Categoriearchief: kinderquilt

Quilt, bee en rapen maar.

Het is vandaag drie jaar geleden dat Yvonne en Tim in het huwelijksbootje stapten ❤️

81a58778-64c1-4219-9eff-aa43c05a41f5

Sam’s quilt is klaar en gewassen, hier ligt hij op tafel helemaal opgedroogd, en als het aan Jon had gelegen was de quilt ook een beetje opgeklopt. Forrest Friends

Het quiltwerk komt nu nog mooier uit. Het is klaar om op gespeeld te worden, en precies op tijd want de eerste tandjes beginnen door te komen. Hij is nu een half jaar oud 🥰 Over negen dagen kan ik de quilt overhandigen, ze komen dan op mijn verjaardag. Ik ga voor die avond tornadobroodjes maken uit het kookboek van Rudolf, dit recept is ook bij 24kitchen te vinden. Leuk om te maken, en je kan alles al een dag van te voren klaarmaken, en dan hoeft het alleen nog in de oven in de uitgeholde stokbroodjes.

Het laatste stukje bies vastnaaien van Sam’s quilt deed ik vrijdagmiddag op de bee. Ik had de ophangsleuf zo vastgespeld dat als het plat ligt het niet boven de quilt uitsteekt.

Eerst op de bee de aussie pineapple fruitcake uitgedeeld, zo zalig 😋

Deze had ik donderdag gebakken, en het fijne van uitdelen is dat je het niet allemaal op je eigen heupen hoeft uit te smeren, want ze zijn wel calorierijk. Hier heb ik het recept vandaan gehaald.
En daarna kregen Ellie en ik een stukje boterkoek van Betty, waanzinnig lekker, je proefde dat er echt goede roomboter voor was gebruikt.
Toen de bies vastzat ben ik met het volgende blokje van Trade Winds verder gegaan. Ik had alle losse onderdelen in een zakje meegenomen en maakte eerst het visje. Deze wordt pas later op de stof genaaid, het zwemt over naden van de andere blokjes.

En toen ik de zwarte visjes wilde vastnaaien was het alweer tijd om naar huis te gaan.

Foto’s van halverwege de middag

Janette is verliefd op mijn kip, heerlijk knuffelbaar en deze poept niet op de tegels.

Hier de schattige flinterdunne stofjes waarmee ze werkte

leuke tas,

De naaldenrol van Miranda met schattige ala Sue Spargo geborduurde rondjes

De binnenkant

En nog een klein ~~naalden~~speldenmapje

Even flashen met haar zelfgemaakte armband

Er werd weer hitte voorspeld voor de komende week, dus vrijdag nam ik het er nog even van om te gaan rapen, eerst reed ik naar het parkeerplaats bij het bos/restaurant

waar het weer de moeite waard was, vooral achter het elektriciteitshuisje bij de ingang van het bos. Ik liep al met mijn karretje over de smalle doorgang met mijn karretje toen een jongeman (iets van 25) plots naast me liep met de melding “ik hoef alleen maar te plassen.”, waarop hij met zijn gezicht al naar het huisje ging staan en zijn handen omlaag naar de gulp gingen.
Oké. Dit hoefde ik niet te zien, dus ik zei dat ik wel even “buiten” ging wachten tot hij klaar was, en liep weer het bospad op. Maar ik had in alle consternatie mijn karretje vlak naast hem laten staan, dus ik moest wel wachten.

“U kunt komen hoor mevrouw”, riep hij, en toen ik naar mijn karretje liep, verdween hij al pratend verderop achter een struik. Na een paar minuten kwam hij weer tevoorschijn en kon ik hem goed bekijken in de zin van inschatten wat voor vlees ik in de kuip heb, moet ik me zorgen maken of kan ik met een gerust hart wat verder van de ingang te gaan rapen. Hij had een vriendelijk gezicht, zag er goed verzorgd uit en was rustig in doen en laten. Hij keek even toe hoe ik de enorme hoeveelheid plastic zakjes en consumptie verpakkingsmateriaal opraapte. Of ik hiervoor betaald werd, wilde hij weten. “Nee, ik ben vrijwilliger, de boel schoon achterlaten is mijn beloning”, en dat vond hij wel heel goed. Wat je ziet op deze foto is zoals het er overal waar het oog reikte uitzag.

