Categoriearchief: Heugelijke feiten

Gelukkig nieuwjaar

Volgens mij kan je de eerste week van het nieuwe jaar mensen nog een gelukkig nieuwjaar wensen zonder dat je nagewezen wordt, toch? Nou, bij deze dan. Dat we maar gezond mogen blijven/worden en dat we ons veilig en geborgen mogen voelen in huis met lieve mensen om ons heen. Dat veilig voelen met al die regen en wateraanvoer vanuit Duitsland en Frankrijk is helaas voor veel mensen momenteel een beproeving. Ik moet er niet aan denken als het water de woonkamer instroomt, daar gaan de vloeren en meubels ☹️ om over de schade van het optrekkend vocht langs de muren maar te zwijgen. Ik heb enorm te doen met iedereen die dit overkomt. Heel veel sterkte dus aan mijn lezers die in deze ellende zitten 💪🏼

Even wat leuks, ja graag, 1 januari was een gezellige boel met iedereen weer in huis, en alle aandacht ging naar Sophie, uiteraard 😍 het is toch zo’n schatje. Even de olifantentrui passen, hij zit perfect 👍 ik kreeg ze voor de foto niet met haar armpjes wijd, maar zo krijg je ook een goed beeld van de schattigheid van zowel ons klein zonnetje en het truitje, vooral dat de hals en mouwboorden zo mooi aansluiten vind ik wel fijn en praktisch.

Toen ik boven wat opruimde kwam ik het tijdschrift tegen van dit patroon, met het truitje op de voorkant. Het komt uit 1981, dus denk ik dat ik het de eerste keer voor mijn nichtje Dione heb gemaakt. Zo fijn dat ik het origineel nu heb, het komt dus niet uit de Ariadne, wat ik eerst dacht.

Zo’n lief setje, alleen is een gebreid broekje niet iets wat je een 1 jarige aan zou trekken lijkt mij.

Met het avondeten zaten we met ons allen te smullen van de kroketten, ze waren heerlijk 🤤 zelf gemaakt naar het recept van Cees Holtkamp

met regelmaat barste er eentje open tijdens het bakken (ook nadat ik de temperatuur van olie wat had verlaagd) en er ontploften zelfs twee -een tijdens en een na het uitscheppen-, holy shit wat een bende, de “Oeh!-tjes” galmden door de keuken 😂 en Sherlock die net langs liep werd beschoten en wist niet hoe snel hij de kamer in moest rennen. “Zijn ze helemaal gek geworden”, hoorde ik hem tegen Jon zeggen, die zijn wenkbrauwen ophaalde. “Ontplofte kroket zeker?”, en hij kwam even kijken of er iets op de grond lag wat eetbaar was, nee dus. De klodders had ik opgeveegd voordat ik er in zou stappen en door het hele huis krokettenragout zou verspreiden. Doet me denken aan Astrid en Obelix en de Helvetiërs, aan de herbergier die de vloer maar blijft dweilen terwijl de gasten de boel vies maken met hun baggerpoten.

De volgende dag rolde ik de overgebleven kroketten weer door eiwit-paneermeel om ze een extra jasje aan te geven in de hoop dat ze nu niet zouden ontploffen, maar helaas. De frituurpan heeft daarna twee volle dagen moeten weken, vooral het mandje wilde maar niet schoon worden, en owee als je het met een borstel probeert te schrobben 😟 het metalen raster grijpt gelijk alle borstelharen vast, wat een ellende.

Even naar buiten, bloemetjes ruiken , heerlijke citroenlucht 👌
en vogelvoer aanvullen. De overgebleven oliebollen met rozijnen en krenten die ik op het gras heb gegooid liggen er nog, ik geef ze nog een dag de kans en dan gaan ze de kliko in. Vorig jaar maakte ik er broodpudding van, ook heel lekker, maar behoorlijk calorierijk met oliebollen. Ik ben blij dat ik eindelijk weer onder de 95 kg zit, en dat wil ik zo houden. 8 kg er af en ik denk echt dat dit mede het effect van de behandeling bij de psycholoog is van afgelopen jaar. Ik merk dat ik geen stress eter meer ben, heb geen behoefte om me vol te stoppen, dat denk ik.

