Categoriearchief: breiwerk

Visjes, vestje en vuilrapen

Ik zal beginnen met de visjes van de Trade Winds van Sue Spargo, waar ik tien dagen geleden op de bee aan was begonnen, en tot hier ben ik gekomen,

Nog 21 visjes te gaan en zoals jullie zien heb ik er niet veel aan gedaan, want het viel me op dat mijn li pols weer begon te zeuren, net zoals toen ik vorig jaar met de garnalen rond de octopus bezig was. Verdorie, even pauze dus tot het zeuren klaar is, en dan kijken of het wel goed gaat met een visje per dag, doseren heet dat.

Op zoek naar een tas met restant bollen gemêleerde wol waarvan ik een oversized vest had gebreid (2x, want de eerste was gekrompen tot een kort jasje), vond ik een andere tas met een haak project (foto van maart ‘24)

Ik had het rijgwerk (zie het begin op deze oude foto)

ook al bijna klaar zag ik, en paste het vest, maar hij voelde te zwaar en was veel te groot, tuurlijk had ik hem veel te groot gehaakt, story of my life, maar ik ben vanaf dat ik ermee begon denk ik zo’n 15 kilo lichter.
Uithalen, want zulk mooi garen verdient een tweede kans, was sneller gezegd dan gedaan; de bouclé wol hield zich met elke vezel vast aan elke steek.

Het kostte me een volle dag 😅

De vloer lag vol pluisjes en kleine stukjes draad, en nee, ik heb nog geen idee wat ik er nu van ga maken, misschien een mouwloos hesje? Hier moet ik nog goed over nadenken. Later in dit blogje voel ik al een idee opborrelen

Ondertussen hakte ik de knoop door en gaf het overlijden van mijn lief door aan de ING, anderhalf jaar na dato; hier had ik heel erg tegenop gezien, zijn naam schrappen van onze gezamenlijke rekeningen voelde zo definitief, ik weet niet hoe ik dit moet omschrijven. Maar goed, ik liep de stappen door die ING doorgaf, en een paar dagen later stond er voor zijn naam “Erven van”, wat ik er helemaal naar uit vond zien, en na weer moed te hebben gehapt wijzigde ik een paar dagen later ook dit door hem als rekeninghouder te verwijderen (😪), en toen zag ik dat alleen mijn naam bij de rekening stond en dat de wereld niet was vergaan.

Ik heb om mijn gedachten te verzetten afval geraapt, eerst bij het station waar het een pestbende van jewelste was.
Met de GoPro om mijn nek ben ik gaan rapen op het parkeerterrein, de filmpjes heb ik wederom niet meer tot een geheel kunnen plakken, dus staan ze in drie delen op mijn YouTube kanaal

Deel 1

Deel 2

En deel drie is heel kort, de accu was opeens leeg 😳 Het zwaar vervuilde terreintje achter de hekken had ik doorgegeven aan de gemeente, ook omdat ik er door knaagdieren aangevreten voedselverpakkingen had gevonden. Een paar dagen later kreeg ik bericht terug dat ze hier niets aan kunnen doen omdat dit een privé terrein is. Dat is fraai.

Hierna heb ik het deel langs het hek opgeruimd,

en ook achter het hek van een bedrijf waarvan de eigenaar (60+er) buiten zat (koffiepauze) en mij bedankte voor het werk, en me aanbood even bij hem te komen zitten om uit te rusten. Ik bedankte voor het aanbod, want ik wilde het snel afmaken om thuis te gaan lunchen.

Ik had twee zware zakken met zooi geraapt, en het zag er zo netjes uit dat ik met een grijns op mijn gezicht wegreed (helaas koste dit vrijwilligerswerkje mij bijna €4,- aan parkeergeld 😕) en de grijns verdween helemaal van mijn gezicht toen ik het parkeerterrein afrijdend heel veel afval aan de zijkant tegen en onder de struiken zag liggen, en waar de fietsen in de rekken stonden was het echt heel erg.
Dus…….
De volgende dag kwam ik hier terug, hopend dat ik niet hoefde te betalen voor het parkeren, maar helaas wel. Dit is dus de laatste keer dat ik hier afval ga rapen als ik met de auto ben, ik denk namelijk niet dat ik dit kan declareren. Misschien een bakfiets kopen om hier mijn spullen in te kunnen vervoeren, maar dan moet ik opletten dat deze niet gejat wordt.

Ik had zondag mijn GoPro thuis laten liggen, en ergens was ik hier ook wel blij om, want aan deze kant van het terrein stonden dealers en hingen er nog meer vage figuren rond. Deze foto nam ik toen ze richting het station liepen, even tevoren lag het hier bezaaid met zooi tegen en achter het hekwerk en op en tussen de planten in de verhoogde bak.

Achter het muurtje en tussen de struiken lagen de raarste dingen; trainingspakken (ja, meervoud!) , slippers, gloednieuwe kletsnatte spijkerbroeken (waarschijnlijk gestolen, gepast en te klein/te groot bevonden), fietssloten met kettingen, metalen pijpen en heel veel peuken en zilverfolie.

