Ga er maar even voor zitten met een mok thee, koffie of wat fris, want dit blogje is haast een roman geworden.

Begin juli begon ik steeds meer tegen mijn verjaardag op te zien, de tweede zonder mijn maatje. Ik probeerde me op de positieve dingen te focussen en vooral bezig te blijven, hoewel dat me lastig werd gemaakt door de hitte en door hardnekkige eczeem op mijn handen sinds april zoiets. Vooral de vingertoppen en zijkanten van wijs- en middelvinger en duimen van beide handen waren dik, rood, branderig en bij aanraking met iets met een scherpe rand zoals bv een sleutel of bestek erg pijnlijk; deze foto is zoals het er nu bij staat, het smeren van de dermovatezalf is sinds een week verhoogd naar 2xdd, het branderige en de meeste zwelling is weg, de gevoeligheid helaas nog niet. Ik hoop dat tegen de tijd dat de afspraak bij de dermatoloog is over tien dagen, de klachten weg zijn en de afspraak afgezegd kan worden.

Dus handwerken moest met mate, en als er iets is waar ik slecht in ben, is het matigen.

Gelukkig was het op de 8e ‘s avonds wat koeler (25°C) om eindelijk weer te kunnen lopen met mijn karretje, even focussen op afval en niets anders,

en met zoals altijd de handschoenen aan had ik gelukkig veel minder last van mijn handen. Ik liep vanaf het locale winkelcentrum -waar ik aan de overkant van de weg in de bossage al bijna een week eerder een grote blauwe zak had zie liggen- langs de weg over de bermen en grasveldjes naar het benzinestation en uiteraard ook weer terug. Onderweg reden een paar auto’s langs met werkende claxon 👍 en twee wandelaars die wilden weten wat het gekste was wat ik had gevonden. “Een senseocuphouder bij de ingang van het bos”, want waarom neem je zoiets mee, en dan de volgende vraag: waarom aldaar weggooien?

Ik had niet goed opgelet ik dacht dat ik niet goed had opgelet met het aanzetten van de HelemaalGroen app, er is dus geen registratie gemaakt van mijn traject, bummer. Maar het was een stuk van ongeveer 1,5 km, ik zag geen gestarte route in de app toen ik deze wilde stoppen. Maar de 19e opende ik de app om een nieuwe sessie te starten en toen vroeg de app of ik de nog niet opgeslagen route wilde registreren. Uiteraard wilde ik dit en het bleek de route van de 8e te zijn 👍

Mijn afvalzak was vol en zwaar, en bij thuiskomst voelde mijn hoofd ook opgeruimd, dus het was de moeite waard.

Op de heenweg plukte ik een paar kilo wegende lachgascylinder uit de struiken langs de weg (je moet sterk zijn -en heel stom- om dit zo hup het raam uit te gooien tijdens het autorijden) en om hier niet de hele tijd mee te moeten zeulen, legde ik hem bij de afvalbak met een BBapp melding, en deze was de volgende ochtend al opgehaald. Ik vond er nog een toen ik bijna klaar was, naast het parkeerterrein van appie in de bosjes.
Bij de ondergrondse glasbak-, plastik- en huisvuilcontainers had iemand kratjes en eierdozen neergelegd, enkele lagen over de weg en stoep; ik maakte er een mooie stapel van en ook dit stuurde dit als melding naar de BBapp.

En over de BB gesproken, bij de Boerenbond had ik een ekster-proof voersilo gekocht, want niet alleen de ouders, ooms en tantes, maar ook hun jongen hingen aan de voersilo en sloopten ondertussen takken van de magnolia met de nodige herrie. En ze trokken binnen een kwartier de silo leeg, het begon een duur grapje te worden. Dus verving ik de oude silo (en echt al minstens vijftien jaar oud) door deze nieuwe met een ronde kooi rond de voeropeningen,

en binnen een paar minuten zaten er al musjes in. De meesjes (pimpelmees of koolmees) en vinkjes waren wat afwachtend. Maar ik heb nog nooit zoveel mussen gezien, op een gegeven moment telde ik er door de twintig!
Klik hier om het filmpje te bekijken
Het is gelukkig een stuk rustiger geworden nu de bekvechtende eksters niet meer kunnen tanken.

