Categoriearchief: Kattenhulp

Jarig

Vandaag is Evelien 34 jaar geworden, we vieren het zaterdag met ons allen, maar vandaag mocht er toch niet ongemerkt aan voorbij gegaan worden. En dit typend bedenk ik dat ik helemaal vergeten ben om haar cadeau te geven 🫣 het moet niet gekker worden. Ik heb het nu snel op tafel gezet zodat ik het zometeen als ze beneden komt het niet weer vergeet.
Sophie had haar in een videoboodschap “lang zal ze leven” toegezongen voordat ze vanmorgen naar de opvang ging, eerst heel verlegen, maar bij de laatste “hieperdepiep hoera” kwam ze goed los, ze gooide haar armpjes met kracht heel hoog in de lucht, en riep het uit, te schattig gewoon 🥰

Evelien had gisteren een kleine brownietaart gekocht bij appie, en we namen toen we thuis kwamen van het bezoek aan een nieuwe wolwinkel een puntje bij de koffie. Zalig en zoet, 1/8 puntje was dan ook meer dan genoeg, zo vlak voor de lunch.

En dan over de wolwinkel, deze zit in Bergen op Zoom, het heet Bolletjes en is gelegen in een allerleukst steegje (Engelsestraat 4) naast een plantenwinkel

Binnen lopend heb je rechts een tafel waaraan mensen zaten die ik niet op de foto wilde zetten, hier komen vooral op zaterdagmiddag mensen gezellig breien
Dit zie je voorbij de tafel lopend rechts, allemaal aaibare wolletjes 👌

Links van de toonbank

De strengen die je ziet hangen zijn gemaakt van gerecycled materiaal, dus van katoenen kleding, jeans en zulks, ze voelden lekker aan. En in de roze kast liggen de katoentjes voor het haken/breien van oa amigurumi. Rechts in de hoek buiten beeld kon je nog borduurgarens scoren.

Evelien slaagde met een paar bolletjes katoen om een wasbeertje te haken. Klik hier om in de Etsy shop hiervan te komen.

460af7e4-b688-46e1-a3ed-cfb9c75c9df1

En dit is mijn buit

Mooie kleuren hè. Voor een kip.

Ik zag vanmorgen een nieuwsitem over een emotional support chicken, en ik was gelijk verkocht. Kijk/lees maar https://www.skeinsisters.com.au/blog/our-blog/make-your-own-emotional-support-chicken/:
De video was gemaakt in de winkel van the Knitting Tree in Los Angeles, wat een gezellige boel 😊
Zo zien de kippen in hun winkel er uit, zo groot als een echte kip en knuffelbaar,

Ik wachtte even met het kopen van het patroon op Ravelry ,(er is een haakpatroon en een breipatroon) in de hoop dat het ook in het wolwinkeltje als pakket te koop was, maar de vriendelijke eigenaresse had het niet, ze had er zelfs nooit van gehoord, dus heb ik haar even op weg geholpen met de informatie, ongevraagd zoals ik altijd doe 🙄 en zei dat ik mijn kip zal showen als hij klaar is. Ben benieuwd wanneer dit zal zijn, want ik ben goed in beginnen maar minder goed in het afmaken. Sophie’s vestje is op de mouwtjes na klaar, een half jaar geleden begonnen zoiets? Ach ja. Gelukkig past wat ik al af heb haar nog goed, dus ben ik vorige week dapper aan de mouwtjes begonnen, allebei op een pen gezet zodat ze even groot worden 😅
Het kippenpatroon is afgedrukt, nu nog beginnen. Ik meende nog een bonte verloopwolletje te hebben, maar dit was te dun én al in gebruik.

Snel de wirwar ontward, ik zal dit projectje buiten bereik van nieuwsgierige katten opbergen.

Voor tussendoor handwerkje heb ik mijn hexagon bloemen weer opgepakt en heb gistermorgen alweer een paar gele hartjes gemaakt in de wachtkamer van de tandarts, van deze kleur geel kan ik mooi een snavel van maken voor mijn kip 🐓

maar eerst wilde ik vanmiddag nog een stukje quilten, elke dag een uurtje max want ik heb weer last van mijn li pols (die ik tien jaar geleden had gebroken). Met het klaarzetten van de machine en opwinden van spoeltjes kwam Jon er zondag al gezellig bijliggen

En hij liep diep beledigd de naaikamer uit toen ik hem een andere quilt aanbood om op te gaan liggen, zodat ik aan de slag kon gaan.

