De kleinkinderen een weekend te logeren hebben, heerlijk, ook omdat Evelien dat weekend vrij was en we zo genoeg ogen, oren en handen hadden om een baby van bijna zeven maanden en een bijna kleuter van bijna vier te kunnen managen.
Sam was helaas snotverkouden, zo werd ons ‘s morgens tijdens de overhandiging verteld door twee moe uitziende ouders, hij was veel wakker geweest afgelopen nacht. O boy, dat beloofde niet veel goeds, maar ik hoopte dat hij hier de hele nacht zou doortrekken net als de vorige keer. Zijn bedje stond klaar in de redelijk koele naaikamer, dus na een halve fles en schone luier kon hij naar bed voor het middagdutje, de ouders waren al vertrokken voor een dagje op stap, kringloop winkels en zulks afstruinen, ‘s avonds uit eten, en ze verheugden zich al op een ongestoorde nachtrust; maar het liep niet geheel volgens plan.
Sophie was wild enthousiast bij het zien van de Paw Patrol spullen die Evelien van een collega had gekregen, zij had het op haar beurt ook gekregen maar haar zoontje keek er niet naar om. Nou, dat konden we van Sophie niet zeggen, ze stortte zich er gelijk vol op voor het komend uur, heerlijk.
We hadden vrijdagavond een klein zwembadje in de tuin naast het keukenraam opgezet zodat het ‘s middags in de schaduw stond, in de hoop dat het water tegen die tijd opgewarmd zou zijn. Jon was even later onder het zeil dat er op lag gekropen om te kijken wat die bult was. Hij kroop er ook vanzelf weer vanonder uit.
Er moesten zaterdagmiddag toch nog drie grote tien liter gieters met heet water bij om het aangenaam te maken. Ik heb geen foto’s van het gebeuren, Evelien zat er de hele tijd naast en Sophie had genoeg om zich mee te amuseren: zwembandjes, waterpistolen (arme Evelien), Spider-Man bal, en Paw-patrol speeltjes. Na een klein uurtje zat ze met een badcape om terug in de kamer, want ze had het koud (27°C buiten), afdrogen, aankleden en spelen maar weer.
Deze foto is eind van de middag gemaakt, uitgerust, uitgebadderd, en Sophie met haar nieuwe korte broek aan die Evelien heeft gemaakt in haar lievelingskleur geel. De speelmat is een geweldige vondst (en makkelijk schoon te vegen bij kwijlpartijen), Sam had er goed grip op en liet zien dat hij al kon ronddraaien en zich naar voor en achter kon bewegen. Nog net geen tijgeren te noemen, maar de beentjes deden al goed mee.
Sam had een heerlijk middagdutje gedaan, zijn neusje zat wel dicht en hij was niet blij met mijn poging zijn snoetje te wassen, maar eenmaal op de speelmat was het leed alweer geleden, en daarna in de box in afwachting op het eten lag hij zalig aan zijn tenen kluiven.
Sophie hielp mee met het maken van het pannenkoekenbeslag en keek toe hoe ik ze bakte, ze wilde er twee met stroop en poedersuiker. “Mijn papa kan de pannenkoeken in de lucht gooien om ze te draaien, vertelde ze toen ik het braaf met de spatel deed. “Wat knap van jouw papa zeg,” zei ik, en ze glunderde vol trots. Er was nog beslag over voor een pannenkoek, en dat was genoeg voor de volgende middag.
Toen de kinderen in hun bedjes lagen en wij ons met een zucht met een kopje koffie en de voeten omhoog in de stoelen installeerden, was de rust maar van korte duur. Sophie wilde toch in bad, terwijl ze eerder had gezegd dat ze dit morgen pas wilde. Haar stembanden werden uitgetest, en ze kwam geregeld naar beneden, maar zonder het door haar gehoopte resultaat, en uiteindelijk kreeg Evelien haar stil. We hadden afgesproken dat ik uit bed zou komen voor de nacht mocht het nodig zijn (wishful thinking) , en dan zou Evelien Sam om 7 uur badderen en de fles geven.
Er was die avond een feestje gaande bij een van de huizen schuin tegenover ons, een eindexamenfeest of zoiets dacht ik, harde muziek en veel geschreeuw van jongeren. Moet kunnen. Maar zo rond half twaalf verplaatsten de gasten zich naar de rotonde met nog meer herrie en vuurwerk; de volgende dag was het afsteken van vuurwerk officieel verboden in Nederland, misschien hadden ze nog wat liggen dat op moest? Later hoorde ik van een buuf dat het kinderen van 14 jaar betrof die ze aangeschoten op de rotonde aantrof toen ze de hond uitliet voor het slapen gaan, feestje gegeven terwijl de ouders niet thuis zijn? Laten we het hopen
Hoe dan ook, Sophie werd hiervan duidelijk wakker en riep me, ze moest plassen en ze wilde in bad. Toen ik na het plassen zei dat het nacht was en dat ze in bad mocht als haar pinguïn lamp aanging, zei ze dat de lamp het niet deed. Ze wilde niet in bed en keek heel zielig, en toen ik vroeg of ze bij oma wilde slapen klaarde haar snoetje op en huppelde ze voor me uit mijn slaapkamer in en stopte aan mijn kant, te klein om er zelf op te klimmen (hoge boxspring).