“Zoveel rotzooi, wat erg”, zei hij, alsof zijn ogen voor het eerst open gingen, waarop ik zei dat ik niets tegen drugsgebruikers heb, maar niet snap waarom ze hun afval niet gewoon mee terug nemen en in het een afvalbak gooien. Ik stapte van mijn zeepkist af en raapte verder, hij bedankte me, stak zijn vuist naar me toe 🤛🏼 en gaf me een box, “respect” en liep naar zijn auto. Toen ik het bosje weer uitliep en om het hoekje vuil opraapte zag ik dat hij bosje weer inliep en even later kwam hij terug; “Ik heb nog wat opgeraapt voor u”, en gooide enkele blauwe zakjes in mijn afvalzak. Ik had niet geraapt achter de struik waar hij had gestaan omdat dit steil omlaag ging en ik valpartijen wil voorkomen, en ik denk dat deze zakjes daar vandaan kwamen. Ik bedankte hem en wenste hem nog een fijne middag. Zo’n beleefde jongeman.

Toen ik klaar was met een stuk bospad en het parkeerterrein, was mijn zak voor de 1/3 vol, dus zette ik het in de kofferbak en reed naar het volgende parkeerterrein bij het Zand, een paar honderd meter verderop. Ja die naast de kinderopvang en tegenover de fitness. Jullie leren Roosendaal kennen, van de afwerkplek bij Visdonk naar de dealers op de parking van het Zand.

Het was hier werkelijk beschamend ~~lekker~~ vies, en mijn zak zat werkelijk bomvol toen ik klaar was. Niet alles was bereikbaar zonder kleerscheuren op te lopen, dus ging er een berichtje naar de BBapp, deze foto maakte ik door mijn camera boven mijn hoofd te houden, het afval lag in de diepte en de takken van de hulst en bramen weerhielden me van het op te ruimen. En het plantsoen/de bossage lag dus over de hele lengte van de parking vol met dit spul.

Ik ontdekte vijf grote en loeizware lachgas cilinders, hier was blijkbaar een feestje geweest, maar ik kon de zwarte ballonnetjes nergens vinden, dus ws enkel de flessen gedumpt en niet ter plekke de ballonnen opgeblazen. Na het maken van deze foto vond ik er een stukje verder op nog eentje.

Terwijl ik liep te rapen reden de auto’s met jongelui rustig af en aan, er stonden een paar zwarte auto’s geparkeerd en de jongemannen stonden gezellig met elkaar te kletsen, toen ik opeens “Hè, mevrouw!”, hoorde. Dezelfde jongen van Visdonk stond naast zijn auto, “wat bent u snel hierheen gelopen!”. Je had de verbazing op zijn gezicht moeten zien, kostelijk 😆
“Ik ben met de auto gekomen hoor, zo snel ben ik niet,” en met een “tot ziens”, stapte hij in zijn auto en reed weg.

Kijk nou toch hoe schoon de boel weer is

Nog eentje of haken jullie dan massaal af?
Maandagochtend moest ik naar de pedicure, en op de heenweg zag ik een enorme hoeveelheid afval langs de weg en in de groenstroken/bermen liggen, dus ja, op de terugweg toch even geraapt. De auto parkeerde ik bij het benzinestation

Ik liep tot helemaal in de verte tot mijn wekkertje afging en liep terug en het hoekje om naast het benzinestation langs de weg tot aan het parkeerplaats. Het veld lag hier bezaaid met versnipperde spullen, en nu niet meer voor zolang het duurt.

‘s Middags na de kapper heb ik mezelf op een ijsje getrakteerd bij Bella Ciao Gelateria, een nieuwe zaak tussen de markten. Heerlijk vers echt Italiaans (geïmporteerd) ijs. Ik had twee bolletjes frambozen-citroen-en nogwat (aardbei?) ijsje in een hoorntje (geen afval), en hij liet me ook van de pistache proeven, oeh zo zalig. Die neem ik de volgende keer.

