Categoriearchief: Heugelijke feiten

Tuinwerk

Alweer twee weken geleden dat ik voor het laatst heb geblogd, jeetje waar gaat het heen met de wereld zoals wij die kennen. 🫤 Ondertussen is mijn lief 65 jaar geworden, wat een mijlpaal, dat heeft hij hem toch mooi geflikt ondanks alles 🥳 We vierden het thuis met ons gezin, (een groot feest was gewoon te vermoeiend) en hadden een koud en warm buffet laten bezorgen, en ik had schuimgebak gemaakt, met partjes mandarijntjes uit blik door de slagroom geklopt, heel eenvoudig maar ozo lekker.

Manlief wilde eigenlijk slagroomtaart hebben, maar wilde niet dat ik het ging bakken, want mijn wenkbrauwen waren al teveel versleten. Ik had er dus eentje besteld bij een bakker die ons was aanbevolen, en nam toen gelijk twee slagroomgebakjes mee ter viering der voorpret. Halverwege het eten keken we mekaar aan, poeh dat viel tegen, twee lagen flauwe taartbodem met enkel slagroom er tussen en erop ook alleen maar slagroom met een mandarijnpartje. Zo kaal en saai en de slagroom smaakte ook al meh. Dus ik terug naar de bakker, of de taart die ik had besteld hetzelfde was als de gebakjes die ik die morgen had gekocht. Ja dus, precies hetzelfde, en nee, niets anders dan taartbodem en slagroom. Nou, dan mocht de bestelling geschrapt worden, want we vonden het niet echt feestelijk smaken. Daar kon de verkoopster zich wel in vinden, zei ze tot mijn verbazing.

Sophietje heeft de Duplo ontdekt, vooral alles uit de bak halen en er weer instoppen vond ze leuk. Het is toch zo’n heerlijk kindje 😍

De volgende dag hadden we echt nodig om bij te komen, Jon zag tot zijn ontzetting dat Sherlock naast hem was komen liggen, maar was te moe om er wat aan te doen, Sherlock kon zijn geluk niet op en kroop steeds dichter tegen Jon aan.

En Sherlock wist daarna Jon steeds vaker te vinden als slaapbuddy, niet elke keer liet Jon het toe, maar als het wel mocht, dan keken ze allebei toch wel heel tevreden, ook al was het wel erg krap op de toren.

Kijk nou toch

De vogeltjes kregen ander voer met meer insecten er in, Fay had er ook wel oren naar maar het lukte haar niet om in het vogelvoerhuisje te komen, gelukkig.

Dan maar de vijver inspecteren, wat ritselt daar tussen het blad? Sherlock likt er al zijn lippen bij af.

Ze konden het niet ontdekken

Een maand of zo geleden kon ik de Brunnera (Kaukasische vergeet-me-niet) niet meer vinden, maar hij staat er toch nog, en zelfs in bloei, helemaal happy.

En hier rechts van het pad komt de gele toorts op een wel heel onhandige plaats op, uitgraven heeft geen zin vanwege de lange penwortel, dus mag hij blijven staan

Na het onkruid verwijderen en de graskanten bijknippen zag het er al veel beter uit, ook omdat ik het over het pad hangend blad van de gele toorts had afgeknipt

Op naar het achterste terras, het was de moeite waard met het onkruid tussen de bestrating.

Maar ook tijd nemen om wat te rusten, Jon kwam er gezellig bijliggen

Links naast het terras staan verschillende soorten munt in de bakken, en oregano in een pot maar ook groeiend tussen de tegels bij het potkacheltje, welke niet meer als kacheltje maar als slaapplekje voor de katten dient.

In dit hoekje komen de wilde bloemen op die ik bij een bestelling cadeau had gekregen, enkele plantjes hebben als slakkenvoer gediend, met kale stompjes van steeltjes als getuigen van hun vraatzuchtige gang door de tuin. Wat verder op liggen restjes slakkenhuis, een lijster sloeg eerder een slak met veel geweld kapot tegen het pad.
En je ziet waar ik was gebleven met stoepje schoonmaken.

En al die tijd dat ik foto’s maak wordt ik vanaf de hoogte in de gaten gehouden

Fay is klaar met haar siësta en komt poolshoogte nemen, waar is iedereen?

Jon heeft Fay gelijk in het snotje en wilt haar laten schrikken

Via de linker boom naar beneden springen lukt niet ziet hij gelijk, want de vuurdoornstek in pot die ik tijdens de werkzaamheden naast het huis had verplaatst staat in de weg.