Ik liep naar de andere kant en sloeg hier het laken met daarop een hele dunne quilt weg, “kom maar, dan mag je hier liggen naast oma”, en ik tilde haar op bed. Even haar eigen kussen gepakt en toen ik in mijn eigen bed kroop, het lampje uitdeed en welterusten zei, hoopte ik op stilte maar kreeg een waterval van woorden over me uitgestort.
Het concept “mondje dicht want oma wilt slapen” was tegen dovemansoren gezegd. En even later klonk er weer vuurwerk, en toen een huilende Sam, eerst wat zachtjes, ik hoopte dat hij zo weer zou slapen, maar het huilen werd indringender en dwingender. “Hij stopt zo wel met huilen oma,” klonk het wijselijk naast me. Maar dat was voor mij geen optie, het ventje had vast een droge keel en een volle luier, en dat klopte, gretig dronk hij van zijn waterflesje en na enige volharding (wiegend in slaap krijgen tot hij het matrasje voelde 😩 ) kreeg ik hem een half uur later in slaap in zijn bedje.
Nou ja, en dit dus elke anderhalf a twee uur, de ene keer een stevige poepluier en de keer daar op was hij heel jengelig en voelde hij heel warm aan, 37,9°C, dus kreeg hij een paracetamol zetpil van me, want wie weet had hij oor- of keelpijn of pijn van doorkomende tandjes.
En elke keer als Sam begon te huilen begon Sophie ook te kletsen, en als ik na een half uur tot drie kwartier terug in bed kroop lag ze met haar hoofdkussen dichter en dichter tegen mijn hoofdkussen aan als bij een ‘Annemaria-Koekoek’ spelletje. Toen ik om kwart voor zes in bed stapte lag Sophie in diepe rust op de naad van de twee matrassen met haar beentjes half op mijn matras en kon ik er net nog bij op mijn zij liggend met mijn rug naar haar toe de rand van het matras vasthoudend. Ze sliep en was zo lekker stil, en ik viel toch eventjes in slaap.
Evelien was toen ik zittend in mijn bureaustoel Sam in slaap had gekregen naar beneden gekomen, klaarwakker, zij had met oordopjes in vanwege het vuurwerk en muziek wel goed geslapen, en besloot op te blijven. Ik heb er niks van gemerkt dat ze Sam in bad deed en samen naar beneden was gegaan, ik had wel haast twee uur geslapen toen Sophie het tijd vond om me wakker te maken. Hup er uit, bad vullen “papa doet er meer water in” en terwijl zij nadat ik ze had gewassen lekker speelde met de kabouters dook ik onder de douche, gelijkertijd een oog in het zeil houdend. Ik douche altijd heel kort; snel alles nat maken, kraan dicht, insoppen, en dan snel afspoelen, ik denk dat de kraan amper twee minuten open staat. 🥇
Samen ontbijten en daarna stonden we weer vol aan. Ik was behoorlijk gaar maar genoot toch wel van de kindjes (mits Sophie niet drakerig deed omdat ze “nee” geen leuk woord vind, diepe zucht). Dat het poppenbedje nog onder de salontafel staat is een unicum, meestal is dat het eerste waar Sophie mee speelt, maar de poppen hebben zware concurrentie van de Paw-Patrol gekregen. Sam snotterde en kwijlde dat het een lieve lust was, de bandana’s werden op de proef gesteld en goedgekeurd.
We kregen een appje van Tim, de bbq ging niet door, hij was begin van de nacht ziek geworden met diarree en later begon het overgeven; NORO virus ws opgelopen van het eten bij een all-you-can-eat restaurant. En Yvonne begon er begin van de middag last van te krijgen, oei. We spraken af dat we de kinderen na het avondeten zouden brengen, helaas was het van mijn kant geen doen om ze nog een paar nachtjes hier te laten “slapen”, want ik liep na een nacht al op mijn tandvlees en Evelien moest de volgende dag weer werken.
Toen Sophie ‘s middags weer in het zwembadje ging bleef ik er deze keer bij, en ik had ze een Barbie, een paar kabouters, twee bekertjes en een diepvriesbakje uit de keuken gegeven, dat bakje plus deksel werden bootjes en ze zat zo in haar eigen wereldje er op los te fantaseren, en ik bemoeide me er niet mee. Heerlijk.
Voor het avondeten haalde Evelien iets bij de Mac, waaronder een happy meal voor Sophie, en maakten we ons op om de kinderen naar huis te brengen. Een hele toer om alles in de auto te krijgen, de katten waren buiten, ze lagen vast onder struiken te slapen, en als ze dorst hadden konden ze in de tuin genoeg water vinden in de vele schalen die ik voor de egels elke dag ververs, en uiteraard is daar de vijver.
