Categoriearchief: Katten avonturen

Bijzonder

Jullie weten dat ik jaren geleden een kamerplant -gekregen van Sommeke- in de tuin had gezet toen hij er binnen geen zin meer in had, en tot mijn verbazing en blijdschap sloeg hij aan en groeide nog lang en gelukkig. Zelfs een nachtvorst kan hem niet deren, deze Fatsia japonica. Zie hem daar gelukkig staan te wezen in de border,
E1C81903-1256-4057-BD60-F2DAEA88DC04
Ik heb er een rood pijltje bijgezet, want ja, de kennis van planten gaat bij sommige mensen niet verder dan drie groepen, gras, plant en boom.

In het tuincentrum hoorde ik een man van in de dertig aan een bijna gepensioneerde medewerkster vragen of ze die planten met bloemetjes nog hadden, en hij wees naar kniehoogte om aan te duiden welke hij bedoelde. “Met blaadjes”, vulde hij aan hij ter verduidelijking. Kleur bloem? Geen idee. Kleur blad? “Zijn niet alle blaadjes groen?”, antwoordde hij, de verkoopster met een blik aankijken alsof ze nou niet moeilijk moest gaan doen. “Had de bloem een geur?”, probeerde ze nog, en weer haalde hij zijn schouders op. “Weet ik veel, ik ga niet ruiken aan bloemen, ik ben geen wijf.”, sprak hij en probeerde er een beetje macho bij te staan.
“Nou meneer, ik zou het dan ook niet weten, maar kijk gerust rond, er staan hier genoeg kniehoge bloeiende planten, en misschien herkent u de plant als u hem ziet”, en ze ging verder met uitgebloeide bloemen verwijderen.

Wat later stond ik bij de kassa en zag hem aan komen lopen met een paar viooltjes in zijn karretje, “Gevonden”, klonk het triomfantelijk uit zijn mond tegen de medewerkster die net langsliep, en ze keek van de plantjes naar hem en schudde vermakelijk kijkend haar hoofd heen en weer. “Niet bepaald kniehoge planten hè meneer,” zei ze, “maar fijn dat u vond wat u zocht”, en liep lachend door. Ik denk dat de man in het karretje kijkend nog steeds niet inzag dat ze niet kniehoog waren, misschien pas later als hij ze op de grond zou zetten?

De vensterbank waar de plantenstellage staat
AE8D0084-1ECC-4851-8005-0D251A2CFF21
begon er morsig uit te zien, soms schoot er een beetje water naast de pot met gieten, en de afgevallen blaadjes haalde ik ook niet dagelijks weg, en opeens voelde ik de drang om hier te gaan schoonmaken, gewoon doen. Alle planten opzij en poetsen maar
7027C85C-D3BB-4115-AC59-9883F5782466
Fay was buiten aan het spelen met blaadjes en sprong opeens voor het raam en probeerde de poetsdoek te pakken te krijgen, ik schrok me een hoedje.😂

9C315127-BC50-4CF1-9D67-90A6FE99A0CD
Even een filmpje maken, gelukkig was ze het jagen nog niet beu

Toen alles weer op zijn plek stond,
141F63CB-2B9D-48A0-AE68-600A18329172
en de kamer gestofzuigd en gedweild was, kwam Jon die de hele tijd op de gele stoel was blijven liggen gezellig bij mij op schoot, het breiwerk moest maar even wachten, quality time met Jon was belangrijker.
96F93539-C5AE-48F7-9EA6-07555205B74F

