Evelien begon in februari’24 bij Avans met de opleiding tot verpleegkundige met een versneld traject vanwege haar bachelor geneeskunde, en op 28 juni druppelden de laatste punten binnen. Ze is met vlag en wimpel geslaagd! De diploma uitreiking is pas na de zomer, maar ze kon zich wel gelijk inschrijven in het BiG register. Ze werkt bij een GGZ instelling (begeleid wonen) waar ze het heel erg naar haar zin heeft, en ze kan er blijven.

Ik ben zo trots op haar dat ze het voor elkaar heeft gekregen met alles wat hier gaande was. Ze heeft het toch maar even geflikt 💪🏼👌

De 30e juni paste ik in de middag op mijn kleinkindjes, Tim werkte de hele dag en Yvonne (docent op een basisschool) moest op haar vrije dag die middag naar school en was pas ‘s avonds laat thuis. Het was genieten met de kleintjes; toen Sam op bed lag hielp Sophie mij in de tuin met wat snoeiwerk, en daarna bleven we binnen om te spelen. 

Tim was rond vijf uur thuis en hij ging gelijk eten klaarmaken, en na het eten mocht ik helpen met badderen, voorlezen uit een Pokemon plaatjesboek, dikke zoen, welterusten klein grut. Na beneden nog wat te hebben genoten van de rust, wat drinken en wat bijpraten, ging ik weer huiswaarts. Een uurtje rijden en ik was weer thuis, en Evelien was ook net thuis van een uitje met alle collega’s van haar werk. (oa in sloepen varen.)

Vorige week kreeg ik deze foto’s van Sophie en Sam, te schattig 🥰 de file eindigde bij de keukendeur. Sophie heeft van mij heel veel oude auto’s gekregen die van Tim waren van vroeger, wie wat bewaard heeft wat. En met de nodige auto’s die ze nieuw heeft gekregen maakt dat ze een hele lange file kan maken.

Sam was knock out na het spelen, toen het nog warmer werd lag hij enkel met het rompertje aan.

Woensdagochtend was het gelukkig goed genoeg afgekoeld om afval te gaan rapen, ik had op weg met de auto genoeg zien liggen om me een hele week bezig te houden; ik koos voor de route langs de doorgaande weg naast de wijk en over het spoor en een klein stukje het bos in richting Nispen

Blijkbaar waren de pizza’s in de aanbieding afgelopen tijd, op meerdere plaatsen langs de weg vond ik de dozen, soms vier bij elkaar, met de nodige frisdrankblikjes en bierflesjes. Uiteraard, de kelen moeten gesmeerd blijven. Tissues voor de vieze handjes af te vegen lagen verspreid rond de “picknick plek”, heel bizar. Bij de ingang van het bos zette ik de volle zak neer en maakte een nieuwe zak vast aan mijn karretje.

Ik was van plan om een stukje verderop in het bos voorbij de bocht naar links op het bankje te gaan zitten om wat bij te komen van de wandeling en wat te drinken,

maar helaas was het bankje al bezet door twee kleurloos geklede bejaarde mensen. In de verte leken ze te slapen, hoofden voorover gebogen, handen op de schoot, maar toen ik met mijn rammelend karretje (ik had een zak met blikjes en flesjes aan mijn karretje hangen) aan kwam lopen (ik liep al wat rustiger om zo min mogelijk lawaai te maken) keken ze verstoord op en keken heel boos naar me met fronsende wenkbrauwen en priemende ogen. Ik groette ze met een glimlach, want hoe lelijk, bizar of angstaanjagend de mensen er in mijn ogen ook uitzien, ik blijf beleefd, vriendelijk en groet ze met een happy smile op mijn gezicht. En negen van de tien keer lachen de mensen terug. Dit was die ene keer.

Ik tilde mijn karretje op en excuseerde me voor het lawaai dat ik maakte, en liep snel door, misschien had ik ze echt wakker gemaakt, of waren ze aan het mediteren. Ze zeiden niks, alsof ze geen geluid wilden maken, misschien hadden ze wel hele enge krakende stemmen, dat zou me niks verbaasd hebben. Ik zag de snoeppapiertjes en het zakdoekje onder het bankje wel liggen, maar durfde niet in hun buurt te komen, ik wilde ze hun privacy gunnen. Hoewel ze met hun blikken de afstand ook wel afdwongen.

Een eindje verderop stond ik uit het zicht van het stel in de schaduw van de bomen stil, trok mijn handschoenen uit, zette mijn zonnehoed af zodat mijn bezweet hoofd en natte haren konden opdrogen, en pakte mijn waterfles uit mijn schoudertas. Dan maar staand wat drinken. Aaah dat was lekker. Nog even een pepermuntbal in mijn mond stoppen en rustig de mooie omgeving in me opnemen, ondertussen ook afval spotten, verdorie.