Pas als ik deze opzij heb geschoven durft hij het aan. Sherlock die net zijn buikje vol heeft gegeten in de keuken en niets vermoedend naar buiten loopt schrikt van Jon die zomaar uit de lucht komt vallen, maar herpakt zich net zo snel.

Rare week

We hebben een drukke twee weken achter de rug, die je niet te vaak moet hebben wil je zonder kleerscheuren het eind van het jaar halen. Het begon na weer een spannende periode tussen de scans en de uitslagen, maar er waren geen uitzaaiingen te zien en de grote tumor was 100% zeker hartstikke dood 😅 en de uitslag van de CT scan van de longen was ook goed, alles in orde 🥳

Na de uitslag gingen we naar fitness, en bij thuiskomst besloten we bij de vraag “Wat eten we vanavond?” uit eten te gaan bij de Sinjoor. Manlief kon nog een flinke dut doen en hup, het goede nieuws werd lekker gevierd.

Weer een slechte nacht, deze keer niet van de zorgen maar vanwege hoestprikkels bij ons beide, bah. Vroeg uit de veren want de schilder zou komen, maar helaas ging het regenen, dus was hij ook zo weer weg.
Ik besloot de ventilatieroosters in de keuken schoon te maken, nu dat ik weet dat ze er echt af moeten kunnen, aldus de timmerman. Van onderen haken ze in een richeltje, en van boven klemmen ze vast tegen een randje, ik kreeg ze met moeite los nadat ik tegen de bovenrand een beetje afwassop had gespoten.

Man o man, zo ziet 28 jaar aan stof er uit. Deze roosters staan bijna altijd het hele jaar open, in weer en wind. Mijn puf was op, dus de roosters van de andere kamers komen later wel.

We zijn bij donderdagochtend 8 uur aanbeland, de auto moet weg voor een APK, ik rijd terug naar huis met Evelien, om drie uur later dezelfde rit weer te maken, geen bijzonderheden aan de auto, hè, fijn hoor. We gaan ‘s middags even langs de Stoffenkoning in Rucphen, zomerstoffen kopen om shirts te maken, want in de tricot du Punto shirts krijgen we het wel erg warm bij inspanning. Goed geslaagd belanden de lappen in de wasmachine om alvast voor te krimpen, vrijdag gaan we knippen, Evelien als eerste

En daarna is mijn stofje aan de beurt, ook heel zomers en soepel vallend. Jon pikt mijn strijkplank in, het is behelpen met het strijkhammetje

Ik ben tot aan de zomen van de mouwen en panden gekomen, toen ik pas echt gevloerd werd door vervelende groene slijm producerende holtes (alleen in het hoofd) en hoestbuien waar je u tegen zegt, net als manlief en Evelien. Ik moest logischerwijs maar wel stevig balend maandag de afspraak met de implantoloog voor donderdag afzeggen (zodat iemand anders in mijn plaats kan gaan, ik wist maandag nog niet hoe het donderdag zou gaan met me, dus toch maar bijtijds afgezegd) en nu loop ik dus nog langer met een gat in mijn mond, alleen zichtbaar als ik breeduit lach. Het is niet voor niets dat ik met mijn lippen op elkaar grijnsde toen ik vrijdag op de bee mijn stitch journal liet zien én paparazzi op me af zag komen.

7eeef88e-926f-42d7-9a00-1048e052bcc6
Gelukkig was ik dinsdag al dusdanig opgeknapt dat ik zonder hoestbuien of gesnotter (lang leve de neusspray) naar de kapper kon, al schrok de kapster van mijn stem toen ik haar groette, rauw en heel donker. Zwoel als dat je ding is.

Bijna woensdag, dus ging ik dinsdag aan de slag met de twee randjes van week 14 voordat Marion de randjes voor week 15 voor ging doen in haar woensdagse video hier op YouTube. En zo te horen was Marion ook flink verkouden en wat schor, het heerst. Ik heb een randje afgekregen, geborduurd met zijde lint, ik had járen geleden in Barcelona een handjevol Mokuba embroidery ribbons gekocht, het is azlon, een kunstmatige zijde.

Leuk om te doen, ik heb het wel in de borduurring gedaan, dat vind ik fijner werken. Mooie gele kraaltjes in het midden maken de bloempjes af. Nou, bijna af.

Daarna heb ik met Derwent Inktense groen rond de kraaltjes aangebracht en lila op de puntjes, heel subtiel en met een niet te natte kwast, want het trekt heel snel in de vezels van het lint. Tadaaa.