De eerste week van januari zit er bijna op en manlief heeft het eerste ziekenhuisbezoek alweer gehad, met nog een rit de volgende week en de week daarop, oh joy. Controles, maar ja, toch weer een gesleep en gesjouw en spannende momenten van uitslagen. Ik zorg dat ik wat onder handen heb, natuurlijk zijn daar de hexagonbloemen

Marion’s World is woensdag gestart met een Stitch Journal, met een bladzijde per maand, waar ze later een boekje van maakt. Ze begint makkelijk en gaande weg worden de bladzijden uitdagender om te maken, borduren, applicatie, wat verven en borduren, en nog meer van zulks. Dit lijkt me leuk om elke week ook te doen.
Ik had nog genoeg witte stof dat als basis kan dienen, mmmm, na het eerste stukje denk ik dat dit te stevig geweven is, de naald prikt er niet erg makkelijk door. Aan de andere kant geeft het wel voldoende stevigheid. Ik zie wel.

Bovenop ligt een stukje van een rest dubbelbreed quiltkatoen; het is me opgevallen dat er dubbelbrede achterkantstoffen zijn die veel dunner van kwaliteit zijn dan hun zusjes van 110cm breedte. Misschien is dit door de fabrikant bewust gedaan om de prijs te drukken? Of om het doorquilten makkelijker te maken? Ik vind het te dun om blokjes van te maken, maar voor dit project is het zeer geschikt. Ik heb hier een strook van ruim twee meter lang en iets van 10 cm breed nog liggen, dus perfect om te gebruiken als ondergrondje

En opvullen maar

Dit is de eerste keer dat ik de seedstitch doe, het is een leuk en ontspannen werkje

De kerstboom gaat zijn laatste dag in dat hij in de kamer staat, de onderste takken liggen bijna op de grond, we gaan hem aftuigen voordat de ballen er vanzelf afglijden. Sherlock helpt alvast

En hier speelt hij met een vilten hangertje, zelf uit de boom geplukt.

We zaten vanmiddag naar een dierentuinprogramma op tv te kijken, Fay hoorde de vogelgeluiden en sprong er gelijk bij, kijken waar de vogeltjes zijn.

En toen zag ze zichzelf weerspiegelen in een grote gouden kerstbal, ze bleef een hele tijd kijken, zo schattig.

Geïntrigeerd sprong ze op de grond om het beter te bekijken, en nadat ze genoeg had gezien begon ze een voor een de dennennaalden eraf te trekken en uit te tuffen, zo leuk 😻

We genieten nog een avond van de lichtjes en ballen, en morgen bergen we het weer netjes open de dozen, tot over elf maanden.

Oudejaarsdag

Top 2000 aan op de kleine speaker tijdens het bakken

van de oliebollen,

appel beignetten

en appelflappen (die wilden niet op de foto)
Sherlock en Fay hebben huisarrest maar willen toch naar buiten

Alhoewel? Wat was dat voor een geluid?

Gisteravond was Sherlock zo geschrokken van plotse vuurwerk dat hij het tuinhuisje in was gedoken en zich niet door ons geroep naar binnen liet lokken. Fay zat bezorgd naar buiten te kijken en toen Evelien Sherlock riep door de open schuifpui schoot Fay door de kier naar buiten, rende naar het tuinhuisje en rende een paar tellen later samen met Sherlock terug naar binnen. Goed gedaan meisje 👍

Het is net 09.00uur geweest, Jon heeft na een kwartier op de mat zittend naast de voordeur genoeg frisse neuzen gehaald en komt naar binnen als ik hem roep, alhoewel hij geen haast maakt, even rekken, nagels krabben aan de mat en op z’n gemakje naar binnen slenteren.

Fay en Sherlock liggen al de hele dag in de hoek van de kamer onder de trampoline bij de boekenkast, en Jon ligt op tafel in zijn doos. Hier probeert hij een verse doos uit, beetje krap maar het zou toch moeten kunnen?