Oh wacht, ik had het verhaal van de Fatsia waar ik dit blogje mee begon nog niet afgemaakt.
Toen hij in oktober een dikke knop liet zien dacht ik dat dit de aanzet was voor het nieuwe blad voor volgend voorjaar,
6F674EB9-B5BF-4785-A1CE-17FCD401431E
maar er kwam een stengel uit, heel apart dat de geurloze bloemknopjes bovenaan als eerste open gingen
6856C0A9-218C-402B-BA74-BEDC301E240E
Ze waren binnen een week allemaal open en nog voordat ik er een foto van kon maken was het steeltje eraf gevallen
3494D293-A37F-4389-AE8C-6DE3E98AEA5C
en begonnen de andere bloemknoppen te groeien, heel bijzonder
AA2D085D-AE11-4D9A-B04E-AF29107D9542
En kijk nou toch wat mooi, het lijken wel mini alliums(sierui) en aangezien ik wel mijn neus boven bijna alles houd om er aan te ruiken, viel een subtiele geur van honing me op, en met mij de vele insecten.
F976D23C-210D-4A26-A0ED-826ED2AB0CE4
Elke dag zag ik meer bloemen open staan, en zo ziet het er nu al sinds vier dagen uit, schitterend
31130E20-3681-4D25-BF8F-9C82833F93F0
Toen ik zondag in de tuin bezig was rook ik opeens de citroengeur van de struikkamperfoelie, welkom lekker luchtje in de tuin! Dat een enkel bloempje al zo kan opvallen.
EE3CE8A2-174B-4ADB-8ACD-E8CADEDB8F05
De struik zit vooralsnog vol met dichte bloemknoppen, ik plukte een geopend bloempje af om er binnen ook even van te genieten,
AF53A20E-0075-4706-990B-931E4C711F63
en stak hem haast in de neus van Evelien die een weekendje bij ons was, even lekker bijpraten. Ze slaapt met oordopjes in, niet vanwege de herrie ‘s nachts maar vanwege het ontbreken ervan. Het is zo stil bij ons dat ze daar niet van kan slapen 😴

Ze liet een foto zien van de kaart die ze van Tim en Yvonne had gekregen, met de vraag of zij samen met Suzanne getuige Lees verder

Heb je even

Zaterdag rond het begin van de middag stonden deze twee voor het raam, ik opende het snel. “Is dit het klachtenloket?”, vroegen ze in koor, “We komen aandacht tekort”.
B163C0EB-1C98-4876-9012-B8F22565A5C5
Er stond een vreemde doos in de woonkamer, eentje waar je door kon kijken en het maakte geluid en had pootjes van boven die bewogen en van onderen die gelukkig niet bewogen. Er werd meerdere malen gecheckt of er onder het bedje niet nog zo’n kleine wurm zat. 

Ik legde ze uit dat dat Sophie vanavond weer naar haar eigen huis ging, en dat we ze dan weer op hun wenken zouden bedienen als goede kattenslaafjesbaasjes betaamt, en zuchtend sprongen ze op het gras en kon het klachtenloket raam weer dicht.

Toen de katten vrijdagavond in de garage waren voor de nacht had ik het campingbedje opgezet en opgemaakt, jee wat was dat leuk. En helemaal toen het popje er in lag
E1696FD4-51CA-4D50-9C30-735852AE545A
Fay bleef een tijdje gefascineerd naar Sophie kijken, maar toen ze meer geluid begon te maken hield ze het voor gezien
B5DE1DF5-03CE-4626-8394-AC8C00A3BE55
Jon vond het heel interessant
6C12579F-ABCC-4CFB-9D8C-2FC7B6CAF7AB
Even kijken
8C7AAE19-B9C3-4DF5-B2E1-86E3CADF0C6B

2A48F6D6-A995-48D2-8AEF-EF390A1C2A7E
Het liefst was hij er in gesprongen, beetje flauw van ons dat dit niet mocht
B1CC2A96-7BAB-4824-AE00-280EEDD31C22
De dag werd gevuld met flesjes geven, de katten constateerde opgelucht dat de kleine wurm vooralsnog niet uit eigen beweging er uit kon komen.
8D4AE252-D383-40F1-8CE3-08CCC8289540
Wat was het genieten, kijk nou toch hoe ze de duim van haar opa vast pakt.
D7B82578-B766-4D5D-9C88-716D7032E5B7 En lacht ze nou?
1B1400AB-F389-4CF9-879E-5C30A23B3BE7
Heel veel genieten
1E65FCCA-1594-4489-8ACB-1946CDCCCF3F
Ze is zo mooi en schattig, maar dat kan ook niet anders met zulke ouders.
8ED982E7-0335-467C-BA4F-630DB143F07B
Na het avondeten brachten we Sophie naar huis, we waren iets later vertrokken dan gepland, en het laatste kwartier van de rit liet ze heel zielig en hard huilend weten dat ze honger had. Ik zei: “Nog één keer Sesamstraat kijken en dan zijn we er”, maar daar had ze geen verhaal aan. Dan duurt een kwartier lang. Manlief haalde haar bij aankomst uit de Maxi-Cosi toen we er waren, hij hield haar troostend tegen zich aan toen hij naar de voordeur liep. Na de verschoning en een flesje was alles weer goed, en na koffie en thee te hebben opgedronken gingen we er weer vandoor. Het oppassen smaakte naar meer.
3C9A53ED-07A5-4471-9E7B-8A562B0AE1E7
De volgende dag klapte ik het bedje weer in en rolde het matrasje op, ja dat was lastig en zwaar werk, maar binnen tien minuten gefixt, en het paste met gemak in het zakje.