Toen ik tussen de fietsen en de rekken liep te rapen werd ik constant in de gaten gehouden door de dealers en hun klanten, tenminste, zo voelde het, en ik durfde geen foto’s te maken van de onbeschrijfelijke rotzooi. Ik raapte in totaal twee zakken vol op. Dat zwarte kastje achter de zakken is een rattenval, hiervan zag ik er meerdere staan rond de fietsenstalling.

Evelien had dit weekend late diensten, en daar een deel van het eten wat ik gepland had klaar te maken niet goed was (de groenten roken zuur), ging ik naar het winkelcentrum om een hamburger met frietjes te halen. Het parkeerterrein en de binnenplaats van het winkelcentrum waren -jullie raden het al- beschamend smerig, ook binnen lag het bezaaid met voedsel resten, plastic en papier (oa heel veel kassabonnen), dus toen ik thuis klaar was met eten, ben ik weer in afvalopraapfunctie geschoten 😂

Lang leve AH met de Disney kaartjes, deze blauwe papiertjes lagen overal en zijn zo ~~kut~~ irritant om op te rapen, de overvolle afvalbak hielp ook niet echt mee. Deze heb ik voor een deel overgeheveld in mijn afvalzak en daarna de rest nog wat aangeduwd met mijn grijper.

Het parkeerterrein had meer last van weggegooide etenswaar verpakkingen, flesjes, blikjes en peuken. Rond de picknick tafel hoefde ik niet te rapen, het stond achter hekken nadat het na een flinke tik van iets of iemand onbruikbaar was geworden.

Achter de muurtjes waarvan je er eentje op de foto ziet, plukte ik naast de gebruikelijke plastic zakken en folies ook tientallen petflesjes en blikjes weg, de meesten met statiegeld. Dus toen ik de volle blauwe afvalzak had weggezet (foto vergeten te maken) dropte ik de kleine afvalzak met statiegeld blikjes/flesjes in de container van iemand die vlakbij het winkelcentrum woont en ze voor het goede doel inzamelt.
Ik was mooi op tijd thuis voor het nieuws en een grote mok thee, benen omhoog en kat op schoot, en daarna een oude aflevering van Vera bekeken.

De volgende middag vulde ik een zak tot de nok toe met het lopen van deze route,

en toen had ik het weer even gehad met afvalrapen.

In afwachting op het Socktober pakket van Blij dat ik Brei wilde ik oefenen met het opzetten van een sok, iets wat ik ergens in 2014 had geprobeerd maar vanwege een polsfractuur daarna niet meer zonder pijn kon doen. Heel veel kippen later wil ik toch weer proberen om sokken te breien, en natuurlijk niet met eerst een bolletje, maar gelijk een heel pakket aan mooie garens ☺️ Zodra ze binnen zijn zal ik er een foto van maken uiteraard. Op zoek naar een oefenbolletje kwam ik een zak met deze UFO tegen

Ergens in 2020 mee gestart na het zien op de YouTube kanaal van Kate van The Last homely house. Ik weet wel waarom ik er niet aan verder was gegaan, de bol met felle kleuren van het linker deel raakte op (de bol links op deze oude foto, toen ik het had gekocht om sokken te breien mbv het patroon van vriendin Christiane, kijk op haar Ravelry pagina voor geweldige patronen van sjalen en sokken)

en ik was doorgegaan met de garen rechts op de foto hierboven, met een veel langer verloop van kleuren wat het minder sprankelend maakte.

Ik heb wel een opfrissing nodig van dit patroon -het is niet moeilijk is zie ik met de kennis die ik nu heb, ahum- maar gelukkig had ik er over geblogd. Hier is de uitleg

En op zoek naar die uitleg vond ik ook de uitleg over Entrelac breien
Ook heel mooi, en misschien is dit iets om te doen met de uitgehaalde wolletjes van het vest, ik hoef me niet te vervelen.

Update over mijn diabetes pillen en de bijwerkingen: de pondjes vliegen er van af (elke week eentje), wat niet gek is want ik zit snel vol en heb ook niet zoveel eetlust. Mijn darmen moeten aan de pillen wennen die ik gelijk met het ontbijt inneem, ik heb geregeld darmkrampen, de apotheker zei dat dit normaal is en de tijd nodig heeft. Ik heb binnenkort weer een afspraak met de POH, dan heeft ze de laatste labuitslagen binnen en komt het zeker ter sprake.
Ik ga wat breien, even afleiding zoeken. Wordt vervolgd.

Kippen en zulks

5 reacties

Nadat op 25 aug. de biopt uit mijn hand was genomen (krijg volgende week de uitslag) om te onderzoeken wat er gaande was (rode, dikke en pijnlijke plekken) aan beide handen, kon ik niet in de tuin werken of afvalrapen,

maar ik kon na een paar dagen wel breien, en maakte een emotional support chicken voor Suzanne (mijn jongste dochter), die hier heel blij mee was. Het is gebreid van Merino wol met 10% polyamide van Lang Yarns en kan op 30° gewassen worden. Bij de buik en staart heb ik een draadje furry furry van Ricorumi (Rico Design) meegebreid voor een fluffie effect. Dit is de dikste kip die ik tot nu toe heb gebreid, een echte tante Bollebob.

