Categoriearchief: kleding naaien

Allemaal beestjes

Sophietje kon nog wel nieuwe pyjama’s gebruiken, dus kwamen vorige week donderdag (6 febr) na een driftige zoektocht -want waar had ik ze gelaten?- de lapjes op tafel en nam Jon zuchtend de toezichthouderstaak op zich

En de volgende middag waren ze klaar, twee schattige pyjama’s.

Evelien had meerdere setjes kleren voor Sam gemaakt voor op de groei, en zo reden we een dag later met een tas vol kleren naar hun toe. Genieten.

Het was gezellig en Sophie vroeg of ik haar wilde voorlezen toen het bedtijd was, en ze koos twee grote boeken uit, een over dinos en een over een monster, het waren niet de kortste verhalen, maar zo leuk om voor te lezen.

De dag er op had ik hoofdpijn en spierpijn in mijn schouders en bovenin mijn rug, getverderrie. Pilletjes er in en gewoon wat doen buiten nu het even droog was. De vijg die ik in een zak afgedekt met stro onder de overkapping had gestopt om te beschermen tegen de vorst moest er weer uit nu de temperaturen boven het vriespunt kwamen. (Wist ik veel dat er weer een vorstperiode aankwam) Jon kijkt of ik niks ben vergeten, en valt er bijna in.

Helaas begon ik me met de dag belabberder te voelen, ik probeerde me er nog tegen te verzetten door heerlijke gemberkoeken te bakken, ze vielen groter uit dan normaal maar dat mocht de pret niet drukken.

Fitness, QiGong en de bee moest ik afzeggen, te moe en te beroerd om de deur uit te gaan, dus stoelhangen, af en toe een steekje zetten, en tv kijken

Voor de twee zeehondjes van Trade Winds moest ik een donkergrijze kleur hebben die tegen het zwarte aanleunde, dus heb ik twee kleuren samen gebruikt, twee draadjes van elk in de naald

Voor de snorharen heb ik een draadje van elk gepakt omdat dit niet zo dik moest.

Ik zie dat ik ze iets langer moet maken daar ze nu meer weghebben van spinnen 😬

Vorige week heb ik voordat ik aan de zeehondjes begon alle blokken op hun plek gelegd, ik ben er nog lang niet

Jon kijkt of het op straat ook regent, wat een ellende al die nattigheid.

3c17c7e2-205d-4285-8535-52a59ceceff6

Sherlock loopt nog net zo mank als vorige week, maar hij laat zich na een week van heel schrikachtig bang en argwanend zijn gelukkig weer aaien door me, maar de medicatie geven is me niet meer gelukt, ik wil hem hier niet meer mee plagen. Hij is weer speels en rent geregeld samen met Fay door de kamer en trappen op en af; als hij rent valt zijn mankheid niet op, alleen als hij langzaam loopt zakt hij door zijn achterpootje. Hij en Fay zijn al twee weken niet meer naar buiten gegaan, ik vind het voor hem niet veilig en voor Fay maak ik me zorgen omdat ze niet makkelijk naar binnen komt.
Ze krijgen ter compensatie wat meer schermtijd, op de poef springen gaat hem nu goed af.

De vogeltjes in onze tuin zijn hier wel blij mee, het is een drukte van jewelste bij de voer plekken. Toen ik eind van de middag het waterbakje, de silo’s en het voerhuisje bijvulde was het flink aan het sneeuwen. Ik checkte ook het egelvoerhuis, maar daar was afgelopen nacht niets gegeten, te koud.

Twee uur later lag er al een flink pak sneeuw, zo mooi dat ik het jammer vond dat ik de kerstverlichting al had uitgezet.

Oh en ik ben ook weer verder gegaan aan de emotional support chicken, klik hier voor de uitlegvideo, ik was in juni zoiets gestopt met breien omdat ik veel last kreeg van mijn li pols. Voor het borststuk en de hals wilde ik een andere kleur gebruiken maar had niet de juiste dikte, dus gebruik ik vier verschillende garens.

Ik brei nu elke dag (avond) een uurtje.

Zaterdag kwam mijn nieuwste speeltje binnen, een accu snoeischaar van Parkside, met accu toch wel een flink gewicht. Ik had er gelijk twee accu’s en een lader bijbesteld.