Smile

Toen ik twee weken geleden Sam’s quilttop liet zien aan de kinderen, zag ik aan Sophie’s snoetje dat ze huiverig was om het konijn aan te kijken, of verbeelde ik dit omdat ik ze ook een beetje nors vond kijken? Hoe dan ook, ik besloot beide konijnen blij te laten kijken, en hiervoor moest Jon van de quilt af die ik net had gesandwicht; hij legde zich er snel bij neer

ik maakte enkele veiligheidsspelden los om met één hand onder het konijn te kunnen reiken, en appliqueerde na wat meetwerk de smalle strookjes stof vast

Aaah veel beter, zeg het nou zelf, dit had gewoon in het patroon moeten zitten

En toen ze allebei gedaan waren en de veiligheidsspelden weer op hun plaats zaten, besloot ik de dode blik uit de ogen te halen. Jaja, dit had ik beter allemaal kunnen doen voordat ik ging sandwichen. Ik pakte dit potje textielverf,

voor het laatst gebruikt voor de witte delen op de Frida Kahlo quilt die nog niet af is, ik ben blijven hangen bij het laatste langwerpige paneel. Hmmm, misschien toch maar weer oppakken en afmaken, hij is zo leuk maar ook zo groot en waar hang je hem op. Ik denk dat deze realisatie me afremde.

De verf was gedeeltelijk ingedroogd en daar het verdund mag worden met 25% water, was dit ook zo weer opgelost. Met een stevige wenkbrauwen kwast tekende ik vierkantjes in elke iris, van dit proces heb ik geen foto’s want ik probeerde zo snel mogelijk door te werken met Jon die opeens rond de tafel liep met het plan om er op te springen. 😳

En na een dag drogen over het rek en fixeren (elk oogje 20 tellen onder het kleine Clover strijkboutje, die met een driehoekig half inch groot strijkvoetje perfect is voor precisie strijken, en met een lapje tussen de hete bout en oog) was ik helemaal happy

en toen kon het quilten eindelijk beginnen in een wood grain patroon die ik al vaker heb gedaan. Eerst een kluster van knoesten oefenen om er weer in te komen, het zat er nog in; het is net als fietsen, dat verleer je ook niet. Ik gebruikte geheel tegen mijn gebruikelijke doen hierbij een ander garen dan ik voor de quilt ging gebruiken, omdat ik vreesde dat ik anders niet toe zou komen met wat ik had uitgezocht.

Ik had een mooie anonieme -want geen etiket of merk op de klos- iets dikkere dan ik normaal gebruik katoenen verloopgaren gevonden, ooit op een beurs gekocht denk ik, lopend van warme bruintinten naar herfst groentinten. De draad brak niet snel af met de trek test (was dus niet gaar), en ik maakte de eerste golvende baan aan de rand van boven naar beneden, wat prima ging en er heel mooi uitzag. Maar helaas knapte dit draad gelijk op de terugweg (met het quilten draai je niet de boel om, maar ga je achteruit voor de terugweg) toen ik een knoest wilde maken, en niks lukte wat ik ook probeerde met de naald en boven/onder spanning, of de draad anders laten aflopen. Soms heb je Drama Queens onder de mooie quiltgarens, en dit was er duidelijk zo een.

Ik had helemaal geen zin in drama, dus wisselde ik van garen, een mooie bruine Wonderfil die iets dunner is. Gelukkig zat de sticker nog in de cone, zodat ik bij te kort dit nog kan kopen.

Het verschil in garen viel gelukkig niet op met de eerste baan, de tweede baan begon dus onderaan, eerst maakte ik dat toefje en daarna de slingeren naar boven met af en toe een knoest.

Het bonte lapje rechts boven is een oefenlapje waarop ik de draadspanning test, en ook gebruik om na het oliën van het spoelhuis het evt. overtollige olie weg te krijgen door een stukje hierop te quilten. Ja dit kan ook op een los stukje stof, maar ik moet dan zoeken naar een stukje stof waarvan ik het niet erg vind dat deze hiervoor gebruikt gaat worden. Ik bewaar restjes stof voor scrapquilts, mooi of lelijk. Zelfs een restje ongebleekt katoen kan ik misschien nog gebruiken voor een stitchery. We dwalen af.