Zo leutig allemaal

Weinig tijd om te bloggen, ik ben gestart met het breien van een vest, poging twee kun je wel zeggen, want poging een strandde eerst in een veel te groot help-ik-verzuip-vest, en na het wassen werd het een kek vervilt jasje die helaas tijdens het dragen bij mijn derrière opkroop en ik de hele tijd er aan zat te trekken om mijn welvingen niet te veel tentoon te stellen.
Ik zag op Facebook dat Anita (met de vlijtige handjes) aan een top-down vest was begonnen en ze was lovend over het patroon, omdat je het helemaal op maat kan verlengen/verkorten want je kan al breiend passen, en als hij klaar is heb je enkel twee okselnaden om dicht te maken.
https://www.petiteknit.com/products/no-frills-cardigan
dus snel klikkerdeklik ook gekocht, want ik zag dat het geschikt was voor pen nr 4, en laat ik daar nog bijna zes (!) bollen van 700 meter hebben.
Waarom zes?
Nou, ik had nog een bol van over toen ik weer op de markt was, kijkend bij het wolkraam wat ze nog meer van moois hadden (veel), zag ik dat een klant dezelfde wol kocht als waar ik net het reuze vest van had gebreid, en de verkoopster legde het pak met resterende bollen terug in de wagen waar ze haar voorraad bewaard, met de wijze woorden “dit zijn de laatste die ik nu nog heb”, en keek ze mij nou aan? Better safe than sorry. 
Daarom dus zes.

DD1F0D00-1D0C-45AA-9119-28AF28D938A7
Superlang geleden dat ik een top-down heb gebreid, werkelijk wel iets van veertig jaar, 🫣 en ik kon me er werkelijk niks meer van herinneren. Die kraag, hoe dan? Gelukkig staan er op de website filmpjes per stap en kwam ik er wel uit, het meerderen voor de raglanmouwen is een aandachtspunt bij mij, vooral de steekmarkeerders irriteren me mateloos vind ik erg onhandig.  En toen ik na een stukje keek of de meerderingen de goede kanten op wezen, zag ik een onregelmatigheid in de vorm van een gevallen steek 😥 die ik gelukkig wel wist op te halen, maar die ladder van steekjes is wel een stuk fijner dan de rest. Het zal hopelijk niet meer opvallen in het geheel.

37E69D80-6E85-47B3-817F-64C88D05E76D
Toch? Het zit voor de kijker rechts (ondertussen laat ik Jon er in)
649B6546-DF14-4041-BBFF-7FA3D52F164D

Ik doe ongeveer een (even Fay binnen laten) minuut of twaalf over een naald (Fay begroet mijn iPad), ik had mijn breiwerk mee toen ik gisteren naar de bekken fysio moest (alles gaat goed, mijn binnenvoering begint weer strak te zitten 👌) en ik begon net aan mijn derde pen toen ze me naar binnen riep. Het was aan het begin van de middag flink uitgelopen met een cliënt en dat haal je de rest van de dag niet meer in, zei ze verontschuldigend.
Hehe, Fay heeft haar plekje gevonden, hiervoor moest ik mijn stoel in de relax stand zetten om plaats te maken voor haar en mijn iPad, het typt een beetje onhandig, maar we doen alles voor de poezenbeesten. Jon wilt er uit, hij moet maar even wachten, Fay ligt net zo lekker.

Kijk nou toch wat leuk, het jasje waar Sophie in zwom toen ze twee dagen oud naar huis mocht zit nu prima, ook al is de capuchon ruim, maar dat is bij alle jasjes zo.
EF7D0369-A90E-44C7-83CF-BF3874CACE90
Dat zag ik toen ik weer bij Baby-dump was, oh man wat is dat leuk om bij al die kleertjes te kijken. Ik was er met een missie, ons Sophietje komt een hele dag bij ons zodat de ouders een dagje weg kunnen, en dan wil ik wel dat ze een eigen bedje heeft ipv de trampoline. Even online zoeken welk merk goed en stevig was, dit bleek van Qute, de Q-Sleep te zijn, en eenmaal gevonden in de winkel kon ik uit drie kleuren kiezen: zwart, mintgroen of mosgroen. Het werd mosgroen. (Even Sherlock naar binnen en Jon naar buiten laten, fijn dat ze dit gelijkertijd willen doen)

De verkoopster adviseerde mij om er een extra matrasje bij te kopen, want wat er bij geleverd werd was een hele dunne, en je voelde het frame er doorheen bij lichte druk. En ja, inderdaad, dat kan niet lekker liggen, ook al weegt Sophie nou nog steeds minder dan Jon en kan ze nog geen deuk in het dunne matrasje maken, maar over een jaar vast wel, dus doe maar.

