Donderdag mochten we op Sophie en Sam passen zodat de ouders een middag& avond voor zichzelf hadden in Breda; ze werden tegen de middag bezorgd, inclusief wandelwagen en scooter. Op weg naar de vele speeltuintjes in de wijk, Sophie stopte uit zichzelf bij elke lantaarnpaal en vroeg dan of ze naar de volgende paal mocht gaan. Goed afgericht opgevoed.

Speeltuin nummer één werd heel snel afgewerkt, een keer glijden, nog een keer glijden en dan weer door, op naar speeltuin nummer twee: de blauwe speeltoren is tijdens/vlak na de COVID periode afgebroken want het bleek niet meer veilig te zijn, maar het was ook een hangplek geworden voor jongeren tot midden in de nacht. Ze hebben het gelukkig snel vervangen, het hele parkje is opgeknapt en rolstoel toegankelijk gemaakt met aangepaste schommel.

En bij speeltuin nummer drie maakte ik deze foto, schitterende bast. 

En wat te denken van deze zaden van een acer die we op weg naar huis lopend tegenkwamen, met tegenlicht lijken ze te gloeien

Een uur later waren we weer thuis, het zonnetje had de koelte van de ochtend verdreven en ik voelde het op mijn huid branden. Ik had Sophie goed ingesmeerd maar was mezelf vergeten 🙄

De rest van de middag werd binnen spelend doorgebracht, ook hebben we samen naar Belle en het Beest gekeken, dat was lang geleden, maar ik kon nog goed meezingen ook al haperde de tekst hier en daar. Sam sliep, dronk en plaste en had rond etenstijd korte huilmomentjes waarbij hij heel zielig kon kijken, zo aandoenlijk. Het is ook zo leuk dat je echt contact kan maken met zo’n ukkie van 3,5 maand, terug lachen als je tegen hem kletst of samen gekke geluiden maken. Hij zit in de “urre” fase, zo’n schattig hoe de ontdekking van geluiden maken begint, waarbij hij dan ook grote ogen opzet en kraait van plezier.

Sophie is 3,5 en kan serieus kijkend vertellen dat ze al een grote peuter is, als ze vier is gaat ze naar de basisschool, net als haar vriendje van de opvang die hierheen is gegaan, of binnenkort gaat; ze vertelt zoveel dat de kleine doch niet onbelangrijke details bij mij niet zijn blijven hangen. 

Ze fronste haar wenkbrauwen toen ze dit vertelde, maar toen ik wilde vragen wat ze daarvan vond was ze alweer druk aan het spelen met een autootje. Het is een spannende tijd voor zo’n kleintje, vriendjes missen (maar hopelijk weer terugzien in groep één) en op zwemles gaan. En dan ook nog aan tafel moeten blijven zitten tot we klaar zijn met eten, ook al wil je zelf niets eten op een paar kleine stukjes kip, handje vol gebakken uitjes en wat kroepoek na. Ze vind nasi normaal gezien wel lekker maar wilde het niet. Ze kreeg wel vla met hagelslag er op toe, want met lege buik naar bed gaan is niet fijn. En nee, ze had ‘s middags niet veel gegeten, een schaaltje fruit en een klein zakje nib-bits met Fristy. Geen koekjes, geen snoepjes. Ach ja, we maken er maar geen punt van want je wint dit toch niet.

Toen Sophie in bad en naar bed was gegaan, hing ik nog even de was op. De slaapkamerdeur moest open blijven en ze kon zo vanuit haar bed het drooghok (een bergruimte waar ook de ketel staat) inkijken waar ik stond. “Oma, wat doe je daar?” “De was ophangen.” “Mijn papa en mama doen dat op zolder.” 
“Oma?” Even stilte tot ik “Ja? zei. “Als ik moet poepen, dan mag dat niet in mijn broek hè”. “Nee, dat moet op het potje of op de wc. Moet je poepen?” “Nee hoor.” Ze had toen we net thuis waren van de speeltuintjes al een flinke drol gedraaid, dus het zou me verbaasd hebben.
Ik zit een paar minuten later net beneden, roept ze keihard: “Oma! Ik heb gepoept!” Ik zucht, want wat een timing en loop naar boven. En ziedaar, een flinke drol met plas in het potje. Haar prijzend en daarna de bibs afgeveegd te hebben, kindje weer in bed toegedekt, weer een kusje, weer welterusten, “ja de deur blijft open”, de inhoud van het potje in de wc doorspoelend, roept ze: ”Wat doe je daar oma?” Ik vertel haar wat ik deed. “Heb je daar dan ook een wc? Onze wc is naast het bad.”  Heb ik haar de wc naast het drooghok dan nog nooit laten zien? 🤔 volgende keer maar even doen.