Ik zal vanavond proberen het volgende randje te maken, en dan stoppen als Jon vindt dat het mooi is geweest, en weer vroeg naar bed, want het gehoest is nog niet voorbij.

Fay is gek op de schommelbank, foto van woensdagmiddag toen het droog was, meer hierover in het volgende blogje

Honey, I’m home

Evelien zocht en vond een auto voor haar werk, een afspraak bij een garage in Breda om een proefrit te maken werd een paar dagen later afgezegd omdat ze de auto al hadden verkocht. So much voor betrouwbaarheid bij een garage. Dus moest ze gelijk weer online gaan zoeken, en vond in onze woonplaats bij een particuliere verkoper een leuke blauwe Hyundai.

Hmmm, het kenteken kwam wel erg bekend voor, het zou toch niet?
En ja hoor, het is de snuifdoos die van Tim is geweest, die ik eind ‘21 aan de garage had verkocht omdat we aan een auto genoeg hadden en er flinke kosten aan zaten te komen. Te zien aan de foto’s van papieren was de duurste kostenpost -de distributie riem- al gedaan. Gelijk een afspraak gemaakt voor vandaag, en fingers crossed dat ze hem niet onder onze neus door weer zouden verkopen.

Vanmorgen kreeg Evelien een opfrisrijles van anderhalf uur, want in Amsterdam wonend heeft ze geen auto gehad, even weer het gevoel terug krijgen.

Ze hoefde niet nog meer lessen te volgen, de lesauto kwam zonder butsen of overspannen instructeur naast haar rustig aanrijden, en een uur later gingen we kijken naar de snuifdoos. Oooh wat was dat leuk om hem te zien staan, stom hè, het is maar een auto maar het voelde zo vertrouwd. We maakten een proefritje, ik eerst om naar een parkeerterrein te gaan, en daar kon Evelien rustig een paar oudjes rijden, optrekken en zo. De motor staat stationair erg laag ingesteld, nog geen 800 toeren, dus sloeg hij bij mij ook de eerste keer af toen ik moest optrekken. Misschien iets hoger afstellen? Ik weet dat de garage dit deed toen ik hierom vroeg, gelijk na de APK.

De auto is als boodschappenwagen gebruikt door een bejaard echtpaar, wat ook te zien was aan het kilometerverbruik, veel korte ritjes, en hij was op wat oppervlakkige gebruikssporen na niks veranderd. Beide dochters waren aanwezig en eentje regelde de verkoop, ze vonden het leuk en heel toevallig dat de auto weer terug in de familie kwam. De waterpomp was ook vernieuwd, dus dat was fijn. Dat de proefrit in Breda niet was doorgegaan had gewoon zo moeten zijn, want de snuifdoos was op de dag van de afzegging pas in de verkoop gegaan.

Zie hier een hele blije Evelien 🥰

De Jeep en de snuifdoos staan weer gebroederlijk naast elkaar op de oprit, ze hebben mekaar veel te vertellen 🤭

Heel veel steekjes

Zaterdag mochten we op Sophietje passen, we hebben genoten van haar geklets, haar ontdekkingen in de kamer (ik moet echt de stopcontacten gaan afdekken) en haar tafelmanieren 😆 wat een eetlust.

Ik had zelf rösti gemaakt, eenvoudig gekruid met uienpoeder en peper, en een eitje erdoor voor de binding, en met een krokant korstje gebakken. Ze vond het heerlijk. Ook de gebakken zalm schoof ze zo naar binnen, en ~~wonder boven wonder~~ dankzij Eveliens hulp lag de vloer niet bezaaid met de bonenmix.

En ze had blijkbaar nog honger, want toen ze een hapje groenten van Eveliens bord op haar lepeltje kreeg, wilde ze gelijk meer

Toen ze rond 7 uur naar bed ging sliep ze gelijk, ik haalde ze vier uur later uit bed toen ze opgehaald werd, en ze sliep in de auto en thuis gewoon aan een stuk door. En wij ook 😂

Week zes van Marion’s stitch journal is klaar, het was een zoektocht tussen mijn lapjes, ik ging voor de glimmende brons/bruine stof

De stukken stof liggen wat bollig door de restjes tussenvulling van wol/katoen die ik er onder stopte.

Met bruinrode breiwol werd de volgende rand aangebracht in flanelsteek, het mocht onregelmatig wat niet lastig was,

en daarna met een witte dmc draad weer een lijn aanbrengen die ook te zien zijn in de Elfenbank zwam.

