Smile

Toen ik twee weken geleden Sam’s quilttop liet zien aan de kinderen, zag ik aan Sophie’s snoetje dat ze huiverig was om het konijn aan te kijken, of verbeelde ik dit omdat ik ze ook een beetje nors vond kijken? Hoe dan ook, ik besloot beide konijnen blij te laten kijken, en hiervoor moest Jon van de quilt af die ik net had gesandwicht; hij legde zich er snel bij neer

ik maakte enkele veiligheidsspelden los om met één hand onder het konijn te kunnen reiken, en appliqueerde na wat meetwerk de smalle strookjes stof vast

Aaah veel beter, zeg het nou zelf, dit had gewoon in het patroon moeten zitten

En toen ze allebei gedaan waren en de veiligheidsspelden weer op hun plaats zaten, besloot ik de dode blik uit de ogen te halen. Jaja, dit had ik beter allemaal kunnen doen voordat ik ging sandwichen. Ik pakte dit potje textielverf,

voor het laatst gebruikt voor de witte delen op de Frida Kahlo quilt die nog niet af is, ik ben blijven hangen bij het laatste langwerpige paneel. Hmmm, misschien toch maar weer oppakken en afmaken, hij is zo leuk maar ook zo groot en waar hang je hem op. Ik denk dat deze realisatie me afremde.

De verf was gedeeltelijk ingedroogd en daar het verdund mag worden met 25% water, was dit ook zo weer opgelost. Met een stevige wenkbrauwen kwast tekende ik vierkantjes in elke iris, van dit proces heb ik geen foto’s want ik probeerde zo snel mogelijk door te werken met Jon die opeens rond de tafel liep met het plan om er op te springen. 😳

En na een dag drogen over het rek en fixeren (elk oogje 20 tellen onder het kleine Clover strijkboutje, die met een driehoekig half inch groot strijkvoetje perfect is voor precisie strijken, en met een lapje tussen de hete bout en oog) was ik helemaal happy

en toen kon het quilten eindelijk beginnen in een wood grain patroon die ik al vaker heb gedaan. Eerst een kluster van knoesten oefenen om er weer in te komen, het zat er nog in; het is net als fietsen, dat verleer je ook niet. Ik gebruikte geheel tegen mijn gebruikelijke doen hierbij een ander garen dan ik voor de quilt ging gebruiken, omdat ik vreesde dat ik anders niet toe zou komen met wat ik had uitgezocht.

Ik had een mooie anonieme -want geen etiket of merk op de klos- iets dikkere dan ik normaal gebruik katoenen verloopgaren gevonden, ooit op een beurs gekocht denk ik, lopend van warme bruintinten naar herfst groentinten. De draad brak niet snel af met de trek test (was dus niet gaar), en ik maakte de eerste golvende baan aan de rand van boven naar beneden, wat prima ging en er heel mooi uitzag. Maar helaas knapte dit draad gelijk op de terugweg (met het quilten draai je niet de boel om, maar ga je achteruit voor de terugweg) toen ik een knoest wilde maken, en niks lukte wat ik ook probeerde met de naald en boven/onder spanning, of de draad anders laten aflopen. Soms heb je Drama Queens onder de mooie quiltgarens, en dit was er duidelijk zo een.

Ik had helemaal geen zin in drama, dus wisselde ik van garen, een mooie bruine Wonderfil die iets dunner is. Gelukkig zat de sticker nog in de cone, zodat ik bij te kort dit nog kan kopen.

Het verschil in garen viel gelukkig niet op met de eerste baan, de tweede baan begon dus onderaan, eerst maakte ik dat toefje en daarna de slingeren naar boven met af en toe een knoest.

Het bonte lapje rechts boven is een oefenlapje waarop ik de draadspanning test, en ook gebruik om na het oliën van het spoelhuis het evt. overtollige olie weg te krijgen door een stukje hierop te quilten. Ja dit kan ook op een los stukje stof, maar ik moet dan zoeken naar een stukje stof waarvan ik het niet erg vind dat deze hiervoor gebruikt gaat worden. Ik bewaar restjes stof voor scrapquilts, mooi of lelijk. Zelfs een restje ongebleekt katoen kan ik misschien nog gebruiken voor een stitchery. We dwalen af.

Tevreden kon ik lekker verder spelen, schouders en ellebogen omlaag, muziekje aan, en niet teveel denken aan de warmte met die opgefrommelde quiltlaag tussen mijn borst/buik en de naaimachine. En vooral niet te lang doorgaan, uurtje max. Het draad knapte op een wit lapje waarop een taaie opdruk zat, maar een druppeltje Sewer’s Aid op de naald loste dit probleem op zonder vlekken op de stof te maken (ook niet onbelangrijk), ik herhaalde dit zodra er weer zo’n wit lapje aan zat te komen.