Ik had de ochtend voordat ik de kip wegbracht gekeken of ik al zonder de wond te irriteren kon snoeien, en dat lukte, dus haalde ik de dertig jaar oude conifeer in de voortuin weg die de hete droge zomer helaas niet had overleefd.

Het bleken twee coniferen te zijn, en dankzij de Parkside snoeischaar koste het me weinig tijd, moeite en geen pijn om ze tot net boven de grond weg te snoeien.

Opeens lag de veilige verstop/slaap/hangplek van de katten vol in het zicht, ook al leek dit Fay niet te deren.

Of zat ze in de ontkenningsfase?

Een zak vol snoeiafval nam ik mee naar Suzanne, het is fijn om de net geleegde container van een laag takjes te voorzien zodat de rest van het huishoudelijk groenafval niet op de bodem gaat plakken, en als je een lasagne maakt van droog snoeisel en groenafval, dan stinkt de bak ook niet zo. Ik had haar een paar weken geleden ook een zak vol lavendelsnoeisel gegeven, dit is natuurlijk helemaal fijn om te gebruiken.

Toen de kip van Suzanne klaar was starte ik gelijk met een kip voor Sophie, ik had een paar maanden geleden bij de wolwinkel in Hoogerheide Stoffen &Stiksels meerdere bollen wol gekocht (twee van Lang yarns Cloud), en twee van Lang yarns Move; deze laatste is een super zachte dunnere wol die bestaat uit zes getwijnde draadjes wat het breien op dunne naalden wel wat lastiger maakte, vond ik; ik stak te makkelijk door een draad ipv er naast. Maar het voelde zo zacht aan en zag er zo mooi uit dat ik toch doorzette.
BA27C536-0F18-4F54-86FA-B4204490D5E1
De rode rand is een Teddy van Durable en het voelt net zo knuffelzacht als het er uitziet.

Geel is Sophie’s lievelingskleur (tenminste, dat was het toen, het kan nu al anders zijn) en dus breide ik een paar banen met de harige Panda van Scheepjes. De witte versie hiervan heb ik gebruikt langs de tentakels van de octopus in mijn Trade Winds quilt (waar ik binnenkort weer verder aan ga werken).

Ik had geen kleinere ogen, en gelukkig maar want de grote ogen geven de kip een cartoon-achtige uitstraling. Ook de kam en de wattle maakte ik van de pluizige Teddy wol, en de onderkant kwam weer uit de bol waar de rest van de kip kwam

De avond voordat de kleinkinderen langs zouden komen kreeg ik de kip af (ik kan nog een kip uit deze ene bol halen)

En ik had ook nog tijd om er een klein tasje voor te maken waarin vijf muntjes van tien eurocent in pasten, want Sophie heeft sinds kort een spaarpotje.

Dit tasje breidde ik van Durable Starlux, ik weet niet of dit een goede keuze was, want als je aan een klein afgesplitst draadje trekt wat een beetje uitsteekt na het afhechten, dan trek je zo enkele steken los 🫣

Sophie was er heel blij mee, want ze was voor een telefoon aan het sparen, zo riep ze enthousiast 😂
4ca2a235-35a0-4e23-9206-768876e9e842
En terwijl Sophie met haar ouders naar de kermis was, paste ik op Sam die net aan de antibiotica zat vanwege een oorontsteking, arm manneke. Gelukkig had hij er weinig last van en haalde hij slaap in tijdens zijn middagdutje, zodat ik een lange broek van Sophie kon inkorten en de tailleband met ingestikte elastiek smaller kon maken, en ook nog de lasagne saus kon maken voor die avond. Het was een drukte van belang toen ze weer terugkwamen, zoveel gezien en gedaan, en terwijl de lasagne in de oven stond, Sam zijn eten net op had en wij aan de koffie/thee/fris zaten, veranderde de kamer in een speelplaats ☺️ het was genieten.

Na het eten -vlak voordat ze allemaal weer naar huis gingen- nam ik deze foto, Suzanne was vanuit haar werk gekomen om mee te eten, haar lief had een uitje met collega’s. Sam kan sinds kort zelfstandig rechtop zitten, acht maanden oud is hij nu.

Heb je nog wat geraapt? hoor ik jullie vragen 🧐 Jazeker, toen ik merkte dat het snoeien goed ging heb ik na het avondeten op een parkeerterrein en een stukje langs de weg geraapt.

Dit doe ik hier niet meer in de avond, want ik voelde me niet veilig tussen het volk wat hier dan rondhangt, jongens op de fiets op fatbikes en elektrische stepjes en in auto’s af en aan rijden, en groepjes mannen die opgefokt pratend van de fitness af komen of er naar toe gaan. Ik had ook het gevoel dat ze zaten te loeren naar mijn nieuwste aanwinst, de GoPro die ik om mijn nek had hangen. Ik wilde al langer mijn afvalrapen gaan filmen en op YouTube delen, en had uiteindelijk de knoop doorgehakt dat ik mezelf best wel een keer mocht verwennen. De opnames van deze opraapactie heb ik verwijderd, ik had de camera te hoog gericht en je zag niks van wat ik opraapte, ook al lag er keiveel. Een paar lachgascylinders en veel dumpafval te diep in de bosjes liet ik over aan de gemeente.