Maandagochtend (de dertiende) was het lekker koel buiten, en na het ontbijt besloot ik het terras weer aan te pakken, want er groeide weer veel groen tussen de tegels. Het ging zo lekker dat toen ik klaar was met het terras gelijk het padje naar het andere terras schoonmaakte.


Mooi op tijd netjes voor donderdag, het kon maar alvast gedaan zijn. Na de lunch door naar de naaikamer om mijn eerder geknipte jurk te maken, het is een fijne tricot rib, en de zoom zette ik vast met wondertape (vlisofix speciaal voor zomen), dit heb ik bij meerdere jurken gedaan en na de vele keren wassen zitten de zomen er nog prima in.

Begin van die avond toen ik klaar met potplanten water geven had ik de tuinslang bij deze plant gelegd (Vernonia gigantea; foto is van eind aug.‘22 toen hij in bloei stond, nu is het nog een plant van 50 cm hoog) en zachtjes aangezet op druppelen. Door de aanhoudende droogte stond deze zo te verdrogen dat hij zou afsterven als ik niks zou doen. Als hij blijft leven kan hij tot twee meter hoog worden. Zolang het niet regent krijgt hij een keer per week een goede watergift.

Toen ik iets na negenen de druppelende slang hier weghaalde en de waterschaal van de egels wilde opvullen, liep ik even over het pad langs de schutting om het buitenkraantje iets verder open te draaien, zodat de schaal sneller vol liep.
En toen ik net naast de druif liep ging ik vol op mijn plaat, struikelend over een steen die iets hoger lag, ik zag de bestrating op me af komen, schoof zelfs nog een stukje door op mijn voorhoofd en bril 😱 en daar lag ik dan, met mijn gezicht knus tegen de stenen. En terwijl ik bij lag te komen met de gedachte: WTF gebeurde er nu?! en hoopte dat ik niks had gebroken, zag ik bloed op de stenen druppelen, oei. Iets meer dan een schaafwond dus, ik kwam opvallend makkelijk omhoog, en met mijn handen onder mijn gezicht om de druppels op te vangen liep ik met mijn hoofd voorover gebogen naar de keuken, maakte een schone handdoek kletsnat om tegen mijn gezicht te houden, oh heerlijke verkoeling, en riep naar Evelien die boven was of ze me even kon helpen en dat ze niet moest schrikken. Dus schrok ze al bij voorbaat.

Mijn bril

was met de val in mijn gezicht gedrukt en had een snee en schaafwond op de neus gemaakt, en daar kwam het vele bloed vandaan. Evelien zag daar een gapende snee en gooide er een steri-strip pleister op en checkte me als een pro. Ice-pack tegen mijn voorhoofd en hand om de opkomende bult en pijn tegen te gaan. Toch maar even na een telefonische consult langs de HAP, ik had veel pijn aan mijn li hand bij mijn duim, maar er bleek zo op het zicht niks te zijn gebroken, misschien de neus maar door de zwelling kon de arts even niks doen. Mocht hij schever staan dan normaal had ik tien dagen de tijd om hem recht te laten zetten. We waren na een wachttijd van ruim een half uur binnen vijf minuten weer weg, ik had zoveel geluk gehad.

En daar zat ik dan na het ontbijt na een slechte nacht, twee dagen voor mijn verjaardag, en ik vond dat ik er gehavend uitzag dus foto in de groepsapp gezet zodat Sophie er al aan kon wennen.

Little did I know.
Op mijn verjaardag stuurde ik ze ‘s morgens deze foto, want ik stond er gekleurder op. Lachen als een boer met kiespijn. Ik had gelukkig nog mijn oude bril liggen, en kon er ook nog goed door zien, en omdat hij vederlicht is doet het geen pijn op mijn neus.

Na de lunch kreeg ik een telefoontje van Tim, en toen ik opnam hoorde ik Sophie: ”Oma, heb je al kaarsjes voor op de taart?”
Nee, die heb ik niet. Oh. Een hoop gekwebbel, kort samengevat: de kaarsjes neemt ze mee voor me.

