De vaas met perenbloesem stond in het zonnetje bijen te lokken, en ook Fay genoot er zichtbaar van
Nadat ik vorige week het gras had gemaaid en graskanten had bijgewerkt, was het tijd om in de achtertuin de lavendel en de grassen te snoeien, kom jongens
Even taakverdeling bespreken, Jon duldt geen tegenspraak
En hield alles goed in de gaten, net als Fay die verdekt opgesteld staat
De woeste groenblijvende grassen heb ik toch kort gesnoeid, ze zijn me te wild; Sherlock kwam even kijken wat er zo wild aan was, oh die perfecte verstopplaatsen voor muisjes, die mochten wel weg.
Zodra het weer wat droger is ga ik de pollen uitgraven, een stuk er afsteken en terug zetten.
En wat doe je met slecht weer? Binnen blijven.Er begon weer wat te kriebelen elke keer als ik op de naaikamer zat en de Frida Kahlo blokken tegen de muur zag hangen. Een paar dagen geleden legde ik de lap met de vogeltjes onder de naald, het steekregulator voetje zit er op, maar ik gebruik de functie niet bij dit klein werk.
Het ging lastig, ik had het niet meer in mijn vingers zitten, de soepele vloeiende bewegingen zonder na te moeten denken, verkeerde ondergaren (per abuis de verkeerde klos gepakt om twee spoeltjes te vullen, een veel te dunne 100W overlockgaren) stelde mijn geduld ook op de proef, pas toen ik de wat dikkere 80W DecoBob van Wonderfil er in zette ging het goed.
Ik had de tekening niet zo snel voor het grijpen hoe het ook alweer zat met die balletjes boven de kopjes, ik deed dus maar een dotje; op de achterkant viel de schade wel mee.
Ik werkte elke dag een beetje, merkte dat ik snel kramp kreeg in mijn handen, dus rustig inwerken, en toen ik vanmiddag klaar was met beide delen was ik wel tevreden met het resultaat. Misschien dat ik later nog iets in de hartjes quilt, ik zie wel.
Een nieuw paneel (met de ananas) is al op tussenvulling gespeld, klaar voor de start, en ik denk dat ik de kat in het gordijn laat hangen, met de bloem achter het oor hoort hij er gewoon bij vind ik.
Even natafelen, nieuws lezen op de iPads, en Jon mag mijn telefoon even gebruiken, vogeltjes kijken
Sherlock en Fay liggen gezellig op hun toren, ze hebben net de vogeltelling gedaan in de tuin, vanachter het raam wel te verstaan, want een kat kan maar zoveel regen verdragen.
Update: bij Sophie zijn twee ondertandjes doorgebroken, ze kan er nu wel om lachen
Hallo allemaal, kijk mij eens schattig wezen, net uit bad
Toen bij CrabappleHill studio’s op 1 februari de jaarlijkse stitch along van start ging, was het mij geheel ontgaan, pas vorige week zag ik bij een Amerikaanse blogger foto’s voorbij komen van haar dagelijkse borduurtjes. En ja, toen begon het bij mij ook te kriebelen en helemaal toen mijn lief het patroon voor me printte. (Mijn printer heeft al maanden kuren, maar het kan me niet zo boeien om te fixen omdat manlief een goed werkende printer heeft). Het patroon op pitjeskatoen overgetrokken, dezelfde middag nog met Inktense potloden gekleurd, gefixeerd en uitgespoeld. Ik verwachtte dat met het uitspoelen wat van de kleurstof zou verdwijnen, maar net wanneer je dit wilt, gebeurt het niet. 🤭
Jon hielp met de garens uitzoeken,
Ik heb maar een van de opgegeven Cosmo kleuren (niet te koop in Nederland), maar met DMC komen we er wel, en zo kon ik in twee dagen tijd twee weken achterstand inhalen. Dit is na een dag:
En dit was gisteren, de tweede dag
Onze kleine kruimel is al vijf maanden oud, wat gaat dat hard
Afgelopen weekend kwamen ze weer op bezoek,
Ik had via Marktplaats die morgen nog snel een keurige box met boxkleden gehaald bij een meneer, zijn vrouw had de avond tevoren -toen ik aangaf het te willen overnemen- de box schoongemaakt én de kleden gewassen, wat een service 👌
en even later vond ik vlak bij huis ook een mobiel, ook via Marktplaats. Helemaal happy.