Tevreden kon ik lekker verder spelen, schouders en ellebogen omlaag, muziekje aan, en niet teveel denken aan de warmte met die opgefrommelde quiltlaag tussen mijn borst/buik en de naaimachine. En vooral niet te lang doorgaan, uurtje max. Het draad knapte op een wit lapje waarop een taaie opdruk zat, maar een druppeltje Sewer’s Aid op de naald loste dit probleem op zonder vlekken op de stof te maken (ook niet onbelangrijk), ik herhaalde dit zodra er weer zo’n wit lapje aan zat te komen.

Gelukkig een snelle fix van het probleem. Het stiksel een stukje uithalen om draadjes te krijgen die lang genoeg zijn om te knopen en weg te steken tussen de quiltlagen koste me meer tijd. Ik gebruik normaal een naald met een lasso draadje er aan zodat ik niet moet pielen met twee eigelijk te korte of splitsende draadjes door het oog van de naald, maar kon het nergens vinden. (Bij Quiltshop Leur te koop) Maar het is me op de old school manier gelukt door met los draadje een lasso door een naald te maken. Het zou ook gelukt zijn met zo’n naald met inkeping bovenin (blindenaalden). Dat bedenk ik me pas, dus.

Bij het starten na de breuk kan je gewoon de onderdraad omhoog halen (bovendraad omlaag halen kan ook), beide draden vasthouden terwijl je twee steekjes op de plaats zet en dan stapvoets quiltend proberen precies in de gaatjes van de uitgehaalde steekjes het pad te vervolgen. De lange draden knoop je af en steek je met een naald door de tussenlagen, kom na ongeveer 5 cm via de achterkant er uit met de naald. Het liefst steek ik ze de kant op waar ik later nog moet quilten, zodat ze extra gefixeerd zijn. Door heel voorzichtig aan beide draden te trekken, trek je de gemaakte knoop door tot deze net onder de bovenlaag zit, en knip je op de achterkant de uiteinden af.
Och jee, ik ben weer te gedetailleerd aan het uitleggen.

Het ging lekker.

Elke dag een uurtje en dan komt het ook af hè. Gisteren was plots de spoel leeg, net op een plek waar het erg opvalt. Steekjes uithalen, draadjes afknopen en wegwerken.

Hier vallen extra steken om aan te hechten erg op, dus niet doen, ik zette de naald precies in het puntje,

haalde de bovendraad nu naar beneden door de top een beetje op te lichten en zachtjes aan de onderdraad te trekken, zodat deze de bovendraad naar beneden trok.

Beide draden vasthouden terwijl ik voorzichtig de gemaakte gaatjes opvulde met nieuwe steekjes

Na afloop van de rij knoopte ik de draadjes samen en trok het door tussen de lagen heen.

En nu ben ik zo ver, nog een klein uurtje werk denk ik.

En dan afwerken.

Over werk gesproken 😏 vorige week liep ik weer een stukje om afval te rapen, met de timer aan

Ik had zooi zien liggen toen ik naar de bee ging, en terug naar huis rijdend besloot ik mijn auto langs de route te parkeren en aan de slag te gaan. Het was niet al te warm en de buit was aanzienlijk, een grote halfvolle fles bleek lag in de berm voorbij de rotonde richting het winkelcentrum, een deel van een spatbord, een 30x 50 cm plaat met kerst lichtjes ingedrukt, veel electriciteitkabels en de usual suspect. Geen foto van de volle zak.
En de 16e ging ik vanuit de fitness weer even langs een inmiddels voor jullie nu ook een bekende plek.

Er stonden nog heel wat auto’s, en pas toen ik mijn auto had geparkeerd zag ik dat iemand had opgeruimd, bij hun thuis wel te verstaan. En wat doe je met zooi als je eigen kliko vol zit? Dan maak je het toch het probleem van iemand anders? Geniaal! De vogels hadden al enkele zakken eruit gepikt en waren er aan begonnen.

De inhoud van de keukenkastjes, inclusief voorraadbussen en weckpotten.