Daar ik zaterdagmiddag al een veer van mijn lippen kon blazen kon ik het niet laten om heel even een takje te knippen, goed aangekleed want het was ijzig koud. De perenboom had een paar takken die eraf mochten, en ik stond te grinniken toen ik merkte hoe makkelijk dit ging, en het gewicht viel mee. De paar takjes knippen smaakte naar meer, en mijn oog viel op de vlinderstruik, vooruit dan, een paar takjes en dan naar binnen.
Groot was mijn verbazing toen de schaar moeiteloos een dikke tak doorknipte, maatje bezemsteel. Wow! De struik was in no time gesnoeid, echt in nog geen vijf minuten, en de lange takken knipte ik ook in rap tempo korter. Toen ik weer binnen was en wel blij was dat ik weer zat, voelde ik me in mijn hoofd toch al een stuk beter, heerlijk. Van mij mag het wel lente worden hoor, lekker in de tuin kunnen werken mis ik zo. Nog een paar weken. 🤞

Het lijkt veel

Voor het eerst Sam vasthouden na de dooi, eindelijk, hij was hier 8 dagen oud en zo lief en klein, wat een genot, hier kan je toch uren naar kijken. Sophie was die dag naar de opvang, Sam kreeg de onverdeelde aandacht.
3ab074e2-78d8-482c-8e41-db6b2be190f2
Hier ligt hij tevreden te slapen onder een door zijn moeder gehaakte dekentje

Ik was die ochtend nog naar QiGong (soort Tai Chi) les gegaan met mijn dag eerder aangeschafte en op maat gezaagde stok, samen met Ellie.
0C082469-5C03-4E5A-9543-389C989F8F12
Eind december had ik een proefles gevolgd in het wijkgebouw en wat ik zag en moest doen beviel me wel, dus had ik me opgegeven voor dit jaar, en met mij nog meer mensen, want vorige week was de groep bijna verdubbeld en zit het volgens mij nu vol. Ik heb vorige week de fitness ook weer opgepakt, half december was er de klad ingekomen, ik kon me nergens meer toe zetten.

En 16 januari was de eerste bee van het jaar bij Quiltshop Leur, en zowel Miranda als ik trakteerde op beschuit met muisjes, een dag na Sam’s geboorte was zij oma geworden van Sofie.

De roze muisjes waren al op toen Ellie en ik ‘s middags aanschoven (de bee is van 10 tot 15.00 uur, maar ik ben na twee uur aan prikkels nog steeds helemaal gaar) en de beschuit met blauwe muisjes werden ook met enthousiasme ontvangen. Monique had voor de verse oma’s een cadeautje, een FQ, het printje is o zo schattig 🥰

Hier de projecten die de dames onder handen hadden:

Hier dezelfde maar dan als affe top van een andere dame

Dit is van vilt en het wordt nadat de partjes geborduurd zijn aan elkaar genaaid en moet dat op een vrolijke peer lijken. Het was van een workshop, en je kon ook een appel kiezen geloof ik.

Ook van vilt, voor Halloween

Ik ben aan de octopus begonnen van Sue Spargo’s Trade Winds quilt, de zigzagband is niet een kant-en-klaar zigzagband (wat in het boek wordt gebruikt) maar een in zigzagvorm geknipte stof die ik met rijgsteken heb vastgenaaid.

De tentakels zaten er aan toen ik het meenam naar de bee.

Ik vond in de winkel een strengel mooie roze Perle garen en kon aan de Franse knoopjes beginnen,

heel veel Franse knoopjes, een dag later zaten ze er op.

Volgens het getekende (verkleinde) voorbeeld uit het boek moest ik het ovaal naborduren op mijn octopus. Hoe moeilijk kan het zijn, niet dan? Ja toch, ik kreeg de verhouding niet goed en besloot het anders aan te pakken. Ik heb gewoon een foto gemaakt van het lijf uit het boek en dit op mijn iPad vergroot naar ware grootte, en toen met stift op plastic overgetrokken.

Zo kon ik een ovaal borduren, de roze lijnen en de witte rondjes onderaan alvast doen. (foto’s vergeten te maken van deze stap)

De tentakels krijgen een harige draadje aan een zijde, de opgegeven eyelash garen kon ik nergens online (in Nederland) vinden, maar vond wel deze Scheepjes Panda (100% polyester).

