Categoriearchief: Tuin

Aanpakken, opruimen en doorpakken

De laatste week van juli was er eentje van aanpakken, doorpakken, afmaken, uitpuffen en bijkomen in afwachting op de logeerpartij van mijn twee boefjes.

Ga er maar even goed voor zitten, want dit blogje is weer een roman geworden . 🥴

Eerst gaan we afvalrapen, ik kreeg op Facebook een reactie op mijn blogje dat er bij de Tolbergvijver ook vreselijk veel afval ligt. En toen dacht ik: waarom in een andere wijk opruimen als het in mijn eigen wijk ook nodig is? Er werd na een heerlijke koele nacht en dito ochtend regen voorspeld voor het eind van de ochtend, dus besloot ik met de auto te gaan zodat ik niet puitnat naar huis moest lopen. Dit was mijn route toen ik moest stoppen na bijna twee uur rapen, en even schuilen voor een buitje.

Er zaten twee mannen (30er en 50er) op stoeltjes bij het water naar hun dobbers te staren, en ik raapte eerst alles op wat aan die kant lag, gewaaid of gewoon op de grond gegooid. Nee, dat deden zij niet, de peuken negerend die als een waaier rond hun stoelen lagen. Ik raapte ze zonder commentaar te geven op, ze hadden de boodschap zo ook wel door, en anders jammer dan. Een kapotte klapstoel vlak bij de stijger was niet van hun, die lag er al even, dus sleepte ik deze naar het betonnen bankje aan het begin van de parkeerplaats, alwaar ik dit aantrof (ook er onder en er achter) plus enkele kapotte flesjes. Dit was de eerste keer dat ik een wegwerpbarbecue zag, het “wegwerp” gedeelte wordt hier wel erg letterlijk opgevat.

En bij elke boomstam lag zooi, al dan niet in zakken.

Veel beter zo, al die zwart geblakerde plekken op het gras is waar er vuurtjes of bbq’s worden gestookt. En achter de achterste boomstam was er ook een ballon feestje geweest, de cylinder lag in het gras er achter en de zwarte ballonnen lagen in een straal van minstens 5 meter rond de stam. .

Een wandelaar met hond wist me te vertellen dat er nog veel meer afval aan de overkant van de vijver lag, van recreanten die hier picknicken en resten van barbecue’s. Ik besloot die kant op te lopen, maar werd vrijwel vanaf het begin na die boomstammen al opgehouden door de enorme hoeveelheid vieze tissues, wet wipes en condooms, links in en langs de bossage. Getverderrie. Ze hebben echt geen gene, want onder een boom vlak naast het pad lag het werkelijk bezaaid met condooms en condoomverpakkingen. En ter afwisseling ook overal van die wegwerp bbq-schalen met kolen en al, en vlees verpakkingen, lege blikken doperwten en mais. Waarom mee terug naar huis nemen als je het ook ongestraft kan achterlaten?

Uiteindelijk geraakte ik aan de overkant van de vijver; kijk, hier hadden ze wel begrepen dat opruimen een schone zaak was, beetje jammer dat ze het niet mee naar huis hadden genomen. Je ziet de geparkeerde auto’s (en de mijne) in de verte staan.

De grijze zak paste nog net in mijn afvalzak, en teruglopend raapte ik nog plastic spul op die ik over het hoofd had gezien; de blik en het licht vallen er dan van de andere kant op, “Hé, daar ligt nog meer afval!”
Ik zette de afvalzak bij de klapstoel, samen met de grote lachgascylinder die ik in het hoge gras had gevonden en maakte een nieuwe zak vast op het karretje. Op naar het volgende stukje, want verderop zag ik weer wat; zooi op dat in het parkgedeelte op het gras paralel van de weg (niet de berm) lag, allemaal weggewaaide vlees verpakkingen, de geur die uit mijn afvalzak kwam was eetlustbedervend, zachtjes uitgedrukt.

Toen viel mijn oog op veel afval in de droog gevallen sloot, oh boy, de sloot in komen (zonder afvalzak maar met grijper) was een kwestie van staand voorzichtig de zwaartekracht zijn werk laten doen, ik zou later wel zien hoe ik er weer uit zou komen. Desnoods kon ik de vissers om hulp roepen, met mijn hoofd boven de sloot uitstekend zwaaiend met de grijpstok 🤣

Ik gooide alle afval op het gras naast de sloot om later op te kunnen rapen, maar kwam na een meter lopen en bramentakken ontwijkend een plastic tas tegen waar ik de rest van de rit al het kleine spul in kwijt kon. De glazen flessen en blikjes gooide ik wel op de kant, en toen ik aan het einde van de sloot was aangekomen was de plastic tas propvol en gooide ik deze op de kant en kon ik zonder glijpartijen op handen en knieën uit de sloot klimmen. 💪🏼 dit moet een gek gezicht zijn geweest 🤭 Schone sloot, volle blauwe zak. Berichtje naar de BBapp, want hier was geen afvalbak.

Een wandelaar die net een rondje vijver had gelopen bedankte me, en zei dat er verderop nog meer lag. Hij dacht dat ik door de gemeente was gestuurd, en toen ik uitlegde dat ik dit voor de lol deed keek hij me lachend aan. Hij had hier de gemeente al meerdere keren over gebeld maar hij merkte niks van verbetering. Ik zei dat ik binnenkort de rest van het rondje zou opruimen, maar dat ik het nu na twee uur welletjes vond, en pakte mijn spullen op.

Waar ook de parkeerplaats eerst vol lag met troep was het een verademing om het zo te zien, voor zolang het duurde.

De zilver/grijze auto naast de mijne was net aan komen rijden toen ik naar mijn auto liep, en er stapten drie mooie mannen (30ers) uit die met tassen en zakken vol aanstalten maakten om er een feestje van te gaan maken, gezien de wegwerp bbq en koeltassen die ze uit de kofferbak haalden. Ik vroeg als stille hint of ze genoeg afvalzakken hadden om het afval mee terug te nemen, want ik was net klaar met opruimen, wijzend naar de blauwe zakken bij het bankje, en hield een lege zak omhoog. Ze spraken geen Nederlands, Engels? Er werd geknikt dus herhaalde ik mijn vraag, wat weer in een andere taal tegen de andere twee mannen werd omgezet. In heel gebrekkig Engels antwoorde hij grijzend dat ze het zouden opruimen, en hij hield een afvalzak op. Een mens kan alleen maar hopen. Ik wenste ze een hele fijne dag en ging naar huis.

Eind van die middag besloot ik de kwijlbandana’s af te maken die ik al had geknipt uit restjes tricot en dunne stretch badstof, aan twee kanten te dragen.

Met dit drukknoopsysteem dat aan de meter(of halve meter?) had gekocht op de weekmarkt bij van der Wijst, of zoals wij zeggen: bij Pimmetje

De volgende ochtend besloot ik de rest van de tolbergvijver aan te pakken

Daar waar ik de vorige dag was omgekeerd zag ik nu iets wit, een tent of zo? Het waren twee mensen, eentje lag te slapen en de andere zat te lezen. Een visser die me zag rapen – want er lag toch weer nieuw zooi naast de parkeerplaats- liep naar me toe om een praatje te maken. Waarom ik dit werk deed. “Wat ik denk dat het vissen voor U doet, doet afvalrapen voor mij,” zei ik, waarop hij lachend zei dat het dan wel een heel erg leuke bezigheid was.