De volgende dag ging ik rapen bij het Tolbergvijverpark

Er lag veel minder dan ik gewend was, mede dankzij het seizoen denk ik; geen vakanties meer en een paar natte dagen, en er schijnt ook vaker controle van de handhaving te zijn. Een lachgascylinder en een afvalzak vol met oa plastik, blik, etensresten, vieze natte kleding en hondenpoepzakjes

En de nodige vapes

Ik heb door de GoPro Quik app een verkorte versie laten maken van een paar opnames (ik pauzeer tijdens het lopen het filmen af en toe) die in totaal drie kwartier duurden, een opname was te groot om toe te voegen in deze compilatie omdat ik alles in 4K had opgenomen 🫣 ik ben het nog aan het leren dus verwacht er niet veel van. Ik heb op mijn nieuw aangemaakte YouTube account ook al andere filmpjes geplaatst, als je het leuk vind kan je de filmpjes liken en vergeet niet je te abonneren op dit kanaal, het kost je niks en je kan het dan later makkelijker terugvinden.
5 Sept moest ik even naar twee winkels in het Dijkcentrum (Blokker en Plus) om een koffiefilterhouder, filters en gemalen koffie te halen, want het is voor mijn licht verhoogde LDH (van het cholesterol) beter als ik geen koffie meer drink uit onze bonenmaalkoffiezetmachine, want het inwendige metalen filter filtert niet de vetten uit de koffie. Over een half jaar wordt mijn bloed weer bekeken, en als de LDH nog steeds te hoog is moet ik hier ws pillen voor gaan slikken, en dat wil ik absoluut niet als ik het kan verhelpen. Ik dronk de laatste weken 4 tot hooguit zes kopjes koffie, maar vorig jaar en de jaren daarvoor kwam ik met gemak boven de tien kopjes! Oei. En van filterkoffie mag je wat cholesterol betreft onbeperkt aan de koffie hangen. Dus ook Senseo is oké. Nespresso cups helaas ook niet, ik meen dat je er hier hooguit twee per dag mag hebben als je geen verhoogde cholesterol waarden hebt.

Toen ik het kleine parkeerterreintje opreed waar iets van 20 auto’s kunnen staan viel het zwerfafval zodanig op,

dat ik na de gedane boodschappen mijn afvalkarretje uit de auto haalde en aan de slag ging. Niet normaal wat er lag, de foto hierboven is niks.
Niet alleen naast en achter de auto’s maar ook iets dieper in de bosjes lag zooi, de opgerolde en bijeengebonden kartonnen verpakking, lachgascylinders in een grote boodschappentas en een eindje verderop nog meer losse flessen met en zonder de dozen

Toen ik de flessen eerst bij de afvalbak zette om ze uit de weg te hebben, stak een bejaarde dame die er vlak naast stond berispend haar wijsvinger naar me uit. “Ho ho, dat mag dus niet hè mevrouw, uw afval hier zomaar neerzetten.”, en ze keek me heel streng aan. Ik legde uit wat ik aan het doen was en dat ik dat juist wel mocht doen, maar ze hield voet bij stuk, want ze kende toevallig iemand die dit echt voor de gemeente deed en die gebruikte speciale zakken met een plaatje er op. Pfff. Ik zei dat die zak er zo aan ging komen, maar dat de flessen niet bij het restafval mochten, “Oh, nou, dan is het goed hè. Excuses hoor, maar de mensen doen tegenwoordig maar raak,” zei ze en liep het winkelcentrum in, en ik ging verder met rapen. Na bijna een uur was ik klaar op dat kleine stukje, melding gedaan naar de gemeente en naar huis.

De filterkoffie zo met het handje opgeschonken smaakte heerlijk, gelukkig maar.

En daags na het bezoek van Sophie, Sam, Yvonne en Tim was ik zo moe en lusteloos, ik zat gewoon in te kakken na de koffie en had nergens zin in. En juist dan moet je “hup in beweging gaan”, zei Evelien. En dat deed ik dus ook, en ik ging voor de rust in de natuur bewust weer naar de Tolbergvijver.

Ik had zo vlak na het weekend veel meer afval verwacht van recreanten rond het bankje, maar dit viel reuze mee, maar verder op lag er genoeg en helemaal aan de overkant en kopse kant rechts kon ik mijn hart ophalen toen ik aan de oever van het water ging lopen. Dit deel ligt denk ik een meter lager dan het wandel gedeelte, dus het was flink klimmen en uitkijken, en vooral op het drooggevallen deel oppassen dat ik niet uitgleed of in de blubber zou wegzakken. Hier lagen heel veel flessen op en half onder de blubber, en ik gooide ze met een grote zwaai op het droge waar mijn karretje stond. Het opruimen werd gewaardeerd door voorbijgangers, ze werden gelukkig niet geraakt door rondvliegend afval.
Ik wist toen nog niet hoe ik de losse filmpjes kon bewerken en samenvoegen tot een filmpje; het is me later bij andere filmpjes wel gelukt maar als je me vraagt hoe ik dat voor elkaar kreeg kan ik het je niet meer vertellen, puur toeval 😂
Hier deel een van die ochtend, en hier bij overalzwerfafval nogmaals waar je ze allemaal ziet staan.

