Vandaag zou mijn lief 67 jaar zijn geworden, longkanker met uitzaaiingen naar de hersenen maakten dat hij nu niet aan het zelfgemaakte schuimgebak met mandarijntjes-slagroom zit, maar in een urn in de kast staat.

Wij hebben gelukkig mooie herinneringen aan hem, aan ons leven samen, dat verzacht het gemis en het verdriet. Morgen is het een jaar en drie maanden geleden dat hij kwam te overlijden.

Misschien dat we zijn geboortedag volgend jaar als gezin samen vieren, voor nu verkies ik rust en stilte.

Groot verdriet in huize Jacobs.

Gisteren heb ik Sherlock moeten laten inslapen toen na het maken van zijn ct scan bleek dat het niet op zijn li achterpootje kunnen staan veroorzaakt werd door een flinke verkalking tussen twee lendenwervels die de zenuw naar dat pootje helemaal afknelde. Hier moet hij ook veel pijn van hebben gehad, ondanks de pijnstilling die hij elke dag kreeg, zei de dierenarts. Het was operatief te behandelen en ook met laseren, maar de revalidatie en pijn was geen sinecure en ze kon ook geen garantie geven dat het goed zou komen. Voor wie doe je dit dan hè, niet voor de kat, want die krijg je het niet uitgelegd.

De dierenarts haalde de kooi met Sherlock, hij begon net uit de narcose te komen, ik pakte hem over en hield hem tegen me aan; hij drukte zijn kopje tegen mijn hals en hield zich heel rustig terwijl ik tegen hem praatte. Ik besloot hem hier en nu in te laten slapen, half suf en met een infuusnaald nog in zijn pootje zou hij er niks van merken.

Ik wilde Sherlock een rit naar huis besparen, het bijkomen uit een narcose is al geen pretje en dan de onrust en de angst in de kooi in de auto en de volgende dag weer de angst vanwege het terug moeten oppakken en in de kooi zitten en weer in de auto en dan een prikje krijgen, en dat alles omdat wij thuis afscheid kunnen nemen van hem? Nee, dat wilde ik hem niet aandoen.

Ze liet me even alleen met hem, en zo zat Sherlock rustig tegen me aan leunend te luisteren naar mijn stem, en ook toen de dierenarts hem de medicatie toediende bleef ik tegen hem praten en hem aaien, en vrij snel al voelde ik hem tegen me aan liggend helemaal verslappen.
Toen ik Sherlock op de slee in zijn kooi had gelegd zag ik dat ik een berichtje van Evelien had gekregen, ze mocht van werk even naar huis gaan, zodat ze hem ook nog kon zien terwijl hij nog zacht en warm was, en zo hadden we steun aan elkaar.
Hij lag op de poef tussen ons in (wel met de slee van de kooi onder het matje) zodat we hem allebei nog konden aaien en bekijken.

Ik zette daarna Sherlock op de grond in de kamer zodat Jon en Fay als ze de kamer in kwamen hem gelijk konden zien en ruiken. Fay vond het heel spannend en durfde de eerste keer niet dichtbij te komen, klik Hier om het korte filmpje te zien; later kwam ze wel dichterbij en nam iets meer tijd om hem te besnuffelen, maar ook toen schoot ze weer naar boven.

Jon liep een paar keer heel behoedzaam naar hem toe, ruiken, kijken maar niet aanraken. Hij pakte het balletje waar Sherlock die ochtend nog mee had gespeeld in zijn bek en speelde er mee, en keek ondertussen of Sherlock opkeek, helaas.

Na nog een verwoede poging hem wakker te krijgen door vlak bij Sherlock heel wild met het balletje te spelen, liep hij klagend miauwend naar de keuken en verder door het huis. Even later kwam hij de woonkamer inlopen, op weg naar de schuifpui kijkend naar Sherlock, en klagend mauwend wilde hij naar buiten, omkijkend of Sherlock nu wel meeliep. Helaas.

Dit klagend miauwend in en uit lopen ging zo de hele avond door tot ik Sherlock in de hal bij de brievenbus had gelegd, Jon heeft hem daar op weg naar beneden gezien, ik hoorde zijn miauw, hij kwam toen stilletjes de woonkamer in en nam plaats op de bank. Fay kwam toen het donker was naar beneden, om vervolgens in de woonkamer overal op de vaste plekjes te zoeken, ze was onrustig en waar ze normaal naast me gaat liggen om geaaid te worden bleef ze nu alleen maar zitten en om zich heen kijken.

Ze hebben vannacht samen in de woonkamer geslapen, en Sherlock heb ik in de garage bij de klep gelegd waar het heel koud was. Ik had al een gat gegraven in de tuin maar wilde het begraven de volgende ochtend samen met Evelien doen (ze had late dienst).  