De eerste draad naaide ik met een stiksteek er op, maar aan het eind van de tentakel begon de draad uit te rekken en verloor het vele sliertjes.

De volgende draden heb ik mbv couching vastgenaaid, de lange sliertjes maakten wel dat dit een traag proces was, ze zaten behoorlijk in de weg. Het is een harige octopus geworden. Hier zie je ook het borduurwerk, de witte ovaaltjes en roze strepen op het lijf zitten.

Ik denk dat ik de sliertjes wat inkort, later, want zoals je op de derde foto van hierboven kan zien komen er nog heel veel kleine garnaaltjes tussen de tentakels, en ik heb een donkerbruin vermoeden dat de lange sliertjes behoorlijk irritant in de weg gaan zitten.
Om het lijfje kwam een randje in Pekinese stitch

Het houdt me van de straat. Steekjes zetten is rustgevend mits ik hierbij niet teveel moet nadenken/uitzoeken.

Sophie is gek op het monsterpakje welke ik een tijd geleden had gemaakt, ze heeft het overdag aan en wilt het dan ‘s avonds ook als pyjama aan 🥰, en omdat we vast nog een paar koude maanden krijgen zijn we naar de Stoffenkoning gegaan waar ze deze stof nog hadden (plus het laatste beetje van de rol er bij gekregen) en nog veel meer moois. Dit is mijn buit, die van Evelien was net zoveel ☺️ Voor mijn eigen kleding geef ik amper geld uit, “alles voor ‘t jong”.

en toen heb ik er nog eentje gemaakt, maar dan een maatje groter.

Sherlock deed de laatste kwaliteitscontrole van het setje voor Sophie.

Ook Sam kreeg lekker zachte winterkleren, helaas had ik niet meer genoeg van de bosstof over om er ook een broekje uit te halen.

Toen dit shirtje af was zag ik dat ik de overslag bij de hals verkeerd om had gedaan

en ik wilde het zo laten, maar ik stoorde me er toch teveel aan en tornde de naadjes voorzichtig los en legde de overslagen goed, eind goed al goed.

Sophie had een spijkerbroek die prima zat maar weigerde te dragen, vertelde Yvonne toen we op kraamvisite waren, dus nam ik de broek mee en naaide er een applicatie op. De broek niet willen dragen is geen issue meer.

En misschien kom ik nu toe aan het maken van de al maanden geleden geknipte shirt voor mijzelf. En aan het afmaken van de babyquilt 😬

Een beetje van alles

De schuintegenoveronsburen hebben een vijgenboom in hun diepe voortuin, zo ontdekte ik enkele weken geleden- of was het alweer twee maanden geleden? Ik had bij hun aangebeld omdat ik iets wilde vragen, en toen ik tijdens het afronden van het gesprek de boom ontdekte en zag dat hij vol met vruchten zat, en vroeg of ze lekker waren, zei hij dat hij het niet wist. Hij gaf ze altijd weg, en plukte er eentje af voor mij en ging weer naar binnen. Toen ik hem twee dagen later weer zag, zei ik dat de vijg heel lekker was, en dezelfde avond stond hij met een zakje met een handjevol vijgen aan de deur. En een week later kreeg ik weer een tasje vol. Je kan ze in de koelkast bewaren, maar ook niet oneindig, een jam maken was een optie maar zoveel jam eet ik ook weer niet.
Dus dan maar taart 😆 want die komt wel op. Ik heb dit recept van Eef gebruikt, met frangipane beslag, Oeh zo lekker. Dit was de eerste keer dat ik frangipane heb gemaakt, en het is voor herhaling vatbaar. Een taartje is op, en de andere -die ik voor de schuintegenoveronsburen had gemaakt maar ze waren twee dagen achtereen niet thuis- ligt in de diepvries.

Met zoveel regen en dus weinig zon was het wel somberen voor mij, en zag ik de tuin alleen als ik de katten in en uit liet, kijkend naar links

Voor me uit

En naar rechts

De witte tegels liggen er voor schandaal uit, maar erger nog, ook een beetje glad als ze nat zijn, dus moet ik een dezer dagen met de hoge drukspuit aan de slag gaan. Zo geen zin in. 😕

Even naar buiten gelopen om keukenafval op de composthoop te gooien, Fay hield me op afstand in de gaten, hier vind ze een vogeltje interessanter.