Wij gaan misschien nog een spelletje spelen, lekker snoepen van de flappen en bollen, een paar snacks uit de frituur en om middernacht vuurwerk kijken vanachter de ramen.

Ik wens mijn lezers een heel fijne jaarwisseling en al het goeds voor het nieuwe jaar.

Laatste week van het jaar

Een van de leuke dingen van kerstmis: heerlijk met de familie samenzijn, Sophietje knuffelen, en uiteraard samen eten; 1e kerstdag hadden we een koude visschotel, dit was voor het eerst en is zeker voor herhaling vatbaar.

2e kerstdag steengrillen met vlees en vis, en 3e kerstdag maakten we de restjes op. En met “we” op 3e kerstdag bedoel ik manlief, dochterlief, driekattenlief en moi. En met deze dagen mag men ongegeneerd nòg een koekje, chocolaatje en een stukje banket krans pakken, er ligt genoeg 🤭 en gelukkig ging er ook wat mee naar huis.

Gisteren kwam Hitster op tafel, een muziek-kaartspel, echt heel leuk. Ik speelde maar een potje mee, en won nog ook ☺️

En na afloop uitbuiken, zie je Jon denken, die er als een wokkel er bij ligt.

De dagen voor kerstmis maakte ik nog een krans voor aan de voordeur, met een heus bosje mistletoe onderaan.

En bakte ik ook nog zalige hartige kaaskoekjes, het recept kreeg ik van Marion’s world ze zijn zo lekker 🤤 Marion is een Engelse duizendpoot die sinds een paar maanden op YouTube filmpjes plaatst, gewoon gezellig om naar te kijken.

De koekjes zijn slechts 3 cm in doorsnee, echte eenhapskoekjes, van die weg-etertjes. Voor je er erg in hebt zijn er terwijl je ze op het rooster leggend telt al drie op, en tijdens de gedachte “oei die zijn wel erg lekker”, liggen er alweer drie minder op het rooster.

De kerstlichtjes hangen te schitteren in de keuken, zo leuk, helemaal happy.

Zelfs de catlady quilt kreeg lampjes, het quiltje hangt aan de deur van mijn naaikamer, en zo hebben we ‘s avonds een verlichte overloop, het staat zo gezellig

Daags voor kerstmis gingen Jon en ik verder met deel drie van de Quiltville mystery quilt, het zijn veel stukjes die aan elkaar genaaid moesten komen, en wat krijg je als de aandacht verslapt?

Een hele rits blokjes genaaid terwijl de spoelgaren op was. Pffff, dat ging ons geen derde keer meer gebeuren, opperste concentratie.

Hij kreeg er een beetje stijve nek van, en wat is dan fijner dan de vloerverwarming zijn werk te laten doen.

Sherlock en Fay dachten er het hunne van, die gast spoort echt niet.

Even later stonden ze alledrie in de keuken om me heen te dansen terwijl ik hun bakjes vulde met lekkers voor de nacht, Fay liep opgewonden heen en weer tussen Sherlock en Jon, ondertussen heel lief miauwend.

En tot het volgend blogje 👋🏼

Spelen met lapjes

Het was vorige week nog een hele klus om het blokkenspel voor Sophie tussen alle bedrijven door af te krijgen, als ik even opsta om Sherlock en Fay binnen te laten, blijft Jon de wacht houden bij de blokjes

Na een snelle hap gaat het duo gelijk op de toren liggen en kan ik nog een steekje zetten

Ter afwisseling snijd en naai ik deel twee van de mystery van Quiltville, dit zijn eenvoudige blokjes

En naaide ik wat meer lapjes vast aan het blokkenspel

We waren de volgende dag een hele middag zoet met de derde kuur van manlief, DH sliep en ik haakte

en bij vertrek op de afdeling kreeg hij een gelukspoppetje voor in de kerstboom, en zagen we het ziekenhuis uitlopend een dubbele regenboog. Het begon net te regenen toen ik de panorama foto maakte en lette niet goed op, dus van de dubbele regenboog is links en rechts slechts een stukje te zien.