‘s Avonds gingen ze uit eten en pasten wij op Sophie, ze zit hier duidelijk tegen haar avond slaap aan, de haarband droeg ze in Ninja stijl
En weet je wie het meest blij is met de box? Jon. Zijn privé bed. Het blauwe “BOY” boxkleed had ik voor de zekerheid op z’n kop in de box gelegd, en ook daar was Jon blij mee, zo lekker zacht. De mobiel heb ik na het maken van deze foto toch maar op de kast gelegd voordat hij er in gaat hangen en met de beestjes wilt gaan slepen
De bestralingen bij manlief zijn nog niet begonnen, tot onze grote frustratie, blijkbaar is het erg druk. Volgende week moeten we naar Vlissingen om een masker te laten maken, een uur rijden, en dan start de bestraling hopelijk nog dezelfde week. Met manlief gaat het gelukkig wel goed mede dankzij zijn epilepsie medicijnen. Hij kan zich al goed zonder rollator verplaatsen, en traplopen gaat ook prima. De eerste revalidatie fitness sinds twee weken heeft hij ook al achter de rug, allemaal goede berichten.
Vrijdagavond was het cadeautje voor Ellie af, hij lijkt zo op de foto scheef, maar dat komt omdat hij in het luchtledige hangt. Het is een ontwerp van Bronwyn Hayes, helaas is haar website uit de lucht sinds 2017, ze maakte zulke leuke redwork ontwerpen. De lusjes waren even een gepriegel omdat ik het briljante idee had ze aan een kant vast te naaien aan het quiltje en dan drukkertjes er op te naaien zodat je de lusjes evt ook door een dicht hangertje oid kan vastmaken.
Deze foto kennen jullie van eergisteren, maar nu zit het afgeknipte stuk (van de foto) er aan
Met het doorquilten heb ik om elk lettertje gequilt, geen hond die het ziet, maar hierdoor komt het borduurgaren wel mooi omhoog, kijk maar bij de O, e g en a waar ik alleen maar aan de buitenkant heb gequilt.
En met frictionpen had ik de omtrek getekend, zodat ik niet meer quiltte dan nodig was.
Op de achterkant schreef ik gistermiddag nog een paar woordjes, geen foto van gemaakt, even persen om te fixeren, inpakken en wegwezen.
De housewarming-/verjaardag-/kerstparty bij Ellie, Marjan en Erik was super georganiseerd, het huis was vol familie en vrienden, overal stonden (veel zelfgemaakte) hapjes, gezellige mensen om een praatje mee te maken, twee rond dribbelende schattige dreumesjes voor een hoog “aaaah” gehalte, en tegen de avond was er een lopend buffet met zalige broodjes pulled pork (zelf gemaakt). DH zag onverwachts nog oude bekende van de middelbare school, altijd leuk. We gingen weg voordat de avondfeestgangers kwamen, Ellie gaf ons een heerlijke punt vlaai mee voor thuis.
Uh, voor ons, niet voor de katten
En nagenietend van het feest waren we ook blij dat we met de beentjes omhoog zaten
Ik was gesloopt na eerder die dag een sessie van ruim een uur bij de psychologe te hebben gehad, echt heftig. Meer zeg ik nu niet over, anders zit ik over een uur nog naar het scherm te staren.
Ik zag deze tekening (wie weet van welke tekenaar dit is, om hem/haar credits te kunnen geven) de witte jassen stellen de mensen in de gezondheidszorg voor, denk ik, of virologen, of de gewone burger.