Op weg naar de overkant kwam ik enkele stille getuigen van een ruige avond/nacht tegen, en pas bij de knotwilgen aangekomen vond ik de eerste bbq’s, eentje keurig met alle verpakkingen opgestapeld en de anderen verspreid tot aan het water, leeg gekiept, bierflesjes all over the place en de dopjes in de grond getrapt. Helaas ook hier enkele kapotte flessen die ik volgens mij tot de laatste scherf heb kunnen verwijderen.

De jongen met de witte T-shirt aan liep op mijn vraag -eerst in het Nederlands en toen bij het zien van zijn vragende blik in het Engels- of ze afval hadden voor in mijn zak. Hij pakte een opgerolde volgestopte shirt op en stopte deze in de blauwe afvalzak, bizar dat de shirt ook weg moest.

Niets vragen, alleen maar bedanken en een fijne dag toewensend liep ik verder, want er lag veel. Tot vieze kapotte kleren, een plaid, en zelfs een spatbord en de kettingkast van een fiets.
Aan de kopse kant van de vijver was bestrating met een afvalbak aan het begin en eind van het pad, en bebouwing; een groot hek schermde de tuin rond het luxe huis bij het spoor af, deze mensen zullen vast veel last hebben van alle “recreanten”.
Zie rechts op deze kaart. En de rode kruisjes zijn de enige afvalbakken op het hele terrein.

Ik zette mijn eerste zak neer bij het onderste rode kruisje, bond een andere zak aan mijn karretje en liep verder om de tweede zak ook helemaal te vullen, ik liep tot voorbij de parking en over de weg tot aan de bomenrij, bijna aan de afslag rechts richting het spoor.

In de bermen en ondiepe sloten lag genoeg om een zak te vullen, ik kon alles pakken zonder de sloot in te moeten gaan; de lachgascylinder van de vorige dag die niet was opgehaald (maar de zakken en klapstoel wel) zette ik samen met zak nummer twee naast de andere zak neer.

Toch weer twee uur zoet geweest!

Mijn grijper heeft nieuwe grijpzooltjes nodig, ik had geen grip meer op bierfles dopjes en zware flessen.

Na mijn melding naar de afval coach werd er de volgende dag een nieuwe grijper afgeleverd. Jammer dat de zooltjes niet vervangen kunnen worden, want de rest van de grijper is nog goed. Ik had ook vermeld over de klachten van omwonenden over de overlast en vervuiling van recreanten, en hij appte later terug dat de handhaving en politie op de hoogte is.

En dan zou je toch denken dat ik het voor de rest van de dag rustig aan zou doen he, maar de combinatie van bewolking -en daardoor niet idioot warm- en de uitgebloeide lavendelhaag zette me weer aan het werk.
Normaal snoei ik alleen de top er af, maar het was zo verhout aan het raken maar wel met jonge groei aan de basis, dat ik besloot ze helemaal terug te snoeien.

Het zag er niet uit aan de kant van de Japanse kers, te droog, te weinig voeding in de grond en te weinig licht? We zien wel hoe het er over een maand of twee uitziet.

Verderop stonden de planten er beter bij, maar ook hier ging de schaar er diep in.

Jon en Fay liepen de hele tijd vlak achter of naast me, maar toen het zonnetje door de wolken brak zochten ze koelere plekjes op. Vanaf de straat zag ik ze niet, pas toen ik over het muurtje stapte en dichterbij kwam, ontdekte ik hun ligplekjes, en zo te zien aan het platgelegen gras zijn dit favoriete plekjes.

Goed kijken, die zwarte vlek is Jon

Binnenkort moet ik ook hier even aan de slag met de snoeischaar, en ook gewoon gras uittrekken, het is een woeste boel.
Ik begon mijn rug wel te voelen toen ik bijna klaar was, nog even doorpakken. Daarna alles gevoed met mestkorrels, ik had alleen nog mest voor de groentetuin maar dat zal toch niet veel uitmaken, lavendel wordt ook gegeten. De grond kreeg nog een flinke plens water, en nu maar hopen op een mooie frisse mini haag.

Diezelfde avond maakte ik een begin aan het opruimen van mijn naaikamer zodat ik hier het bedje van Sam kon zetten. Jon was me kwijt en had al luid miauwend enkele knuffels naar de voordeur gebracht, het was al bijna zeven uur en hij had honger.

Dat was voor mij het signaal om te stoppen, eten klaar te maken voor mij en de katten (Evelien had een late dienst) en te chillen.

De volgende dag kwam de naaikamer af en zat ik verduisteringsgordijnen op maat te maken, de eerste klaar

Plek genoeg om tegen de muur het bedje neer te zetten

En hier de tweede, ojee, niet goed opgelet en niet ver genoeg ingekort, en het verschil is niet zo weinig ook 🫣 hoe is dat mogelijk? 🤔 en wat doet die kier bovenaan, de haakjes had ik lager moeten zetten. Maar ik heb het zo gelaten, dit komt misschien nog wel goed en anders niet. Ik heb aan de kortere deel onderaan gewoon een stukje aangezet zodat het minder opvalt. En zoals Suzanne zei: “Het zal voor Sam niets uitmaken”.

De rest van de dag chillen, mooi boek in een adem uitgelezen

En Jon was ook happy, dikke geeuw toen ik deze foto maakte

Ik had van Suzanne twee kleine stukjes reststof gekregen waar ik nog een kwijlslabbetje uit kon halen,

alleen de s valt weg,

maar ook hier kom ik wel overheen. We hadden net bij the great British Sewing bee de opdracht “pattern matching” gezien, als quilter heb je dit al in de vingers zitten hè. Toch een beetje jammer van die s. 😉

de achterkant laat de hele zachte, soepel en goed absorberende badstof zien. En ik heb nog veel van deze stof, leuk voor een shirtje.

Het volgende blogje gaat over de logeerpartij, en wie weet wat nog meer. Nee, geen afvalrapen, het was veel te warm hiervoor.

Gekke dingen

Oké, nog een laatste update over mijn geschonden aangezicht, en dan houd ik er over op. Moet ik toch gelijk (alweer) aan het liedje van Brigitte Kaandorp denken 😂, Zwaar leven
De steri-strip is van mijn neus, de assistent van de huisarts heeft het op de laatste werkdag voordat ze met vakantie gingen bekeken en niks verontrustends geconstateerd, ik zou er nog wel een tijdje gekleurd opstaan. Ik vind het er nu al gezellig uitzien, mooi geel is niet lelijk, en met enkele korsten die ~~er na zachtjes peuteren~~ vanzelf loslieten ben ik een kwartje meer waard.

De ragtimequilt waar Sam buiten op had gelegen en waar hij wat op had gespuugd lag vrijdag fris gewassen te drogen op de buitentafel (hier een foto toen ik hem net af had) , hij was te zwaar om aan de lijn te hangen en ik vond het zonde om energie te verspillen met de wasdroger als je het buiten gratis kan doen. Helaas was hij heel hard geworden dus besloot ik hem met een natte handdoek even in de droger op het opfrisprogramma te draaien om het zo wat zachter te krijgen.

E7997FF4-A70A-4CEA-8540-800CADDD960B

Als ik een tijdje later wat geks ruik en achter mijn neus aanlopend de deur van de bijkeuken open, schrik ik me rot. Er hangt een hele zware nare schroeilucht. Ik zie geen rook en het lampje van de wasdroger staat al uit maar toch trek ik de stekker er uit, doe de deur van de bijkeuken weer dicht, en als ik de stoppenkast open zie ik dat de groep van de wasdroger er uit is geklapt. Zonder deze beveiliging had de bijkeuken in de fik kunnen staan😱 Niet teveel aan denken, het is gelukkig goed afgelopen.
Een kwartier later zet ik de schakelaar weer om en was opgelucht dat hij niet weer terug uitklapt.