Gelukkig een snelle fix van het probleem. Het stiksel een stukje uithalen om draadjes te krijgen die lang genoeg zijn om te knopen en weg te steken tussen de quiltlagen koste me meer tijd. Ik gebruik normaal een naald met een lasso draadje er aan zodat ik niet moet pielen met twee eigelijk te korte of splitsende draadjes door het oog van de naald, maar kon het nergens vinden. (Bij Quiltshop Leur te koop) Maar het is me op de old school manier gelukt door met los draadje een lasso door een naald te maken. Het zou ook gelukt zijn met zo’n naald met inkeping bovenin (blindenaalden). Dat bedenk ik me pas, dus.

Bij het starten na de breuk kan je gewoon de onderdraad omhoog halen (bovendraad omlaag halen kan ook), beide draden vasthouden terwijl je twee steekjes op de plaats zet en dan stapvoets quiltend proberen precies in de gaatjes van de uitgehaalde steekjes het pad te vervolgen. De lange draden knoop je af en steek je met een naald door de tussenlagen, kom na ongeveer 5 cm via de achterkant er uit met de naald. Het liefst steek ik ze de kant op waar ik later nog moet quilten, zodat ze extra gefixeerd zijn. Door heel voorzichtig aan beide draden te trekken, trek je de gemaakte knoop door tot deze net onder de bovenlaag zit, en knip je op de achterkant de uiteinden af.
Och jee, ik ben weer te gedetailleerd aan het uitleggen.

Het ging lekker.

Elke dag een uurtje en dan komt het ook af hè. Gisteren was plots de spoel leeg, net op een plek waar het erg opvalt. Steekjes uithalen, draadjes afknopen en wegwerken.

Hier vallen extra steken om aan te hechten erg op, dus niet doen, ik zette de naald precies in het puntje,

haalde de bovendraad nu naar beneden door de top een beetje op te lichten en zachtjes aan de onderdraad te trekken, zodat deze de bovendraad naar beneden trok.

Beide draden vasthouden terwijl ik voorzichtig de gemaakte gaatjes opvulde met nieuwe steekjes

Na afloop van de rij knoopte ik de draadjes samen en trok het door tussen de lagen heen.

En nu ben ik zo ver, nog een klein uurtje werk denk ik.

En dan afwerken.

Over werk gesproken 😏 vorige week liep ik weer een stukje om afval te rapen, met de timer aan

Ik had zooi zien liggen toen ik naar de bee ging, en terug naar huis rijdend besloot ik mijn auto langs de route te parkeren en aan de slag te gaan. Het was niet al te warm en de buit was aanzienlijk, een grote halfvolle fles bleek lag in de berm voorbij de rotonde richting het winkelcentrum, een deel van een spatbord, een 30x 50 cm plaat met kerst lichtjes ingedrukt, veel electriciteitkabels en de usual suspect. Geen foto van de volle zak.
En de 16e ging ik vanuit de fitness weer even langs een inmiddels voor jullie nu ook een bekende plek.

Er stonden nog heel wat auto’s, en pas toen ik mijn auto had geparkeerd zag ik dat iemand had opgeruimd, bij hun thuis wel te verstaan. En wat doe je met zooi als je eigen kliko vol zit? Dan maak je het toch het probleem van iemand anders? Geniaal! De vogels hadden al enkele zakken eruit gepikt en waren er aan begonnen.

De inhoud van de keukenkastjes, inclusief voorraadbussen en weckpotten.

De zak was loeizwaar toen ik alles had overgeheveld, en gelukkig had ik meer zakken in de auto om toch ook de rest van het terrein schoon te maken. Fastfood shit en zulks, en achter een elektra huisje naast de parking naast de nodige versnapering verpakkingen trof ik ook heel veel (tientallen) hele kleine blauwe zakjes waar drugs in hebben gezeten; ik denk pilletjes van iets, want de zakjes zagen er schoon uit. En een half vergane net gedeponeerde grote vloermat die er vorige week niet lag. Waarom in je eigen tuin laten liggen als je het elders ook kwijt kan? Luie varkens.
9f939037-fa34-49f8-8f10-0f1152d5b633
En hier laat ik het even bij, oh wacht, even laten zien wat ik heb gedaan met het Trade Winds blokje, de steekjes op de blauwe cirkel

En nu de anemoon nog, het centrum is in de maak met de ronde trellis stitch.