Om met een luchtige noot te vervolgen, ik hoorde geluid vanonder de kerstboom komen, het kon geen kerstman zijn, het bleek Fay die uit de schotel het water bestemd voor de boom drinkt. Gelukkig zit er geen voeding in het water
En toen ze klaar was zat ze naar Sherlock te kijken die zich uitgebreid zat te wassen
Er zijn nog geen ballen gesneuveld, ondanks alle pogingen van Fay, ze doet echt haar best, gelukkig blijven de katten van de (cluster)verlichtingsnoeren af. Na het zien van deze foto heb ik de lampjes snel aangezet, staat wel zo feestelijk.
Vanmorgen uit het keukenraam zag ik dit moois
Toch even naar buiten om nog wat foto’s te maken, voordeel als je de tuin niet strak gemanicuurd hebt, het ziet er sprookjesachtig uit
Ook de watersproeier die nog buiten staat
heeft een mooi mutsje op
Ik ga nog een paar pennen breien, manlief heeft Brigitte Kaandorp aangezet (ANWB echtpaar 😂), en genieten van de foto’s die we krijgen van ons kleindochtertje, ze laat de zon schijnen met haar lach.
Foei wat koud is het, de katten gaan voor een snelle plas of frisse neus even naar buiten, maar zoeken daarna weer lekker een warm plekje op, en niks fijner dan knus tegen mekaar aan scharren
Ook ijzig koud was het ‘s middags op de maandagmarkt, ik moest er enkel zijn voor wat boordstofjes en drukkertjes, gelukkig stond de grote wagen van Pim er en liep ik na een geslaagde missie tevreden op weg naar de auto, toen ik de bloemist zijn waren hoorde aanprijzen, iets over vijf euro voor vijf bossen. Huh? Dat moest ik toch even nader onderzoeken.
Ik zag dames met dikke bossen in de armen langslopen, en bij zijn kraam stonden nog een paar klanten te wachten tot de bloemist meerdere bossen bloemen in een papier wikkelde. Je kon niet kiezen welke bloemen je wilde hebben, voor €5,- kreeg ik een dik pak bloemen in de handen gedrukt. Het woog flink door en ik was blij de bos in de auto te kunnen leggen, en eenmaal thuis was ik wel even zoet met het in de vazen zetten, jemig wat een hoeveelheid!
Twee bossen lelies, drie bosjes freesias, een bosje anjers, een bosje asters en een bosje kangoeroepootje gingen in de grote vaas
Drie bosjes rozen (iets van acht takjes per bosje) gingen in een kleine vaas
En de laatste vier bosjes anjers pasten in weer een andere vaas, samen met twee verdwaalde freesiatakjes, bij deze bos ontbrak me de puf en een paar takjes groen om er iets moois van te maken, veel zin in koffie.
Dit is twee dagen later, de kamer ruikt naar een bloemenkraam, zo lekker
Jon kwam er bij staan, hij wilde ook op de foto
Gelukkig laten de katten de bloemen met rust, ze vinden het citroengras bij de tv kast veel lekkerder.
Op zoek naar witte kerstverlichting voor in onze boom want alleen bonte lampjes is wat kaal, zag ik dit kaartje hangen. Fijn te weten, ook al is dit adv de energieprijzen van september.
Ik heb ook nog een goede daad gedaan door dit niet te kopen voor de katten, kom op zeg, het moet toch niet gekker worden?
Na wat schuiven met de boom ging het nieuwe snoer er snel in, veel beter zo.
Met dit tempo hangen de ballen er nog wel voor de kerst in, of zullen we dit overlaten voor de visite? Op zich best een leuk idee, maar om nou al die tijd zonder ballen in de boom te zitten is ook wel saai. Dus hingen we hem vol, propvol, zoals we gewend zijn, al die herinneringen aan de ballen, wie hem had uitgezocht, waar hij was gekocht, van de meesten weten we het nog, zo leuk.
En dat vinden de katten ook, er is nog geen bal gesneuveld maar dat zal niet lang duren als het aan Fay ligt. Het is dat ze afgeleid werd door een smikkelende Sherlock in de keuken, anders was het haar vast al gelukt.
