Vorige week vroeg ik tijdens het oppassen aan Tim (die thuis werkte) of er iets was wat ik voor hun kon doen, Sophietje lag net op bed en ik had even mijn handen vrij. Of ik iets met gaas kon knutselen bij het schuurdak, want hun ene kat had ontdekt dat ze via de containers op dak kon komen, en dat wilden ze niet. Al die tijd dat ze daar wonen hadden de dames totaal geen behoefte gehad om op de schutting te klimmen of zulks, ze waren duidelijk van een ander slag dan onze kortharige boeven die juist een grote hang naar avontuur hebben. Zolang dit niet was opgelost mochten ze niet meer naar buiten, hoe zielig ze me ook aankeken bij de achterdeur 🥺

Ik reed snel naar een bouwmarkt in de buurt en zocht naar de ingang; bij ons heeft de Gamma niet te missen borden waarmee de metershoge en brede in- en uitgangen worden aangegeven, van beiden doorgangen twee voor mensen die niet lijden aan keuzestress. “Zal ik de linkse deur nemen, of toch maar de rechtse?”  Maar hier kon ik ze niet vinden, wel een kleine deur maar  ik dacht dat dit de personeelsingang was.

Er stond een medewerker van PostNL post in een bus te duwen en hij moest lachen toen ik vroeg waar de ingang was, ik stond er vlakbij, die ene smalle schuifdeur dus. Oei. Lachend om mijn vergissing liep ik naar binnen. Nou kan ik heel makkelijk een uur kwijtraken als ik in een bouwmarkt loop, maar dat mocht nu absoluut niet gebeuren, en met de maten in het hoofd kocht ik een rol volière gaas, stevige geplastificeerde binddraad en schroefhaken. Bij die haken heb ik wel staan treuzelen, zoveel maten en soorten, kom op, hak die knoop door en reken af!

Het gaas kwam tussen schutting en schuurtje, volgens mij heb ik die kier rechts nog gecorrigeerd na het maken van de foto

En een deel rond de kiwi, want daar zag ik ook veel kattenharen

Anderhalf uur later was ik bijna klaar, toen ik Sophietje in haar bedje hoorde kirren en kraaien. Even snel afmaken, nog een minuut of tien, hehe, viel niet mee in die benauwende warmte. En toen tevreden toekijken hoe Luna ontdekte dat ze niet meer op het dak kon komen.

Tot Sophie de fles ophad en in de box lag, en ik nog even het gereedschap van de tuintafel wilde opruimen. Shit, zie ik daar nou een witte staart op het dak? Damn. Gelukkig klom ze via de stam van de kiwi weer de tuin in toen Tim aan de achterkant van het dak haar wilde pakken, en met een restje gaas schermde ik ook dit deel nog af, liever had ik een groter stuk gaas hier gebruikt, maar ze is er sindsdien niet meer op gekomen. Net toen ik hiermee klaar was begon het te plenzen, en het goot nog steeds toen ik naar huis reed, maar bij ons was er veel minder gevallen. Er zat geen druppel in de regentonnen 🙁 maar de vogels waren wel blij met het gemiezer, ze waren massaal tevoorschijn gekomen en vulden de lucht met hun gezang. Poëtisch hè. Ik heb zo mijn momenten .

Wel heerlijk hoor, deze koelere dagen van rond de 20°C,  het maakt alles even wat minder vermoeiend en dat is ook voor Jon wel fijn nu hij een flinke sprong moet maken om in de box te komen. Ik had de bodemplaat helemaal omlaag gezet en dat moest toch even getest worden.

Nog even naar boven om twee slabbetjes af te maken voor de  gasten kwamen

Jon kwam gelijk erbij liggen, hè, gezellig zo samen. 

Toen ik na de lunch en luierverschoning Sophie naar bed had gebracht en haar ouders de hort op gingen, had Jon ook dit plekje even getest op comfort, en goedgekeurd. Maar dat was niet de bedoeling, en ik zette Jon op de grond; hij liep een beetje gepikeerd naar de keuken, paar hapjes eten en toen door naar boven.