Ik had eigenlijk geen idee wanneer ik de wasdroger had gekocht, ik gokte 2012 zoiets, en pakte de bak die op de wasdroger stond waarin oa de handleiding zat, en ook de aankoop bon met garantie, die ondertussen wel is verlopen. Gekocht in 2010 voor -schrik niet- €1599,- voor een Miele warmtepompdroger, dat was toen het nieuwste snufje. Niet dat ik voor nieuwste snufjes ga hoor, ik koop pas iets nieuws als ik het echt nodig heb, als er iets onherstelbaar kapot is of te onveilig is om te repareren, zoals nu deze wasdroger.

En ja, na goed overwegen wil ik toch weer een nieuwe (en goedkopere) warmtepompwasdroger hebben voor mijn kookwas, quilts en dekbedden. Met droog weer gaat alles buiten aan de lijn, en met nat weer kan alles boven aan het wasrek, maar dan droog ik de handdoeken wel in de wasdroger; we hebben het hier over een keer per week en dan gun ik me wel die luxe. Op het gemakje research doen, het heeft geen haast.

De stoffen aan de lijn zijn van Evelien, zaterdag gekocht om kleren van te maken voor Sophie en Sam, die donderdag al een hele stapel hadden gekregen; nu haar diploma binnen is heeft ze meer tijd om te naaien.

Zaterdag was het een verademing met 22°C, zo heerlijk afgekoeld buiten, en een beetje al binnen, zo mag het blijven tot eind oktober ☺️
Ik had wat klein snoeiwerk van afgestorven voorjaarsbloeiers en doorgeschoten kamperfoeliestruiken om naar de container te brengen en liep heel goed oplettend over het beruchte pad langs de druif, waarom struikelde ik over die ene steen, ik liep hier zo vaak.

Maar toen vielen de overhangende takken van de druif op aan de ene kant en de uitgedijde klimop aan de andere kant van het pad, net als een paar stappen verder de taxus heg en beukenhaag. Ik denk dat ik meer bezig was met me een weg te banen door deze jungle dan op de grond te letten; ik pakte de heggeschaar, handschoenen aan en een mat op de grond, en begon aan het eerste stukje bij de poort met knippen. Als dit niet goed ging met mijn linker hand, dan stopte ik wel. Maar het ging goed

en 2,5 uur later was ik helemaal klaar, bezweet en met klimop blaadjes tot in mijn bh. Het was een stoffige bezigheid, klimop snoeien, en ik nieste me suf, maar gelukkig stond er een frisse wind dus viel het reuze mee.

Opgeruimd en al! De lichte streep naast de schutting is tot waarover de klimop groeide. Die kleine pruik van klimop achteraan naast het schuurtje heb ik express laten zitten voor de vele nachtvlinders die tijdens het snoeien wegvlogen om zich vervolgens hier te verstoppen.

Toen ik later vanuit de garage naar het schuurtje liep, voelde het zo heerlijk ruim en ook weer veilig. Aan het eind van de winter zal ik hem nog wat korter langs de schutting snoeien

Zondagochtend was een lekkere relaxte dag, ik voelde het snoeiwerk wel een beetje in mijn hand, maar het weerhield me niet om na het avondeten te gaan rapen. “Als het niet gaat ben ik gelijk weer terug,” zei ik tegen Evelien. Ik besloot naar het parkeerplaats te gaan bij Visdonk Lodge bij het bos, long time no see.
Wat een vreselijke bende weer, zie deze korte video van een klein stukje langs het bos
Ik zal de volgende keer iets minder snel zijwaarts bewegen tijdens het filmen, maar ik hoorde iemand lopen achter de struiken in het bos en wilde mijn telefoon snel opbergen.

Een kwartier later was ik klaar met dit stukje, heerlijk zo schoon. Alleen lagen er nog wel veel peuken, hier had ik geen tijd voor, deze oprapen kost me zeker een half uur extra.

Daar doe ik het voor!

Een jongeman die al zeker een kwartier met draaiende motor in zijn auto zat opende zijn raam toen ik langs liep, en vroeg (halverwege zijn zin plots bezorgd kijkend toen hij mijn blauwe ogen zag) of hij z’n auto misschien moest verzetten zodat ik ook daar kon rapen. Ik zei dat dit niet hoefde, zo op het zicht (ik had van een afstand al onder de auto kunnen kijken) lag er amper wat, dat kwam de volgende keer wel, en ik bedankte hem.

Hij vroeg de ondertussen vaste vraag van recreanten: waarom er niet meer afvalbakken hier stonden, want dat zou schelen in troep op de grond. Ik antwoordde dat dit slechts deels het probleem was, het ander probleem was dat mensen het blijkbaar normaal vinden om afval op de grond te gooien bij gebrek aan afvalbakken.
Zo had hij het nog niet bekeken. Hij draaide zijn raam weer dicht en ik raapte verder.
Het was bijna negen uur toen ik aan het laatste stukje voorbij het restaurant nog wat opraapte, en de laatste gasten van het restaurant namen luidruchtig afscheid van elkaar, een aantal dames op de fiets reed gierend van de lach weg nadat ze bijna tegen elkaar aan waren gebotst.

Ik bracht de zak en cylinder naar het begin van de parkeerplaats en maakte een melding in de BBapp dat hier zoveel peuken op de grond lagen dat er voor mij geen beginnen aan was om ze op te rapen. Hier moesten bezemwagen aan te pas komen.

De HelemaalGroen app had deze route wel geregistreerd maar was ver in het begin al gestopt, en liet dit zien

Ipv dit, dezelfde route die ik de vorige keer hier had gelopen

Ik was precies een uur bezig geweest en besloot naar huis te gaan, maar toen ik langs winkelcentrum de Lindenburg reed en dit in het voorbijgaan zag, draaide ik om en parkeerde mijn auto vlakbij.

Dit kon ik niet zo laten liggen, toch?
Het afval lag tot ver achter de containers in de omtrek verspreid, weggewaaid of weggeschopt (blikjes) en ook op het parkeerterrein, en voor de winkels en tussen de struiken lag ook het nodige aan zooi wat ik opraapte nu ik toch bezig was. Ik trok de grens bij de pizzaria.

Wat ik heel bizar vond waren de twintigtal lege statiegeld waterflesjes die bij de containers lagen, dit is gewoon geld dat op straat ligt. En nou zit het in mijn witte zak voor het goede doel.
Ik raapte gelijk al het groter glaswerk op wat naast de glascontainer stond voordat onverlaten er mee zouden gaan gooien, het kon maar beter weg zijn.

Weer een bijna volle en zware zak

Wat een verschil maken die twintig minuten, veel leuker om naar te kijken.

Hebben jullie het bord gelezen wat boven de containers hangt? Wacht, ik zal het even vergroten:

De tijdstempel op deze app klopt echt niet, ik begon om 21.05 en was om 21.25 klaar. Raar. En bij de route bij Visdonk begon ik rond iets van 20.05.

De volgende morgen kreeg ik al een reactie van de gemeente op mijn peuken melding, dat ze dit naar hun externe partner door hadden gestuurd. Ik denk dat dit de mannen met groot materieel zijn die ik vorige maand bij de benzinestation bij Potters zag aanvallen op de weggewaaide afval.