Ze adviseerde een fijne dikke, maar die vond ik toch te dik en in combinatie met erg zacht leek me dat niet veilig. Toen ik dit hardop zei, antwoordde ze een beetje kattig dat iedereen deze erbij nam en ze nog nooit klachten hierover had gekregen. Sorry hoor, maar ik wil alleen maar het beste en veiligste voor mijn kleindochtertje.
Ze wees me op een andere, met metaal platen onder de matrasdelen, die was steviger. Wat heet, die was dun en hard, en het leek me ook koud in de winter. Ik zag een inflatable matrasje liggen van het merk Qute, hij voelde stevig aan maar niet plankhard, niet te dik, niet te dun, en hij bestond uit een deel ipv uit vier delen. “Opgerold past het in dit zakje”, zei de verkoopster optimistisch, en hield een nylon zakje op van -ik gok- 20x 30cm. Toen ik zei dat ik die wilde hebben, zocht ze tussen de verpakkingen, maar het bleek de laatste te zijn, “Dan gaat het deze worden, ik zal hem voor u inpakken”, en ze liep ermee naar de toonbank om het op te rollen om in het zakje te stoppen.
Hah, makkelijker gezegd dan gedaan.

Ze begon door in de gehele breedte knijpend in het matrasje deze al duwend leeg te persen en op te rollen, en ik vroeg me af hoe ze de lange worst eenmaal opgerold dubbel gevouwen kreeg zonder het kapot te maken. Nadat de rol tot twee keer toe uit haar handen schoot -want hij werd te dik om zowel goed in te kunnen knijpen én op te rollen- en zich daardoor weer met lucht vulde, besloot ze het op de grond te proberen ipv op het randje van de toonbank. Ze ging het anders proberen en vouwde eerst het matrasje in de breedte dubbel, zodat het nu ongeveer even breed was als het zakje. Hehe, eindelijk. En met een steeds roder wordend hoofd ging ze weer aan de slag, het leek wel of ze aan het reanimeren was.
“Poeh dat is wel hard werken voor zo’n klein matrasje, dat is toch haast geen doen?”, zei ik tegen haar, mezelf afvragend of het mij wel zou lukken. “Het zou wel heel lullig zijn als ik nu toch liever een ander matrasje zou willen”, en even hield ze op met rollen en keek me haast hoopvol aan. “Naaah, ik neem hem wel hoor”, zei ik en liep grinnikend naar een rekje met kleding vlakbij de toonbank, en ik hoorde ze zuchten en steunen achter de balie. (even Jon, Fay en Sherlock naar buiten laten, Huh, ik had Jon toch net ook naar buiten gelaten? Oh wacht, dan zal hij via de Koninklijke ingang -raam werkkamer van mijn lief- naar binnen zijn gelaten)

Een blonde ontevreden kijkende Barbiepop, geheel in het ivoor gekleed in pluche jasje, minirok en met hoge glimmende laarzen tot halverwege haar dijbenen kwam aanlopen met een moeilijk kijkende matching met mama uitgedoste baby van een paar maanden in een bling bling designerwandelwagen, en legde een rokje op de toonbank, klagend dat ze niet snapte dat er geen badpakjes meer waren. Hoezo was het seizoen voorbij, de zwembaden waren toch gewoon het hele jaar door open? “Nou moet ze elke keer hetzelfde badpakje aan tijdens het babyzwemmen, dat is toch niet leuk?”

O boy, ik kon zo uit mijn hoofd wel een tiental dingen opnoemen die veel minder leuk waren, maar wilde het meisje van amper twintig niet aan het huilen maken, en keek achter de toonbank hoe het stond met de reanimatie. Het matrasje was eindelijk klein genoeg opgerold dat het in het zakje kon glijden. Nou ja, glijden, het werd nog een heel geduw en getrek met twee man en eenmaal dat de opening van het zakje de top van het opgerolde matrasje omklemde kon het gepeuter beginnen van het zakje er verder overheen te krijgen. Dit kon toch veel makkelijker, een groter zakje bijvoorbeeld? Nou ja, maandag weet ik het, maar grote kans dat het matrasje na twee pogingen onopgerold in een even snel gemaakte hoes bij ons op de kledingkast beland voor de volgende keer.