De hevige onweer van gisteravond ging samen met een regenbui en harde windstoten, maar gelukkig geen schade in de tuin op een paar geknakte takken van de kamperfoeliestruik. (rechtsboven op de foto, na een lichte snoeibeurt)

Mooi hè, de gele bloemen plant is volgens mij St-Jacobskruid, de insecten zijn er gek op.

de pot op zijn kant is een drinkbak voor de beestjes en dáár is het aardbei stekje in pot gebleven 🤭

Ik denk niet dat ik deze week ga afvalrapen, het is me te warm op straat, ook al loop je in de schaduw, het is net een oven, ook ‘s avonds. De tweede hete week op komst met temperaturen boven de 28°C, dinsdag zelfs 34°C, dat is toch veel te erg hè. Mij kan dan je opvegen. Sterkte allemaal en voor wie dit juist heerlijk weer is: geniet er van!

Stukkie terug

Op het einde van dit blogje het begin van de update van Sam’s quilt.
Maar eerst even een stukkie terug in de tijd naar de 27e Mei toen ik net een veer van mijn lippen kon blazen. Ik wilde na het avondeten even bij de parkeerplaats van Visdonk kijken of de afvalzak er nog hing die bij bij de ingang van het bos aan een paaltje had vastgebonden. Ik zou er alleen maar even gaan kijken, beloofde ik Evelien. Jon zat gelijk op de uitkijk toen ik de deur uit was gegaan.

3cc80ad5-c70a-4ceb-8d02-ae368ca2d173

De zak was losgerukt (mens, dier of van de harde regen/wind een paar dagen eerder, wie zal het zeggen. Ik gok op de mens.

De zak was leeggekiept, de rotzooi lag overal plus nog veel meer wat er bijgekomen was.

De hele rand van het parkeerterrein tegen het bos aan was het een pestbende

Gelukkig lag dit deel in de schaduw en een uur later was het allemaal weer opgeruimd, uiteraard pakte ik het hele terrein mee, ook het eerste stukje het bos in. Wat een volle zak, allemaal afval dat niet de natuur in verdwijnt.

31 mei kreeg ik weer een gezellig bezoek met een hoog knuffelgehalte, Sophie liet met haar nieuwe jurk aan zien hoe goed ze ermee kon draaien, de rok wapperde mooi wijd uit en haar snoetje straalde 🥰.

Samen lekker zoete aardbeitjes plukken
d58eb948-c10e-4e0f-ae96-e59eb8256558

Heerlijk spelen met de auto’s

Sam ontdekt een kleurrijke wereld in de box, van rug naar buik draaien lukte nog niet zonder hulp.

En na een poosje wilde hij weer op zijn rug liggen, grijpend naar de voorbij zwevende dieren van de mobiel, af en toe pakte hij er een en hield het lang vast

Altijd fijn, vitamine L 🥰

Een kort bezoekje brengen aan het tuincentrum Potters om turfvrije potgrond te kopen, wat een mooie bloemen, ik bofte dat ik van mezelf een paar plantjes mocht kopen.

Ik zag tijdens het wegrijden bij de onbemande benzinestation dat zich tegen het parkeerterrein van het tuincentrum bevind een enorme hoeveelheid rotzooi liggen, gedumpt, weggewaaid en verspreid over en buiten het terrein. Het was midden op de dag, warm en onbewolkt, en ik zag het niet zitten om op te ruimen, bijkomend van de griep. Dus besloot ik een melding naar de BeterBuiten app te doen. Ik was net klaar en reed weg toen de opruimploeg van de gemeente het terrein opreed, ze hadden blijkbaar al eerder een melding gekregen. Met bladblazer en bezemwagen waren ze vast binnen een kwartier klaar, daar kan ik met mijn grijper niet tegenop.

Ik besloot een paar dagen later na veel regen en harde wind een rondje door de wijk te lopen

Het ergste was rond een basisschool, niet normaal wat hier aan snoeppapiertjes en maaltijdverpakkingen lag, en twee grote metalen platen die ik rechtop tegen het bijgebouw zette, want te zwaar om mee te sjouwen.
0f647a4e-7331-48ea-b305-4bea38b5fd51
Melding gedaan naar de BB (BeterBuiten) app, en de volgende dag had de gemeente het opgehaald.
24800c29-3b8b-408e-a52c-754455974df7
Ik liep ook langs een doorgaande weg richting de rotonde (vlak bij het spoor richting het centrum) en vulde een grote boodschappentas met drankflessen, deze deponeerde ik later in de glasbak. Het liep wel onhandig met zo’n zware tas aan het karretje, en hoe graag ik ook afval wil scheiden, het maakt het lopen met het karretje over oneffen ondergrond (de berm van de weg) er niet makkelijker op. Ik vond ook nog een grote inklapmes, er zat geen bloed aan dus deze heb ik thuis weggegooid.