Bij thuiskomst lagen er weer veel knuffeltjes van Jon in de hal, hij had me gemist. Zaterdag kwam hij al joelend vanachter de heg de tuin inlopen met iets groots in zijn bek. Geen muis, geen vogel, geen rat maar een mol! Hij legde het beestje bij de schuifpui neer, en het leefde nog. Snel zette ik er een kom overheen en haalde de blik zonder veger uit de keuken om onder de mol te kunnen scheppen, het beestje begon steeds actiever te worden en het laatste wat ik wilde was een mol in mijn tuin. Been there, done that.
Jon keek aandachtig toe, maar liep gelukkig niet achter me aan toen ik met het blik over de stoep liep om zo achter bij de beek het beestje los te laten, aan de andere kant van het water. Het dook gelijk weg tussen het hoge gras.

Het is alweer tien jaar geleden dat we een mol in de tuin hadden. Dit was nadat er veel tuinwerk was gedaan en alles lekker luchtig was; de tuinmannen hadden nieuw gras gelegd en de grote bamboo uitgegraven, en ik had zelf een vijver gemaakt op een week tijd.

de eerste tekenen van de mol bij de vijver, oh nee, niet onder het paadje door naar het nieuwe gras 😱 “oh jawel,” mompelde de mol.
Helaas

De wachters waren geduldig, hier Zipje en Zopje in actie

Tot ik Zopje op de bank zag liggen (lag hij uit te rusten na gedane zaken?), en ik een dode mol aantrof aan de andere kant van de tuin bij de droogmolen. Best zielig zo’n mooi beestje, maar hij had de verkeerde tuin gekozen.

Wil je het hele blogje van toen teruglezen, dat kan, klik hier.
We hadden die week (20 juli) trouwens ook te maken met een hittegolf, erger dan we dit jaar hebben gehad (afkloppen).

Oooh en kijk eens wat ik in diezelfde maand op de bank had liggen, een hele vrolijke granny square sprei uit de jaren 70. Geen idee waar deze is gebleven, ik weet dat er gaten in zaten, dus ws heb ik het naar verloop van tijd weggedaan. Blijft leuk hè, dit tijdloos patroon van gehaakte vierkantjes.

Er was er een jarig

Ga er maar even voor zitten met een mok thee, koffie of wat fris, want dit blogje is haast een roman geworden.

Begin juli begon ik steeds meer tegen mijn verjaardag op te zien, de tweede zonder mijn maatje. Ik probeerde me op de positieve dingen te focussen en vooral bezig te blijven, hoewel dat me lastig werd gemaakt door de hitte en door hardnekkige eczeem op mijn handen sinds april zoiets. Vooral de vingertoppen en zijkanten van wijs- en middelvinger en duimen van beide handen waren dik, rood, branderig en bij aanraking met iets met een scherpe rand zoals bv een sleutel of bestek erg pijnlijk; deze foto is zoals het er nu bij staat, het smeren van de dermovatezalf is sinds een week verhoogd naar 2xdd, het branderige en de meeste zwelling is weg, de gevoeligheid helaas nog niet. Ik hoop dat tegen de tijd dat de afspraak bij de dermatoloog is over tien dagen, de klachten weg zijn en de afspraak afgezegd kan worden.

Dus handwerken moest met mate, en als er iets is waar ik slecht in ben, is het matigen.

Gelukkig was het op de 8e ‘s avonds wat koeler (25°C) om eindelijk weer te kunnen lopen met mijn karretje, even focussen op afval en niets anders,

en met zoals altijd de handschoenen aan had ik gelukkig veel minder last van mijn handen. Ik liep vanaf het locale winkelcentrum -waar ik aan de overkant van de weg in de bossage al bijna een week eerder een grote blauwe zak had zie liggen- langs de weg over de bermen en grasveldjes naar het benzinestation en uiteraard ook weer terug. Onderweg reden een paar auto’s langs met werkende claxon 👍 en twee wandelaars die wilden weten wat het gekste was wat ik had gevonden. “Een senseocuphouder bij de ingang van het bos”, want waarom neem je zoiets mee, en dan de volgende vraag: waarom aldaar weggooien?

~~Ik had niet goed opgelet~~ ik dacht dat ik niet goed had opgelet met het aanzetten van de HelemaalGroen app, ~~er is dus geen registratie gemaakt van mijn traject, bummer. Maar het was een stuk van ongeveer 1,5 km,~~ ik zag geen gestarte route in de app toen ik deze wilde stoppen. Maar de 19e opende ik de app om een nieuwe sessie te starten en toen vroeg de app of ik de nog niet opgeslagen route wilde registreren. Uiteraard wilde ik dit en het bleek de route van de 8e te zijn 👍

Mijn afvalzak was vol en zwaar, en bij thuiskomst voelde mijn hoofd ook opgeruimd, dus het was de moeite waard.

Op de heenweg plukte ik een paar kilo wegende lachgascylinder uit de struiken langs de weg (je moet sterk zijn -en heel stom- om dit zo hup het raam uit te gooien tijdens het autorijden) en om hier niet de hele tijd mee te moeten zeulen, legde ik hem bij de afvalbak met een BBapp melding, en deze was de volgende ochtend al opgehaald. Ik vond er nog een toen ik bijna klaar was, naast het parkeerterrein van appie in de bosjes.
Bij de ondergrondse glasbak-, plastik- en huisvuilcontainers had iemand kratjes en eierdozen neergelegd, enkele lagen over de weg en stoep; ik maakte er een mooie stapel van en ook dit stuurde dit als melding naar de BBapp.

En over de BB gesproken, bij de Boerenbond had ik een ekster-proof voersilo gekocht, want niet alleen de ouders, ooms en tantes, maar ook hun jongen hingen aan de voersilo en sloopten ondertussen takken van de magnolia met de nodige herrie. En ze trokken binnen een kwartier de silo leeg, het begon een duur grapje te worden. Dus verving ik de oude silo (en echt al minstens vijftien jaar oud) door deze nieuwe met een ronde kooi rond de voeropeningen,

en binnen een paar minuten zaten er al musjes in. De meesjes (pimpelmees of koolmees) en vinkjes waren wat afwachtend. Maar ik heb nog nooit zoveel mussen gezien, op een gegeven moment telde ik er door de twintig!
Klik hier om het filmpje te bekijken
Het is gelukkig een stuk rustiger geworden nu de bekvechtende eksters niet meer kunnen tanken.

Maandagochtend (de dertiende) was het lekker koel buiten, en na het ontbijt besloot ik het terras weer aan te pakken, want er groeide weer veel groen tussen de tegels. Het ging zo lekker dat toen ik klaar was met het terras gelijk het padje naar het andere terras schoonmaakte.

Mooi op tijd netjes voor donderdag, het kon maar alvast gedaan zijn. Na de lunch door naar de naaikamer om mijn eerder geknipte jurk te maken, het is een fijne tricot rib, en de zoom zette ik vast met wondertape (vlisofix speciaal voor zomen), dit heb ik bij meerdere jurken gedaan en na de vele keren wassen zitten de zomen er nog prima in.