Ze werden rond half elf opgehaald, een beetje drama met Sophie maar eenmaal in de auto was alles goed en kwebbelde ze bijna de hele rit. 

De volgende morgen zag ik deze stille getuigen naast de deur van de logeerkamer staan, Ojee. Gelukkig heeft ze nog haar laarsjes die ze graag draagt.

Mijn stoel had een onaangename vreemde zijwaartse wiebel, alsof hij kon omkiepen, viel me donderdagavond op toen Sophie op bed lag en ik Sam de fles wilde geven.

Ik ben toen in de andere stoel gaan zitten, en besloot de volgende ochtend mijn stoel om te keren om te zien wat er gaande was.
Een van de vijf poten begon los te scheuren van waar het was vastgelast

Driewerf shit

Dit kan ik niet zelf oplossen, ik had gehoopt dat het een gevalletje losse schroef was. Ik belde Hoogenboezem, legde uit dat ik de stoel in dec. ‘21 bij hun had gekocht en wat er gaande was en of ze deze vijf potige onderstel ook los verkochten of konden repareren. Ik moet op hun website een service aanvraag doen met foto’s erbij en ook ordernummer en artikelnummer, en dan zouden ze het bekijken en contact opnemen. Gelukkig had ik de aankooppapieren nog, dus geen probleem.
Ik kan nog steeds gebruik maken van mijn stoel, ik moet alleen oppassen dat ik niet de kant van de kapotte poot op leun, anders kiep ik om. De relaxstoel is niet meer zo relax.

Ik kon er niks aan veranderen en besloot ter afleiding die ochtend in de wijk een rondje te gaan afvalprikken;  ik had de vorige dag bij de speeltuinen veel afval gezien en liep nu dus ook dezelfde route. In de bosjes waar ik eerder oa het kapot gescheurde vriendenboekje had gevonden was het op een enkel verdwaalde servet, beker en een fastfood zak schoon👌 wederom geeft de donkergroene brede lijn mijn route aan.

Aan de buitenrand van het speelparkje (vroeger noemde de kinderen dit het Blauwe speeltuintje) ligt een diepe wadi; ik zag in de diepte een felgekleurd papiertje (chipszak) en toen ik in de droog gevallen wadi was afgedaald met alleen de houder met afvalzak ontdekte ik veel meer zooi, ook een oude half vergane sneaker en vodden, stijf van de opgedroogde modder.

Een eindje verder was het wat drassiger op de bodem, maar mijn oude enkelhoge en waterdichte wandelschoenen konden het wel hebben, thuis waren ze zo schoongespoten met de tuinslang.

De afvalzak vulde zich hier aardig met zware spullen en ik moest het karretje erbij halen om mijn pols te ontlasten. Maar het ruimde lekker op en ik keek tevreden om toen ik er weer uit was geklommen zonder achterover te vallen. Pure kracht training en fitness, dit afvalrapen  

Rond en onder het eerste bankje naast de wadi in het blauwe speeltuintje lag heel veel zooi, op dat moment waren er een paar kindjes aan het spelen bij de klimtoren maar het bankje was leeg dus kon ik ongestoord en ook zonder mensen te storen afval rapen. Daarna dook ik in het met hekwerk afgerasterde plantsoentje direct achter het bankje, niet normaal wat hier lag, en ondertussen namen twee jonge tieners (13 jaar gok ik) plaats op het bankje.

Toen ik klaar was in het plantsoentje en langs het bankje liep, zag ik een verse twix-achtige wikkel op de grond liggen, vlak naast de knul; in zijn mond en hand de inhoud van deze winkel en op zijn schoot een doos met veel meer verpakte repen. Het meisje naast hem zat ook te knauwen, haar Twix- reep nog deels in de wikkel om haar handen schoon te houden. Hieraan zie je al dat het brein van meisjes verder ontwikkeld is dat jongens van die leeftijd. Jongens denken niet aan gevolg omdat de oorzaak te leuk/lekker/spannend is. Meisje voorkomt vieze handen, jongen ontdekt te laat vieze handen en veegt ze af aan zijn broek.

