Blauwe speeltuintje) ligt een diepe wadi; ik zag in de diepte een felgekleurd papiertje (chipszak) en toen ik in de droog gevallen wadi was afgedaald met alleen de houder met afvalzak ontdekte ik veel meer zooi, ook een oude half vergane sneaker en vodden, stijf van de opgedroogde modder.

Een eindje verder was het wat drassiger op de bodem, maar mijn oude enkelhoge en waterdichte wandelschoenen konden het wel hebben, thuis waren ze zo schoongespoten met de tuinslang.

De afvalzak vulde zich hier aardig met zware spullen en ik moest het karretje erbij halen om mijn pols te ontlasten. Maar het ruimde lekker op en ik keek tevreden om toen ik er weer uit was geklommen zonder achterover te vallen. Pure kracht training en fitness, dit afvalrapen  

Rond en onder het eerste bankje naast de wadi in het blauwe speeltuintje lag heel veel zooi, op dat moment waren er een paar kindjes aan het spelen bij de klimtoren maar het bankje was leeg dus kon ik ongestoord en ook zonder mensen te storen afval rapen. Daarna dook ik in het met hekwerk afgerasterde plantsoentje direct achter het bankje, niet normaal wat hier lag, en ondertussen namen twee jonge tieners (13 jaar gok ik) plaats op het bankje.

Toen ik klaar was in het plantsoentje en langs het bankje liep, zag ik een verse twix-achtige wikkel op de grond liggen, vlak naast de knul; in zijn mond en hand de inhoud van deze winkel en op zijn schoot een doos met veel meer verpakte repen. Het meisje naast hem zat ook te knauwen, haar Twix- reep nog deels in de wikkel om haar handen schoon te houden. Hieraan zie je al dat het brein van meisjes verder ontwikkeld is dat jongens van die leeftijd. Jongens denken niet aan gevolg omdat de oorzaak te leuk/lekker/spannend is. Meisje voorkomt vieze handen, jongen ontdekt te laat vieze handen en veegt ze af aan zijn broek.

Ik kan het niet negeren en raap met mijn grijper de wikkel van de grond op en houd het op voor de handen van de jongen. “Afval hoort in de afvalbak thuis en niet op de grond, en daar is de afvalbak, of je stopt het hier in de afvalzak.”, spreek ik hem rustig toe, in de hoop dat hij het aanneemt, sorry zegt en in de zak of in de afvalbak stopt die op een paar meter van hem af staat.
Hij kijkt me glazig aan, doet niks en zwijgt, het meisje grinnikt wat. Ik merk dat ik op hun niveau moet praten, en zeg streng maar zonder al te veel stemverheffing. “Pak aan, ik heb hier niet voor de kat z’n kut staan opruimen. Wat denken jullie, laat die gekke oma maar lullen? Ik ben ook voor jullie de boel aan het schoonmaken en krijg hier niet voor betaald. En jullie moeten ook het goede voorbeeld geven aan die kleine kindjes die daar spelen!”. Ze keken me geschrokken aan, weg was de grijns, en hij pakte zwijgend de snoepwikkel aan.

Ik draaide me om voordat ik door ging draven en de boodschap niet meer aankwam, en ging bij het volgende bankje iets verderop afval rapen om af te koelen. Een andere oma stond hier net om haar kleinkinderen van de fiets af te helpen, en zei dat het beschamend was hoe de jeugd zich gedroeg. Even later zag ik dat het tienermeisje bij haar step stond, terwijl de knul naar de afvalbak liep en toen zijn fiets pakte, alles schoon achter zich latend reden ze weg. Voor het geval dat ze nog naar me keken hield ik mijn duim omhoog, en ging verder.

Ik zal even voor de bezorgde lezers vermelden dat ik zelden vervuilers aanspreek op hun gedrag, ik ga confrontatie liever uit de weg want je kan aan de buitenkant niet altijd zien hoe gesjeesd de persoon is. Zonder oordeel, zonder oogcontact, op gepaste afstand. En vooral niet meezingen met een liedje waar ik naar luister via mijn iPods, want dat kan ook verkeerd worden opgevat.

Anderhalf uur later was ik weer thuis, een driekwart volle zware zak bij de gemeentelijke prullenbak achterlatend, geen foto hiervan helaas. De twee beschermkappen van een grote ronde ventilator die zomaar van een appartement uit het raam gepleurd waren en bovenop struiken in een plantsoen waren beland maakten dat de zak goed vol was nadat ik ze dubbelgevouwen er in had gestopt.