De zak was loeizwaar toen ik alles had overgeheveld, en gelukkig had ik meer zakken in de auto om toch ook de rest van het terrein schoon te maken. Fastfood shit en zulks, en achter een elektra huisje naast de parking naast de nodige versnapering verpakkingen trof ik ook heel veel (tientallen) hele kleine blauwe zakjes waar drugs in hebben gezeten; ik denk pilletjes van iets, want de zakjes zagen er schoon uit. En een half vergane net gedeponeerde grote vloermat die er vorige week niet lag. Waarom in je eigen tuin laten liggen als je het elders ook kwijt kan? Luie varkens.
9f939037-fa34-49f8-8f10-0f1152d5b633
En hier laat ik het even bij, oh wacht, even laten zien wat ik heb gedaan met het Trade Winds blokje, de steekjes op de blauwe cirkel

En nu de anemoon nog, het centrum is in de maak met de ronde trellis stitch.

De hevige onweer van gisteravond ging samen met een regenbui en harde windstoten, maar gelukkig geen schade in de tuin op een paar geknakte takken van de kamperfoeliestruik. (rechtsboven op de foto, na een lichte snoeibeurt)

Mooi hè, de gele bloemen plant is volgens mij St-Jacobskruid, de insecten zijn er gek op.

de pot op zijn kant is een drinkbak voor de beestjes en dáár is het aardbei stekje in pot gebleven 🤭

Ik denk niet dat ik deze week ga afvalrapen, het is me te warm op straat, ook al loop je in de schaduw, het is net een oven, ook ‘s avonds. De tweede hete week op komst met temperaturen boven de 28°C, dinsdag zelfs 34°C, dat is toch veel te erg hè. Mij kan dan je opvegen. Sterkte allemaal en voor wie dit juist heerlijk weer is: geniet er van!

Oeh

Afgelopen week begon ik aan uil nummer twee

De assistenten boden hun hulp aan

maar Fay was net zo snel weg als dat ze kwam, ze vond het te spannend, ze wilde het liefst naar buiten. Fay was vorige week in toenemende mate schuwer geworden, of moet ik zeggen “uithuiziger”, ze kwam alleen overdag even naar binnen met Sherlock om te eten, en gaf een zielig concert als ze er weer uit wilde. Maar toen ze ook al een paar nachten niet binnen wilde komen vond ik het tijd om ze -zodra ze overdag weer even binnen kwam voor een snelle hap- binnen te houden voor een paar dagen om ze weer wat huiselijker te maken.

Sherlock bleef bij me zitten en hield de uil en de losse onderdelen goed in de gaten.

We hadden weer niet goed opgelet met de driehoekjes, daar waar grijs zat had het zwarte stukje in gemoeten, de onderkant van de snavel. We snapten niet hoe dit had kunnen gebeuren

Maar gelukkig is het mes scherp, de stof voldoende aanwezig en het tornmesje geduldig, zie hier alles in losse delen

En vanmiddag naaide ik alle onderdelen aan elkaar, de blokken zitten voorlopig tegen de designwall aan zoals in het voorbeeld van het patroon. Ik kan morgen het patroon voor de egeltjes op theezakjes papier gaan tekenen, dit bevalt me heel goed, ook al is het meer werk. De egeltjes komen tussen de uil en konijn.

Bij de Stoffenkoning in Rucphen had ik een leuke drakenstof gezien, en hiervan ga ik een winterjas maken, voor Sophie uiteraard. Ik heb het mezelf niet makkelijk gemaakt met mijn hoop op een doorlopend patroon bij de (knalroze) ritssluiting. Ook de zakken heb ik op patroon geknipt.

Omdat ik de patroondelen niet kon vastspelden gebruikte ik een zware ketting die ik in de garage had liggen, voorzichtigheid geboden op onze glazen tafel 😅

Het jasje komt tot over de knieën, en omdat het gevoerd gaat worden zal het lekker warm zijn aan de billen als ze in de Efteling in de attracties zit. Hier helpt Jon me met de voering op de fiberfill met de free motion voet door te stikken, hij weet precies hoe hij moet liggen om aandacht te krijgen.

Sophietje komt graag kijken en meehelpen als er gekookt wordt, hier strooit ze de lente-ui in de pan, terwijl ik mijn hand boven de rand van de pan houd zodat ze haar armpje niet kan verbranden.
497fc648-d19b-4106-b114-187647eb39a2
We aten pasta met een knoflook-roomsaus, ui, kersentomaatjes, rucola, kip en lente-ui, de borden werden net nog niet afgelikt, zo zalig was het. Lekker uitbuiken met een kopje koffie en toen gingen ze weer naar huis.