Hij was een bikkeltje, want voordat ik hem naar de dierenkliniek bracht had hij nog zijn gekke vijf minuten van spelen met zijn houten balletje, en keek hij nog naar vogeltjes op tv Klik hier

Vier jaar geleden kwam Sherlock bij ons, na een leven van vier jaar die geen pretje waren, gezien zijn slechte conditie, ontstekingen in zijn bekje en schuwheid voor mensen, vooral voor mannen. Jon heeft hem geholpen met het vertrouwen terug te krijgen, dit is na de eerste week, rechts Sherlock die heel graag wilde maar het zo spannend vond.

Lees hier meer over hoe hij hier kwam, en als je onderaan het bericht op het pijltje naar rechts klikt, zie je in andere blogjes het vervolg. Het bleek een lief sociaal beestje te zijn en werd Fay’s best buddy.

We missen hem nu al, hij heeft ons zoveel liefde gegeven, en was zo gezellig als assistent op de naaikamer

Samen met Jon vol verwachting hopend op een hapje

Zijn rafelig oortje valt extra op in het tegenlicht, vanaf dit plekje genoten Sherlock en Fay van dwarrelende blaadjes, vogeltjes op de grond en in de gaten houden van langslopende buurtkatten.

Door zijn tandeloos bekkie had hij een heel smal snoetje

Samen met Jon even de ochtendlucht opsnuiven, je haalde ze goed uit elkaar door het verschil in formaat, dikte van de staart en zijn oortje. Jon was maar 1 jaar ouder dan Sherlock. 

Best buddies met Jon als het Jon uitkwam

Meestal lag Jon er als eerste en sliep als Sherlock er naast kroop

En helemaal bff met Fay

En ondanks zijn gebrek aan een gebit

ving hij nog wel eens wat.

Verlekkerd tv kijken als het buiten spelen niet meer mocht

En af en toe kwam hij op schoot liggen, en dan was het genieten ☺️

Lekker buurten bij Evelien, even een snoepje halen

Dit was deze week nog, knus bij elkaar, maar met behoud van distantie voor Jon

Hij mocht slechts acht jaar worden. We hebben hem vanmorgen in de tuin begraven op een plekje naast het kattenkruid waar hij veel speelde met Fay, of gewoon lekker lag te genieten in het zonnetje

Fay loopt hem te zoeken, roepend door het huis, dit gaat door merg en been 😭. Ze mag voorlopig niet meer naar buiten, ik ben bang dat ik ze dan misschien niet meer naar binnen krijg. 
Nog een leuk filmpje hier toen het leven nog goed was voor Sherlock.

Toen ik gisteravond naar Seven Dials keek, een serie van Agatha Christy, hoorde ik deze zin: “I have no more capacity for loss”. 😭 O zo waar. 

Het is vandaag precies een jaar geleden dat mijn lief zijn laatste adem uitblies.Het is een zwaar jaar geweest voor ons allen, het gemis is schrijnend op mooie momenten waar hij bij had moeten zijn, maar hij zou trots zijn op hoe we ons er doorheen slaan.

Het verdriet krijgt alle ruimte, elke keer na het uithuilen zetten we de schouders er weer onder, en het leven gaat verder met het verdriet dat heel langzaamaan onder een laagje nieuw geluk wordt toegedekt. De rouw wordt er doorheen verweven, en mijn lief draag ik in mijn hart mee.

Al tien maanden en vier dagen geleden dat mijn lief is overleden, en beetje bij beetje ben ik spullen die van hem waren aan het loslaten, zoals bv zijn postzegelverzameling, en dan heb ik het niet over een paar albums. Hij begon op de lagere school al met deze hobby, en toen hij iets van vijftig jaar later alles compleet had (hij verzamelde alles wat met Verenigd Europa te maken had) was de lol in het verzamelen verdwenen en haalde hij zijn voldoening in het verkopen er van, zegel voor zegel.
Hier een “zelfgemaakte” postzegel, er was een serie waar je zelf een postzegel kon ontwerpen en bestellen, deze waren gewoon te gebruiken als postzegel en waren ook zeer geliefd bij verzamelaars. Bizarre gedachte dat ons gezin bij meerdere verzamelaars (vooral geëmigreerde Nederlanders over de hele wereld) in een album zit.

Perry had een droom dat hij na zijn pensionering met zijn postzegels op beurzen in het land zou staan, en zag in mij een rol als zijn lieftallige assistent; pincetten in de hand en vooral niets eten tijdens het werk. Hij zag het helemaal zitten. Hoe anders is het gelopen.
Na zijn overlijden heb ik contact opgenomen met de postzegelvereniging Postaumaat die nabestaanden helpt met het verkopen van de verzameling.  