Toen er een dik uur later aangebeld werd stond Sophie huilend aan de voordeur, even dacht ik dat het door het aanzien van mijn gezicht was, maar neen, hikkend vertelde ze dat ze de tekening voor oma was vergeten. Ze kwamen er na veertig minuten rijden pas achter en ze was de rest van de rit ontroostbaar, want terugrijden was geen optie. Gelukkig had haar papa er een foto van gemaakt en kon ze de tekening toch nog laten zien aan mij, en ik zou hem later krijgen. Ze bekeek mijn gezicht en vroeg of het pijn deed, ik kreeg een knuffel en toen hielp ze me met cadeautjes uitpakken.

Van Evelien had ik ‘s morgens al het quiltpatroon, de Lush shampoo bar en de Wonderfil kloshouder gekregen, van Suzanne een paar uur later het crazy stitch boek en het klosje Painter’s thread,

en Sophie hielp me met het lekkere luchtje uitpakken en de doos met zelf te maken zeepjes in de vorm van blaadjes.

Suzanne zat ondertussen met Sam op schoot, de fles geven was er eentje met hindernissen doordat hij alles in de gaten wilde houden, zijn hoofdje ging van links naar rechts. En pas toen hij klaar was met drinken dacht ik aan het schuimgebak wat ik een dag eerder had gemaakt. Niks moeilijks, gewoon Hollands schuim gebakken en vlak voor het serveren een dikke klats mandarijnenslagroom.(mandarijntjes uit blik op het laatst door de slagroom met gelatinepoeder geklopt en dan een uur of zo in de koelkast laten opstijven).
Sophie bracht de kaarsjes, en ze mocht helpen met op elk “taartje” een kaarsje te prikken en ze aan te steken met echte lucifers.

Na de fles was het aan Suzanne de eer om voor het eerst een luier te verschonen, en gelijk een poepbroek, ook dat nog 😅 en toen naar bed. Even bijkomen van alle indrukken.
Evelien kreeg een boek in haar handen gedrukt, of ze die wilde voorlezen, en Sophie luisterde aandachtig naar het vrij macabere verhaal 😏

Sam hield het na een klein uurtje al voor gezien en kwam er weer gezellig bijzitten op schoot en daarna een tijdje in de box, terwijl Sophie lekker speelde met de Barbies.
In afwachting op zijn eten mocht Sam alvast in het stoeltje zitten welke ik samen met de box en andere baby spullen op marktplaats had gekocht, en hij zat er al heel goed in (uiteraard onder constante toezicht). Hier ontdekt hij een geluid-en licht producerend speeltje die ook bij de koop inbegrepen zat, je ziet hem gewoon denken:
Hé, wat is dat, al die kleurtjes?

En nou is het weg.

En wat gebeurt er als ik hierop druk?

Het eten ging er achter mekaar in, ondertussen zijn zusje in de gaten willen houden,

Voor ons eten hielp Suzanne me in de keuken; ik deligeerde en zij voerde het uit, hoewel het me wel lukte om de stokbroden iets uit te hollen nadat ze er een wig uit had gesneden. De oven stond op temperatuur te komen terwijl de vulling en saus van de Torpedobroodjes klik hierop voor het recept die ik een dag eerder had gemaakt, op de kookplaat stonden op te warmen. Geen foto’s van hoe ze er op het bord uitzagen, maar ze leken op die van Rudolf en vielen bij iedereen in de smaak, zo zalig. Wat over was aan vulling is in de diepvries gegaan, mooi voor later.

Omdat het in de zijtuin in de schaduw een stuk koeler was dan binnen, werd de tuintafel hier gezet en gedekt, Ferry kwam rechtstreeks van zijn werk af en kon gelijk aanschuiven, en was het ouderwets gezellig om hier samen weer te eten, en om zonder tranen mooie herinneringen ophalen. Ik voelde me ondanks het gemis die middag heel erg gelukkig daar in de zijtuin aan tafel samen eten, omringt door mijn gezin, het voelde zo vertrouwd aan.

Suzanne met de vrolijke Sam (hier lacht hij toevallig even niet), kwijlend want de onderste tandjes beginnen door te komen, het zijn nu nog twee rijstekorreltjes.

Na het eten gingen ze allemaal gelijk naar huis, de kleintjes zaten er duidelijk doorheen en zij waren niet de enige. 😉 Wat een heerlijke dag.