Een grote zware want doorweekte map met autopapieren van een Audi plukte ik met veel moeite van tussen de struiken, een hondenuitlater aan de andere kant van de weg zag dat ik de map bekeek en hij riep naar me, of ik even wilde wachten. Hij stak toen het verkeer eindelijk voorbij was gescheurd over, en stelde zich voor als zijnde: “Ik werk bij de politie”, en wilde even kijken wat er in de map zat, want het kon na een autoinbraak door de dader uit de auto zijn gegooid.

Hij doorzocht de map met zijn blote handen, de door mij aangeboden handschoenen wees hij lachend af. “Ach u wilt niet weten waar wij allemaal mee in aanraking komen tijdens ons werk.” Klopt, dat wilde ik niet weten, maar ik kon me er wel een voorstelling van geven 🤢 Toen hij geen persoonlijke items in kon ontdekken mocht ik de map in de blauwe zak stoppen. Hij bedankte me voor mijn werk en wenste me nog een fijne avond.

Het was een lekker gevoel om weer een eind te hebben gelopen, mijn hoofd leeg maken. Jon was heel blij toen hij me zag, kopjes geven en gelijk bedelen om eten.

7 juni liep ik weer een rondje door de wijk (ik moest weer even uit mijn hoofd gaan, teveel piekeren), deze keer ging ik de andere kant op. De gemeente had de bermen langs de doorgaande wegen gemaaid, dus zou er veel meer zijn om te rapen. Helaas heel veel deels versnipperde drankblikjes en versnipperd plastic.

Het rondje werd een bijna vier uur durende tocht van meerdere kilometers, (links onder gestart lopend naar rechts) een klein stukje door de wijk,

langs een doorgaande weg, voorbij de spoorwegovergang en hup via het Molenbeekpad een klein natuurgebied met bos in, het was er prachtig en heel rustig. Ik zal hier de volgende keer foto’s maken, zo mooi ook met het beekje dat in de diepte tussen de bomen door te zien en horen is. Bij de ingang van dit bos kon ik al de eerste hele volle zware zak neerzetten, zwaar mede door de natte pizza dozen en kapotte flessen. Dat zwarte ding met oranje handgreep was een elektrische luchtpomp waarvan het snoer was afgeknipt. Het lag in de berm naast de weg, gewoon uit de auto gegooid. Huppetee weg ermee, niet mijn probleem meer.

Maar helaas zag ik ook hier in het mooie natuurgebied stille getuigen van fastfoodketens, zwarte plastic zakjes met hondendrollen, smerige tissues en zelfs een volle wc rol en tandflosshoudertjes (dit vind ik toch wel een van de bizarste items op afwerkplekken, in het kader “als het gebit maar schoon is”) energiedrankblikjes en snoepwinkels.

Toen ik uit het bos de weg overstak en de wijk inliep stond ik even stil bij een wilde bloemenweide met een groot insectenhotel, en een mevrouw stond met haar fiets tussen haar benen stil er ook naar te kijken. “Mooi hè?”, zei ik, en ze begon gelijk over dat ze de korenbloemen wilde gaan plukken voor een tinctuur of zoiets. Ik wilde niet zeggen dat deze bloemenweide was aangelegd voor de insecten, en vroeg of dit wel zo wijs was, zo vlak naast een drukke doorgaande weg, met al die uitlaatgassen en fijnstofdeeltjes afkomstig van het asfalt en rubberen banden.

Ze keek haast geschrokken op, daar had ze niet aan gedacht, nee, natuurlijk is dat niet gezond, ze zou verder gaan zoeken; ze had al brandnetels in haar fietstas, want als je die eet hoef je geen vlees te eten, ze haalde veel uit de wilde natuur. Het is maar goed dat niet al die miljoenen landgenoten dit doen, want dan zou er niks meer van de natuur overblijven; we zouden dan als een sprinkhanenplaag het hele land kaalplukken. Ik wilde haar voorstellen om een voedselbos in de buurt op te zoeken maar had geen idee waar die zat, en hield mijn suggestie binnen en wenste haar nog een fijne dag.

Voorbij de kinderboerderij zette ik de tweede zak weg, hij was dan nog wel niet helemaal vol, maar wel erg zwaar geworden door de vele kletsnatte reclamefolders die ik aantrof in de bossage. Ik had geen zin in gescheurde kleren dus pakte ik op waar ik bij kon, en de rest ging als een melding naar de BB app. Blijkbaar is het weggooien van folders meer regel dan uitzondering, zo hoorde ik later op TaiChi en fitness.

De derde zak -waarvan geen foto, helemaal vergeten- vulde ik met voornamelijk afval dat uit de containers van de winkeliers van het Tolberg centrum was gewaaid en in de plantsoenen rond het parkeerterrein terecht was gekomen. De foto hieronder is hoe het er bij alle plantsoentjes uitzag, en vlak bij de containers lagen ook grote lege frituuroliecontainers.