En drie dagen verder -ik heb net weer een half uurtje eraan gewerkt- is hij bijna klaar, ik moet enkel nog het rechter hoekdeel doen, maar stopte omdat ik mijn hoofd er niet goed bij kon houden. Morgen weer een dag.

Nog wel onregelmatig wat verdeling betreft, maar dat deert toch niet.

De stofjes zijn zo schattig en de kleuren rondom maken het een fleurige frisse quilt, en de achterkant is lekker bont zodat het niet opvalt als er een vlek op komt als er mee gesleept gaat worden.

Lichtpuntjes

Wat een mooie lucht

Nadeel was wel dat dit een voorbode was van heel veel regen later op de dag, alweer. Het gebrek aan zonlicht van afgelopen tijd heeft geen goed gedaan aan mijn toch al zo overbelaste psyche, gevalletje burn-out 😭. Ik doe mijn best om elke dag wat leuks op te merken, te zien of te doen. Zoals deze bloeiende struik op weg naar de psycholoog, besjes met witte hoedjes op

Om toch aan wat zonlicht te komen sta ik elke ochtend een half eer eerder op om achter de naaimachine te gaan zitten met de daglichtlamp aan, hier te zien op een foto van wat eerder deze maand

en ondertussen uiteraard wat naaien aan Sophie’s quiltje. Kijk eens wat elke dag een klein stukje heeft opgeleverd: de top is af en de top voor het poppenbedquiltje is nagenoeg klaar

De Christmas cake van Marion’s world moesten we gewoon even proeven, want stel je toch voor dat je er pas op kerstmis achter komt dat het niet te vreten is, en niks voor bij de koffie hebt, dat kan toch niet? Ik sneed de cake doormidden en haalde er zo een smalle plak uit, en man wat is die lekker! En geen hond die ziet dat er al van de cake is gesnoept, zolang je dit maar niet elke dag doet.

Vorige week haalde ik bij ons vast adres bij de boer een kerstboom, deze keer niet zo’n brede als voorgaande jaren, gewoon een hoge smalle boom en die vond ik ook gelijk. Niet zo lastig, want er stonden nog maar een paar hoge bomen, allen kneusjes die een afwijking hadden zoals meerdere toppen, onregelmatige verdeling van de takken of zelfs bochten in de stam. Laat die van ons het allemaal hebben, drie in een zal ik maar zeggen. De boom heeft een paar dagen kaal in huis gestaan ~~om er al aan te wennen~~ eer we de puf hadden om hem op te tuigen. Samen met Evelien was de klus snel geklaard, Jon hielp uiteraard mee met zoeken naar de ballen
92817b27-c457-4862-bac3-17d3788c7517
en tot onze verbazing pasten alle ballen er in.
Er zit maar een lichtsnoer in, en geen knipperlichten (hoewel er twee groene lampjes inzitten die af en toe wat flikkeren 😕) want dat zijn teveel prikkels voor manlief.

Een paar dagen later vond ik de treeskirt en voor de gein legde ik hem neer, even kijken hoe lang het duurt eer deze bij de keukendeur ligt. Viel tegen, Jon ging er bij binnenkomst gelijk op zitten om zich te wassen, en af en toe zat hij er onder te graven want er moest toch iets onder liggen, al was het maar een muisje? Het bochtenwerk van de stam is hier goed te zien, de piek staat ook gezellig scheef 😝

Het ziet er wel mooi uit, maar ik heb het toch weggehaald want tijdens het voor portier spelen voor de katten ben ik er al bijna over gestruikeld, een exercitie die ik liever overlaat aan de katten.
Ik merk dat het kijken naar de Belgische serie Professor T mijn woordenschat heeft besmet, toen de katten vanmorgen treuzelden met naar binnenlopen (rekken, strekken en een pirouette draaien) zei ik “Allee mannekes, kan da niet wa rapper zenne?”. Gek mens. Maar wat een leuke serie is dat! We waren begonnen met de Engelse Professor T, hadden al een paar afleveringen gezien, elke avond een of twee afleveringen, en terwijl ik koffie zette, zocht manlief alvast de volgende aflevering op door tegen de afstandsbediening “Professor” te zeggen. En daar zag hij zowel de Engelse als ook de Belgische versie. Huh? Ik moet eerlijk zeggen dat ik de Belgische versie beter vind, wat een goede acteurs. Seizoen één is klaar, geen idee wanneer de andere twee zullen volgen, van de Engelse serie start seizoen twee in januari, nog effekes geduld.