Het rokje – een schattig gebloemd katoen lapje van 10×30 cm aangerimpeld op een elastisch bandje- werd aangeslagen en bleek net zo duur te zijn als het campingbedje, OMG. Ze hoopte dat het haar dochtertje mooi zou staan. Ojee, wat een opeenstapeling van ellende, ook dat nog. De baby kon nog niet zonder steun rechtop zitten, laat staan lopen, dus hoezo zou het haar niet mooi staan.

Met het bedje ingeladen
1BD0D573-551F-43EE-BDF3-621156417B74
reed ik naar de kringloopwinkel, even kijken of ze er wippertjes hebben, vast wel, en ja hoor, achterin bij de babyspullen lagen er een stuk of vier, allen met wat vlekken op de bekleding, en lichte beschadigingen aan het metalen frame, maar ach, niets wat met wassen, een sopdoekje en een nieuwe zelfgemaakte hoes verholpen kon worden.

Het enige wippertje waarvan de bekleding in de wasmachine kon rook een uur in de wind naar kattenplas, getver, zoiets breng je toch niet naar de kringloopwinkel? Zelfs al zou ik ter plekke de hoes eraf slopen (no way dat ik zo’n stank in de auto wil hebben) dan nog zou het frame mogelijk stinken, brrr.

Ik was er gelijk klaar mee, dan maar geen wippertje, en ik wilde al weggaan toen mijn oog op een mooie kinderwagen viel, er was werkelijk niks mis (vlekjes op het matrasje, maar een nieuw matrasje is vast zo gekocht), en dat voor €39,95 inclusief een maxi-cosi. Hij reed als een zonnetje, alleen zag ik niet hoe het inklappen in zijn werk ging, ook al kon ik dit later wel op internet vinden vermoedde ik zo.
Ik zag ons al een stukje lopen met Sophie, en dan natuurlijk diep teleurgesteld thuis komen omdat we geen bekenden waren tegen gekomen en niemand in de wagen had gekeken.

Maar mijn gezond verstand kickte in en vertelde me dat ik echt geen kinderwagen nodig had, en het zou die hele dag gaan regenen, en dat ik gewoon naar huis moest gaan voordat ik iets anders “handigs” zou ontdekken.

Jon kwam er gistermiddag gezellig bij zitten toen ik om tot mentale rust te komen weer een paar pennen wilde breien voordat ik om de griepprik moest, en hield de draad in de gaten, altijd handig.
03F5EB5B-949A-4AD2-99E5-C7637D34C4F8
Een paar dagen geleden schoof hij bij ons aan toen we bijna klaar waren met eten, hij gaat dan tegenover ons zitten en weet dat hij niet op de draaischijf mag komen waar het beleg ligt. Maar aanraken telt toch niet?
5C30905A-B453-4B5C-993A-1EE56BEC1563
Ik ruimde de lunchspullen op en we lazen onze kranten nog even uit, tot manlief de zijne opzij schoof en een tijdschrift pakte dat ook op de draaischijf lag en de witte randjes worst tevoorschijn kwam, oei, die had ik over het hoofd gezien, maar Jon niet, het is zijn lievelingsworst.
081B9A08-6A95-4A0F-AE92-D7F1742AF717
En nee, hij heeft hier niks van gekregen, wel van een klein restje van de vetrand van de roompate, ook niet goed, ik weet het, maar hij keek me zo lief aan.

De griepprik krijgen was als altijd een fluitje van een cent, de vrouw voor me maakte er een sociaal event van door eerst wachtend in de rij te babbelen met mij, niks mis mee, doe ik ook vaak altijd. Maar pas bij de arts binnenlopend  nam ze de tijd met haar jas en vest uit te trekken, en tijdens en na het krijgen van de prik bleef ze maar door mauwen tegen de arts, die toen de vrouw niet  op eigen initiatief vertrok de gang in kijkend “de volgende!” riep. Sommige mensen hebben het echt niet door hè.  Misschien was het de eerste keer die dag dat ze mensen zag, wie zal het zeggen. Ze trok haar jas aan en liep gehaast met haar vest over haar arm de kamer uit.

