Snel een boom kopen voordat de mooiste al weg zijn, dacht ik donderdag, en reed naar de boer om het hoekje, en binnen een minuut na het uitstappen had ik hem al gevonden, de boom. Gelukkig zo vlot, want het begon te regenen. De boer kwam er gelijk aanlopen, knikte goedkeurend en ging aan de slag. Eerst werd de standaard die ik had meegenomen er onder geschroefd en toen kon de boom door de trechter om in het net te worden gehesen. Dit ging niet geheel zonder de nodige zuchten en kreunen, het was een brede boom, maar het ging net. En zoals ze in Brabant zeggen: “Net is ok ‘n meske.” 

De boom rolde ik vanaf de oprit op een hondje de kamer in, hij was te zwaar en onhandig dik om te tillen of te slepen; hij drupte flink na en ik had hem even op een handdoek gezet om glijpartijen te voorkomen. Daar de boom erg breed is leek het me het handigst om de piek er op te zetten alvorens het netje te verwijderen. Niks meer aan doen, Jon was het er mee eens, zo kon hij er makkelijk langs lopen.

Naaah, toch maar niet. Na een dag uitzakken en flink in de weg te hebben gestaan was hij op zijn breedst, onze tegels zijn 40×40 cm, dus nu even nadenken waar we deze 160 cm brede kamerplant kwijt kunnen. Jon kroop snel in het mandje naast de kast, eenmaal opgerold valt hij niet op.

De tv schoof ik dwars voor het raam, alle planten gingen naar de andere kant van de kamer en zo kon ik hem zonder moeite uit de loop schuin voor de tv zetten. De handdoek mag er onder blijven, dat maakte het schuiven wel zo makkelijk; om de lichtjes er in te draperen had ik de boom een beetje van de kant getrokken en het terug schuiven deed ik door met een bezem tegen de schaal te duwen, dat werkte goed 👍 

Beetje jammer dat ik nu geen zicht meer heb op de toren van het kattenkasteel, tenzij ze rechtop zitten; je ziet nog net de puntjes van Sherlock z’n oren boven de tv uitsteken tijdens de vogel telling.

Vrijdag kwam Sherlock puitnat naar binnen gerend, hij was zeker weer in een vijver of sloot gevallen, en ik droogde hem onder protest af; hij stonk gelukkig niet naar brak water en ging zich midden in de kamer wassen. Fay hielp mee met wassen en Jon bekeek het van een afstandje, voor het geval hij ook aan het werk gezet werd door Fay.

Zaterdag was ik in de naaikamer bezig, denk nou niet dat ik er hele dagen in zat, nee, gewoon elke dag een uurtje of zo wat aanrommelen, lostornen wat vrijdagmiddag mis was gegaan, en weer verder naaien. Met de lamp aan voor wat zon in de donkere dagen, Jon voelde zich ook een beetje down nu de psychologe de afspraak van zaterdagmorgen had gecanceld vanwege keelontsteking (staat nu voor as zaterdag). Even wat energie opsucken.

Gelukkig kwam het wijde bloesje op tijd klaar voor de volgende dag, want

zondag gingen we weer op knuffelbezoek, zo lief. De kerstboom stond er al in volle glorie te schitteren, Tim had de verlichting net vervangen; hun kat  had de avond tevoren het snoer doorgebeten,  gelukkig lukte het verwisselen hem zonder de boom te moeten aftuigen. De dader sprong na het doorbijten snel weg, ze zal wel een stroomstootje hebben gevoeld en hopelijk heeft ze er van geleerd. 

Ik had gelijk de aandacht van deze twee boeven toen ik mijn tas van tafel pakte, ze hoorden het mini snoepjespotje al rammelen; hier zitten gewoon kattenbrokjes in van onze mannen, en ze zijn er gek op.

Mijn vest schiet al op, vanaf de oksel naar onderen meet het nu 40 cm, ik maak de bol op en kijk wel of die lengte me dan bevalt, ik heb nog drie bollen, dus kan hem zo lang maken als ik wil. Als je goed kijkt zie je dat de nieuwe bol gestart halverwege de onderkant van een ander verfbad is dan waar de top is gebreid, je ziet het ook als je niet goed kijkt, de kleuren zijn niet alleen anders qua verlooplengte, maar ook van dikte varieert deze van heel erg dun tot even dik als de vorige bollen. En er zit geregeld een stukje lichte kleur tussen de donkere kleur, dit had ik niet verwacht, maar op zich staat het niet verkeerd en laat het me niet ontmoedigen om het af te maken. 

Ik heb voor beide mouwen nog wel genoeg van de eerste bollen over om in ieder geval tot de ellebogen te breien, geen idee eigenlijk hoe ver ik ga komen, misschien red ik het wel helemaal voor beide mouwen; ik heb voor de zekerheid de gehaakte kol van de vorig jaar uitgehaald (nooit gedragen, want mijn oorbellen bleven er steeds in vast zitten).

Even bijkomen van de dag, gezellig samen een filmpje bekijken van een tuinman in Tasmanië, af en toe wijst Fay iets aan op het scherm, en ze is ook al een keer achter de iPad gaan kijken, want ze hoorde vogeltjes maar kon ze nergens ontdekken.