Toen ik klaar was langs het water en bij dit “strandje” omhoog was geklommen genoot ik van het uitzicht, kijkend naar links

En naar rechts

De afvalzak die ik de 2e sept had neergezet stond er nog, zo raar. (Ik herken de mijne van de foto die ik eerder had gemaakt) Ik had hier een melding van gemaakt omdat er een gascylinder bij lag, ze hebben de cylinder wel meegenomen maar niet de zak. En nu kregen ze een melding met deze foto

De opmerkzame kijker ziet kleurverschil in de zakken, de felblauwe zak komt van de rol die ik maanden geleden zelf had gekocht en waar ik lavendelsnoeiafval in had gedaan voor Suzanne, en die lag nog in mijn auto en ging als eerste aan mijn karretje.

Even in het hier en nu: ik ben vanmorgen naar de diëtiste geweest voor een informatief gesprek. Ik zat in de wachtkamer te wachten en zag op mijn horloge dat ze al tien minuten uitloop had, en kreeg toen een telefoontje van de diëtiste met de vraag waar ik was. Haha ik zat in het verkeerde gebouw, de POH had gezegd dat de diëtiste “hiernaast” zat en ik dacht dat ze de kamer naast die van haar bedoelde, maar het bleek dus “het gebouw hiernaast” te zijn. De diëtiste moest ook lachen en zei dat ik niet de eerste was die dit zo had begrepen. Ik stond met een minuut al in het juiste gebouw.

Na wat administratieve zaken te hebben doorgenomen met me over verzekering en zo, wilde ze mijn eetdagboek die ik moest meenemen van de afgelopen drie dagen bekijken, en ze was heel tevreden over wat ik at en dronk, alleen moet ik tussen de maaltijden door en helemaal vlak voor of tijdens activiteiten koolhydraten nuttigen, “neem een boterham met pindakaas, en neem een banaan mee, of zelfs een vruchtensapje”. En ‘s avonds matigen, dan juist liever geen koolhydraten, maar een worteltje, kersentomaatje of ongezouten noten. Dit alles om mijn nuchtere bloedsuiker (tussen 7 en 9) wat lager te krijgen.
We komen er wel.

Vaenw 2 en een olifantje

Ruim twee jaar geleden maakte ik het olifant truitje af die vele vele jaren in een zakje in mijn kast lag, inclusief patroon en wol. Mooi voor Sophie, en gelukkig had ik niet het kleinste maatje gebreid dus kon ze het gelijk dragen.

Ik blogde hier ook over, en kreeg sindsdien verzoeken van dames of ik het patroon wilde delen. Het komt uit een Ariadne van 1981, na 45 jaar is het denk ik wel veilig dat ik het deel, mocht dit niet zo zijn dan haal ik de foto’s van het patroon gelijk weer uit mijn album, zie alhier) en veel dames hadden dit al voor hun eigen kinderen gebreid en zaten nu met kleinkinderen voor wie ze het wilden breien.
Zo ook Catharina uit Nijmegen, en afgelopen week verraste ze me met een lieve e-mail met deze foto’s van haar olifant pakje, wat had ze dit snel gedaan en wat een geweldige kleuren heeft ze gebruikt 😍
1000019682
Dit is de achterkant
1000019681
Ik kreeg toestemming van Catharina om de foto’s te plaatsen, inclusief haar naam, en gluurde even op haar website (die ik als een soort van watermerk op de foto’s heb geplaatst) wat heeft ze een mooi beroep, en een zang atelier, heerlijk.

Gistermorgen zat ik net uit bed gekomen in mijn blootje op de wc op mijn telefoon te kijken naar een net binnengekomen foto van Sam, twee maanden oud, wangetjes om zoenen zo zacht
04bc840b-2e69-4762-a1e7-798db1513714
Ik had de foto net een hartje gegeven, toen mijn telefoon een tel later afging. Mijn zoon, vader van Sam. En ipv dat ik de oproep wegdrukte nam ik op, en het bleek een video call te zijn, Tim met Sam op zijn arm in beeld. Ik wist niet hoe snel ik de camera omhoog moest richten, het beeld toonde nu blote schouders en een slaperig hoofd met haren standje woest, maar ik voelde me behoorlijk opgelaten zo op de wc zittend, dus zei ik -ook dat nog- dat ik op de wc zat en hem zo zou terug bellen. Oh boy. Mijn excuus was dat ik net uit bed was, ik had me verslapen. We konden er gelukkig om lachen toen ik even later met een shirt aan en platter gedrukt haar in mijn naaikamer hem terug belde. Ik heb toen nog een half uur genoten van een wakkere Sam in beeld, Sophie was op de opvang, anders had ik dat lieve snoetje ook gezien.

Vorige week was Ellie op bezoek, samen handwerken en bijpraten

Ik ben begonnen met hoofdstuk zes uit het patroonboek Trade winds, en moest eigenlijk de drie lapjes aan elkaar genaaid vervolgens rechts tegen het eerdere deel met de octopus naaien, maar ik ben eigenwijs.