Mooie herfstkleuren in de tuin, hoewel na de wind en bui van afgelopen dagen er veel op de grond begint te vallen, de bladkorf is al bijna vol, ook al zakt dat vanzelf wel weer in.

Bij de voordeur staat deze struik al bijna twee weken in bloei en de geur is zo intens dat je hem vanaf de straat al ruikt

Ik sta er regelmatig even naast, gewoon om te genieten van de geur zolang de bloempjes er nog aan zitten.

Een beginnetje maken

Een paar weken geleden had ik al enige zakjes zaad in bakjes en potjes gestrooid, cosmea, sla, Suzanne met de mooie ogen, zonnebloemen, tomaatjes en wilde bloemen. Het werd tijd om de jonkies in kweekpotjes naar buiten te doen,

En omdat ik ze niet allemaal in de bak op poten kon zetten maakte ik van bakstenen een geïmproviseerde buitenbak, een cold frame.

Op de bodem heb ik een piepschuimplaat gelegd, zodat de eventuele nachtvorst de wortels niet kunnen bevriezen.

Overdag gaat het “dak” er af als het te warm is, of als er regen is voorspeld zoals vannacht. Bij het tuincentrum heb ik nog een paar hele jonge venkelplantjes gekocht, net als een paar Nepata six Hill giants, kattenkruid die hoog en bossig is.

Nadat ik onkruid en vooral veel gras uit dit deel van de tuin had getrokken, plantte ik gelijk twee nepata’s en een roze mini budleija op de lege plekken, en ze kregen nog een flinke plens water. Over een maand zal ik nog een foto maken van dit deel, en dan aanwijzen wat waar staat.

Een week of twee geleden (gok ik, mijn besef van tijd is pleite) was ik de gieter aan het vullen met water uit de regenton, toen ik vlakbij geknor hoorde. Ik dacht eerst dat het Sherlock was, maar die lag binnen op de toren, dus luisterde ik tot ik het geluid weer hoorde, en wat bleek? Er zit een egel in het egelhuis (links van de regenton) die ik na jarenlange leegstand voor de winter weer eens goed schoon had gemaakt, het zat vol grote spinnen en spinrag, en toen voor het eerst eens gevuld met stro. Ik tilde heel voorzichtig het dak op, maar zag niks anders dan een hoge berg stro, dus liet ik het dak weer heel voorzichtig zakken.

En toen ik een paar dagen geleden vlak voor ik naar bed wilde gaan en Jon nog buiten was de schuifpui opende en Jon zachtjes riep, zag ik over de tegels een kleine donkere schaduw heel snel naar me toe rennen. Ik schrok me wild, en snel deed ik de schuifpui dicht tot een kier en zag een egeltje voor de opening staan. Agossie. Ik strooide wat kattenvoer naast hem, en Jon kwam gelijk aanrennen. Gelukkig rende Jon door naar binnen en kon ik na het geven van zijn midnight snack de tent afsluiten en het bed induiken. Gisteravond zag ik meerdere egels bij de schuifpui scharrelen, ze konden bij het eten en door de hele tuin staan schalen met vers water. Ze komen niks te kort.

Stoepje en oprit ontdoen van alle bruin geworden bloesem van de Japanse kers was een uurtje werk gisteren vlak voor de lunch

Een langsfietsende buurtgenote (ongeveer even oud als mij denk ik) draaide om toen ze me hoorde vegen en stapte vlak naast me van de fiets af om een praatje te maken. Gelijk met haar eerste zin “Ik wilde niet voorbij fietsen zonder te vragen hoe het nu met je gaat, want wat zal het zwaar zijn zo zonder je man.” schoot ik vol Ze was heel lief en begripvol, ze had dit rouwproces van dichtbij meegemaakt. Na een tijdje ging ze weer verder, en toen ik klaar was maakte ik nog enkele foto’s.
De azalea bloeit

En mijn oog spotte kleine blauwe bloempjes die ik niet kon plaatsen, is dit ster hyacint?