Ik kan het niet negeren en raap met mijn grijper de wikkel van de grond op en houd het op voor de handen van de jongen. “Afval hoort in de afvalbak thuis en niet op de grond, en daar is de afvalbak, of je stopt het hier in de afvalzak.”, spreek ik hem rustig toe, in de hoop dat hij het aanneemt, sorry zegt en in de zak of in de afvalbak stopt die op een paar meter van hem af staat.
Hij kijkt me glazig aan, doet niks en zwijgt, het meisje grinnikt wat. Ik merk dat ik op hun niveau moet praten, en zeg streng maar zonder al te veel stemverheffing. “Pak aan, ik heb hier niet voor de kat z’n kut staan opruimen. Wat denken jullie, laat die gekke oma maar lullen? Ik ben ook voor jullie de boel aan het schoonmaken en krijg hier niet voor betaald. En jullie moeten ook het goede voorbeeld geven aan die kleine kindjes die daar spelen!”. Ze keken me geschrokken aan, weg was de grijns, en hij pakte zwijgend de snoepwikkel aan.

Ik draaide me om voordat ik door ging draven en de boodschap niet meer aankwam, en ging bij het volgende bankje iets verderop afval rapen om af te koelen. Een andere oma stond hier net om haar kleinkinderen van de fiets af te helpen, en zei dat het beschamend was hoe de jeugd zich gedroeg. Even later zag ik dat het tienermeisje bij haar step stond, terwijl de knul naar de afvalbak liep en toen zijn fiets pakte, alles schoon achter zich latend reden ze weg. Voor het geval dat ze nog naar me keken hield ik mijn duim omhoog, en ging verder.

Ik zal even voor de bezorgde lezers vermelden dat ik zelden vervuilers aanspreek op hun gedrag, ik ga confrontatie liever uit de weg want je kan aan de buitenkant niet altijd zien hoe gesjeesd de persoon is. Zonder oordeel, zonder oogcontact, op gepaste afstand. En vooral niet meezingen met een liedje waar ik naar luister via mijn iPods, want dat kan ook verkeerd worden opgevat.

Anderhalf uur later was ik weer thuis, een driekwart volle zware zak bij de gemeentelijke prullenbak achterlatend, geen foto hiervan helaas. De twee beschermkappen van een grote ronde ventilator die zomaar van een appartement uit het raam gepleurd waren en bovenop struiken in een plantsoen waren beland maakten dat de zak goed vol was nadat ik ze dubbelgevouwen er in had gestopt.

Ik vergat een foto van de zak te maken omdat ik was afgeleid door een man die nog steeds naar me keek toen ik de afvalzak dichtknoopte, nadat ik even tevoren een stuk transparant hard plastic -ik denk van een verpakking- naast de rand van de stoep van zijn oprit afplukte toen hij net op dat moment het huis uitliep en met een wat-doet-ze-daar blik op zijn gezicht naar me keek. Ik vroeg -het plastic hooghoudend- of hij bezwaar had dat ik het in de afvalzak stopte, of was hij er erg aan gehecht en wilde hij dat het daar bleef liggen. Hij schoot in de lach en zei dat het weg mocht.
Ja, je weet maar nooit hè, normaal blijf ik van opritten, en privé tuinen en bedrijfsterreinen af, want ik moet ergens een grens trekken waar ik wel en waar ik niet ga rapen. Best wel een dilemma hoor, want een plastic zak op een oprit waait voor je het weet de straat op, maar juridisch gezien is het eigendom en dus verantwoording van de eigenaar van dat huis/pand. 

Bij thuiskomst was het een beetje paniek, want de wasmachine wilde niet meer afpompen en zat vol met beddengoed. Ik hoopte dat het snel opgelost was vanwege een verstopte filter, zo gokte ik, maar toen ik na het leeg laten lopen van de machine de dop met veel moeite en voorzichtige hulp van de waterpomptang slechts een klein stukje los kon draaien, zag ik het al voor me, een monteur moest er weer aan te pas komen en het weekend plus Koningsdag zat er tussen, wat een ellende.

Eerst bijkomen en koffie drinken voordat Evelien met het wasgoed naar Suzanne en Ferry zou gaan om van hun wasmachine gebruik te maken en ik een afspraak met een monteur ging regelen. Toen de koffie op was probeerde Evelien of ze de dop losser kon draaien, en hoera, dit lukte. Maar minder hoera omdat het water eruit begon te stromen. Gelukkig hadden we genoeg handdoeken om de boel droog te deppen. En de oorzaak van het verstopte filter: een sok, een €0,50 muntje en een trekker van een rits. Daarna deed de machine het weer zonder problemen. Eigenlijk moet men regelmatig het filter even controleren op ongewenste voorwerpen, maar wie doet dit nou?  Misschien toch gaan doen?

Woensdag en vrijdagmiddag heb ik ook afval geraapt, en over die ene kan ik ook wat bizars vertellen. Oh over die andere ook, maar dat was minder leuk. Wat dan? Wacht maar af.