En een foto maken van deze opvallende bloeier, de Fatsia Japonica was een cadeautje van Sommeke die het binnen niet goed deed en het buiten al jaren reuze naar zijn zin heeft

Fay kwam gelukkig mee naar binnen toen het steeds harder ging waaien, er was voor de avond en nacht storm voorspeld en dus was ik blij dat ze weer binnen was. Sinds ze een week huisarrest achter de rug had huppelt ze nu al ruim een week alweer elke avond vrolijk naar binnen (ik had moeten afkloppen toen ik dit typte). Hier ligt ze naar de rond dwarrelende blaadjes te kijken.

Jon vond het binnenzitten helemaal niet erg, vooral niet als hij op mijn schoot mocht liggen. Intens genieten.

Om het navelstaren te ~~onder~~doorbreken ben ik op de naaikamer verder gegaan met Sophie’s drakenjasje en een egelblokje. Eerst zal ik het jasje laten zien, ik heb de voering op de tussenvulling gestikt (freemotion zonder af te tekenen, dus met een variabele maat van het raster), met hier en daar een hartje om het te personaliseren.

En op de jas had ik de zakken op hun plek gelijmd en deze een nachtje onder druk laten drogen, vastspelden is met deze softshell stof geen optie. Het vastnaaien ging hierna heel gemakkelijk

Het is allemaal vrij vlot gegaan, hier moest ik enkel nog de mouwen sluiten en alles op de randen doorstikken

Ik moest even naar de wc, gooide het jasje over de stoel, en zag bij terugkomst dat mijn plekje was ingepikt

Ik heb de voering van de mouwen iets korter geknipt zodat de buitenstof een stukje naar binnen omgevouwen zit, hier op de foto heb ik de mouwen een stukje omgeslagen, zo kan ze het dragen als de mouwen te lang zijn. Morgen komen ze langs, en als ze bij het passen liever elastiek in de mouwboordjes wilt hebben, dan is dat zo gedaan

En kijk hoe leuk met het doorlopende printje gescheiden door de knalroze rits

De zachtroze voering heeft een hele mooie glans, dit heeft mooi uitgepakt vind ik, en ik ben ook tevreden met de ophanglus. Het is gewoon zo fijn als opeens dingen wel goed gaan.

En omdat ik toch in de flow zat heb ik nog snel een legging en sweatshirt gemaakt voor Sophie, hier rusten ze in afwachting op de laatste meetresultaten

De binnenkant van deze schattige stof is een superzacht hoogpolig vachtje, dus als legging lekker warm. Door het licht valt het doorstikwerk langs de hals en zo op, in het echt is dit niet.

En nu weer verder aan het babyquiltje,

Jon was blij dat hij mocht assisteren bij het egeltje, het was opletten geblazen

En was hier zo doorgewinterd in dat hij het met zijn ogen dicht kon doen, “hiero, nu dit lapje”

En met een blij hart prikte ik hem vast op de designwall

Bij zijn vriendjes

Egel nummer twee is ook in de maak, deze komt rechts onder tussen de uil en het konijn.

Twee uur op bezoek bij een lieve “schoolkennis” (haar zoon zat op de basisschool in de klas bij Tim) en ik kwam gesloopt thuis, het was wel fijn om er even uit te zijn, even praten over Perry met iemand die hem van vroeger kende, maar het vreet energie. Mijn lief is al negen maanden en een dag dood 😩 ik mis hem toch zo.
Diepe zucht. Even bijkomen met Jon op schoot.

Donderdagavond kwamen Suzanne en Ferry gezellig mee eten, Evelien had Mexicaanse wrapvulling gemaakt, en na het eten liet Suzanne de tas zien die ze had gemaakt op de Elna Lotus; voor het eerst een tas maken en dan gelijk eentje als deze 👌

De tas heeft een dubbele voorkant met rits aan de binnenkant om de verzameling buttons en speldjes vast te kunnen zetten zonder dat je ze kwijt kan raken en wel kan zien door het vinyl.