Er staat in onze tuin een witte roos in bloei, zo laat nog. Geen scherpe foto, het waaide behoorlijk. Laat die foto dan achterwege zou je zeggen hè, vooruit dan, geen foto.
Een citroentjesgeur kwam m’n neusgaten binnen toen ik daar naar keek, en zie, de kamperfoelie bloeit ook weer

Toen ik van de week bij de boekhandel die gelijk ook een soort Blokker is op zoek was naar een opvouwbaar krukje het boek Daar waar de rivierkreeften zingen zag liggen, aarzelde ik even, de film scheen heel goed te zijn en op de kaft stond dat het gruwelijk mooi en adembenemend boek was, maar was het ook het geld waard om nu uit te geven. Ik heb vroeger heel veel gelezen maar kon me er de laatste jaren niet toe zetten, ik nam niks op, kon me niet concentreren op de woorden die ik las, alsof ze niks met elkaar te maken hadden en nergens toe leidden, en vergat al halverwege de bladzijde wat ik had gelezen. Het leek me heerlijk om weer te kunnen wegdromen in een boek, even in mijn hoofd in een andere wereld te zijn en alles om me heen te vergeten. Ik heb het gekocht; de verkoopster vroeg of het een cadeau was, en toen ik “ja, voor mezelf” zei glimlachte ze en wenste me veel leesplezier. Ik ben er vanmiddag in begonnen toen manlief lag te rusten, en ik was gelijk vertrokken.

Wat een pakkend begin, ik moest het bij hoofdstuk 7 wegleggen omdat er toch gekookt moest worden, hehe, zo ken ik mezelf weer.

Wat een uitkomst is dit boekkussen (the bookseat) trouwens, jaren geleden van Suzanne gekregen en ideaal voor dikke pillen, ik heb het kussen wel wat op moeten vullen met van die korreltjes foam uit een kapot dienblad/schootkussen.

Nou ja zeg

Woensdag werd manlief overgeplaatst naar het ETZ voor een korte en relatief eenvoudige maar noodzakelijke operatie, in de hoop dat hiermee de grootste trigger voor de insulten weg wordt genomen. Hij stond op de spoedlijst met code C maar als er een code A of B werd binnengebracht dan kregen deze patiënten uiteraard voorrang, en aangezien het een neurologisch traumacentrum is, was hij pas donderdagavond laat aan de beurt. Vlak voor middernacht appte hij dat het achter de rug was. De operatie was goed en vlot verlopen, en de volgende dag (gisteren dus) stond de fysio alweer aan zijn bed en moest hij na wat tests en oefeningen gedaan te hebben een stukje lopen. Het revalideren kan weer beginnen, conditie is net als vertrouwen, het gaat te paard als je er een paar weken niet aan hebt kunnen werken, en het komt te voet.

De autoritjes naar Tilburg zijn zelden file vrij, het parkeren bij het ETZ was afgelopen dagen een ramp, en de afdeling ligt ook nog eens helemaal achteraan in het ziekenhuis, ik loop heel wat af, kom vaak al op mijn wenkbrauwen aan, en dan is het wel fijn om even wat te eten en drinken voordat ik de rit naar huis begin.
668242FD-38AE-45E1-8A59-93ED98E31FB5
Ik sloeg donderdag dan ook een dag over om even bij te tanken, voor manlief werd goed gezorgd (ze zouden me bellen als hij naar de ok zou gaan), Evelien was aan het werk, en eindelijk kon ik naar de pedicure die ik eind juni had moeten afzeggen. Met veel meer ruimte in mijn schoenen en een pijnvrije grote teen (tunnelnagel waarop weer een beugeltje is gezet) schoof ik aan bij Ellie, die voor de lunch lekker dikke tosti’s maakte, en thee zette, heel veel thee. En uiteraard verzorgde Noedel de schootverwarming

Na een tijdje breien stopte ik het weg, ik moest beginnen aan de hals afkanting en kon mijn hoofd hier niet goed bijhouden, dus borduurde ik wat meer bloemen op de bijenkorf, nu nog de bijtjes erop vastzetten, deels dichtnaaien en vullen maar.