Ik vergat een foto van de zak te maken omdat ik was afgeleid door een man die nog steeds naar me keek toen ik de afvalzak dichtknoopte, nadat ik even tevoren een stuk transparant hard plastic -ik denk van een verpakking- naast de rand van de stoep van zijn oprit afplukte toen hij net op dat moment het huis uitliep en met een wat-doet-ze-daar blik op zijn gezicht naar me keek. Ik vroeg -het plastic hooghoudend- of hij bezwaar had dat ik het in de afvalzak stopte, of was hij er erg aan gehecht en wilde hij dat het daar bleef liggen. Hij schoot in de lach en zei dat het weg mocht.
Ja, je weet maar nooit hè, normaal blijf ik van opritten, en privé tuinen en bedrijfsterreinen af, want ik moet ergens een grens trekken waar ik wel en waar ik niet ga rapen. Best wel een dilemma hoor, want een plastic zak op een oprit waait voor je het weet de straat op, maar juridisch gezien is het eigendom en dus verantwoording van de eigenaar van dat huis/pand. 

Bij thuiskomst was het een beetje paniek, want de wasmachine wilde niet meer afpompen en zat vol met beddengoed. Ik hoopte dat het snel opgelost was vanwege een verstopte filter, zo gokte ik, maar toen ik na het leeg laten lopen van de machine de dop met veel moeite en voorzichtige hulp van de waterpomptang slechts een klein stukje los kon draaien, zag ik het al voor me, een monteur moest er weer aan te pas komen en het weekend plus Koningsdag zat er tussen, wat een ellende.

Eerst bijkomen en koffie drinken voordat Evelien met het wasgoed naar Suzanne en Ferry zou gaan om van hun wasmachine gebruik te maken en ik een afspraak met een monteur ging regelen. Toen de koffie op was probeerde Evelien of ze de dop losser kon draaien, en hoera, dit lukte. Maar minder hoera omdat het water eruit begon te stromen. Gelukkig hadden we genoeg handdoeken om de boel droog te deppen. En de oorzaak van het verstopte filter: een sok, een €0,50 muntje en een trekker van een rits. Daarna deed de machine het weer zonder problemen. Eigenlijk moet men regelmatig het filter even controleren op ongewenste voorwerpen, maar wie doet dit nou?  Misschien toch gaan doen?

Woensdag en vrijdagmiddag heb ik ook afval geraapt, en over die ene kan ik ook wat bizars vertellen. Oh over die andere ook, maar dat was minder leuk. Wat dan? Wacht maar af.

Zaterdag vierde Evelien haar verjaardag, ze had bij de kaaswinkel een kaas/borrel plankje laten maken voor zes personen, en het was zoveel, maar ook wel heel erg lekker. Van die kaasjes waar je niet aan moet ruiken maar gewoon op een toastje met een stukje dadel in je mond moet steken, mmmm.

Sam lag vlak achter ons lekker te slapen, ik had de relax stoel een beetje gekanteld en de onderbeensteun helemaal uitgeklapt voor de zekerheid.

Suzanne gaf Sam de fles, een serieuze aangelegenheid voor beiden

Zo lief als Sophie is voor haar broertje, zo schattig. 

Sophie stond er thuis ook op dat ze de “taart blazers” mee moesten nemen voor op de verjaardagstaart van Nina, en ze hielp met deze (de kaarsjes dus) op de MonChou-taart te zetten en liep glunderend naast me toen ik de de brandende taart de kamer in bracht. Het was een gezellige middag. Donderdagmiddag komen ze weer, we passen dan op terwijl Tim en Yvonne uit gaan, en dan zal ik het bedje neerzetten. Sophie wist enthousiast te vertellen dat ze mocht blijven slapen, leuk hoor.

Weer even terug in de tijd:
Zondagochtend (12 april) stond ik om half tien afval te rapen om en nabij bij de oude middelbare school, er lag naast het normale spul ook enorm veel piepschuim in stukken, groot en superklein, die ik zo goed als het kon van tussen de opkomende wilde bermplantjes plukte. Een in de berm liggende benzinetank dop bracht ik naar het nabijgelegen benzinestation, misschien dat de eigenaar er nog naar zou zoeken. De dop was nog heel erg schoon en lag bovenop, die kon er nog niet lang liggen.

Toen ik bij het benzinestation naar buiten liep en met mijn bij de deur geparkeerd karretje met zak door wilde lopen stapte een vrouw die net sigaretten had gekocht naast me en gooide het plastic folietje in mijn zak ipv de afvalbak die aan de andere kant naast haar stond.
 “Dat afval opruimen heb ik ook een tijdje gedaan, maar nou niet meer,” vertelde ze me met een monotone stem. “Ik help nou bij de egelopvang, zo leuk daar,” en na een “nou, dááàg”, liep ze verder. Okay.Ik moest nog aan haar denken toen ik tig peuken met filter opraapte aan de kant van het trottoir op weg naar de plek waar ik was gebleven. Waarom gebruiken rokers niet dit soort asbakjes. Mijn schoonzus had zoiets, ik vond het wel heel netjes.

