Op mijn verjaardag gaf ik Sam’s quilt aan Tim en Yvonne, ze waren er heel blij mee en ook Sophie vond het leuk om de lachende konijntjes te zien, maar ik vergat een foto te maken. Ze waren een week op vakantie weg en vandaag kreeg ik deze foto toegestuurd, het vakantiehuisje was te klein om hem er op te leggen voor de foto, dus eenmaal thuis gelijk gedaan.
Begin oktober gestart met stoffen bij elkaar zoeken en tien maanden later pas klaar, oh boy. Maar goed, net voordat zijn eerste tandjes waren doorgebroken, dus op tijd.
Ik krijg net een appje dat hij plots eenkennig is geworden; hij begon opeens te huilen toen een oude man in de HEMA aandacht aan hem schonk. Zijn vrouw sprak toen haar man toe, dat hij geen kleine kinderen moest laten schrikken. 😂
Komend weekend komen Sam en Sophie bij ons logeren, dus zullen we het meemaken of het eenkennige ook voor ons geldt. Het is dan weer erg warm, Evelien heeft een klein zwembadje gekocht en bijhorend speelgoed. Afmeting maakt niet uit zolang ze maar in water kunnen zitten, weet ik van vroeger; toen we hier net woonden had ik speciekuipen waar Tim en Evelien de grootste lol mee hadden.
Woensdag was het flink bewolkt en nog lekker koel toen ik afval ging rapen op de donken bij de beruchte afvalcontainers, die er de laatste tijd opvallend netjes bijstaan. Het bijgeplaatste afval wordt nu denk ik dagelijks verwijderd.
Een voorbij fietsende postbode passeerde me al groetend en draaide om. Hoe het nu ging met me. Ik kon haar niet plaatsten, waar kende ze mij van? Ik zei dat het wel ging, mede doordat ik mezelf bezig hield als afvalrapende vrijwilliger. Na een kort gesprek fietste ze weer door, om een paar minuten weer naast me te stoppen, ze was vergeten te vragen hoe onze vroegere buurvrouw heette, want ze wist dat zij ooit druppels had gegeven om een bevalling op gang te brengen. Huh, die van de schoonheidssalon? Ik wist de naam, maar vroeg ook gelijk wie ze was, want ik kon haar echt niet plaatsen. Bleek dat ze vlak bij ons woonde begin jaren ‘90, en was toen collega van mijn lief en bevriend met mijn schoonzus. Aaaah, mijn muntje viel, ze was voor mijn gevoel veel veranderd, en toen ze weer door was gegaan meende ik me te herinneren dat zij ooit een Tupperware party had gegeven/gehost. Dat was toen zo’n hype. Onverwoestbaar spul, ik heb nog steeds dingen van toen die het goed doen, zoals de slacentrifuge, en de wasemmer waar ook twee zakken chips inpassen.
In de bocht tussen de weg en de lage huizen ligt een heuveltje en hier lag het bezaaid met bierflessen die je van de weg af kon zien; dit is slechts een gedeelte, helaas lag er ook eentje kapot met scherven half boven de grond uitstekend. Het was even een werkje maar deze kreeg ik ook allemaal in de zak. De flessen bleken zonder statiegeld, dus gooide ik ze vanuit mijn zak in de glasbak, amper vijftien meter verderop.
Het geld lag hier voor het oprapen 😏
En zoals dit
zag dit hele perkje/tuintje er zo uit voordat ik aan de slag ging, wat een verschil
Ik had geen tijd meer om op het parkeerterrein hiernaast op te ruimen, mijn wekkertje was afgegaan en dus bracht ik de volle zak naar de afvalbak vlak bij mijn auto.
Donderdag had ik een afspraak bij de brillenwinkel alwaar naast de normale metingen ook een ooggezondheidscheck werd gedaan, en waar de gemaakte foto’s van mijn ogen naar de optometrist gestuurd werden. Er waren een paar kleine plekjes te zien die wezen op beginnende staar, echt nog niks om me zorgen over te maken maar wel elke twee jaar even laten controleren, en ik had droge ogen, had hij ook gezien. Helaas waren mijn ogen wat achteruit gegaan, ook dat nog, en met de glazen berekenen hield hij er rekening mee dat ik echt een goed leesgedeelte moet hebben voor het handwerken.
Nieuwe brillen uitzoeken, wat een ellende niet mijn meest favoriete bezigheid, met een hoop gedub welke ik beter vond staan, deze of deze. Tot ik er een vond en opzette en met een blij hoofd tegen de dame die me hielp zei dat ik deze wel heel mooi vond staan. Ze begon te lachen. Blijkt dus dezelfde te zijn die ik nu als reserve bril draag 😂 niets mis mee. Helaas hadden ze niet meer het montuur van mijn gesneuvelde bril, maar goed, ik heb er binnenkort weer twee (twee halen één betalen) met meekleurende glas.
Ellie kwam vrijdagmiddag als zijnde een verlate verjaardagsbezoek, genietend van thee uit het porseleinen poezenservies van Francien dat volgens mij uit de vorige eeuw komt, maar bij nader inzien (even op de onderkant van een kopje gekeken) komt het uit 2000. Joh ik dacht echt dat het veel ouder was. Normaal zet ik thee in de mok in de keuken, maar zo uit een theepot op tafel schenkend is veel leuker ☺️ en zo wordt dit servies ook weer eens gebruikt. Nu nog een theemuts en mandje maken zodat het in de pot langer warm blijft, Evelien wist nog te herinneren dat ik vroeger een kip als theemuts had. Dat was ik helemaal vergeten!
Ik werd zwaar verwend met aardbei gerelateerde lekkernijen en twee quilttijdschriften.
De petitfours waren toen ik de foto nam al opgegeten en de chocolaatjes in de koelkast gezet, enkel de kaaskoekjes, nootjes en zalige kaas (van de kaaswinkel) in blokjes gesneden stonden nog op tafel.
Het was een heerlijke middag waarbij er naast liters thee, snoepen, lachen en kletsen ook nog wat gebreid werd 🥰 en ik voelde me mentaal een stuk opgeknapt.
Jon kwam toen Ellie weer thuis was met een levende muis in zijn bekje naar binnen en liep op een drafje de keuken in met mij achter hem aan roepend: “Naar buiten met die muis!”, en toen hij de muis onder de keukentafel los wilde laten tilde ik Jon op “laat de muis niet los Jon”, alsof dat zou helpen, maar wonder boven wonder liet Jon de muis niet los en liet hij zich zonder tegenstribbelen naar buiten tillen, en pas toen ik hem op het terras neerzette liet hij de muis los. Nog voordat het beestje zich achter de bloempotten kon verstoppen had Jon hem alweer te pakken.
En weer tilde ik Jon op en bracht op die manier de muis naar een plek waar hij eenmaal los een betere kans op overleven had, namelijk naast de bladkorf bij de vijver. Ik zette Jon daar op de grond en wilde zijn bekje openduwen, maar hij deed dit vanzelf, en het muisje viel op de grond. Verstijft van schrik bleef het met grote ogen muisstil zitten, tot ik het met een afgevallen magnoliablad een zetje richting de bladkorf gaf, en toen rende hij voor zijn leven. Jon kon er nu niet meer bij, ook al hield hij nog een tijdje de wacht. Even later meldde hij zich in de woonkamer met Fay in het kielzog en nam hij genoegen met een paar kattensnoepjes.
Nu snel naar boven om kwijlslabbetjes (bandana model) te maken voor Sam, dit had ik al weken geleden beloofd maar mijn struikelpartij gooide roet in het eten.
Een fijn weekend allemaal.