Voor een vriendin ben ik een cadeautje aan het maken, het is bijna klaar, dankzij mijn assistent Sherlock die voordoet hoe ik mijn handen moet houden
en Jon houdt de tijd in de gaten: “Zou je niet eens stoppen, het is al donker”,
Hier een actiefoto, mijn handen heb ik in zelfgefabriceerde “wantjes” van anti-slip gestoken, dit maakt het doorquilten minder belastend voor de handen, je hebt heel goed grip op de stof, en als je een draadje moet afknippen of zo, kan je een hand er makkelijk uitschuiven en blijft het wantje gewoon liggen. En ook is het ideaal om de haren van mijn lieftallige assistenten van de stof af te vegen. Na zaterdag laat ik zien wat het is geworden, het moet nog even geheim blijven. 🤭
Het warme en vochtige weer maakt dat de tuin er prachtig en groen bij staat, de mini sering is na de snoeibeurt in juni weer aan het bloeien
De hortensia doet het geweldig, deze heeft in het voorjaar een snoeibeurt gekregen waarbij ik de helft van de plant kort heb geknipt, deze takken lijken nu ook bloemknoppen te vormen. Deze variant bloeit het hele jaar door met nieuwe bloemen
En de Thalictrum is de lucht in geschoten, sommige stengels zijn meer dan twee meter hoog! Hier groeit hij door de geel bloeiende budleija, die steun heeft hij wel nodig
Want de stengels zijn erg fragiel
Een paar spelende katten die er door rennen en ze liggen plat, gelukkig is er nog niet een afgebroken. Er staan een stuk of vijf door de tuin verspreid.
het gras groeit als een malle na de voeding van twee weken geleden (elke drie maanden krijgt het wat te eten), en de graskantjes doen lekker mee. Tijd om hier wat aan te doen voordat het gras het terras over neemt, de voegen in het terras maakte ik ook gelijk onkruidvrij, na deze foto’s veegde ik er nog wat breker zand in bij gebrek aan zandbakzand.
Maar wacht, er is nog meer; jaja, dat komt vanavond of morgen wel weer. Een paar keer per jaar steek ik met een graskantschep de randen recht af en de rest van de tijd werk ik het bij met een graskantschaar. Ik zit al met een scheef oog naar eentje met lange steel te kijken, zou dit makkelijker werken? Even dacht ik nog een grastrimmer te vragen voor mijn verjaardag, maar heb dit idee toch maar laten varen; er gaan tientallen cm’s aan plastic snoer op per beurt, en dat gaat ergens naar toe hè. Nee, dan maar met de hand knippen, er zwerft al genoeg plastic in het milieu.
Je wordt gewoon bang om nog iets te eten of drinken, zo hoorde ik op tv over dat de diervoerproducenten doodleuk levensmiddelen die niet meer in de winkel verkocht kunnen worden inclusief verpakkingen vermalen en dit tot voer verwerken. En zo krijgen niet alleen de dieren maar ook de consumenten de microplastics binnen, jong en oud. Ik werd er een beetje misselijk van, waarom doen ze dat? Gemakzucht, productiekosten laag houden door meer massa in de vorm van onverteerbaar afval toe te voegen, dollartekens in de ogen en een “fuck it, wat niet weet wat niet deert” mentaliteit?
Waar is de controle op dit soort producties? En de boeren die zo van hun dieren houden, die zouden hiervoor op de barricade moeten gaan, de diervoerproducenten voor de rechter slepen. Ben benieuwd wat de politiek doet na het horen van deze wanstaltigheid, vrees dat dit onderaan het pappen en nat houden lijstje van Groningen en de toeslagen affaire van de belastingdienst (ingewikkelder kunnen we het niet maken, schandaliger wel) affaire komt.
Oeh, stop, ik heb een halve pagina even gewist, ik was op dreef gekomen en was druk in de weer met vingertje wijzen, adviezen geven, en voorspellingen doen, jakkes.