Ik werd bedankt door een paar 70+ bewoners van de appartementen, eentje dacht dat ik van de gemeente was en begon met: “Nou dat werd tijd”, maar toen ze hoorde dat ik vrijwilliger was dimde ze gelijk. Ze waren het zo zat, al die troep, en toen ik zei dat ze het gewoon kon melden via een app, zag ik aan haar blik dat die manier van klachten doorgeven niet aan haar besteed was. Het lijkt zo op de foto mee te vallen, tot je achter de struikjes kijkt, werkelijk overal lag het, bij elke flat, onder en naast de auto’s, in de goten, overal . Maar hoe fijn is het gevoel als je na de klus te hebben geklaard achterom kijkt en geen snippertje afval meer ziet liggen, dat is pas kicken.

Het was die middag droog en zonnig en voor mijn gevoel toch niet echt heel erg warm (24°C), maar toen ik thuiskwam was ik helemaal op, oververhit, doorweekt en dorstig. Niet zo verstandig om zo lang te lopen, dus de volgende keer zet ik mijn timer aan zodat ik niet langer dan een uur of hooguit 1,2 uur loop. En ik neem water mee.

En chapeau als jullie nog steeds meelezen 👍

De dag erop deed ik het rustig aan, thuis blijven, en nee, niet in de tuin aan de slag maar wel met de quilt voor Sam. Eerst de achterkantstof strijken, deze lap stof lag al een paar jaar te wachten op de juiste quilttop.

En toen de lagen op elkaar leggen om te checken of het klopt, de achterkantstof, de tussenvulling (QuiltersDream 80/20, online gekocht bij Patch and Stitch maar het is ook een stenen winkel in Weert , oeh ik krijg toch opeens zin in een vlaai!) en hier bovenop de quilttop.

De achterkantstof plakte ik met tape op de tafel vast, niet teveel uitrekken, gewoon glad gestreken is goed. Normaal zou ik deze op een lat rollen, net als de top, maar ik kon slechts een lat vinden. Ik vrees dat de andere is verdwenen richting vuilstort ☹️
Voordat ik het vast ging zetten moest ik goed meten of de hoeken haaks en sashings recht liepen, en ook de buitenkanten opmeten; je wilt dat de boven- en onderkant en midden even breed is, en ook dat de lengte links gelijk is aan rechts en ook in het midden. Met de fijne gekromde veiligheidsspeldjes zette ik de drie lagen op elkaar vast,

en toen ik de laatste speld vastzette kwam de inspecteur langs, de tantes keken nieuwsgierig toe. Gelukkig werd het goedgekeurd.

Tevreden vlijde hij zich neer, er gaat toch niets boven een verse quilt.

Wordt vervolgd, want ik ben al aan het doorquilten en het wordt me daar toch een partijtje mooi 😍 en de tussenvulling is echt een quilters dream, zo soepel en fijn om mee te werken. 👌 tot het volgende blogje.

vergeet niet om je te abonneren op mijn blog, zie de subscribe tab ergens rechts of ergens onderaan, afhankelijk van op welk apparaat je zit te lezen. Controleer goed of je jouw e-mail adres goed heb gespeld. Je krijgt absoluut geen reclame, alleen een melding via e-mail zodra ik een blogje heb geplaatst. Het invulvakje ziet er uit zoals op deze foto hieronder, maar dan rechts of onder mijn berichtje.

Even bijpraten

Ik heb een beetje een writers block ~~geloof ik~~ weet ik zeker, en hoe langer ik wacht, hoe hoger de drempel is om een blogje te schrijven. Gewoon pagina openen en beginnen, vooral niet te lang staren naar een leeg onderwerpbalkje en schrijven wat er in mijn hoofd opkomt zonder drama, want ik wil niet dat jullie afhaken omdat het te deprimerend is. Hoppa, daar gaan we.

Afgelopen zondag vierden we de verjaardag van Suzanne die vandaag jarig is 🥳😀, Evelien had een late dienst, dus gingen we samen naar Suzanne en Ferry voor een heerlijke lunch, gevolgd door koffie en een stukje zelfgemaakte taart; ze had er twee gemaakt: tiramisu en honing taart, en ik kreeg -op mijn verzoek- van beiden een klein stukje. Ze waren zalig 👌

Ik ging daarna naar huis, even rust aan mijn hoofd, want sociaal zijn is nog steeds heel vermoeiend, en ik moest even bijtanken voor later die middag voor mijn kleinkindjes die ik dan zou zien. En mijn schoondochter en zoon uiteraard. Het was genieten. Sophie vroeg aan Suzanne of ze foto’s had van de poezen, want ze zag ze nergens. Ze zaten boven ergens.