Je moet voor het appliqueren en borduren van al die rondjes je werk zo vaak draaien dat ik dit liever pas deed nadat ik het meeste werk hiervan af had.
Zo ongeveer komt het, ik zet de vissen die over de naad gaan nog niet vast, maar wilde even laten zien hoe groot de walvis is

De blauwe golfjes applicatie

heb ik eerst op freeserpaper gestreken, en van de heuvels de bolle randjes met rijgdraad naar elkaar getrokken over de rondingen van het papier, en toen na het inspuiten met stijfselspray gefixeerd met de hete strijkbout. De dalen had ik al ingeknipt, toen weer natgemaakt en met mijn vinger over het papier getrokken, gevolgd door de hete bout. En dit alles heb ik met kleine steekjes op de blauwe ondergrond geappliqueerd.

Ik moest allemaal oogjes voor de visjes knippen uit zwarte vilt, en drukte de cirkeltjes er op door de rand van het schroefgedeelte van de balpen die precies de juiste maat had met de witte was van de Panda pencil in te wrijven. Ja, lees maar gerust nog een keer, die zin klopt echt wel

Voor de visueel ingestelde lezers:

En dat drukte ik al draaiend op de zwarte vilt, et voila

En toen kon het leukste deel beginnen, het borduren 😊

De lange tentakels van de roze kwalletjes moet ik nog doen, zag ik later.

De boogjes waren een hele klus, en ik maakte me het nog zwaarder door de rijtjes veel dichter op elkaar te zetten dan het origineel. Maar ik begon goed. Ik gebruik bij gebrek aan de opgegeven garens iets uit mijn eigen stash.

Hier werd ik te fanatiek

En zie je die lange gele draden rechts op de achterkant? Ik was net klaar met de pufferfish toen ik op de achterkant zag dat er een grote lus met een knoop en nog een lus in de gele draad zat, ik had geen zin om het door te knippen en weg te werken, dus heb ik de lus achter het werk strak getrokken en vastgenaaid.
Jon vond het niet erg als ik doorborduurde, zolang ik maar bleef zitten

Dit visje heeft me drie dagen gekost, maar dan heb je ook wel wat hè.

En zover ben ik nu, links zie je de losse onderdelen die er nog op moeten, walvis, blaadjes, dolfijn en een paar visjes

Morgen weer een nieuwe week 😱 de tijd vliegt.

Vaenw

Vroeger (eind ‘90- begin jaren 2000) zat ik bij een Yahoo quiltgroep, en veel “gesprekken” hadden als onderwerp de titel Vaenw: van alles en nog wat. Het begon over iets quilterigs, maar dan kwam er een recept, of een leuke tip van een uitverkoop of een vraag over een naaimachine. Ik moet bekennen dat mijn berichtjes een hoog vaenw gehalte hadden. Wat een intro om de titel van dit blogje te verklaren.

Het is wennen zonder Sherlock, Fay zoekt gezelschap bij Jon maar hij is niet zo’n knuffelaar, de paar likjes op zijn kopje vlak voor etenstijd of als ze hem net weer ziet tolereert hij, maar ze hoeft echt geen likje terug verwachten. Ze is huiselijker geworden, minder schrikachtig, hoewel als de voordeurbel gaat, (of op tv) dan schiet ze of onder de bank of ze sprint naar boven. Maar als ze ontspannen is komt ze op de poef naast me liggen en laat ze zich heerlijk aaien.

Ze mag sinds drie dagen weer naar buiten, dat vond ik heel spannend, maar gelukkig komt ze regelmatig naar binnen, lang leve het warmere weer waardoor de plank met kattenopening weer in de schuifpui kan staan. Ze zoekt Sherlock nog wel steeds, en vandaar dat ze ook regelmatig even binnen komt om te kijken of hij misschien in de keuken is, of in de hoek op het kussentje bij het raam. Zoveel miauwen als ze de eerste week na het overlijden van Sherlock deed, doet ze gelukkig niet meer, ook Jon niet. Gisteren en vandaag lag ze bij Sherlock’s graf, dit was hun favoriete plekje om door het zand te rollen en aan de catnip te knabbelen, dus logisch dat ze hier ging liggen.

Jon steekt ook geregeld nog zijn kopje onder de bank, “nee, daar ligt hij ook niet.” Ik moest hem de eerste dagen weer terug op een hele tablet prednicortone (5mg) zetten, omdat hij van stress zich weer overvloedig ging likken. Na een paar dagen zette ik hem op een halve tablet en sinds gisteren zit hij weer terug op een kwart tabletje. Dit is voor hem een veilige dosering, aldus de dierenarts. Tot nu toe gaat het goed. Ik zag ze vanmiddag alweer heel hard rennen en gek doen in de tuin, een vlieg achterna (denk ik, want ik zag niks vliegen) en even later zat Fay achter een geel vlindertje aan die ze gelukkig niet te pakken kreeg.