Helemaal bijgetankt (letterlijk en figuurlijk) ging ik eind van de middag naar huis. Jon hielp met de stof op zijn plek te houden, dat spul pluist als een gek als het beweegt. Het moet een simpele mouwloze vest worden voor mij, een bodywarmer. Helaas had ik te weinig om er ook een kraag uit te kunnen halen, dus heb ik gisteren nog een stuk gehaald, ik heb genoeg over voor een dekentje of kussentje voor de katten om op tafel te leggen, want ze knippen vanaf 50 cm.

To be continued

Niet voor de poes

Jon kiest het beste plekje uit om een rits aan te reiken, zal het dan nou eindelijk gaan gebeuren?

Fast forward, dit was duidelijk een project tussen de bedrijven door, en vanwege drukte in mijn hoofd stond ik er niet bij stil meerdere foto’s te maken. Hij is af, het voorzakje is handig voor de sleutels en mijn zakmesje, deze heb ik altijd bij me als ik een lange broek draag, maar in mijn jurken heb ik geen zakken omdat ik deze van dunne viscose/katoen heb gemaakt en dan is alles wat je in een zak stopt al te zwaar. Vandaar dit tasje voor de bare necessities.

Achterkant is glad, mooi hè, deze Laurel Burch stof 😻

En de binnenkant met niet een maar twee zakjes, de jury is er nog niet uit of dit handig is, want ze ~~lubberen~~ steken wat uit; ik denk dat ik het kleine zakje die op het grotere zakje is genaaid er af ga peuteren. Meer is niet altijd beter.

De rits van de voorkant en riem kwam van het uit elkaar gehaalde tasje van de kringloopwinkel, helaas zat hier geen langere bruine rits bij voor de bovenkant, dus gebruikte ik een rode rits kwam uit mijn voorraad, wat helemaal niet storend is.

Wil je ook tasjes, tassen, opbergzakken of etuis maken en zoek je duidelijke tutorials met afmetingen en al, kijk dan even op het YouTube kanaal van de Australische Christine: Christine’s Home Affairs Ze is geweldig in haar uitleg. 👍

Voor het geval tijdens manliefs dagverlof het lopen zaterdag op het eind van de dag misschien niet meer goed zou gaan, haalde ik een rolstoel op bij Medipoint, en laat dat nou om de hoek van de kringloopwinkel zitten, dus hoppa, even samen met Evelien daar scharrelen tussen de tasjes. Helemaal geslaagd!
Jon kwam helpen met sorteren toen ik net klaar was

En nadat alles geïnspecteerd was en weer netjes bij elkaar lag, bewaakte hij de stapel. Het tasje links moet nog ontmanteld worden, ik heb het hengsel gebruikt voor de volgende tas.

Van een tas kwam dit allemaal, allemaal degelijk (en zwaar) bruikbaar of verkoopbaar materiaal

Jullie voelen hem al aankomen hè, nog een tas, deze keer voor mijn lief die niet wist dat hij er een nodig had. 😝 Ik had nog meubelstof over, en zwarte skai leer voor de onderkant, dit was een snel gemaakte tas tot ik zag dat ik het hengsel er verkeerd om aan had genaaid. Diepe zucht. Met het tornmesje voorzichtig tussen de naadjes duwend heb ik de lussen losgepeuterd, en toen heb ik gelijk lussen met zwenkhaken in de openingen geschoven en vastgenaaid. Het zakje en de sluiting lijken niet helemaal in het midden te zitten 🫣 maar ik heb het opgemeten en het klopt wel hoor, puur optisch bedrog. 😅

een rode binnenvoering zodat een zwarte iPad goed opvalt, en met matching klittenband als sluiting, even snel op de maandagmarkt bij Pimmetje gehaald. Enne, mooi hè, het pennenzakje 👌

En toen pakte ik nog twee restanten van meubelstof uit de kast, ooooh, zou ik? De cactusstof is een restant van Suzanne’s bureaustoel, ik geloof dat ik alleen de zitting had bekleed hiermee. Even twee recht van draad stukken van gemaakt en met de overlocker de randen afgewerkt, want dat merkte ik bij de vorige stof, het rafelt als een malle. En na lang spitten door de kasten vond ik een bijpassende groene poplin erbij, zodat ik de tas groot genoeg kan maken.