Heel knap gedaan. (hier zit een trotse moeder)

En vanmorgen toen ik terug van de kapper afkomend een rondje door de stad liep kwam ik ze weer tegen, samen met haar man. Ze vroeg hoe het met me ging, want ze hadden allebei gezien dat het bezoekje aan hun er flink had ingehakt bij mij.
Ik had begin van de week het plan opgevat om vrijdagmiddag naar de bee te gaan, misschien niet zo slim om dan de kapperafspraak ook op dezelfde dag te plannen, maar ik heb doorgezet en er geen spijt van gehad, ook al kan me me nu echt opvegen. Het was gezellig op de bee, de groep was gelukkig niet zo groot, en wonder boven wonder is er ook wat uit mijn handen gekomen.
Ik had de Trade Wind blokjes meegenomen en heb van die “woven picots” op de bruine zeekomkommer geborduurd met de zelf geverfde gemêleerde perlegaren (ja het geeft nog een beetje af als de handen klam zijn, maar deze quilt gaat denk ik toch nooit gewassen worden).

Thuisgekomen heb ik het vlak voor het avondeten (een schaal witlofsalade staat al te wachten op het tafeltje) afgemaakt

Fay durft weer niet naar binnen te komen vanwege Halloween geweld in de straat voor en naast/achter ons huis. Het begon eind van de middag (ik was net thuis) al dat ze de opbouw bij de overburen wel erg spannend vond

Pas toen Jon naar het einde van het pad liep durfde ze ook de wapperende linten en doeken van dichterbij te bekijken

En zo zat ze ook nog even naast Sherlock, terwijl Jon wel al naar binnen wilde

Toen rond half acht de herrie losbarstte (mannen in het zwart met ijzeren staven achter zich aan trekkend over de stenen 😖) renden Jon en Sherlock naar binnen, maar helaas zelfs toen alles achter de rug was en het eten werd geserveerd bleef ze buiten om het hoekje van de deur zitten, heel zielig miauwend, want ze had wel honger. Dan maar weer buiten eten geven, ze kan in het schuurtje slapen in de wandelwagenwieg met schapenvachtje (hoezo verwend?), en hopelijk is ze het morgen alweer vergeten en durft ze dan wel weer naar binnen te komen.

Oeh

Afgelopen week begon ik aan uil nummer twee

De assistenten boden hun hulp aan

maar Fay was net zo snel weg als dat ze kwam, ze vond het te spannend, ze wilde het liefst naar buiten. Fay was vorige week in toenemende mate schuwer geworden, of moet ik zeggen “uithuiziger”, ze kwam alleen overdag even naar binnen met Sherlock om te eten, en gaf een zielig concert als ze er weer uit wilde. Maar toen ze ook al een paar nachten niet binnen wilde komen vond ik het tijd om ze -zodra ze overdag weer even binnen kwam voor een snelle hap- binnen te houden voor een paar dagen om ze weer wat huiselijker te maken.

Sherlock bleef bij me zitten en hield de uil en de losse onderdelen goed in de gaten.

We hadden weer niet goed opgelet met de driehoekjes, daar waar grijs zat had het zwarte stukje in gemoeten, de onderkant van de snavel. We snapten niet hoe dit had kunnen gebeuren

Maar gelukkig is het mes scherp, de stof voldoende aanwezig en het tornmesje geduldig, zie hier alles in losse delen

En vanmiddag naaide ik alle onderdelen aan elkaar, de blokken zitten voorlopig tegen de designwall aan zoals in het voorbeeld van het patroon. Ik kan morgen het patroon voor de egeltjes op theezakjes papier gaan tekenen, dit bevalt me heel goed, ook al is het meer werk. De egeltjes komen tussen de uil en konijn.

Bij de Stoffenkoning in Rucphen had ik een leuke drakenstof gezien, en hiervan ga ik een winterjas maken, voor Sophie uiteraard. Ik heb het mezelf niet makkelijk gemaakt met mijn hoop op een doorlopend patroon bij de (knalroze) ritssluiting. Ook de zakken heb ik op patroon geknipt.

Omdat ik de patroondelen niet kon vastspelden gebruikte ik een zware ketting die ik in de garage had liggen, voorzichtigheid geboden op onze glazen tafel 😅

Het jasje komt tot over de knieën, en omdat het gevoerd gaat worden zal het lekker warm zijn aan de billen als ze in de Efteling in de attracties zit. Hier helpt Jon me met de voering op de fiberfill met de free motion voet door te stikken, hij weet precies hoe hij moet liggen om aandacht te krijgen.