De volgende ochtend haalde ik een kerstboom bij de boerderij vlakbij, ik zag hem al staat toen ik op het erf reed en samen met een hulp laadde de boer hem in de auto. Met behulp van een hondje reed ik hem de woonkamer in, en hoppa, daar staat hij dan, zo mooi vol, symmetrisch en recht. Piek er in en niks meer aan doen, heerlijk prikkelarm zolang je er niet aankomt.

Ik had de bakken met kerstspullen al naar beneden gebracht, Jon zorgde dat de kerstballen geen kant op konden, stel je voor dat ze er uit springen.

Die zelfde middag had ik een afspraak bij de dermatoloog, ze ging een rode schilferige plek op mijn arm behandelen met stikstof. Eerst kwam een assistent mijn handen bekijken -ze zijn op twee plekjes na helemaal genezen-, en toen liep ze de behandelkamer uit en kwam de dermatoloog naar binnen. Ze pakte een metalen slagroomspuit en terwijl ze uitlegde dat het zometeen wel koud zou aanvoelen hield ze de tuit dicht op het plekje en hoorde ik het al sissen, en ja, eerst voelde het koud maar een tel later begon het al flink te branden. 😣 Ik moest er later maar vaseline op smeren, en dat was het.
Ze liep weer terug haar kantoortje in en trok de deur dicht. Ik trok mijn jas aan, draaide de deur naar de gang van slot en liep de gang door, het ziekenhuis uit, en lekker op de fiets weer naar huis. Ik bedacht me toen pas dat ik vast op de assistente had moeten wachten om een pleister op het wit uitgeslagen bevroren plekje te laten plakken. Tja, dat kon thuis ook nog. Hier is bij thuiskomst de blaar die er op kwam nog klein, een paar uur later was het maatje duimnagel, en het was een snerpende pijn als er iets tegenaan kwam. De blaar brak een dag later door het stoten open en plakte ik er een brandpleister op, vaseline leek me op dit moment niet geschikt vanwege de lekkende en pijnlijke wond . De pleister helpt goed.

Verder werken aan het blokkenspel zorgde voor de nodige afleiding, hier een filmpje toen ik bijna klaar was

Vrijdag kwamen Tim en Yvonne Sophietje brengen, ze mocht een nachtje blijven slapen, wat een feest. Gelukkig sliep ze de hele nacht door, Evelien stopte haar nichtje in bad en samen zaten we aan het ontbijt, zelf haar stukjes brood met pindakaas met een vorkje opprikken, zo lief. In de woonkamer zag ze Sherlock en zat hard te kraaien, kirren en brabbelen tegen het arme beestje die niet wist hoe snel hij uit de buurt van dat kleine mensje moest komen

Ze schoof op haar bibs naar de andere kant van de boom en toen Sherlock zag dat ze aanstalten nam om ook onder de boom te komen, liep hij snel weer de andere kant op

Na het middagdutje en fruithapje ging ze in de box, en maar kwebbelen tegen de pop die ze liet dansen

Later die middag kwam Yvonne en Tim weer langs, ze kreeg haar Sinterklaascadeautjes van ons; een schattige zacht elfjes pop van Evelien en het blokkenspel van ons. Ze probeerde eerst de blokjes los te trekken wat haar gelukkig niet lukte, en zat even later ermee te spelen “zoals het hoort”

We aten flamkuchen met asperges en nog eentje met Italiaanse groenten en hadden als desert een zalige trifle, gemaakt door Ellie, die het tegen de middag had gebracht samen met Marjan, en zo konden ze eindelijk Sophietje bewonderen. De trifle was heerlijk 🤤 😘

Het was heel stil toen ons prinsesje en haar ouders ‘s avonds weer naar huis waren, Jon en Fay zaten er helemaal doorheen, en Sherlock durfde pas naar binnen te komen toen hij zijn kopje naar binnen stekend geen vreemde stemmen hoorde.

Ik moet vanmorgen in mijn slaap mijn wekker hebben uitgedrukt, want ik werd pas om negen uur wakker. Ooooh 🫢 Gelukkig voor de katten was Evelien al eerder op en had ze naar buiten gelaten en de vaatwasser leeggeruimd, hier was ik gisteravond niet meer aan toe gekomen.