En wat te denken van deze, het restant van een grote weekendtas, met bijpassende roze stof om er een zoetsappig geheel van te maken

“Maar eerst moet je mijn slaapstation opruimen, dat kan zo toch niet,” vind Jon, en gelijk heeft hij, wat een bende.

Ik schuif mijn stoel aan de kant en merk dat er een wieltje blokkeert, oei, beetje vol draad en stof

Dus eerst een therapeutisch uurtje peuteren met schaar, tornmesje en pincet

Wat een hoop, en dat allemaal uit die vijf wielkastjes

Na gedane arbeid is het goed rusten en lekker eten, Evelien heeft gekookt, een Koreaans (toch?) noedelgerecht. Smullen!

Bee en meer

Serieus, ga je over de bee beginnen?

En die schommelbank dan?
Oké dan, jij je zin.
Het lag niet aan Fay dat de schommelbank kaduuk is gegaan.
De liggende balken waren na zo’n 24 jaar op, doorgerot daar waar de bouten zaten, en ook al hing het bankje nog goed, ik durfde er echt niet meer op te gaan zitten, stel je voor. Dus dacht ik het zelf te kunnen demonteren en er nieuwe balken in te zetten. Uh ja, maar dan moet ik wel de bouten er uit kunnen krijgen, en dat lukte me niet, compleet vastgeroest.

Ik heb contact gezocht met een handige klusser in de buurt, maar die heeft nog zoveel werk liggen dat het niet duidelijk is of het voor de zomer gedaan kan worden. En tot die tijd, tja, afwachten of gewoon wegdoen? Fay vindt afwachten niet erg, het bankje is bruikbaar genoeg

Vrijdag was ik ‘s middags naar de bee in Etten-Leur, we waren met een klein clubje vanwege ziektes, vakantie en andere verplichtingen. Diana showde haar gehaakte deken, sorry voor de open mond Diana, maar zo stond je op elke foto 😉

Hier legde ze uit hoe ze een dubbele rand had gehaakt waar alle draadjes in verstopt zaten

Tegenover me zaten deze dames,

De hexagonnen in jaren 70 kleuren zijn voor een theemuts

En ik zat weer een randje te borduren

Ja leuk hè, die hommel? De vleugels zet ik er het allerlaatst op, veel te bang dat er een draadje achter blijft haken (en als ze lukken laat ik zien hoe ik ze heb gemaakt) Stom genoeg heb ik vergeten een foto te maken van het begin, de hommel borduurde ik eerst op een stukje stof, maakte het daarna tot een losse hommel van een cm dik door hem met 2 cm brede naad rondom uit te knippen en van onderen dicht te naaien, kijk maar hier hoe Marion het heeft gedaan.
Nou, en toen naaide ik de hommel op de oranje stof vast. Om het een wat harige uiterlijk te geven heb ik op het achterlijf tegen de witte baan van zijn kontje lussen genaaid,

en deze kort geknipt, en zo is het een heel aaibaar beestje.

Op de bee konden ze het ook niet laten om hem even te aaien. De lichte stipjes op zijn kopje zijn niet zijn ogen maar gewoon lichte stipjes, misschien is het wel een beetje stuifmeel of zo. Er zitten meer kleuren in dan je in eerste instantie zou denken, bruin, oranje in verschillende tinten, geel, wit, creme, grijs. Hier en daar maar een paar steekjes in een andere kleur of tint geeft het iets meer diepte. Ik heb de hommel pootjes gegeven mbv bullionsteek en steelsteek, en op een bloeiende klaver gezet

Ook meer kleuren in het bloempje, alleen geen blad, dit werd me te rommelig

Op de foto hieronder heeft de hommel vleugels van vlieseline, wat totaal mislukte doordat het bij het eerste tikje met een naald gelijk kapot scheurde. En zodra ik klaar ben met nog een paar naadjes borduren is het op naar de volgende opdracht, een stumpwork bloem maken in het middelste blok, in mijn geval moet het een roos worden.

Als ik dit had geweten had ik voor margrietenstof gekozen.
Jon vindt dat ik niet zo moet treuzelen, gewoon doen, hup