Vanmorgen zette ik het vaste -niet eenjarig- vergeet-mij-nietje op de foto, de bladeren zijn zo mooi, en dan die kleine bloempjes met zacht roze hartjes

En de Deutzia (bruidsbloem) staat ook te pronken

Goed, en toen wilde ik de quilt voor Sophie gesandwicht hebben, de tussenvulling was gisteren zo gevonden, maar de achterkant was een ander verhaal. Te saai, te bont, te licht, te donker, te truttig, te ouwelijk, te klein, ik wilde het liefst de deur dicht trekken en naar beneden gaan, tot mijn oog viel op een restant van een achterkant die ik bijna twee decennia geleden voor een quilt voor een nichtje had gebruikt. Allemaal batik stukken (halve FQ’s of F8’s) aan elkaar genaaid. De lap was langer en smaller dan wat ik nodig had, dus sneed ik hem op de juiste lengte en het afgesneden stuk kon ik halveren en zo tegen de smalle kant naaien.
Beneden op tafel heb ik de drie lagen met veiligheidsspelden gesandwicht, met de linialen erbij om te zorgen dat de boel wel recht en haaks was.

En de achterkant die ik wel wat beter had kunnen persen

Ik wilde vanmiddag al een begin met het doorquilten maken, en overwoog even om de machine beneden op tafel te zetten omdat mijn naaitafel een puinzooi is,

maar besloot toch mijn tegenzin opzij te zetten en de naaitafel op te ruimen. Ik weet wel waarom ik liever beneden wil werken. Als ik boven zit mis ik mijn lief, want als ik zat te naaien of quilten, dan was hij altijd aan het werk op zijn werkkamer, typend achter zijn computer of pratend aan de telefoon. En jaren geleden als hij een kopje koffie ging halen nam hij er ook altijd eentje voor mij mee, vaak met iets lekkers. En als ik beneden zit heb ik dat minder, omdat manlief overdag altijd boven zat te werken.

Ik zette na een uur melige radio dj’s te hebben aangehoord de cd van Black eyed peas op, deze had ik al heel lang niet meer gehoord en deed me denken aan de tijd toen geluk nog heel gewoon was, en weer een uur later was ik klaar. Ik had zelfs mijn computerbureautje opgeruimd en afgestoft. Op het ladenkastje rechts van de bureaustoel ligt een al geknipte zomerjurk, vorig najaar geknipt. Wie weet komt het dit voorjaar nog af 😊

Morgen deze tijd hoop ik de eerste steken te hebben gequilt, ik zal eerst wat oefenen op een oefenquiltje om er weer in te komen.

Lichtpuntjes

Wat een mooie lucht

Nadeel was wel dat dit een voorbode was van heel veel regen later op de dag, alweer. Het gebrek aan zonlicht van afgelopen tijd heeft geen goed gedaan aan mijn toch al zo overbelaste psyche, gevalletje burn-out 😭. Ik doe mijn best om elke dag wat leuks op te merken, te zien of te doen. Zoals deze bloeiende struik op weg naar de psycholoog, besjes met witte hoedjes op

Om toch aan wat zonlicht te komen sta ik elke ochtend een half eer eerder op om achter de naaimachine te gaan zitten met de daglichtlamp aan, hier te zien op een foto van wat eerder deze maand

en ondertussen uiteraard wat naaien aan Sophie’s quiltje. Kijk eens wat elke dag een klein stukje heeft opgeleverd: de top is af en de top voor het poppenbedquiltje is nagenoeg klaar

De Christmas cake van Marion’s world moesten we gewoon even proeven, want stel je toch voor dat je er pas op kerstmis achter komt dat het niet te vreten is, en niks voor bij de koffie hebt, dat kan toch niet? Ik sneed de cake doormidden en haalde er zo een smalle plak uit, en man wat is die lekker! En geen hond die ziet dat er al van de cake is gesnoept, zolang je dit maar niet elke dag doet.