De donkergroene lijn was mijn route, het benzinestation was helemaal links, bij de stoplichten.

Een net aangeplante plantsoen naast een sportpark vlak bij de school lag bezaaid met zwerfafval, keurig half onder geharkte zakken en blikjes tussen en vlak naast de planten. De plantsoen arbeiders hadden blijkbaar slechts een taak, plantjes in de grond doen, en misschien dat na hun nog een ploeg opruimers zou komen? Misschien was ik ze voor, dat kan, ik ga maar uit van het beste van de mens. Oud en vers afval lag door elkaar, het oude afval (voornamelijk plastic) viel uit elkaar het moment dat ik het wilde pakken. Een opgerolde oude luier was het goorste wat ik deze keer vond, hij viel gelukkig niet uiteen. 

Ik bedacht me te laat om aan het begin van de opruimactie een foto te maken, hier zie je een klein stukje van hoe het hele terrein er uit zag,

en dit alles was zo goed als klaar, er lag nog een beetje langs de rand van het grasveld wat ik op de terugweg naar het voetpad ging doen:

Anderhalve zak liet ik achter, ik had die halve zak nog makkelijk kunnen vullen, maar ik was al ruim drie uur bezig, en was toe aan eten en een bakje koffie, je moet toch ergens stoppen; k had nog wel een hele middag kunnen rapen. Ik maakte een melding bij de gemeente over de grote hoeveelheid piepschuim wat tegen de bouwhekken lag, en kreeg later een bericht terug dat ze dit gingen doorsturen naar een andere ploeg. 

Ik was om 13.00 uur pas weer thuis, moe maar voldaan.

Vrijdagmiddag liep ik met hoed op -want het was zonnig-, lange mouwen om mijn armen te beschermen voor de bramen en de zon, en een veiligheidshesje aan om mijn zichtbaarheid te vergroten voor de soms voorbij razende auto’s, afval te rapen langs de parallel met het spoor lopende rondweg. Ik starte tegenover het benzinestation en liep richting de spoorwegovergang, mijn oog was hier de dag tevoren opgevallen; zoveel grote stukken plastic, boodschappen tasjes, fastfood-shit en blikjes, petflesjes en glazen flessen. Naast het hekwerk van het spoor lag een goedkoop handtasje waarin alleen nog een in alufolie ingepakt anti-epileptica zat voor rectale toediening. Heel bizar. Ik heb het medicijn apart gehouden en moet dit nog inleveren bij de apotheek.  

Af en toe stak ik de weg over als er geen verkeer aankwam, om het afval wat aan de overkant lag weg te plukken. Ik kreeg eerder al van een enkele automobilist een toetertje (ik schrok me rot) ik vatte dit maar op als een dankjewel, en toen ik in de berm vlak naast de weg stond en auto’s aankwamen en ik nog een stuk verder van de kant van de weg af tussen de struiken stapte, reden ze rustig langs en gingen er ook duimen omhoog.
Dit was leuk om te zien, wetend dat er mensen zijn die het waarderen. Later hoorde ik dat een vriend van Suzanne mij had herkend; “Dat is toch de moeder van Suzanne?”, had hij tegen de persoon naast hem in het werkbusje gezegd. Mijn hoed is toch niet zo camouflerend als ik had gedacht.

Even later hoorde ik vanuit de verte een politieauto met sirene en piepende banden vanaf de rotonde aankomen, en de gedachte dat ze mij moesten hebben na een melding “verwarde mevrouw loopt over de weg” schoot kort door mijn hoofd. Maar gelukkig racete ze me voorbij (en gelukkig stond ik toen weer vlak bij het hekwerk te rapen) richting het centrum. 

Er waren al veel bloeiende bermplantjes, deze moest ik even opzoeken; hij staat bekend onder verschillende “roepnamen”: Grote muur, of Bossterretje, Ogenklaar of Sterrenbloem, afhankelijk van waar je woont . Helder  

De loeizware volle zak die ik al halverwege mijn strooptocht dichtgeknoopt onder op het karretje had meegezeuld terwijl de nieuwe zak ook al werd gevuld, kon ik gelukkig vlak nadat ik het spoor heel snel was overgelopen dumpen bij deze afvalbak. 

De andere half volle zak was toen ik bij de auto was aanbeland ook tjokvol, alleen vergat ik een foto te maken toen ik deze bij een afvalbak neerzette. Iets van twaalf statiegeld flesjes en blikjes gaan weer in de donatie-container op weg naar QiGong, ik heb ze allemaal schoongemaakt.
De volgende keer ga ik de berm langs het spoor de andere kant op opruimen, ik denk dat ik gewoon vanuit huis loop ipv dat ik met de auto ga, dit is een aardige tippel van een klein half uurtje denk ik. Ik zal extra zakken meenemen, want voorbij afval lopen op weg naar het benzinestation, dat lukt me toch niet.