Afgelopen zaterdag kwamen Yvonne, Tim, Sophie en Sam op bezoek. Sophie wilde gelijk naar buiten kijken waar Sherlock lag begraven, ze zat op Tim’s arm heel serieus naar het poezenbeeldje te kijken waaronder hij diep in de grond lag. Ze vond het wel een mooi poezenbeeldje en toen wees Tim alle poezenbeelden aan in de tuin, bij elk beeldje ligt een poes begraven, zei hij. Ze is hier niet meer op terug gekomen, maar ik verwacht dat dit de volgende keer als ze buiten speelt bij ons wel ter sprake gaat komen. Zoiets heeft tijd nodig

Op de wc vroeg ze als altijd waarom “dat” kapot was, wijzend op een afdekplaatje dat ooit deel uitmaakte van een -voor manlief vreselijk in de weg zittende- wc-rol houder, tot ik hem twee jaar geleden had afgezaagd toen ik hem niet op een minder destructieve manier kon verwijderen. Dus dat zei ik tegen Sophie, “het zat voor opa vreselijk in de weg en toen heb ik hem afgezaagd “, waarop Sophie reageerde met : “En toen ging opa dood”, en na een korte pauze: “en Sherlock ook.”

Toen ik bezig was in de keuken kwam Sophie helpen met tomaatjes snijden voor de pasta, heerlijk kindje 🥰.
097b67bf-77bc-455e-b195-d8835cebb7fd
Ze wilde haar handjes afvegen aan haar shirt, en ik deed snel een grote theedoek om haar buikje en zette het met een klemmetje vast op haar rug. Ze was hier heel blij mee, “Nou ben ik als een bakker”, zei ze vrolijk omlaag kijkend. Ik zal dus een schortje voor haar moeten maken voor de volgende keer dat ze komt, no pressure.
Sam doet het goed, echt een heerlijke knuffelbaby waar ik geen genoeg van krijg, zo lief en zacht en nu begint hij ook al een beetje contact te zoeken en te lachen, zo schattig.

De hele zondag had ik nodig om bij te komen van alle prikkels, ik had nog een paar afleveringen van Grey’s anatomy tegoed die ik nog niet gezien had en zat de hele middag lui te wezen, en breidde die avond ook nog verder aan de kip. De dagen er na kreeg de kip een snavel

ogen en een kam en wattle -ik kan niet op de Nederlandse naam komen- die ik haakte ipv breide.

Het haakgedeelte deed ik volgens de YouTube uitleg alhier

en toen kon ik de kip deels sluiten en vullen.

Het is een dikke kip geworden, tante Bollebob,

en nu zitten er twee kippen op tafel,

en soms ook een kat.

Toen ik vorige week hoorde dat de temperaturen snel omhoog zouden gaan ging ik aan de slag in de voortuin van Suzanne en Ferry; de drie Portugese laurier bomen waren in iets van acht jaar niet meer gesnoeid en waren veel te groot geworden. Dankzij de accu snoeischaar was het een lekker werkje, maandag was op twee uur tijd de eerste boom gedaan, een polsdikke meterslange tak die recht omhoog groeide moest ik met de handzaag verwijderen, Suzanne kwam halverwege helpen met opruimen, en na afloop was het gezellig koffie drinken en bijpraten.

Vier dagen later snoeide ik nummer twee

En dinsdagochtend moest boom nummer drie eraan geloven, de aller rechtse tak was vuistdik en kostte me wel wat meer moeite.
9D46B5AB-7A55-4C96-A64D-12E964C173F0
Elke boom eenmaal in kleine stukken geknipt vulde ongeveer drie grote blauwe zakken, dinsdagmorgen had ik na het afscheuren van de derde zak de rol even op de auto boven de achterklep gelegd, mezelf toesprekend dat ik deze niet moest vergeten in de auto te leggen als ik klaar was.

Ik laadde drie volle zakken in de auto en ging snel naar huis om te lunchen en even bij te komen voordat ik weer in actie moest komen bij de fitness halverwege de middag.

Van de fitness af op weg naar huis rijdend pikte ik nog alle dikke takken op uit de tuin bij Suus, nog even een foto maken voor vertrek,

en zag toen ik over de President Kennedylaan naar huis reed blauw plastic aan de kant van de weg liggen. Op dat moment wist ik wat ik drie uur eerder was vergeten te doen, en dus van de auto af was gevallen. Ik keerde om en parkeerde de auto in een parkeervak tegenover waar de plastic zakkenrol lag; het was heel druk op de weg met auto’s, fatbikes, fietsers en voetgangers. Het oversteken was als met inspringen bij touwtjespringen, sprintje heen, rol oprapen en sprintje terug, en ik was blij heelhuids terug in de auto te zitten zonder dat de deur eraf gereden was, geen mens die even het gas los liet. Nee, het leek wel alsof ze voor de extra punten gingen.

Het verbaasde me dat die rol met nog iets van vier zakken gewoon de ruimte en tijd had gekregen om gedeeltelijk uit te rollen en lekker te liggen flapperen op die drukke weg, naast het fietspad en voetpad. Niemand die even de moeite nam om het even op te rapen, heel bizar.

