Het visje van de Trade Winds quilt vorderde langzaamaan, Jon zag er op toe dat ik niet afgeleid werd
Het weer was niet bepaald uitnodigend om buiten wat te doen, met 12°C koud, guur, en heel nat, maar het was in ieder geval goed voor het pas (3 Mei) geverticuteerde, ingezaaide en bemeste gras.
Ik verplaatste het te hoog geplaatste oogje, zette nog meer siersteken op en rond de vis, waarbij ik -wederom- niet goed oplette (Jon was toen buiten met Fay), en niet alleen de uiteinde maar de gehele staart voorzag van de Rosetta chain stitch (klik hier voor een video uitleg)
De groene kettingsteek rond de groene rondjes doen het heel goed 👍
Zoals op de foto hieronder had het er uit moeten zien, maar ik laat het zitten, dit is mijn versie en het stoort me niet, au contraire
Fay kwam even buurten toen ik bezig was met het jurkje,
“Doe jij maar, want dat is meer een meisjes ding”, had Jon gemompeld toen Fay vertelde wat er gaande was.
Omdat het jurkje met Moederdag niet over Sophie’s hoofd ging moest ik de hals wijder maken, maar niet door de split op de rug dieper te maken, want dan werd deze te diep. Dus knipte ik de hele halslijn ietsje wijder en zette elastiek in de daarna gemaakte zoom. Ook legde ik de zoom in de rok wat uit, want Yvonne vermoedde dat het jurkje te kort was, dat scheelde ook twee cm.
Ik mocht de 16e op Sam passen terwijl Sophie met haar mama en papa naar het Woezel en Pip park gingen, vlak bij Bergen op Zoom. Ze dropten Sam af, ik nam snel de maten op bij Sophie, en toen kleine Sam voor zijn middagdutje naar bed ging, dook ik de naaikamer in om het jurkje op te meten. Het uitleggen van de zoom had niet veel uitgehaald, en toen ik goed naar het patroon keek zag ik dat dit jurkje boven de knietjes viel, wat ik op zich wel een leuke lengte vind voor kleintjes, maar hij mocht dus iets langer. Gelukkig sliep Sam door het geluid van de naaimachine heen, en een uurtje later was het jurkje klaar inclusief een rol zoompje onderaan dankzij het speciale rolzoomvoetje, zo schattig 🥰
Een uur later liet Sam pas van zich horen en lag hij na het flesje lekker te brabbelen in het wippertje.
Eind van de middag kwamen ze moe (de ouders) en vol verhalen (Sophie) weer terug van een geweldige dag, ze hadden genoten, en gingen zoals verwacht niet lang na het avondeten (pasta pesto met kip) weer huiswaarts.
De volgende dag besloot ik tussen de stortbuien door onze oprit schoon te maken, en Jon keek toe of ik het goed deed.
Maandag veegde ik -wederom tussen de buien door- de voegen in met brekers zand, de zak had ik nog liggen van vorig jaar
We gaan terug in de tijd, een beetje dan toch.
14 Mei had Evelien me geattendeerd op een ontplofte afvalzak tegenover de voormalige tabaksshop, dus toen het halverwege de middag was opgehouden met hard regen reed ik er snel naartoe om het op te ruimen zodat het er niet een heel weekend zou blijven liggen als niemand hier een melding van had gedaan.
Het lag weer overal, de vogels en de wind hadden hun best gedaan, en door de regen was alles zwaar, vooral het karton woog goed door.
Tien minuten later was het al klaar
en omdat mijn zak nog niet vol was, ben ik door de wijk langs de hoofdweg gaan lopen, helaas begon het te plenzen toen ik halverwege was, maar dankzij mijn hoed bleef mijn hoofd droog. Ik liet de volle en zware zak achter op een plek waar het wat uit de wind stond
Ik liep 1,8 km, dit was mijn route voor die dag:
De volgende dag wilde ik voor het weekend begon nog even de twee parkeerterreinen checken waar ik eerder die week was geweest. Bij het parkeerterrein van de kinderopvang en de sportschool spotte ik een werkbusje van plantsoen onderhoud , een man pakte een bladblazer en ik dacht dat ze nog een klusje gingen afmaken.
Ik was net klaar met het parkeerterrein en liep nog een klein rondje buitenom in de buurt waar ook vaak zooi van de “sporters” ligt, en toen ik een half uur later terugkwam was het busje verdwenen, maar je kon aan de rommel zie waar het busje had gestaan én dat ze wel van opruimen hielden, van hun busje welteverstaan; peuken, voedselverpakkingen en een ongeveer 30 cm hoge en brede zwarte klos waar draad om had gezeten, hup zomaar uit de wagen half in het plantsoen en half op de stoep gemikt, behoorlijk aso. Helaas heb ik geen foto van het busje en ook niet van de klos.