48406269-7d6e-4ae3-9d3b-574b9536ac6b

Nog meer leuk nieuws: Janne heeft haar doel bereikt en is er zelfs overheen gegaan met nog vijf dagen te gaan! Waar heb ik het over? Even mijn vorig blogje lezen. Nee, dat is flauw, klik maar op deze link
https://www.voordekunst.nl/projecten/21642-help-polly-de-wereld-in
En ik denk dat Janne het helemaal niet erg vind als er meer donaties komen, des te meer boeken kan ze dan laten drukken.

De stekjes die ik een paar maanden geleden heb genomen van de salvia doen het goed, ik heb al enkele bloemen er uit moeten knijpen zodat de energie naar de groei van wortels en takjes gaat. Jon zit ter verduidelijking bij de moederplant, die met de rood witte bloemen

Ik zal ze binnenkort verpotten zodat ik later als ze nog groter zijn de wortels niet teveel beschadig. Eerst twijfelde ik bij de kleinere stekjes of het een onkruid of een stekje was, maar als je de blaadjes kneust ruik je de licht penetrante geur van de salvia. De andere stekjes met meer langwerpige blaadjes in de pot zijn van de mini sering.

De magnolia bloeit nog steeds en de bloemen ruiken zo zalig 👌, ze zijn zo groot als ontbijt bordjes

de boom verliest wel veel van het blad, maar ja, ook een wintergroene boom moet een keer oud blad lossen.

En dit is waarom ik nooit wit draag, even de pot met tomatenplantjes op een zonnig plekje zetten en niet zien dat er nog water in de onderschaal zat. Ik kreeg het er grotendeels uit met een sopje en een borstel, maar man wat baalde ik, ze waren nog geen week oud!

Mijn stoel is eindelijk gemaakt, de monteur van Hoogenboezem was hier vorige week voor langskomen maar kreeg de buis van de kapotte onderstel niet los van de buis die bij de stoel hoort. Hij gaf het na tien minuten van timmeren in zijn werkbus op, nam het mee naar de werkplaats in Breda, en ik kreeg de volgende dag bericht dat het gelukt was met een nieuwe afspraak voor een week later. Het zat er deze keer binnen vijf minuten op, en de tuinstoel kon na een maand weer naar buiten.

Ik heb weer wat steekjes gezet aan mijn Trade Wind blok, met Jon’s hulp uiteraard

En klaar

Toen de zeehond, waarvan ik tijdens het borduren geen enkele foto heb gemaakt

En daarna was de zeerob aan de beurt.

Ik heb voor het lijf ander garen moeten kopen bij Quiltshop Leur tijdens de bee afgelopen vrijdag, het leven is hard. Couching met twee verschillende kleur garens.

En na een paar dagen een paar uurtjes eraan te hebben geborduurd was deze ook klaar. Ik zie nu dat ik aan de rand van de staart een Frans knoopje te weinig heb gezet. Tssss.

Ik ben gisteren begonnen aan steekjes te zetten op de ronde blauwe bal links, nee, nog geen foto om te laten zien, en dan komen er roze garens op de oranje bal rechts, de anemoon. Mooi werkje voor de komende week.
Net als het doorquilten van de babyquilt voor Sam, ik moet haast maken want ik wilde het af hebben voordat hij tandjes kreeg. Gezien het vele kwijlen zal dit niet lang meer op zich laten wachten.
Zijn eerste wortelhapje was een succes!
eea70b87-f6a0-4975-a096-33a8955b7649

Bugs en bijen

Sinds gisteravond kan ik weer een veer van mijn lippen blazen, wat was dat een vervelende virus zeg; hondsmoe, futloos, hoofdpijn, holte ontsteking en dan ook nog druk op mijn ene oor waardoor het met momenten en soms ook aanhoudend hard kraakte alsof er een torretje in mijn gehoorgang tegen het trommelvlies zat te graven. Ik moest zondag de verjaardag van Tim dan ook aan me voorbij laten gaan, vreselijk 😢

Over insecten gesproken, kunstenares Janne de Jong uit Beek en Donk is weer met een nieuw prentenboek voor kinderen bezig, over Polly de bij, en heeft jullie hulp nodig. Ze is al iets over de helft met haar crowdfunding
Helpen jullie mee? Dit is de link https://www.voordekunst.nl/projecten/21642-help-polly-de-wereld-in

Ik steun graag jonge kunstenaars, en ik moest aan mijn ventje denken toen ik doneerde; hij had dit zeker toegejuicht. Janne’s vorige prentenboek “Ver weg van hier” mochten Perry en ik twee jaar geleden bewonderen,

hij was een groot bewonderaar van Janne’s werk, en kreeg deze imposante betekening (pentekening met een betekenis) “Het laatste oordeel” van haar.

Dit was twee jaar geleden.