Komen we bij het volgende onderwerp waar ik me al jaren bijzonder aan erger: zwerfafval. Ik bereikte het punt dat ik me actief wil gaan inzetten om hier wat aan te doen, toen ik voor het snoeien van de eerste boom een vogelnestje ontdekte waarbij een deel van het oude nestmateriaal uit allemaal stukjes plastic bestond, vreselijk! Ik had dit op tv gezien bij nesten van uilen, maar als je het dan ook met eigen ogen ziet is dit heel confronterend.

Ik zag toevallig op de nextdoor app dat een buurtbewoner een oproep deed wie samen met hem mee wilde doen met de landelijke opschoondag in de wijk, ik meen voor een uurtje of twee klik hier op 21 maart, voor scholen en verenigingen is dit op de 20e. Ik heb me hier ook opgegeven op advies van die buurtbewoner, zodat we een extra ophaalpunt kregen, want de zakken (die je van de gemeente krijgt, samen met een paar handschoenen) kunnen behoorlijk doorwegen als je er een eind mee moet lopen.

Kom ik aan bij het volgende punt, lang iets zwaars vast moeten houden is niet goed voor lijf en leden (pols en rug in mijn geval), dus heb ik me gisteren als vrijwilliger (zwerfafval opruimen) opgegeven bij de gemeente, en dan krijg je een afvalzakhouder-op-wielen, een grijpstok en speciale afvalzakken (en ik meen ook zo’n reflectie hesje). Als vrijwilliger heb je geen verplichtingen, gewoon opruimen wanneer het gaat, en dat spreekt me wel aan. Hopelijk reageert de gemeente snel en komen de spullen nog voor de 21e.

Op de tai-chi les gisteren zei een vrouw dat men beter de rotzooimakers kon aanpakken dan de rotzooi van hun op te ruimen, maar daar moet je zo mee oppassen. In het gunstigste geval krijg je een grote bek en een bedreiging naar je hoofd geslingerd als je er iets van zegt.

Ik zag op YouTube een gast die ook zwerfafval opruimt, en die heeft zo’n go-pro camera op zijn borst waarmee hij alles filmt. En foetert als het ding weer niet heeft opgenomen omdat de accu leeg was. Hij zei dat het preventief werkte bij gasten die hij tegenkwam, wetend dat ze gefilmd werken maakte dat ze zich beter gedroegen. Jemig.

En toen waren daar ook nog de vissen waar ik me op kon focussen, maar dit blogje is al zo lang dat ik dit in een vaenw deel 2 blog ga stoppen. Hier een teaser.

Nou ja zeg

Woensdag werd manlief overgeplaatst naar het ETZ voor een korte en relatief eenvoudige maar noodzakelijke operatie, in de hoop dat hiermee de grootste trigger voor de insulten weg wordt genomen. Hij stond op de spoedlijst met code C maar als er een code A of B werd binnengebracht dan kregen deze patiënten uiteraard voorrang, en aangezien het een neurologisch traumacentrum is, was hij pas donderdagavond laat aan de beurt. Vlak voor middernacht appte hij dat het achter de rug was. De operatie was goed en vlot verlopen, en de volgende dag (gisteren dus) stond de fysio alweer aan zijn bed en moest hij na wat tests en oefeningen gedaan te hebben een stukje lopen. Het revalideren kan weer beginnen, conditie is net als vertrouwen, het gaat te paard als je er een paar weken niet aan hebt kunnen werken, en het komt te voet.

De autoritjes naar Tilburg zijn zelden file vrij, het parkeren bij het ETZ was afgelopen dagen een ramp, en de afdeling ligt ook nog eens helemaal achteraan in het ziekenhuis, ik loop heel wat af, kom vaak al op mijn wenkbrauwen aan, en dan is het wel fijn om even wat te eten en drinken voordat ik de rit naar huis begin.
668242FD-38AE-45E1-8A59-93ED98E31FB5
Ik sloeg donderdag dan ook een dag over om even bij te tanken, voor manlief werd goed gezorgd (ze zouden me bellen als hij naar de ok zou gaan), Evelien was aan het werk, en eindelijk kon ik naar de pedicure die ik eind juni had moeten afzeggen. Met veel meer ruimte in mijn schoenen en een pijnvrije grote teen (tunnelnagel waarop weer een beugeltje is gezet) schoof ik aan bij Ellie, die voor de lunch lekker dikke tosti’s maakte, en thee zette, heel veel thee. En uiteraard verzorgde Noedel de schootverwarming

Na een tijdje breien stopte ik het weg, ik moest beginnen aan de hals afkanting en kon mijn hoofd hier niet goed bijhouden, dus borduurde ik wat meer bloemen op de bijenkorf, nu nog de bijtjes erop vastzetten, deels dichtnaaien en vullen maar.

Helemaal bijgetankt (letterlijk en figuurlijk) ging ik eind van de middag naar huis. Jon hielp met de stof op zijn plek te houden, dat spul pluist als een gek als het beweegt. Het moet een simpele mouwloze vest worden voor mij, een bodywarmer. Helaas had ik te weinig om er ook een kraag uit te kunnen halen, dus heb ik gisteren nog een stuk gehaald, ik heb genoeg over voor een dekentje of kussentje voor de katten om op tafel te leggen, want ze knippen vanaf 50 cm.

To be continued