Ik haalde de witte draad uit het rechter deel (op 3 uur) want het liep recht ipv mooi met de ronding mee, en was blij met het eindresultaat. Bij twee delen kwam een zwart bovenstukje, ik wilde boven in de kasten een geschikt lapje zoeken, maar zag toen de achterkant van een restje van de bronzen stof, ook zwart, en heb die gebruikt.

Morgen komt de volgende stap op Marionsworld Ik ben er klaar voor ☺️

En elke dag komt er een nieuw hartje op de Facebookpagina van CrabappleHill, ik loop een paar dagen achter maar haal dit op een dag wel weer in. Mijn zelf geverfde Perle garen

gebruikte ik voor de Franse knoopjes rond dit hartje

En dit is de achterkant

Dit hartje was snel klaar, misschien doe ik die van zondag en maandag vandaag nog wel.

Pfew

Het zag een beetje wit buiten bij het opstaan, Fay rende vanmorgen gelijk naar hun toilet, blij dat de grond niet keihard was bevroren, hier was ze net driftig iets aan het begraven. Ze liep even later met spierwitte schone voetjes naar binnen, zo knap.

Sherlock liep vanmorgen al zo vlot dat je zou denken dat er niks aan het pootje was, maar wetend dat katten goed kunnen faken kreeg hij toch pijnstilling en hield ik hem het grootste deel van de dag binnen, en moest hij zich behelpen met de kattenbak. Hij droeg zijn lot niet in stilte, een paar keer klonk klagelijk gejammer bij de schuifpui, tot hij zag dat ik niet toegaf, en toen zocht hij boven een rustig plekje op.
Fay volgt hier elk vlokje, maar ze gaf het snel op, last van een verdraaide nek denk ik.

Verkeersinformatie gaf code geel af vanwege gladheid, alsof het vandaag nog niet spannend genoeg was. We reden iets na twaalf uur met een uur speling naar het ziekenhuis in Tilburg, gelukkig geen files, maar wel even heel glibberig op het stukje bij Breda, het was daar ook flink aan het sneeuwen.
We moesten een uur wachten op de poli tot we aan de beurt waren en gelijk na binnenkomst de uitslag te horen kregen: alles was goed! Er waren geen verdachte plekken gezien en het oedeem is flink afgenomen. Opluchting alom, ik schoot even vol, manlief moest ook slikken. De infusen hebben hun werk betreffende het oedeem gedaan, meer krijgen is niet nodig, en de oncoloog in Roosendaal en neuroloog in Bergen op Zoom mogen de controles weer overnemen. Wat een geruststelling, en ook zo fijn dat we niet meer naar Tilburg moeten gaan.
De rit naar huis ging vlot en ook weer in stilte, manlief heeft zowel heen als terug geslapen, hij was zo moe. Bij thuiskomst zag ik de reacties van de kinderen op het goede nieuws, we hebben weer even rust.

De rest van de middag is er dan ook niks meer uit onze handen gekomen, koffie en thee drinken, erwtensoep als avondeten en vroeg naar bed, we zullen vast beter slapen dan voorgaande nachten.

Ik had niks mee als wachtkamerhandwerkje, de stitchjournal opdracht van afgelopen woensdag had ik gisteravond afgemaakt, met Jon als ondersteuning.

Dit was ook een makkelijke opdracht, negen kleine stukjes stof met een mooie garen vastzetten met een simpele rijgsteek, de stukjes stof hoefden er niet perfect recht en rafelloos uit te zien. Ik heb een wollen verloopgaren gepakt wat op een klein naamloos klosje zit, en stukjes stof gepakt die wat betekenen voor me.
De hexagonnenstof als herinnering aan Sommeke, de pauwenveerstof omdat ik zo trots als een pauw ben op mijn kinderen, zwarte kat spreekt voor zich, bloemetjesstof van Aunt Grace en de bloem/blad stof daaronder omdat tuinieren mijn passie is, het konijnstofje omdat deze stof in de geboortequilt voor Sophie is verwerkt. Boven midden het zwarte lapje met bronzen metallic stof omdat ik van blingbling houd, en links onder een streep zilver glitterverf op rode Inktense, rood en glitters, wie houdt daar niet van? Jon steekt zijn pootje omhoog, hij heeft liever iets bruin, zoals kattensnoepjes.

Morgen uitslapen? Vergeet het maar, om acht uur staat de loodgieter op de stoep om onze beneden wc te fixen, de spoelunit sijpelt weer zachtjes door (in de pot gelukkig), hopelijk is driemaal scheepsrecht. Een fijne dag en voor wie de weg op moet: doe voorzichtig 👀