Ik liep de arts groetend naar binnen met mijn bovenarm al ontbloot, prik ging er in, pleister was niet nodig want ik bloedde niet, bedankte de arts en ging onderwijl mijn jas aantrekkend weer naar de gang, ik was nog geen halve minuut binnen denk ik, en dit viel de dame die na mij kwam ook op, want ze riep net ietsje te hard in alle enthousiasme lachend tegen mij:  “Kijk, zo kan het ook hè. ” Ja precies.

Knuffelen

Afgelopen week zagen we Sophie weer, ze is al zo gegroeid en was zo pittig alles aan het observeren,
EA13FD17-4FF9-4099-B8F4-09F41BA5EF91
ze maakte deze selfie
9D9ABCD7-0115-4F8C-B56D-566BDC69842B
Tim maakte daarna deze foto
B7B9ACF3-0D17-4F53-B5F5-99F32DD1D0DC
Wat een moppie hè, en zulke zachte wangetjes,
CE97106F-96F6-4E97-92B9-402F9860CA4E
Al dat rondkijken was best vermoeiend, ze viel even later heel zoet in slaap,
47D8D82B-EFAC-4915-9944-8C56284CCFDA
Na het eten speelden we een bordspel, en al die tijd lag Sophie in dromenland tegen me aan.
3B353798-FE7C-4AC5-8958-670FCAF2AFAC
Luna lag de hele tijd op de stoel onder tafel en kwam na afloop erbij liggen, we hadden een paar van onze droge kattevoerbrokjes in een heel klein bakje meegenomen en ze zogen deze naar binnen alsof ze thuis geen eten kregen.
602B3650-DBE9-4ACD-8A58-FDED73111287
Bij thuiskomst kwamen de katten die allemaal buiten waren toen we de deur uit gingen aanrennen, Jon via de voordeur en Fay en Sherlock via de schuifpui. Op de salontafel staat een bakje waar chocolaatjes in hebben gezeten en waar nu pepermuntballen in zitten. Sherlock sprong op tafel en begon tegen het bakje aan te tikken, en omdat ik al zag gebeuren dat hij het op de grond kapot zou gooien zette ik het bakje maar gewoon op de grond, voor het filmpje uiteraard.

De mannen beginnen een buikje te krijgen, het achter elkaar aanrennen tijdens het spelen met Puk is weggevallen en dat is te zien. Ik geef ze dus maar iets minder eten overdag. Sherlock komt vaker bij me om aaitjes te halen, hij geniet als ik over zijn vachtje ga met het kleine borsteltje, ook dit was Puk zijn taak. Ze zijn alledrie veel aanhaliger geworden en zoeken mijn schoot ook meer op. Hier ligt Jon op schoot, te herkennen aan zijn niet gehavende oortjes en dikke staart, en bijna twee kilo zwaarder dan Sherlock.

08E51FAE-060C-407B-B3AC-14596DA2C5D2
Toen ik donderdag een vest naaide kwam Jon er gelijk bijzitten om mee te helpen, uiteraard moest hij zich eerst netjes maken om schoon aan de taak te kunnen beginnen. Het vest valt veel te wijd aan de onderkant en staat aan de achterkant teveel af, dus zal ik het achterpand aan de zijnaden wat smaller maken.  Ik dacht dat een A-lijn wel lekker zou zitten, maar daar is deze stof dus iets te stevig voor. Het zit trouwens wel lekker, maar het oog wil ook wat.
6F4C3CC0-97E0-4015-BAA7-E3ECA107D655

Gisteravond stonden Jon en Sherlock mekaar kopjes te geven in de keuken, te neuzen met elkaar en ook gaven ze elkaar likjes op hun kopjes, zo lief. Fay stond er bij te draaikonten en wreef zich ook tegen Jon aan die het allemaal toeliet en ook zij kreeg kopjes van de mannen. Ze liep op haar teentjes pirouettes te draaien vlak voor Jon en Sherlock, maar toen ik hun eten in de bakjes schepte ging ze naast me staan en kletste met een heel zacht en hoog stemmetje tegen me. Toen ik de bakjes oppakte en richting de garagedeur liep, renden ze alledrie voor me uit met de staartjes recht omhoog, en vielen daarna alledrie hard spinnend aan op het eten.

Ik zag een paar babysokjes bij breimeisje.nl en volgens mij heb ik die nog nooit eerder gemaakt, en dat wilde ik dus eens proberen, ik had nog superzachte katoen
0D08C734-ABA5-49EE-99ED-7C3ACD2A0240
Goed gelukt gelukkig, eentje maken is niet lastig, maar de tweede precies even groot krijgen is bij mij altijd wel een uitdaging, maar het is gelukt. En nu heb ik dit ook uit mijn systeem en kan ik weer door.
Een quilt gewassen en aan de lijn gehangen, altijd mooi om te zien. 