Visje, jurkje en rapen maar

Het visje van de Trade Winds quilt vorderde langzaamaan, Jon zag er op toe dat ik niet afgeleid werd

Het weer was niet bepaald uitnodigend om buiten wat te doen, met 12°C koud, guur, en heel nat, maar het was in ieder geval goed voor het pas (3 Mei) geverticuteerde, ingezaaide en bemeste gras.
Ik verplaatste het te hoog geplaatste oogje, zette nog meer siersteken op en rond de vis, waarbij ik -wederom- niet goed oplette (Jon was toen buiten met Fay), en niet alleen de uiteinde maar de gehele staart voorzag van de Rosetta chain stitch (klik hier voor een video uitleg)

De groene kettingsteek rond de groene rondjes doen het heel goed 👍
Zoals op de foto hieronder had het er uit moeten zien, maar ik laat het zitten, dit is mijn versie en het stoort me niet, au contraire

Fay kwam even buurten toen ik bezig was met het jurkje,

“Doe jij maar, want dat is meer een meisjes ding”, had Jon gemompeld toen Fay vertelde wat er gaande was.

Omdat het jurkje met Moederdag niet over Sophie’s hoofd ging moest ik de hals wijder maken, maar niet door de split op de rug dieper te maken, want dan werd deze te diep. Dus knipte ik de hele halslijn ietsje wijder en zette elastiek in de daarna gemaakte zoom. Ook legde ik de zoom in de rok wat uit, want Yvonne vermoedde dat het jurkje te kort was, dat scheelde ook twee cm.

Ik mocht de 16e op Sam passen terwijl Sophie met haar mama en papa naar het Woezel en Pip park gingen, vlak bij Bergen op Zoom. Ze dropten Sam af, ik nam snel de maten op bij Sophie, en toen kleine Sam voor zijn middagdutje naar bed ging, dook ik de naaikamer in om het jurkje op te meten. Het uitleggen van de zoom had niet veel uitgehaald, en toen ik goed naar het patroon keek zag ik dat dit jurkje boven de knietjes viel, wat ik op zich wel een leuke lengte vind voor kleintjes, maar hij mocht dus iets langer. Gelukkig sliep Sam door het geluid van de naaimachine heen, en een uurtje later was het jurkje klaar inclusief een rol zoompje onderaan dankzij het speciale rolzoomvoetje, zo schattig 🥰

Een uur later liet Sam pas van zich horen en lag hij na het flesje lekker te brabbelen in het wippertje.

Eind van de middag kwamen ze moe (de ouders) en vol verhalen (Sophie) weer terug van een geweldige dag, ze hadden genoten, en gingen zoals verwacht niet lang na het avondeten (pasta pesto met kip) weer huiswaarts.

De volgende dag besloot ik tussen de stortbuien door onze oprit schoon te maken, en Jon keek toe of ik het goed deed.

Maandag veegde ik -wederom tussen de buien door- de voegen in met brekers zand, de zak had ik nog liggen van vorig jaar

We gaan terug in de tijd, een beetje dan toch.
14 Mei had Evelien me geattendeerd op een ontplofte afvalzak tegenover de voormalige tabaksshop, dus toen het halverwege de middag was opgehouden met hard regen reed ik er snel naartoe om het op te ruimen zodat het er niet een heel weekend zou blijven liggen als niemand hier een melding van had gedaan.
Het lag weer overal, de vogels en de wind hadden hun best gedaan, en door de regen was alles zwaar, vooral het karton woog goed door.

Tien minuten later was het al klaar

en omdat mijn zak nog niet vol was, ben ik door de wijk langs de hoofdweg gaan lopen, helaas begon het te plenzen toen ik halverwege was, maar dankzij mijn hoed bleef mijn hoofd droog. Ik liet de volle en zware zak achter op een plek waar het wat uit de wind stond
a8ef4c12-9a2c-4963-ab2e-07a86efa3839
Ik liep 1,8 km, dit was mijn route voor die dag:

De volgende dag wilde ik voor het weekend begon nog even de twee parkeerterreinen checken waar ik eerder die week was geweest. Bij het parkeerterrein van de kinderopvang en de sportschool spotte ik een werkbusje van plantsoen onderhoud , een man pakte een bladblazer en ik dacht dat ze nog een klusje gingen afmaken.
Ik was net klaar met het parkeerterrein en liep nog een klein rondje buitenom in de buurt waar ook vaak zooi van de “sporters” ligt, en toen ik een half uur later terugkwam was het busje verdwenen, maar je kon aan de rommel zie waar het busje had gestaan én dat ze wel van opruimen hielden, van hun busje welteverstaan; peuken, voedselverpakkingen en een ongeveer 30 cm hoge en brede zwarte klos waar draad om had gezeten, hup zomaar uit de wagen half in het plantsoen en half op de stoep gemikt, behoorlijk aso. Helaas heb ik geen foto van het busje en ook niet van de klos.
Andere bizarre vondsten, een kapotte paraplu en een gloednieuwe lege pedaalemmer:

Drie onaangebroken pakjes zwarte ballonnen; waarom gebruiken die gasten geen roze ballonnen, die zijn beter te zien om op te rapen. Maar het staat natuurlijk niet zo stoer hè.