Andere bizarre vondsten, een kapotte paraplu en een gloednieuwe lege pedaalemmer:
Drie onaangebroken pakjes zwarte ballonnen; waarom gebruiken die gasten geen roze ballonnen, die zijn beter te zien om op te rapen. Maar het staat natuurlijk niet zo stoer hè.
En toen ik deze gascilinder zag had ik een WTF moment, zo groot, en zwaar! Ik legde het onder de zak in het karretje, vanwege ontploffingsgevaar mag dit niet bij het restafval.
Ik stopte de half volle zak en de cilinder in mijn auto (ik heb hiervoor speciaal zeil in de kofferbak van de Jeep gelegd) met de rest van mijn tools, en reed naar het andere parkeerterrein bij Visdonk om verder te gaan rapen, waar het weer de moeite waard was, je ziet hier een beetje, maar het lag weer overal langs de randen.
Ik was net aan de voorkant naast de vrachtwagen aan het rapen toen er opeens op het raam werd geklopt en ik schrok me een hoedje en gaf een gil. De man lachte, hij zei dat hij me niet wilde laten schrikken door zijn wagen te starten, vandaar dat hij eerst op het raam klopte, denkend dat ik hier niet van zou schrikken. Ja dus.
Een paar meter links van deze vrachtwagen stond een oude camper, en een jonge vrouw (eind dertig schat ik) zat met de deur open aan de thee te werken achter haar laptop. Ik vroeg of ze hier bleef overnachten, en waarschuwde haar voor de nachtelijke activiteiten die zich in dit deel van het terrein afspeelden. Ze bedankte me en zei dat ze wel een andere locatie zou uitzoeken voor de nacht, en deed even later de deur dicht, het begon te regen, alweer.
Bij de ingang van het bos hing ik een afvalzak op, ik knoopte hem stevig vast aan een paal en legde de klos die uit de werkersbus was “gevallen” er in zodat de zak niet alle kanten op zou wapperen.
Mijn zak was ondertussen goed gevuld, maar ik wilde hem niet bij de enige afvalbak van het terrein zetten, omdat deze vlak naast het restaurant staat. Het was al bijna zes uur en de gemeente zou de zak pas na het weekend ophalen. Ik ging door de miezerregen al rapend op zoek naar een andere afvalbak, en vond deze een paar honderd meter verderop in de wijk waar wij vroeger hebben gewoond, en ik plaatste de cilinder een beetje uit het zicht naast de zak.
Een paar dagen later reed ik hier weer even deze kant op om te kijken of de zak er nog hing, en ja hoor, hij hing er nog, was nog heel en er was gebruik van gemaakt; hij was voor ongeveer een vijfde gevuld met tissues, poepzakjes, en eet-en drink afval. Ik was met een kwartier ook klaar met afval rapen, het was een rustige weekend geweest.
Ik zag op de terugweg in de wijk Langdonk uiteraard weer zooi wat ik niet kon laten liggen, het begon halverwege weer te regenen dus maakte ik er mede door een andere reden een korter rondje van met dit als resultaat:
Ik heb mezelf beloofd hier niet meer te gaan rapen, want de meeste afval lag op de brede groenstroken tussen de weg en het trottoir en deze waren compleet bezaaid met hondendrollen. Niet normaal! Ik had mijn oude schoenen aan en heb heel goed uitgekeken (het leek wel op Twister maar dan alleen met de voeten) en niks geraakt, maar ik heb uiteindelijk een deel gelaten voor wat het was vanwege deze viezigheid. Ik heb zo mijn grenzen
Sinds donderdagmiddag heb ik helemaal niks meer gedaan, overvallen door een virusje of zo, in ieder geval een holte ontsteking gezien de kaak- en hoofdpijn en duizeligheid tijdens het bukken, en de kleur van mijn snot. Maar ik ben ook heel snel moe. Als ik zit denk ik wel even naar buiten te kunnen om die ene plant in een grotere pot te zetten, maar eenmaal klaar met die plant ben ik blij dat ik weer zit. Natuurlijk helpt de hitte van vandaag ook niet echt mee, van 14°C van begin van de week naar nu 30°C. Gelukkig is het morgen en overmorgen wat koeler, zei Evelien, twee graden koeler. Pffff.
Ik moet zeggen dat het in mijn hoofd al ietsje beter voelt tov een paar uur geleden, en de frisse witlofsalade die Evelien klaar had gemaakt smaakte me samen met de lekker gekruide drumsticks heel goed.
Een fijn Pinksteren allemaal.