7AC6690E-454F-4AD0-A737-5C517AC406B8

Gras maaien voordat het gaat regenen. De planten doen het goed, de salvia is uitbundiger in bloei dan ooit tevoren. Wie zegt dat rood en paars niet samen kan gaan?
F280D4DD-E284-4140-B124-EAFF595C10CA
Een prachtige kleur paars naast dat bijna zwarte (deze salvia is niet winterhard maar heeft afgelopen winter toch doorstaan dankzij de weinige nachtvorst en dikke mulchlaag op de basis van de plant)
D5156BA0-0BD3-4A52-AC0C-E9068A1503DB
En de schijnhulst in de voortuin staat ook volop in bloei en ruikt zo zalig, de zoete geur ruik je al van verre.
3734561B-7F6F-4D90-A809-B294FC629103
Nog een mooi druivenblad om te showen en dan ga ik verder, even het vest versmallen.
1F001493-FF1B-495B-95BF-938F50FF91A4

Herpakken

Fay houdt zowel Sherlock als ook het terras in de gaten, ze zit veel meer bij mij op schoot
9DA4165D-5A09-47C3-A6C2-3796473D8E65
Ze kijken nog steeds of Puk er aan komt,

Jon was het zo gewend dat Puk samen met hem via het keukenraam naar binnen kwam
CD9276C9-DCA0-4357-AA75-6520877FBFAE
Sherlock zit tijdens een regenbui op de uitkijk, hij mist zijn speelmaatje.
EB8976B3-AB16-4239-A745-5F80D97A38A3
Het is niet anders.
Toen het was gestopt met regenen ging ik buiten kijken hoe het er met de planten ging, de Viburnum heeft mooie herfstkleuren
69B7EFEC-35F9-4AD4-A120-93696E5822DE
en zit vol bessen, net muizenkeutels.
D982C331-8D70-4AB0-B20A-EF1DF871CE4F
De waterstand in de goot bekijken, en daarna even met het takje spelen welke ik over het gras heen trok, Fay en Sherlock speelden ook heel fanatiek mee.

AC523FFF-C3CE-434C-A1D2-9D09FE620EFD
Hier staat de herfstaster in bloei, dit zijn stekjes van de plant bij de vijver die ik net na de zomer hier heb geplant. Hij doet het goed, ik ga de grote plant bij de vijver uitgraven en scheuren, maar dat doe ik pas als hij is uitgebloeid.
18CE2E37-769B-4649-85D6-8FC3C3470540
De 10 cm lange bloemen van de treurbudleija staan nu helemaal open
E570332F-5BF9-4446-B790-435BCB5C1BCC
De druiven staan er mooi bij, de merels zijn eergisteren gearriveerd en eten zich er tonnetjerond aan. Ik pluk er af en toe een paar van af, maar de schillen zijn me te dik, de vogels mogen ze hebben.
0383625D-21C9-4D37-9168-A63595C6A07D
We gingen naar boven, ik had nog restanten badstof liggen en besloot hier spuugdoekjes en slabbetjes van te maken. Ik had er al eentje gemaakt met een restje gekochte biaisband, leuk hè.
EAF17063-DD32-422D-BB87-F3E303806048
Het was van een dunne polyester kwaliteit en viel soepel om het slabbetje, maar helaas had ik hier niets meer van liggen, dus besloot ik zelf biaisband te maken van een leuk stofje;  de goudkleurige blokjes voelden amper steviger aan, maar de naaimachinenaald had hier wel duidelijk meer moeite mee, het bonkte als de naald deze vierkantjes raakte.  Jon zorgde dat er niks verschoof tijdens het snijden, ai 😣
BDCEE583-3B29-4A0D-ADBA-A0B13524B3EE
Na het snijden naaide ik de stroken aan elkaar en ging het door de Clover biasbandmaker, een leuk werkje. Toen Jon  zag dat ik het verder wel alleen aankon, was het tijd voor een schoonheidsslaapje, het bloemenlapje legde ik snel onder zijn kopje toen ik zag dat hij de geknipte slabbetjes als hoofdkussen wilde gebruiken.
191B18DF-5647-4CD9-9F83-C415DEEC7F77
Ik naaide ze achter mekaar, toen ik halverwege een spoeltje verwisselde zag ik dat schoonmaken van het spoelhuis geen overbodige luxe was, badstof pluist enorm tijdens het naaien. Jon vond het machtig interessant, en greep steeds mijn kwastje vast, gelukkig wilde hij het voor het filmpje nog een keer doen.