Vorige week haalde ik bij ons vast adres bij de boer een kerstboom, deze keer niet zo’n brede als voorgaande jaren, gewoon een hoge smalle boom en die vond ik ook gelijk. Niet zo lastig, want er stonden nog maar een paar hoge bomen, allen kneusjes die een afwijking hadden zoals meerdere toppen, onregelmatige verdeling van de takken of zelfs bochten in de stam. Laat die van ons het allemaal hebben, drie in een zal ik maar zeggen. De boom heeft een paar dagen kaal in huis gestaan ~~om er al aan te wennen~~ eer we de puf hadden om hem op te tuigen. Samen met Evelien was de klus snel geklaard, Jon hielp uiteraard mee met zoeken naar de ballen
92817b27-c457-4862-bac3-17d3788c7517
en tot onze verbazing pasten alle ballen er in.
Er zit maar een lichtsnoer in, en geen knipperlichten (hoewel er twee groene lampjes inzitten die af en toe wat flikkeren 😕) want dat zijn teveel prikkels voor manlief.

Een paar dagen later vond ik de treeskirt en voor de gein legde ik hem neer, even kijken hoe lang het duurt eer deze bij de keukendeur ligt. Viel tegen, Jon ging er bij binnenkomst gelijk op zitten om zich te wassen, en af en toe zat hij er onder te graven want er moest toch iets onder liggen, al was het maar een muisje? Het bochtenwerk van de stam is hier goed te zien, de piek staat ook gezellig scheef 😝

Het ziet er wel mooi uit, maar ik heb het toch weggehaald want tijdens het voor portier spelen voor de katten ben ik er al bijna over gestruikeld, een exercitie die ik liever overlaat aan de katten.
Ik merk dat het kijken naar de Belgische serie Professor T mijn woordenschat heeft besmet, toen de katten vanmorgen treuzelden met naar binnenlopen (rekken, strekken en een pirouette draaien) zei ik “Allee mannekes, kan da niet wa rapper zenne?”. Gek mens. Maar wat een leuke serie is dat! We waren begonnen met de Engelse Professor T, hadden al een paar afleveringen gezien, elke avond een of twee afleveringen, en terwijl ik koffie zette, zocht manlief alvast de volgende aflevering op door tegen de afstandsbediening “Professor” te zeggen. En daar zag hij zowel de Engelse als ook de Belgische versie. Huh? Ik moet eerlijk zeggen dat ik de Belgische versie beter vind, wat een goede acteurs. Seizoen één is klaar, geen idee wanneer de andere twee zullen volgen, van de Engelse serie start seizoen twee in januari, nog effekes geduld.

Er staat in onze tuin een witte roos in bloei, zo laat nog. Geen scherpe foto, het waaide behoorlijk. Laat die foto dan achterwege zou je zeggen hè, vooruit dan, geen foto.
Een citroentjesgeur kwam m’n neusgaten binnen toen ik daar naar keek, en zie, de kamperfoelie bloeit ook weer

Toen ik van de week bij de boekhandel die gelijk ook een soort Blokker is op zoek was naar een opvouwbaar krukje het boek Daar waar de rivierkreeften zingen zag liggen, aarzelde ik even, de film scheen heel goed te zijn en op de kaft stond dat het gruwelijk mooi en adembenemend boek was, maar was het ook het geld waard om nu uit te geven. Ik heb vroeger heel veel gelezen maar kon me er de laatste jaren niet toe zetten, ik nam niks op, kon me niet concentreren op de woorden die ik las, alsof ze niks met elkaar te maken hadden en nergens toe leidden, en vergat al halverwege de bladzijde wat ik had gelezen. Het leek me heerlijk om weer te kunnen wegdromen in een boek, even in mijn hoofd in een andere wereld te zijn en alles om me heen te vergeten. Ik heb het gekocht; de verkoopster vroeg of het een cadeau was, en toen ik “ja, voor mezelf” zei glimlachte ze en wenste me veel leesplezier. Ik ben er vanmiddag in begonnen toen manlief lag te rusten, en ik was gelijk vertrokken.

Wat een pakkend begin, ik moest het bij hoofdstuk 7 wegleggen omdat er toch gekookt moest worden, hehe, zo ken ik mezelf weer.

Wat een uitkomst is dit boekkussen (the bookseat) trouwens, jaren geleden van Suzanne gekregen en ideaal voor dikke pillen, ik heb het kussen wel wat op moeten vullen met van die korreltjes foam uit een kapot dienblad/schootkussen.