Ik hoorde toen het kabbelend beekje en maakte hier een kort filmpje van, kijk maar hier. Je mag gerust op 👍 klikken hoor, als je het leuk vind. 
Ik raapte het afval op waar ik bij kon -huh een raam trekker, waarom dump je zoiets hier?- toen mijn wekkertje afging; ik was al drie kwartier bezig en moest terug, ook al zag ik een eindje verderop een papiertje wapperen, nee, niet doen, we gaan terug. Het bankje was leeg en ik kon hieronder en achter de papiertjes en zakdoek oprapen. Ik liep dezelfde route weer terug om zo snel mogelijk bij mijn auto te zijn, en vond onderweg toch nog afval die ik op de heenweg had gemist.

Bij de spoorwegovergang stonden in de schaduw van de bomen de werkbussen van de mannen die aan het onderhoud van het spoor werkten toen ik heen liep, en nu zaten ze allemaal in de wagens met de klep/deuren open te lunchen. Ze zagen er verhit uit, er was geen schaduw waar ze moesten werken bij het spoor. Ze dronken uit stenen mokken, ik zag thermosflessen en bidons, en ze hadden hun lunch in gewone broodtrommels of bakjes, niks wegwerperigs, heel goed. En ja, dat zei ik ook tegen ze 😂 en ze konden er om lachen, gasten van begin twintig en een eentje van in de vijftig gok ik, en heel vriendelijk en beleefd.

Na een kort praatje gemaakt te hebben stak ik snel het spoor over en vulde een deel van mijn zak met afval dat door de wind tegen de bossage was geblazen. Heel veel plastic en karton. En ik stak de weg weer over om in de schaduw onder de bomen mijn weg te vervolgen. 
Bijna bij de auto aangekomen pakte ik de grote zo goed als nieuwe borstel op steel mee die ik op de heenweg achter de bomen had gevonden en tegen een boom had gezet zodat ik hem later kon terugvinden. Deze kwam mee naar huis, eenmaal schoongemaakt kon hij de mijne vervangen, die verliest steeds haren bij elke schrob sessie; ik maak hier indien nodig de containers mee schoon; het abonnement van de container reiniging heb ik vorig jaar stopgezet. 

Mijn blauwe zak was niet eens voor de helft gevuld, dus die kwam mee naar huis, ik zette het even tegen de garage aan om stank in de auto te voorkomen. Evelien was ook net thuis en had me zien lopen, en ik was blijkbaar vlak voor haar auto de weg overgestoken. Ze had nog gezwaaid maar ik had haar niet gezien, nou ja, ik had de auto wel gezien maar ik was te druk met het verkeer in de gaten te houden tijdens het oversteken (ik draag een zeer opvallend veiligheidshesje) om afval uit de berm aan de overkant van de weg te pakken, om ook naar kleur, merk en gezicht te kijken. Volgende keer toch maar toeteren Evelien, je bent niet de enige en ik schrik er nu al veel minder van. 😅

Na het avondeten ben ik met die zak op de trolley een rondje door de wijk gaan maken. Het was immers zulk lekker weer, en ik voelde me nog steeds wat onrustig na ruim een week van binnenzitten. Plus ik had gezien dat er twee zakjes met hondendrollen in het plantsoen naast ons huis waren gegooid, eentje hing hoog in de struiken en eentje lag op de grond vlak onder onze boom.  

Het was een aangename tippel, een deel van de route richting het winkelcentrum zag er opmerkelijk schoon uit, op wat afval na dat tussen de struiken lag, hier was duidelijk een collega afvalraper aan het werk geweest. Ik kon vlot doorlopen, de zak met iets van vijftien blikjes en flesjes leegde ik bij een woonhuis waar een container voor de deur staat special voor inzameling van statiegeldspul voor het goede doel. Ik deponeerde de blikjes en flesjes die net waren weggegooid in de bermen, ze zagen er schoon uit; de oude blikjes waar meurend drab in zat (sigaretten en dode slakken) had ik gelijk in de blauwe zak gegooid. ik heb zo mijn grenzen.

Ik liep verder en gelukkig kon ik mijn hart ophalen op het parkeerterrein (mijn wekkertje ging toen, dus niet treuzelen) en bij de blauwe speeltuin op weg naar huis, want man o man wat hadden de geparkeerde mensen en hangjongeren er weer een zooi van gemaakt, er lag het gebruikelijke hap-en-snap spul en opvallend veel vapes. Op de website van dit soort producten wordt de nadruk op wegwerp gelegd, terwijl er een oplaadbare lithium batterij in zit. Ik houd ze apart en gooi ze later weg bij het verzamelpunt bij de supermarkt. Deze zijn zo’n 15 cm groot. 

Ik vond op weg naar huis ook een enorme unit met stekker en afstandsbediening er aan, maar geen idee wat het was. Het lag naast een parkeervak half in de bosjes en was loeizwaar, de gemeente pikte het de volgende ochtend al vroeg op, zo zag ik in de feedback van mijn melding in de BBapp.

En nou dacht ik nog over de bee en Sam’s quilt en Trade Winds te kunnen bloggen, maar dan wordt dit blogje een roman. Dus dat houden jullie nog te goed, tot de volgende 👋🏼