De COVID vaccinatie die we vanmiddag kregen leverde me een stijve en pijnlijke bovenarm op, hopelijk blijft het hierbij, zodat ik komende dagen deel drie van de mystery van Quiltville afkrijg, vanmiddag sneed ik al veel onderdelen en helaas allemaal iets te groot, dit merkte ik na het maken van het eerste blokje. Het blokje op de foto is na het bijsnijden en klopt helemaal qua maat 😅

In de beschrijving staan de maten voor de traditionele manier van snijden en naaien, en daarna de maten voor het snijden met speciale rulers. En die laatste maten had ik moeten aanhouden. Volgende keer goed lezen en na het snijden van het eerste blokje even naaien om te zien of de afmetingen kloppen.

En volgens mij hebben we komende week een rustig weekje, misschien woensdagmiddag naar de bee 🤞

Mooi weer

Vanmorgen kregen we de uitslagen van de CT-scans en MRI scan, en we liepen met een grote grijns op onze gezichten weer naar buiten. Er is niks nieuws bijgekomen, en de tumoren in het hoofd zijn geslonken; de kleinste is al bijna niet meer te zien en de grote is met een halve cm in omvang afgenomen. Driewerf hoera. 🥳🥳🥳

De vermoeidheid bij mijn lief is dusdanig dat we dit niet met een etentje vieren, maar met een plak gemarmerde cake bij de koffie, ook lekker.
De boterhammen lieten zich ook heel goed smaken, Jon schuift graag aan

Jon bekeek de hal gistermiddag vanuit een andere hoek

Tot hij geluiden uit de keuken hoorde komen

Dat moest nader onderzocht worden. Helaas voor hem was het enige wat op de grond viel een stukje ui, en hij slofte naar buiten, kijken wat de andere twee katten uitspoken.

Even showen hoe ver Evelien al met de deken is gevorderd,

Nu het vroeger donker wordt wilt Jon ook eerder zijn eten krijgen in de garage, met wat lekkers erbij uiteraard. Sherlock wilt niets van eten missen en loopt bijna altijd gelijk met Jon naar binnen, zo rond half negen. Fay is minder geconditioneerd en komt meestal een half uur tot een uur later aankakken, en als de mannen dan al in de garage zitten uit te buiken, krijg ik ze niet meer de garage in, dus slaapt ze in de woonkamer. Geen probleem, alleen wel een beetje eenzaam voor haar, en blijkbaar mist Sherlock haar ook, want gisteravond zag hij haar niet in de kamer en rende hij weer naar buiten (onderaan in beeld)

En een paar minuten later rende hij met een triomfantelijke blik op zijn snoetje naar binnen met Fay in zijn kielzog, en in een streep renden ze alledrie de keuken in.
Ik schepte een beetje vis over de brokjes, en werd toegezongen door Fay; Jon en Sherlock waren al doorgelopen naar de garage en kwamen snel terug om te zien waar ik nou bleef. Het oppakken van de schaaltjes was voor alledrie het teken om voor me uit via de bijkeuken naar de garage te lopen, staartjes recht omhoog met de puntjes als een ophanghaakje gebogen.

De tussendeur naar de garage was dicht, en Fay en Sherlock keken toe hoe Jon met zijn nageltjes achter de deur deze opentrok, heel knap want het is een extra dikke en dus zware (brand)deur. Ze stonden op een rijtje ongeduldig te wachten tot ik de schaaltjes had neergezet, en al spinnend vielen ze aan.
Een heel enkele keer moet ik nog laat op de avond in de garage zijn om iets te pakken, en dan kijken ze me slaperig aan; Fay en Sherlock liggen meestal samen op een kussen en Jon op het matje bij de achterdeur. En ‘s morgens vroeg rennen ze achterelkaar de garage uit, staartjes weer rechtop in de lucht. Jon en Sherlock willen dan eerst brokjes eten want honger, en Fay loopt naar de woonkamer om regenwater uit de gieter te drinken, en huppelt dan vrolijk naar buiten, achter haar vriendjes aan. Wat een feest.