Sophietje komt graag kijken en meehelpen als er gekookt wordt, hier strooit ze de lente-ui in de pan, terwijl ik mijn hand boven de rand van de pan houd zodat ze haar armpje niet kan verbranden.
497fc648-d19b-4106-b114-187647eb39a2
We aten pasta met een knoflook-roomsaus, ui, kersentomaatjes, rucola, kip en lente-ui, de borden werden net nog niet afgelikt, zo zalig was het. Lekker uitbuiken met een kopje koffie en toen gingen ze weer naar huis.

Mooie herfstkleuren in de tuin, hoewel na de wind en bui van afgelopen dagen er veel op de grond begint te vallen, de bladkorf is al bijna vol, ook al zakt dat vanzelf wel weer in.

Bij de voordeur staat deze struik al bijna twee weken in bloei en de geur is zo intens dat je hem vanaf de straat al ruikt

Ik sta er regelmatig even naast, gewoon om te genieten van de geur zolang de bloempjes er nog aan zitten.

Droomvluchtjas en vosjes

Toen ik twee weken geleden deze stof bij de Stoffenkoning in Rucphen zag liggen
appte ik gelijk naar mijn schoondochter, of dit wat was voor een jasje voor Sophie. En gelijk appte ze “Ja, leuk!” terug. 😍 Ik wilde een meter stof hebben (dan was het zeker genoeg), en ik kreeg de rest van de rol -30 cm- er gratis bij, en dit kwam later heel goed van pas. Jon en Sherlock waren er weer als de kippen bij toen ze me de naaikamer in hoorde lopen,

Jon wilde als eerste assisteren

en hij nam zijn werk als geleider en pluisjes afstoffer heel serieus, hier wilde ik een foto nemen van zijn staart links van mijn hand en hup zwiepte de staart er over en even later legde hij ook nog zijn achterpoot over mijn hand heen, heel handig.

Ik moest hem steeds opzij schuiven om zijn staart niet mee te naaien. Sherlock hield de patroondelen tegen, stel je voor dat ze opeens zouden ontsnappen

Al met al was het een project waarbij door alle partijen goed opgelet moest worden, dit was de eerste keer dat ik met softshell stof werkte, elk gaatje met de naald telt als een blijvertje. De steekzakken van het jasje vond ik veel te ondiep en onpraktisch, dus maakte ik er na afloop nog twee lekker grote zakken op. Met het doorstikken van de zakken heb ik bij gebrek aan een nivelleerplaatje (ik heb het wel maar wilde niet zoeken) gewoon twee lagen stof gebruikt om onder de achterkant van het voetje te leggen, zodat bij het hoekje omgaan tijdens het doorstikken het naaivoetje horizontaal blijft en gelijk door naait ipv op de plaats rust niet zonder duwen of trekken tegen de heuvel op komt en knopen maakt aan de onderkant

En ik naaide samen met de capuchon en beleg inzetten een lekker grote ophanglus vast.

Toen ik het jasje aan Evelien liet zien vielen de mouwen pas op als zijnde “best wel kort”, en na de maten van een goed zittende jas van Sophie te hebben doorgekregen heb ik de mouwen eruit gehaald (uiteraard waren ze ook extra doorgestikt) nieuwe mouwen geknipt en er gelijk in gezet, veel beter zo.

De volgende dag kwamen Tim en Sophie langs, het jasje ging aan en ze was helemaal in de wolken en wilde het eigenlijk niet meer uitdoen, “mijn Droomvluchtjas”.
01b613f3-215a-4c03-b633-397e4336326f
Sophie was op de terugweg van de wc afkomend door de keuken gelopen en riep met haar lieve stemmetje verheugd: “Oma, je hebt een nieuwe stoel!” Ja, er staat nu een trip trap stoel, ik had deze via Marktplaats gekocht, vol krassen, vlekken en kale delen.

Ik heb hem uit elkaar gehaald, schoongemaakt, geschuurd en gelakt, en hij ziet er bijna als nieuw uit.