Begin van die avond toen ik klaar met potplanten water geven had ik de tuinslang bij deze plant gelegd (Vernonia gigantea; foto is van eind aug.‘22 toen hij in bloei stond, nu is het nog een plant van 50 cm hoog) en zachtjes aangezet op druppelen. Door de aanhoudende droogte stond deze zo te verdrogen dat hij zou afsterven als ik niks zou doen. Als hij blijft leven kan hij tot twee meter hoog worden. Zolang het niet regent krijgt hij een keer per week een goede watergift.
A61AC8F2-FBF0-495E-8EB8-D848ADE73F3D
Toen ik iets na negenen de druppelende slang hier weghaalde en de waterschaal van de egels wilde opvullen, liep ik even over het pad langs de schutting om het buitenkraantje iets verder open te draaien, zodat de schaal sneller vol liep.
En toen ik net naast de druif liep ging ik vol op mijn plaat, struikelend over een steen die iets hoger lag, ik zag de bestrating op me af komen, schoof zelfs nog een stukje door op mijn voorhoofd en bril 😱 en daar lag ik dan, met mijn gezicht knus tegen de stenen. En terwijl ik bij lag te komen met de gedachte: WTF gebeurde er nu?! en hoopte dat ik niks had gebroken, zag ik bloed op de stenen druppelen, oei. Iets meer dan een schaafwond dus, ik kwam opvallend makkelijk omhoog, en met mijn handen onder mijn gezicht om de druppels op te vangen liep ik met mijn hoofd voorover gebogen naar de keuken, maakte een schone handdoek kletsnat om tegen mijn gezicht te houden, oh heerlijke verkoeling, en riep naar Evelien die boven was of ze me even kon helpen en dat ze niet moest schrikken. Dus schrok ze al bij voorbaat.

Mijn bril

was met de val in mijn gezicht gedrukt en had een snee en schaafwond op de neus gemaakt, en daar kwam het vele bloed vandaan. Evelien zag daar een gapende snee en gooide er een steri-strip pleister op en checkte me als een pro. Ice-pack tegen mijn voorhoofd en hand om de opkomende bult en pijn tegen te gaan. Toch maar even na een telefonische consult langs de HAP, ik had veel pijn aan mijn li hand bij mijn duim, maar er bleek zo op het zicht niks te zijn gebroken, misschien de neus maar door de zwelling kon de arts even niks doen. Mocht hij schever staan dan normaal had ik tien dagen de tijd om hem recht te laten zetten. We waren na een wachttijd van ruim een half uur binnen vijf minuten weer weg, ik had zoveel geluk gehad.

En daar zat ik dan na het ontbijt na een slechte nacht, twee dagen voor mijn verjaardag, en ik vond dat ik er gehavend uitzag dus foto in de groepsapp gezet zodat Sophie er al aan kon wennen.

Little did I know.
Op mijn verjaardag stuurde ik ze ‘s morgens deze foto, want ik stond er gekleurder op. Lachen als een boer met kiespijn. Ik had gelukkig nog mijn oude bril liggen, en kon er ook nog goed door zien, en omdat hij vederlicht is doet het geen pijn op mijn neus.

Na de lunch kreeg ik een telefoontje van Tim, en toen ik opnam hoorde ik Sophie: ”Oma, heb je al kaarsjes voor op de taart?”
Nee, die heb ik niet. Oh. Een hoop gekwebbel, kort samengevat: de kaarsjes neemt ze mee voor me.

Toen er een dik uur later aangebeld werd stond Sophie huilend aan de voordeur, even dacht ik dat het door het aanzien van mijn gezicht was, maar neen, hikkend vertelde ze dat ze de tekening voor oma was vergeten. Ze kwamen er na veertig minuten rijden pas achter en ze was de rest van de rit ontroostbaar, want terugrijden was geen optie. Gelukkig had haar papa er een foto van gemaakt en kon ze de tekening toch nog laten zien aan mij, en ik zou hem later krijgen. Ze bekeek mijn gezicht en vroeg of het pijn deed, ik kreeg een knuffel en toen hielp ze me met cadeautjes uitpakken.

Van Evelien had ik ‘s morgens al het quiltpatroon, de Lush shampoo bar en de Wonderfil kloshouder gekregen, van Suzanne een paar uur later het crazy stitch boek en het klosje Painter’s thread,

en Sophie hielp me met het lekkere luchtje uitpakken en de doos met zelf te maken zeepjes in de vorm van blaadjes.

Suzanne zat ondertussen met Sam op schoot, de fles geven was er eentje met hindernissen doordat hij alles in de gaten wilde houden, zijn hoofdje ging van links naar rechts. En pas toen hij klaar was met drinken dacht ik aan het schuimgebak wat ik een dag eerder had gemaakt. Niks moeilijks, gewoon Hollands schuim gebakken en vlak voor het serveren een dikke klats mandarijnenslagroom.(mandarijntjes uit blik op het laatst door de slagroom met gelatinepoeder geklopt en dan een uur of zo in de koelkast laten opstijven).
Sophie bracht de kaarsjes, en ze mocht helpen met op elk “taartje” een kaarsje te prikken en ze aan te steken met echte lucifers.
6977b97f-30e0-4393-b26b-c9951bcdf2c3

Na de fles was het aan Suzanne de eer om voor het eerst een luier te verschonen, en gelijk een poepbroek, ook dat nog 😅 en toen naar bed. Even bijkomen van alle indrukken.
Evelien kreeg een boek in haar handen gedrukt, of ze die wilde voorlezen, en Sophie luisterde aandachtig naar het vrij macabere verhaal 😏

3c7dcd5b-bde2-4915-b329-9ddd3151f180

090a5453-b247-4861-9fb3-a4c22b83e673

Sam hield het na een klein uurtje al voor gezien en kwam er weer gezellig bijzitten op schoot en daarna een tijdje in de box, terwijl Sophie lekker speelde met de Barbies.
In afwachting op zijn eten mocht Sam alvast in het stoeltje zitten welke ik samen met de box en andere baby spullen op marktplaats had gekocht, en hij zat er al heel goed in (uiteraard onder constante toezicht). Hier ontdekt hij een geluid-en licht producerend speeltje die ook bij de koop inbegrepen zat, je ziet hem gewoon denken:
Hé, wat is dat, al die kleurtjes?

En nou is het weg.

En wat gebeurt er als ik hierop druk?

Het eten ging er achter mekaar in, ondertussen zijn zusje in de gaten willen houden,

Voor ons eten hielp Suzanne me in de keuken; ik deligeerde en zij voerde het uit, hoewel het me wel lukte om de stokbroden iets uit te hollen nadat ze er een wig uit had gesneden. De oven stond op temperatuur te komen terwijl de vulling en saus van de Torpedobroodjes klik hierop voor het recept die ik een dag eerder had gemaakt, op de kookplaat stonden op te warmen. Geen foto’s van hoe ze er op het bord uitzagen, maar ze leken op die van Rudolf en vielen bij iedereen in de smaak, zo zalig. Wat over was aan vulling is in de diepvries gegaan, mooi voor later.

Omdat het in de zijtuin in de schaduw een stuk koeler was dan binnen, werd de tuintafel hier gezet en gedekt, Ferry kwam rechtstreeks van zijn werk af en kon gelijk aanschuiven, en was het ouderwets gezellig om hier samen weer te eten, en om zonder tranen mooie herinneringen ophalen. Ik voelde me ondanks het gemis die middag heel erg gelukkig daar in de zijtuin aan tafel samen eten, omringt door mijn gezin, het voelde zo vertrouwd aan.

Suzanne met de vrolijke Sam (hier lacht hij toevallig even niet), kwijlend want de onderste tandjes beginnen door te komen, het zijn nu nog twee rijstekorreltjes.