En toen ik deze gascilinder zag had ik een WTF moment, zo groot, en zwaar! Ik legde het onder de zak in het karretje, vanwege ontploffingsgevaar mag dit niet bij het restafval.

Ik stopte de half volle zak en de cilinder in mijn auto (ik heb hiervoor speciaal zeil in de kofferbak van de Jeep gelegd) met de rest van mijn tools, en reed naar het andere parkeerterrein bij Visdonk om verder te gaan rapen, waar het weer de moeite waard was, je ziet hier een beetje, maar het lag weer overal langs de randen.

Ik was net aan de voorkant naast de vrachtwagen aan het rapen toen er opeens op het raam werd geklopt en ik schrok me een hoedje en gaf een gil. De man lachte, hij zei dat hij me niet wilde laten schrikken door zijn wagen te starten, vandaar dat hij eerst op het raam klopte, denkend dat ik hier niet van zou schrikken. Ja dus.

Een paar meter links van deze vrachtwagen stond een oude camper, en een jonge vrouw (eind dertig schat ik) zat met de deur open aan de thee te werken achter haar laptop. Ik vroeg of ze hier bleef overnachten, en waarschuwde haar voor de nachtelijke activiteiten die zich in dit deel van het terrein afspeelden. Ze bedankte me en zei dat ze wel een andere locatie zou uitzoeken voor de nacht, en deed even later de deur dicht, het begon te regen, alweer.
Bij de ingang van het bos hing ik een afvalzak op, ik knoopte hem stevig vast aan een paal en legde de klos die uit de werkersbus was “gevallen” er in zodat de zak niet alle kanten op zou wapperen.

Mijn zak was ondertussen goed gevuld, maar ik wilde hem niet bij de enige afvalbak van het terrein zetten, omdat deze vlak naast het restaurant staat. Het was al bijna zes uur en de gemeente zou de zak pas na het weekend ophalen. Ik ging door de miezerregen al rapend op zoek naar een andere afvalbak, en vond deze een paar honderd meter verderop in de wijk waar wij vroeger hebben gewoond, en ik plaatste de cilinder een beetje uit het zicht naast de zak.

Een paar dagen later reed ik hier weer even deze kant op om te kijken of de zak er nog hing, en ja hoor, hij hing er nog, was nog heel en er was gebruik van gemaakt; hij was voor ongeveer een vijfde gevuld met tissues, poepzakjes, en eet-en drink afval. Ik was met een kwartier ook klaar met afval rapen, het was een rustige weekend geweest.

Ik zag op de terugweg in de wijk Langdonk uiteraard weer zooi wat ik niet kon laten liggen, het begon halverwege weer te regenen dus maakte ik er mede door een andere reden een korter rondje van met dit als resultaat:
b63fb4f1-dcf5-45c8-9814-db2e509547e1
Ik heb mezelf beloofd hier niet meer te gaan rapen, want de meeste afval lag op de brede groenstroken tussen de weg en het trottoir en deze waren compleet bezaaid met hondendrollen. Niet normaal! Ik had mijn oude schoenen aan en heb heel goed uitgekeken (het leek wel op Twister maar dan alleen met de voeten) en niks geraakt, maar ik heb uiteindelijk een deel gelaten voor wat het was vanwege deze viezigheid. Ik heb zo mijn grenzen

Sinds donderdagmiddag heb ik helemaal niks meer gedaan, overvallen door een virusje of zo, in ieder geval een holte ontsteking gezien de kaak- en hoofdpijn en duizeligheid tijdens het bukken, en de kleur van mijn snot. Maar ik ben ook heel snel moe. Als ik zit denk ik wel even naar buiten te kunnen om die ene plant in een grotere pot te zetten, maar eenmaal klaar met die plant ben ik blij dat ik weer zit. Natuurlijk helpt de hitte van vandaag ook niet echt mee, van 14°C van begin van de week naar nu 30°C. Gelukkig is het morgen en overmorgen wat koeler, zei Evelien, twee graden koeler. Pffff.

Ik moet zeggen dat het in mijn hoofd al ietsje beter voelt tov een paar uur geleden, en de frisse witlofsalade die Evelien klaar had gemaakt smaakte me samen met de lekker gekruide drumsticks heel goed.

Een fijn Pinksteren allemaal.