De rit verliep zonder problemen, en we reden vrij kort na aankomst alweer naar huis, want NORO is enorm besmettelijk. Helaas moest Sophie poepen bij aankomst en omdat Tim en Yvonne bezig waren (auto uitladen en fles maken voor Sam) hielp Evelien Sophie op de wc toen ze klaar was. 🫣
Die nacht had Evelien een intieme relatie met de wc pot, ze noemde dit de light versie van NORO, want die avond had ze het allemaal al gehad, nou ja, niet helemaal, de volgende avond bleken haar darmen het niet eens te zijn geweest met de salade met kippenbouten die we hadden gegeten. Maar woensdag was ze al dusdanig opgeknapt dat ze op verantwoorde manier een late dienst kon draaien.
Yvonne en Tim waren toen ook aan de beterende hand, Sophie had nergens last van gehad, en Sam had alleen wat dunne poep gehad, maar was vrolijk en dronk en at lekker. Gelukkig maar.
Ik werd maandag wakker met keelpijn, bracht snel voordat het erger zou worden een doosje naar de post met de vergeten knuffels en bidon,
Sophie had de knuffels onder de gehaakte deken gelegd, vandaar dat we die hadden gemist, en de bidon stond in het nachtkastje, my bad.
Dinsdag kwam de hoofdpijn, de verkoudheid, het hoesten, en me goed lamlendig voelen, ik had dus duidelijk Sam’s virus te pakken en gelukkig niet die van Tim of Evelien, (hoewel, dan was ik er nu ook vanaf geweest) we namen alle voorzorgsmaatregelen om overdracht te voorkomen.
De rest van de week was het voor mij stoelhangend en thee drinkend afwachten tot het beter ging, de katten schrikken als ze me horen praten met een schorre lage stem als dat van een kettingroker met veel te veel pakjaren.
Het was vrijdag bewolkt, en ik voelde me niet duizelig worden met buiten planten water geven, en besloot ‘s middags ondanks het lamlendig voelen een kort rondje tolbergvijver te gaan doen, en als het niet ging was ik zo weer thuis. Ik moest even naar buiten de frisse lucht in en bewegen.
Het was heerlijk bij de vijver, rond en op het parkeerterrein kreeg ik mijn afvalzak al voor een derde gevuld, en zette me met een extra zak op zak al schrap voor de rest, maar dit viel reuze mee. Geen enkele wegwerpbarbecue, maar wel de resten van weggewaaide verpakkingen, tissues, gebruikte wc papier of achtergelaten spullen, waaronder een lege rugzak met dito handtasje. En in het begin vond ik al deze bling bling sandalen, hoe kan je toch je sandalen vergeten? Ook dit verdween in de afvalzak, hoewel ik even overwoog om de straßsteentjes er af te halen om te kunnen gebruiken. Maar je weet niet wel beest hier overheen heeft geplast, dus niet gedaan
Ik raapte op een langzamer tempo werkend dan normaal heel veel plastic en glazen flessen op, ook veel hele grote kapotte flessen en scherven, maar wel veel minder drugs- en seks gerelateerde afval. Na anderhalf uur was ik klaar en zette ik deze loodzware zak weg, met een melding in de BBapp dat ze moesten oppassen met hanteren hiervan vanwege gebroken glaswerk in de zak.
Twee bewoners vertelden me dat de politie eerder deze week had gepatrouilleerd, ws dat er hierdoor minder wegwerp barbecue’s lagen. Of andere mensen hadden de boel opgeruimd, ik ben niet de enige afvalraper. Dat er sowieso vuurtje gestookt mocht worden vonden ze heel bizar en gevaarlijk, en hadden dit ook gemeld. Hier zou ook naar gekeken worden.
Dat was gisteren dus, en ik lag er voor mijn doen erg vroeg in, want ik moest er vanmorgen vroeg uit. We zaten vanaf 8 uur te wachten op de levering van de wasdroger, Jon hield iets later de straat in de gaten.
Wachten duurt lang, lang, lang, en steeds werd de leveringstijd in de app bijgesteld.
Uiteindelijk waren ze hier net na 14.15 met twee man sterk, ik bleef in de hal wachten toen ze de oude wasdroger gingen halen met een steekkarretje. Van de LG maakte de ene man voor, tijdens en na het uitpakken foto’s, en ook na het installeren en aanzetten werden er foto’s gemaakt. Waarschijnlijk om zich in te kunnen dekken bij klachten?
De droger moest een half uurtje aan, en hij maakte een geluidje toen hij klaar was, er hangt nu een chemische lucht in de bijkeuken, maar volgens Suzanne die dezelfde heeft is dat na een paar keer gebruiken weg. En nu ga ik eerst de waterschalen voor de dieren en de hangende drinkkom voor de vogels bijvullen, de pompoen die ik uit een zakje ‘klimplantjeszaad’ in een grote bak had gezaaid niet wetend (niet op het zaad gelet) dat er ook pompoenzaad bij zat, water geven (foto van vorige week)
want de bladeren hangen nu al op half zeven door de brandende zon, en de parasol er boven zetten, en dan pas ga ik de handleiding lezen.
Dag Miele, je deed het 16 jaar prima tot je het niet meer deed.