Na het eten gingen ze allemaal gelijk naar huis, de kleintjes zaten er duidelijk doorheen en zij waren niet de enige. 😉 Wat een heerlijke dag.

Smile

Toen ik twee weken geleden Sam’s quilttop liet zien aan de kinderen, zag ik aan Sophie’s snoetje dat ze huiverig was om het konijn aan te kijken, of verbeelde ik dit omdat ik ze ook een beetje nors vond kijken? Hoe dan ook, ik besloot beide konijnen blij te laten kijken, en hiervoor moest Jon van de quilt af die ik net had gesandwicht; hij legde zich er snel bij neer

ik maakte enkele veiligheidsspelden los om met één hand onder het konijn te kunnen reiken, en appliqueerde na wat meetwerk de smalle strookjes stof vast

Aaah veel beter, zeg het nou zelf, dit had gewoon in het patroon moeten zitten

En toen ze allebei gedaan waren en de veiligheidsspelden weer op hun plaats zaten, besloot ik de dode blik uit de ogen te halen. Jaja, dit had ik beter allemaal kunnen doen voordat ik ging sandwichen. Ik pakte dit potje textielverf,

voor het laatst gebruikt voor de witte delen op de Frida Kahlo quilt die nog niet af is, ik ben blijven hangen bij het laatste langwerpige paneel. Hmmm, misschien toch maar weer oppakken en afmaken, hij is zo leuk maar ook zo groot en waar hang je hem op. Ik denk dat deze realisatie me afremde.

De verf was gedeeltelijk ingedroogd en daar het verdund mag worden met 25% water, was dit ook zo weer opgelost. Met een stevige wenkbrauwen kwast tekende ik vierkantjes in elke iris, van dit proces heb ik geen foto’s want ik probeerde zo snel mogelijk door te werken met Jon die opeens rond de tafel liep met het plan om er op te springen. 😳

En na een dag drogen over het rek en fixeren (elk oogje 20 tellen onder het kleine Clover strijkboutje, die met een driehoekig half inch groot strijkvoetje perfect is voor precisie strijken, en met een lapje tussen de hete bout en oog) was ik helemaal happy

en toen kon het quilten eindelijk beginnen in een wood grain patroon die ik al vaker heb gedaan. Eerst een kluster van knoesten oefenen om er weer in te komen, het zat er nog in; het is net als fietsen, dat verleer je ook niet. Ik gebruikte geheel tegen mijn gebruikelijke doen hierbij een ander garen dan ik voor de quilt ging gebruiken, omdat ik vreesde dat ik anders niet toe zou komen met wat ik had uitgezocht.

Ik had een mooie anonieme -want geen etiket of merk op de klos- iets dikkere dan ik normaal gebruik katoenen verloopgaren gevonden, ooit op een beurs gekocht denk ik, lopend van warme bruintinten naar herfst groentinten. De draad brak niet snel af met de trek test (was dus niet gaar), en ik maakte de eerste golvende baan aan de rand van boven naar beneden, wat prima ging en er heel mooi uitzag. Maar helaas knapte dit draad gelijk op de terugweg (met het quilten draai je niet de boel om, maar ga je achteruit voor de terugweg) toen ik een knoest wilde maken, en niks lukte wat ik ook probeerde met de naald en boven/onder spanning, of de draad anders laten aflopen. Soms heb je Drama Queens onder de mooie quiltgarens, en dit was er duidelijk zo een.

Ik had helemaal geen zin in drama, dus wisselde ik van garen, een mooie bruine Wonderfil die iets dunner is. Gelukkig zat de sticker nog in de cone, zodat ik bij te kort dit nog kan kopen.

Het verschil in garen viel gelukkig niet op met de eerste baan, de tweede baan begon dus onderaan, eerst maakte ik dat toefje en daarna de slingeren naar boven met af en toe een knoest.

Het bonte lapje rechts boven is een oefenlapje waarop ik de draadspanning test, en ook gebruik om na het oliën van het spoelhuis het evt. overtollige olie weg te krijgen door een stukje hierop te quilten. Ja dit kan ook op een los stukje stof, maar ik moet dan zoeken naar een stukje stof waarvan ik het niet erg vind dat deze hiervoor gebruikt gaat worden. Ik bewaar restjes stof voor scrapquilts, mooi of lelijk. Zelfs een restje ongebleekt katoen kan ik misschien nog gebruiken voor een stitchery. We dwalen af.

Tevreden kon ik lekker verder spelen, schouders en ellebogen omlaag, muziekje aan, en niet teveel denken aan de warmte met die opgefrommelde quiltlaag tussen mijn borst/buik en de naaimachine. En vooral niet te lang doorgaan, uurtje max. Het draad knapte op een wit lapje waarop een taaie opdruk zat, maar een druppeltje Sewer’s Aid op de naald loste dit probleem op zonder vlekken op de stof te maken (ook niet onbelangrijk), ik herhaalde dit zodra er weer zo’n wit lapje aan zat te komen.

Gelukkig een snelle fix van het probleem. Het stiksel een stukje uithalen om draadjes te krijgen die lang genoeg zijn om te knopen en weg te steken tussen de quiltlagen koste me meer tijd. Ik gebruik normaal een naald met een lasso draadje er aan zodat ik niet moet pielen met twee eigelijk te korte of splitsende draadjes door het oog van de naald, maar kon het nergens vinden. (Bij Quiltshop Leur te koop) Maar het is me op de old school manier gelukt door met los draadje een lasso door een naald te maken. Het zou ook gelukt zijn met zo’n naald met inkeping bovenin (blindenaalden). Dat bedenk ik me pas, dus.

Bij het starten na de breuk kan je gewoon de onderdraad omhoog halen (bovendraad omlaag halen kan ook), beide draden vasthouden terwijl je twee steekjes op de plaats zet en dan stapvoets quiltend proberen precies in de gaatjes van de uitgehaalde steekjes het pad te vervolgen. De lange draden knoop je af en steek je met een naald door de tussenlagen, kom na ongeveer 5 cm via de achterkant er uit met de naald. Het liefst steek ik ze de kant op waar ik later nog moet quilten, zodat ze extra gefixeerd zijn. Door heel voorzichtig aan beide draden te trekken, trek je de gemaakte knoop door tot deze net onder de bovenlaag zit, en knip je op de achterkant de uiteinden af.
Och jee, ik ben weer te gedetailleerd aan het uitleggen.

Het ging lekker.

Elke dag een uurtje en dan komt het ook af hè. Gisteren was plots de spoel leeg, net op een plek waar het erg opvalt. Steekjes uithalen, draadjes afknopen en wegwerken.

Hier vallen extra steken om aan te hechten erg op, dus niet doen, ik zette de naald precies in het puntje,

haalde de bovendraad nu naar beneden door de top een beetje op te lichten en zachtjes aan de onderdraad te trekken, zodat deze de bovendraad naar beneden trok.

Beide draden vasthouden terwijl ik voorzichtig de gemaakte gaatjes opvulde met nieuwe steekjes

Na afloop van de rij knoopte ik de draadjes samen en trok het door tussen de lagen heen.

En nu ben ik zo ver, nog een klein uurtje werk denk ik.

En dan afwerken.