En terwijl Sophietje in diepe rust was haalde ik een kinderwagen op die ik even tevoren op Facebook marketplace had gevonden, op een steenworp afstand van ons huis.

Hij was goed gebruikt maar kon nog wel een rondje mee bij ons, wat scheelt in het gesjouw van spullen bij het oppassen. De bak voor de baby had niet gehoeven, maar de katten maakte ik er wel blij mee als semi overdekte slaapplaats in het tuinhuisje, hij zag er vanmorgen al beslapen uit. 

Na het middagdutje zat Sophie heerlijk te spelen in de box, de katten kwamen om de beurt even kijken, Fay heeft er een hele tijd aandachtig kijkend bij gezeten en Sophie vond het geweldig. Pas toen ze heel enthousiast begon te gillen en slaan met haar armpjes liep Fay weg, dit was toch iets te hysterisch dreigend voor haar.

We genoten van haar gebrabbel, ze “danste” op muziek van Elvis Presley door heen en weer te wiegen, zo grappig om te zien, en ze viel na het avondeten als een blok in slaap in haar bedje. ‘s Nachts sliep ze weer in haar eigen bedje thuis. 
De volgende dag dook ik aan het begin van de avond nog even in de voortuin, alle dorre loof van de voorjaarsbloeiende bollen uit de grinttuin halend. 

En gelijk ook weer gras kortgeknipt wat flink verdroogd was, de lavendel en kattenkruid krijgen nu weer wat meer lucht, en door er langs te strijken vlogen die zalige geuren in het rond. Jon kwam gelijk aanlopen en rolde door een afgebroken takje kattenkruid, zo zag ik terwijl ik bij de heg gras wegknipte.  Ik ben dit voorjaar vergeten de brem na de bloei te snoeien bedacht ik me laatst, en nu is het te laat, anders bloeit hij volgend jaar niet. Volgend jaar weer een kans moet ik maar denken. De brem zie je op de foto helemaal rechts in het midden (onder de felgroene conifeer).

Ik stopte het snoeisel in de groenbak die de volgende ochtend geleegd ging worden, Jon zag dat ik klaar was en dat zijn functie als verkeersregelaar op straat voor de deur niet meer nodig was (hij was tot mijn schrik gewoon midden op straat bij de afvoerput links van de containers gaan liggen), en liep naar me toe.
Raar zicht hè, dat verschil in hoogte van de lavendelhaag,

De kleine planten krijgen denk ik meer zon en de grond droogt hier meer uit doordat deze niet beschermd wordt door de overhangende takken van de Japanse kers. Ik zou het anders ook niet weten. Jon kijkt naar het verdorde onkruid op ons pad, of dit ook niet weggehaald moet worden. Nou Jon, ik zou zeggen: “wapperen met die pootjes, ik houd je niet tegen”. Nââh, geen zin in, en hij loopt met me mee naar achteren.

Nog even en dan is het groot feest, dan trouwt onze Tim met zijn lief Yvonne. Spannend hoor, we hebben er zin in. 🥰 Alles is geregeld, alleen een tas, er kan amper wat in mijn mooie goudkleurig tasje 🫣 zal ik gewoon mijn grote tas meenemen en in een hoekje zetten voor de rest van mijn spullen? Tissues, snoetenpoetsers, slabbetje, powerbank, mobieltjes (van mij en mijn lief), brillenpoetsspul, pepermuntjes, keelpastilles, blarenpleisters, gewone pleisters, zonnebrandcrème want ze geven tropische temperaturen af, zakmesje, nagelvijl, en dan heb ik het wel zo. Denk ik. 🤔

Hopelijk kan ik die dag het verband van DH’s duim vervangen door een simpele pleister, de nieuwe kaasschaaf bleek zeer scherp en schoot door. Het bloedde als een rund, en toen het bloed na een half uur weer vanonder de dikke pleisters piepte, gingen we er toch maar even mee naar de huisarts, die de flinke huidflap stevig op zijn plek vastplakte, en het afmaakte met een drukverbandje. De dames aan de muur waren er ook flink van geschrokken, zoveel bloed.

De scherpe kaasschaaf is even objecta non grata tot de feestelijkheden achter de rug zijn, want meer opwinding kan ik even niet aan.