Dit was in dezelfde week als dat ik samen met Suzanne in hun tuin heb geholpen, de Canna’s doen het geweldig en de verdwaalde Teunisbloemen mochten tussen de tegels blijven zitten

En met het snoeien kwam Suzanne deze beauty tegen, zulke mooie herfstkleuren

0db5ffaa-e6be-4e3b-8014-9132608b1d46
Het was ook een mooie dag met prachtige wolken

En het harde werk in mijn eigen tuin had ook zijn vruchten afgeworpen

Rechts van de voordeur richting de oprit stond een grote wijde conifeer die veel last had van schimmels en bruine takken, en die moest er uit; ik was al begonnen met de onderste takken weg te halen en dacht er toen pas aan om een foto te maken.

Na een uur snoeien en opruimen en een korte pauze genomen te hebben zaagde ik de dikke stam tot net boven de grond af. Het was even aanpoten maar dan heb je ook wat. En het is nu heel licht in deze hoek

Maar goed, ik dwaal af

even terug naar afgelopen zondag.
Tim vertelde over het opnieuw inrichten van de babykamer, dat ze voor een dierenbos thema gaan, en toen moest ik denken aan de Fancy Forest quilt van Elizabeth Hartman, en liet aan Tim een foto van een kleine variant hiervan op Instagram zien, en hij was gelijk enthousiast. Ik zei dat ik niks kon beloven, wetend hoe lastig ik me kan focussen, en dat was niet erg. Vier dagen later:

Ik wil dus de kleine babyquilt maken en heb volgens het boek slechts tien FQ’s nodig van twee kleuren, en nou ja, haar heb ik het al hè, keuzestress. Het scheelde al dat ik de blauwe kleuren niet wilde gebruiken. Uren kijken naar alle stoffen en niet kunnen kiezen, grrrr. Ik hakte vanmorgen de knoop door: ik begin gewoon aan het vosje en maak er vier, en als ik de kleuren later niet mooi bij elkaar vind passen maak ik er wel eentje in een andere kleur. En na eerst veel snijden en daarna achter elkaar naaien (kettingnaaien) had ik aan het eind van de middag de vosjes af

Ze zouden 6,5x 8,5” moeten zijn, je voelt hem al, dat waren ze niet; de een haalde het krap, de ander was 6,75x 8”, weer een andere 6,25x 8,25”. Ik snapte er niks van, hoewel, (en nu volgt een technisch verhaal waarbij ik de niet naaiende of niet quiltende lezer vast kwijt ga raken, dus zal ik het kort houden) normaal naai ik op mijn eigen Pfaff waarbij je de naald positie per mm van links naar rechts kan instellen om de naad breedte secuur in te stellen, maar hij naait niet goed meer sinds hij de laatste keer is nagekeken, en dus gebruik ik sindsdien de oude Pfaff die ik jaren geleden van Janny had gekregen, een reserve machine van haar moeder Els die helaas was overleden. Deze Pfaff heeft die kleine stapjes van de naald positie niet, het is links, rechts of in het midden, dus moest het op het gevoel gebeuren ondanks het gebruik van het kwart inch voetje, want deze voet zit niet goed centraal in het midden en hierdoor zit de naald te ver naar links met gevolg dat het iets meer dan een kwart inch naadtoeslag geeft, waardoor ik dit op het zicht wilde compenseren, en daar haperde bij mij de uitvoering grandioos.

Het plan was nu dat ik het later met in elkaar zetten van de top hier wel een mouw aan zou passen. Maar gezien mijn laatste ervaring met niet-passende mouwen besloot ik het toch gelijk te veranderen en heb het tornmesje aan het werk gezet, veel naadjes uitgelegd en een enkel deel zelfs opnieuw gesneden. Het bolletje dat aan een tornmesje zit heb ik gebruikt om de naaimachinenaaldgaatjes dicht te wrijven, hier is het niet voor gemaakt maar het werkt wel. Bijna twee uur later was ik klaar 🙄😮‍💨 En hier hangen ze dan, 6,5 x 8,5” zoals de maakster het had bedoeld. Het onderste vosje lijkt een scheve onderkant te hebben, maar dit komt doordat het niet helemaal plat tegen de designwall aan gedrukt zit, serieus.

Ik moet nu niet denken dat ik elke dag vier beestjes maak en dan dus ruim voor januari klaar ben. Ik heb het konijn even bekeken en ondanks dat het er zo simpel uitziet zijn het kei veel onderdelen.

We gaan het meemaken.