Over werk gesproken 😏 vorige week liep ik weer een stukje om afval te rapen, met de timer aan

Ik had zooi zien liggen toen ik naar de bee ging, en terug naar huis rijdend besloot ik mijn auto langs de route te parkeren en aan de slag te gaan. Het was niet al te warm en de buit was aanzienlijk, een grote halfvolle fles bleek lag in de berm voorbij de rotonde richting het winkelcentrum, een deel van een spatbord, een 30x 50 cm plaat met kerst lichtjes ingedrukt, veel electriciteitkabels en de usual suspect. Geen foto van de volle zak.
En de 16e ging ik vanuit de fitness weer even langs een inmiddels voor jullie nu ook een bekende plek.

Er stonden nog heel wat auto’s, en pas toen ik mijn auto had geparkeerd zag ik dat iemand had opgeruimd, bij hun thuis wel te verstaan. En wat doe je met zooi als je eigen kliko vol zit? Dan maak je het toch het probleem van iemand anders? Geniaal! De vogels hadden al enkele zakken eruit gepikt en waren er aan begonnen.

De inhoud van de keukenkastjes, inclusief voorraadbussen en weckpotten.

De zak was loeizwaar toen ik alles had overgeheveld, en gelukkig had ik meer zakken in de auto om toch ook de rest van het terrein schoon te maken. Fastfood shit en zulks, en achter een elektra huisje naast de parking naast de nodige versnapering verpakkingen trof ik ook heel veel (tientallen) hele kleine blauwe zakjes waar drugs in hebben gezeten; ik denk pilletjes van iets, want de zakjes zagen er schoon uit. En een half vergane net gedeponeerde grote vloermat die er vorige week niet lag. Waarom in je eigen tuin laten liggen als je het elders ook kwijt kan? Luie varkens.
9f939037-fa34-49f8-8f10-0f1152d5b633
En hier laat ik het even bij, oh wacht, even laten zien wat ik heb gedaan met het Trade Winds blokje, de steekjes op de blauwe cirkel

En nu de anemoon nog, het centrum is in de maak met de ronde trellis stitch.

De hevige onweer van gisteravond ging samen met een regenbui en harde windstoten, maar gelukkig geen schade in de tuin op een paar geknakte takken van de kamperfoeliestruik. (rechtsboven op de foto, na een lichte snoeibeurt)

Mooi hè, de gele bloemen plant is volgens mij St-Jacobskruid, de insecten zijn er gek op.

de pot op zijn kant is een drinkbak voor de beestjes en dáár is het aardbei stekje in pot gebleven 🤭

Ik denk niet dat ik deze week ga afvalrapen, het is me te warm op straat, ook al loop je in de schaduw, het is net een oven, ook ‘s avonds. De tweede hete week op komst met temperaturen boven de 28°C, dinsdag zelfs 34°C, dat is toch veel te erg hè. Mij kan dan je opvegen. Sterkte allemaal en voor wie dit juist heerlijk weer is: geniet er van!

Zeedieren en zooi

Het volgende Trade Winds blok is in de maak,
Twee dagen geleden had ik alles er op vastgespeld, onder toeziend oog van Jon,

En nu ben ik bezig met de vilten applicaties er op te naaien, de steekjes waarmee ik dit doe vallen later weg zodra de borduursteken er op en rondom zitten.

Ik kon het niet laten en heb alvast een oog geborduurd op de zeehond, zo leuk 😆

De brem bloeit nog volop en opeens zijn de bloemen van de azalea (rhododendron lyceum) allemaal open, mooi geel. Ik twijfelde, is het een azalea of een rhododendron, en volgens Google is het beide, dus altijd goed. Een ‘bos azalea’ stond er bij genoteerd. Dat bruine op de voorgrond is sedum, een bodembedekkende vetplant die van de zomer bossen vol roze bloempjes produceert. Het ziet er nu erg rommelig uit, maar het is functionele rommel.

De mini sering staat ook al volop in bloei en ruikt zalig, en samen met de bloeiende grote sering in de achtertuin bij de buren is het vooral ‘s avonds een wolk van parfum.

En kijk eens wat een mooie zaaddozen er aan de fatsia japonica hangen, en zoveel ook.

Woensdagmiddag ging ik terug naar het stuk waar ik eerder de berm langs het spoor richting het centrum had opgeruimd, nu wilde ik de andere kant nog doen, richting de woonwijk Tolberg. Natuurlijk lag er alweer plastic en fastfood afval waar ik al eerder had opgeruimd, maar dit was gelukkig snel verzameld. De andere kant op begon tegenover het benzinestation en ik denk dat zo’n 75% van wat ik raapte afkomstig was van daar, heel veel van die transparante handschoenen die bij de pompen in dispensers zitten voor als je geen vieze handen wilt krijgen.

En dan heel veel folietjes van sigarettendoosjes, ijswikkels, koffiebekertjes, en wikkels van mars en zulks. Even schoot me de gedachte binnen om langs het benzinestation te gaan om dit te melden, misschien dat er wat gedaan kon worden met de handschoendispensers, of misschien zijn hun afvalbakken buiten windgevoelig en kan er makkelijk iets uitwaaien. Misschien dat ze een kleinmazig hekwerk rond hun terrein aan de kant van de weg kunnen zetten om weggewaaid afval op te vangen. In een ideale wereld zou dit toch mooi zijn. En waarom moet er folie om de sigarettendoosjes? Het is toch ook al van de doosjes met theezakjes verdwenen? Ik heb het bij die gedachte gelaten en ben doorgelopen.

Ik liep richting het bruggetje waar de beek onderdoor loopt, en schrok toen ik bij het hekwerk en tegen de stoeprand planten zag groeien die er zeer verdacht en verontrustend uitzagen,

het zal toch niet waar zijn?

Ik maakte een foto via obsidentify en helaas werd mijn vermoeden bevestigd; de Japanse duizendknoop. Een invasive exoot die dwars door funderingen en rioleringen kan groeien.
Hier zie je goed hoe de stengels net als bij bamboo er uitzien, met die ringen thv het blad.

Gezien de staat van het terrein heeft de gemeente hier al iets van bestrijding geprobeerd. Helaas groeit het nu ook op de taluud bij de bomen.

Het rode streepje geeft aan waar het groeit.

Ik liep al rapend richting mijn auto op zoek naar een afvalbak (links aan het eind van de donkergroene lijn), hierbij liep ik tot twee keer aan toe een stukje linksaf langs een fietspad om er een te vinden. Uiteindelijk gevonden kon de bijna volle afvalzak wegzetten.

Vrijdagmiddag ging ik met een kennis koffie drinken op het terras van Visdonk Lodge, onze zoons zaten bij elkaar in de klas op de basisschool, en sinds een jaar zien we mekaar af en toe. Ze hoorde van mijn vrijwilligerswerk en vertelde over de zooi vlakbij het restaurant, in de hoek van het parkeerterrein waar de ingang tot het bos is. Het was er bar en boos zei ze, dus toen we vertrokken heb ik de spullen uit mijn auto gehaald en ben gaan rapen. Ik kon haar helaas niet overhalen om mee te helpen; perfectionist als ze is zou ze pas kunnen stoppen als ze nergens meer afval zag.

Ik begon gewoon op het parkeerterrein waar mijn auto stond,

deed het middelste deel, ontdekte toen dat ik mijn app nog niet aan had gezet vandaar een open vlak omringt met donker groene lijnen. De rode stip is waar we van 2007 tot 2015 hebben gewoond, en ik liep toen bijna dagelijks een rondje door het bos.

en liep toen de randen af. Er stonden op dat moment nog een handjevol auto’s geparkeerd waaronder ik niet kon rapen, maar naast de auto’s lagen veel sigarttenpeuken, gewoon nog even snel oproken en op de grond gooien om dan naar het restaurant te lopen. Dit herken ik, want dat deed Perry ook toen hij nog rookte. (en ik was toen al verontwaardigd dat hij het zomaar op de grond gooide).