Even rustig (buik)ademhalen, geen koffie meer voor vandaag en zo lekker gaan naaien, daar word ik wel rustig van, mits de stof nu gewoon doet wat ik wil. Gisteren moesten de pootjes van Jon er aan te pas komen om de boel recht te laten lopen, de stof is echt prachtig van kwaliteit en soepel, een beetje te soepel
De halsbies had ik al met hele dunne vlieseline speciaal voor dit soort stof bestemd verstevigd, tegenzomen met de naaimachine was niet goed gegaan, het stiksel trok teveel, brrr, voorzichtig uithalen maar. Ik besloot deze dan maar met de hand tegen te zomen en ging hiervoor gezellig beneden aan tafel zitten terwijl manlief naar vrouwenvoetbal zat te kijken. De zoom van de hals en het beleg had ik van de hals af gelegd en toen vlak naast de naad op het beleg rondom genaaid, zodat de bies na omvouwen niet de neiging heeft om in het zicht te rollen tijdens het dragen. Zie ook hier
Jon vond het geweldig dat ik aan tafel zat en kwam er bij zitten
Ik ga er zo verder mee aan de slag, eerst de mouwen er in zetten en dan de zijnaden sluiten alsmede ook de steekzakken (de stof is te dun om er een ander soort zak op te maken), aflocken en rolzoompjes maken in mouwen en onderkant jurk. Ik denk dat als ik er achter mekaar aan zou werken een hele jurk met een paar uur klaar zou zijn, maar ja, een mens moet ook poezen knuffelen en in de tuin wat doen, en luieren met de tv aan, genietend van een bakje koffie.
De katten waren op Jon na vrijdagnacht weer buiten gebleven, ze hadden geen zin in brokjes toen ik om half elf rammelde met de bakjes. Dan niet. De volgende morgen stortte ze zich uitgehongerd op hun brokjes, Fay was als eerste binnen en was al klaar met eten, Sherlock en Puk kwamen met wat vertraging binnen, van de schuifpui naar de keuken kan je in een rechte lijn lopen, maar door Puk z’n kleffe geduw gaat het meestal in een kronkelende lijn waarbij je Sherlock hoort zuchten en soms zelfs opgeeft en weer naar buiten rent, Puk in verbijstering achterlatend. Jon (rechts in beeld) at al die tijd lekker rustig door.
En toen, gistermiddag, gebeurde het. Puk lag op het gras, ik liep er naar toe in de hoop zijn snoetje te mogen aaien voordat hij snel buiten handbereik stapte, en hij bleef liggen! Sterker nog, hij duwde zijn neusje tegen mijn vingers aan, en begon te spinnen toen ik hem over zijn kopje en rug aaide. Snel zette ik mijn camera aan, na acht maanden van mensenschuwe kat naar dit, nog even en hij springt op schoot 🥹
Binnen laat hij zich nu gewoon elke keer als ik langs loop aaien als hij op de poef of tafel ligt, en vanmorgen kon ik hem ook voor het eerst uitgebreid aaien toen hij onder tafel lag te chillen. Niet de meest handige houding voor mij, het aaien duurde ook niet lang. Hij was vannacht weer buiten, deze keer zonder zijn maatjes, ik probeerde hem nog naar binnen te lokken, maar hij had geen zin. Hij liet zich wel lekker aaien terwijl hij op het gras lag, maar daar bleef het bij.
Ik durf het nog niet aan om hem buiten op te pakken, ben bang dat hij dan in paniek raakt. Dit oefen ik liever als hij binnen is, gewoon net zoals ik bij Sherlock deed, van hele kort onder de buik beetje omhoog tillen maar wel met achterpootjes op de grond en weer loslaten, tot helemaal optillen maar wel net boven de grond en weer loslaten. En dan opeens kon ik hem optillen tot vlak tegen mijn borst aan, oei paniek bij hem, want wat zijn mijn ogen groot van zo dichtbij, en weer los. Het scheelde wel dat Sherlock toen al af en toe bij mij op schoot sprong en kort bleef liggen, daar heeft Puk zich nog niet aan gewaagd.
Toen ik vanmorgen de schuifpui opende kwam hij vanuit het schuurtje aanrennen en wachtend op zijn eten streek hij met zijn lijfje voorzichtig tegen mijn benen en liet hij een allerschattigst klein miauwtje horen. Ik smolt.