De eerste keer dat de mannen kwamen was half April, en toen namen ze een autolading vol aan postzegels mee. Het was heel emotioneel om ze op zijn werkkamer te horen praten en lachen, ik hoorde bewondering en ook verwondering, want het waren er wel heel veel. De albums die een paar maanden eerder voor het laatst waren aangeraakt door mijn lief verdwenen in dozen en tassen, en toen ze weg waren voelde het alsof ze een stukje van mijn lief hadden meegenomen. Na de zomervakantie werd weer een autolading vol opgehaald, en de rest van de verzameling paste twee weken geleden met moeite in twee grote auto’s, deze foto nam ik toen ze bijna klaar waren met inladen.

Tijdens de lunch zaten de drie mannen te praten over postzegels en als ik mijn ogen sloot leek het net of Perry er ook even bij was en mee zat te praten en te lachen. Hij had het vast wel goed gevonden hoe ik het had geregeld, zijn verzameling wordt nu versnipperd verdeeld en verkocht over diverse postzegel clubs in Nederland en zoals ik heb begrepen ook bij de buurlanden.

De lege kasten in de “tussenkamer” (tussen onze hobby/werkkamers) vond ik erg confronterend en diezelfde avond waren ze uit elkaar gehaald en de volgende dag aangeboden op Marktplaats. Ze waren een paar dagen later al verkocht.

Rest me nu om de meubels in de werkkamer van mijn lief te gaan verkopen, drie hoge kasten en drie lage, een bureau en een ladenblok; de grote kasten stonden vol met postzegels en de rest met dossier dozen en ordners welke ik allemaal elders heb opgeborgen. Geen idee wat ik hiervoor moet vragen.

In het ladekastje en de helft van een laag kastje liggen nog allemaal kantoorspullen van manlief die ik moet sorteren/ opruimen en ik zie hier enorm tegenop. Net als het verkopen van de kasten op marktplaats, dit is geen pretje; de onzin biedingen, het niet reageren op een bericht, de vragen die gesteld worden en na beantwoorden totaal geen reactie meer krijgen, ik kan hier heel slecht tegen en het vreet energie.
Toen ik voor een hele mooie Tefal hogedrukpan de zoveelste onzin aanbod kreeg heb ik de pan naar de kringloopwinkel gebracht. Ik geef het dan liever weg.

Ik wil van Perry’s werkkamer een logeerkamer maken, of misschien mijn naaikamer hier naartoe verhuizen en van mijn oude naaikamer een logeerkamer maken. Ik ben hier nog niet over uit, de ramen van mijn naaikamer zitten op het noord en oost, en Perry’s werkkamer heeft ramen op het zuiden, heel warm dus in de zomer. Maar deze kamer is wel een slag groter. Wat is wijsheid?

Het loslaten van Perry’s verzameling was heel emotioneel, ik zat weer volop in de rouw alsof ik hem weer opnieuw kwijtraakte, maar nu de postzegels weg zijn voelt het ook als een opluchting dat ik hier niets meer mee moet doen. Ik heb een paar mooie verschillende velletjes van Janneke Brinkman voor mezelf bewaard, en ook een stapeltje hangmapjes nr1 en nr2 postzegels en alle velletjes kerstzegels, want het zou toch wel heel stom zijn als we opeens postzegels moet kopen voor verzending van een kaart of pakje.

Het geluid van een ambulance in de nacht kan me weer helemaal terug in de tijd werpen en werkt dagen lang nog door op mijn emoties. Een liedje kan ook dat effect hebben, maar ook het denken aan het verkopen van de kasten.

Er zijn dagen dat ik me erg down voel en niet vooruit te branden ben, wat heb ik hier een hekel aan. Dinsdag was net zo, ik zat ‘s middags wel al met mijn sportschoenen aan maar had totaal geen zin om naar fitness te gaan; ik zag tegen de emoties op van samen met allemaal ervaringsdeskundigen vol begrip te zijn, een schouderklopje of een arm om mijn schouder als ze mijn tranen zien opkomen, het zijn schatten. Maar ik wilde liever geen tranen, ik wilde rust en alleen zijn, en vooral geen prikkels. Ik opende mijn iPad om naar een tuinierfilmpje te kijken, maar klapte het na enkele tellen alweer dicht. Rust roest, stilstand is achteruitgang, en dat wil ik absoluut niet. Dus opgestaan, jas aangetrokken en naar de fitness gegaan. En ja, natuurlijk weer tranen wegvegend en neuzen gesnoten (ik was niet de enige met natte ogen), maar daarna zijn we een uur aan de slag gegaan. We kregen een conditietest (6 minuten op de loopband lopen zo hard je kan, met metingen vooraf en op het eind) en ze ging toen we allemaal aan de beurt waren geweest naar kantoor om het uit te rekenen. Ik zit op 92% en dat is best goed 😊 Over drie maanden test ze ons weer. En toen ik naar huis reed voelde ik me een stuk lichter, en had ik er weer zin in.

Ik wilde nog vertellen over een bee, een afgezaagde boom, een egel en visjes, maar dat komt de volgende keer wel.