Aan de buitenrand op het terrein lagen heel veel platgetrapte drinkverpakkingen, veel lege sigaretten met filter, fastfood verpakkingen, flessen, kleine zakjes waar drugs in hadden gezeten, ook van die witte katoenbolletjes maatje stuiter en kleine hard plastic potjes.

Het deel tegen het bos aan was heel erg vervuild, en hoe dichter ik bij het pad bij de ingang kwam, hoe erger het werd. De eerste keer dat ik een tissue oppakte (met de grijper) en er donkere viezigheid op zag zitten, dacht ik nog niks. Maar toen ik de eerste condooms zag liggen en vele vieze tissues en een handdoek viel het muntje, dit was een ontmoetingsplek (afwerkplek) waar ze in ieder geval veilig seks hadden. Foto na schoonmaak genomen 🙄

Het rook in een plek waar veel papier lag ook niet bepaald fris en ik besloot om niet tussen de bosjes te lopen om zooi te rapen maar gewoon op de verharding te blijven. Ik had geen zin in poep aan mijn schoenen.

Ik stond bij het begin van het bospad toen een mevrouw uit het bos kwam, ze zag wat ik al had gedaan vlak voor de ingang en sprak me gelijk aan, dat ze het zo fijn vond dat ik dit had gedaan, want al die rotzooi had haar een onveilig gevoel gegeven. Ze zij dat het begin van het bos ook nog bezaaid was met afval, maar verderop amper wat lag, dus zei ik dat ik dit ook van plan was op te ruimen. Ze bedankte me en toen ik zei dat ik hier wel wat vaker langs zou komen om op te ruimen, zei ze: “Dan zien we mekaar vast wel weer, want ik loop hier bijna dagelijks, tot ziens.”

Het was inderdaad alleen de eerste twintig meter dat er veel verpakkingsmateriaal van eten en drinken lag, en heel veel servetjes die je bij de take away krijgt. Het was heerlijk weer, vogeltjes floten en het bos rook zo lekker, ik liep lekker op te laden, bij een enkel bankje lag wel wat rommel, maar gelukkig niet veel.

Tussen de struiken vlak bij de andere ingang van het bos vlakbij de rotonde waar ook het gebouw van de padvinders staat lagen een paar grote gele Jumbo boodschappentassen en wat chipszakken, maar de rest van het bos langs de paden was het schoon. Ik liep tot aan het T-huisje maar stak niet over, ik liep terug naar het parkeerterrein via het herdenkingsbos, en ook daar was het gelukkig schoon op wat zooi wederom achter een bankje.
Ik zette de volle afvalzak neer vlak bij het restaurant, ver van de afwerkplek vandaan en ging met een voldaan gevoel naar huis.

Vanmiddag ging ik naar fitness en omdat het dichtbij Visdonk is en dus vlak bij het parkeerterrein bij het bos reed ik daar naar toe om te kijken of er echt veel lag. De kennis had me nl laten weten dat er bij de afvalbak veel lag; het lag er nog, veel papieren servetten en wikkels van snoep en ijs. Ik vond het raar dat niemand van het restaurant dit had opgeraapt, want het lag vlak voor hun zaak. Op het parkeerterrein zelf lag her en der verspreid afval, maar lang niet zoveel als vrijdag,

Hier vond ik een pump waarvan een riempje was afgescheurd, en helemaal rechts vlak bij het restaurant vond ik de andere pump in het hoge gras bij een boompje. Nu zijn ze weer samen.

Bij de ingang van het bos lag weer het nodige, en terwijl ik het allemaal opruimde kwamen tot twee keer aan toe mensen op me af.
Eentje sprak me aan met meneer, maar toen ik me omdraaide en ze mijn gezicht onder mijn hoed zag, corrigeerde ze zich gelijk, en vroeg of ze de vuile zakdoek in mijn afvalzak mocht gooien, want ze kon nergens een afvalbak vinden. Tuurlijk mocht ze dat, mezelf afvragend waarom ze het niet gewoon in haar tas stopte. “Er zit namelijk poep aan, mijn kleindochter had dit opeens op haar bal zitten,” sprak ze en trok een vies gezicht. Getverderrie, nee, dat wil je niet in je tas hebben. Ze liep door naar de auto waar haar man en kleinkinderen ook al stonden.

Een ander echtpaar met hondje dacht dat ik van de gemeente was en wilde weten waarom er slechts een afvalbak was op het terrein en dan ook nog helemaal aan het andere eind dan waar de bosrecreanten parkeerden. Nu moesten ze helemaal daar naartoe lopen met de behoefte van hun hondje in een zakje. Ik zei dat ik het ook heel vreemd vond en het niet wist, en dat ik het zou doorgeven, en draaide me al afval rapend om zodat ze de tekst ‘vrijwilliger’ op de achterkant van mijn hesje zouden zien. Ik heb het trouwens via de buiter beter app doorgegeven.

Ik was op dit terrein en een stukje het bos in waar het verder schoon was na nog geen drie kwartier klaar, en de zak zat nog maar voor een kwart vol, dus besloot ik terug te rijden naar afvalcontainers vlak bij de fitness, waar ik op de heenweg een enorme troep had gezien.

Aan de andere kant van de containers lag de inhoud van een zwarte vuilniszak verspreid langs de kant van de weg, en vanwege de harde wind heb ik dit eerst opgeraapt. Daarna vulde ik mijn zak met alle losse afval, de kleine zakken met keukenafval, en toen de openstaande dozen vol plastic en zooi. De dozen gingen platgedrukt ook in mijn afvalzak.

Het stukje grasveld lag werkelijk bezaaid met stukjes glas, metaal en hard plastic, ik heb mijn best gedaan maar hier moet je echt met een bladhark, bezem en magneet aan de slag om het schoon te krijgen. Rechts van die hoge grijze kast stonden twee kapot zakken met puin en cement. Ik heb een melding gedaan en hoop dat het morgen opgeruimd wordt, want naast het veldje is een woongroep, ik denk iets van noodwoningen of zo, met kinderen die daar spelen. Heel misschien dat ik er van de week nog een keer langsga, en dan een bezem en mijn tuinstofferenblik meeneem om het op te ruimen. Afval trekt afval aan, en als dat veldje eenmaal schoon is blijft het misschien schoon? Hoop doet leven.

Het was een eindje lopen naar een oranje afvalbak, en al rapend zag ik een gedumpte afvalzak, open en vol met vliegen. Deze mocht de gemeente ophalen, dus maakte ik hier weer een melding van.
6a6d0ba0-df2f-481a-bb1c-d40a01e3dab3

mijn zak barste bijna uit zijn voegen toen ik hem bij de afvalbak neerzette. Het veldje rechts had ik een maand geleden geraapt en het zag er nog keurig uit. Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben die hier zwerfafval opruimt.
60e0d453-9e01-46f6-b6f5-02dd6867dee8
De zak zette ik weg zonder sticker trouwens, want de mijne zijn op. Ik had ook hier een week of twee geleden melding van gedaan, en ze zouden bezorgd worden. Dus belde ik ze vanmiddag dat ik een volle zak had maar geen sticker meer (ik dacht dat ik er nog een had in de kofferbak, maar helaas), en ik mocht de zak zo wegzetten maar wel met een melding naar de app.