Daarna knoopte de machine als een gek onderop de stof, en na twee keer mopperen en drie keer opnieuw spoeltje goed doen, zag ik dat de draad niet door de draadhevel zat (de stang die op en neer gaat, nee, niet waar de naald in zit), gelukkig snel op te lossen en daarna gaan met die banaan, uh gaspedaal.
EAFE2226-0D15-4B3C-834C-4C9EFC757060
Tijdens het maken van kippensoep pakte ik het laatste zakje bleekselderij uit de diepvries, dus snel een nieuwe voorraad gemaakt.
64067BA1-A7B7-4A45-B8AA-E374EF8F5DD3
Een stengel weegt gemiddeld 80 gram, per stuk in een boterhamzakje gestopt en dit in de grote diepvrieszak.
6357E031-65D1-4E1F-BF20-0FC974B3EA96
Dit ga ik de volgende keer anders doen hoor, alles los invriezen in een container en als ik het dan nodig heb, zal ik het er uit scheppen. Ik denk een cup per stengel?

Een dag later

Iedereen ontzettend bedankt voor de lieve woorden van troost, ik begon met een paar mensen privé te bedanken, maar zat toen bij elke reactie te huilen. Dan maar even zo iedereen in een keer: 😘 

Vanmorgen huppelde Fay achter Jon en Sherlock aan de garage uit, ze was gisteravond met hun meegelopen naar de garage toen ik de bakjes eten daar naar toe bracht, de twee senioren liepen gehaast voor me uit en even ontstond er verwarring toen ik het bakje van Fay er bij zette, maar eten overwint alles. Toen ik de bakjes vulde aan het aanrecht, liep Sherlock zenuwachtig heen en weer, naar buiten kijken of hij Puk zag, en dan weer de keuken in, maar daarna liepen hij en Jon toch snel naar de garage met Fay in hun kielzog. We waren zo opgelucht dat Fay niet in haar uppie de nacht moest doorbrengen, ze mist haar broertje zo.

We hoorden vannacht geen gekke geluiden uit de garage komen, er lag ook niks op de grond, het zal dus wel goed zijn gegaan en volgens mij heeft Fay gewoon tegen Sherlock aan gelegen op zijn grote rode kussen, of natuurlijk op de paar andere slaapplekjes in de garage. Jon slaapt altijd bovenop de werktafel waar ook een groot kussen ligt.

De katten keken vanmorgen als eerst zoekend de kamer in, “nee, daar ook niet”, zullen ze gedacht hebben, en aten toen een paar hapjes van de verse brokjes. Bij Sherlock had ik zijn medicijnen in een EasyPill verstopt op de brokjes gelegd en dit was weer gelijk op, net als de pijnstilling. Hij liep vanmorgen steeds in en uit, zielig miauwend Puk roepend, en elke keer op de poef bij het raam kijken, een hapje eten en dan weer naar buiten; hij is duidelijk zijn vriendje kwijt. Hij loopt gelukkig alweer bijna als een kieviet, alleen met nagels krabben aan de boom zie je dat hij zich nog inhoudt met zijn gehavende pootje. Jon liep steeds een rondje door de tuin alle slaap- en speel plekjes van Puk af, en Fay zat vanmorgen in het zonnetje op haar kasteel voor het raam naar buiten te kijken. En elke keer als ik zag hoe ze naar Puk zochten schoot ik weer vol.

Ik ging tussendoor even snel de deur uit om de TummyTub die niet in de smaak viel bij Sophie (huilen als ze daar in dobberde, terwijl ze geniet van het ligbadje) naar haar nieuwe neefje te brengen; er is sinds gisteren weer een baby in de familie, Bruno heet hij, de broer en schoonzus van mijn lief zijn nu ook voor de eerste keer opa en oma. Nu kan ik de label voor het babyquiltje maken, alles wassen, drogen en dan op kraamvisite beschuit met muisjes gaan eten ☺️

‘s Middags lagen Sherlock en Fay naast elkaar op de bank onder de veranda, het regende af en aan, en op het laatst, toen het even droog was, renden ze naar binnen. Jon lag al die tijd ergens boven op te slapen. Foto is door het raam heen genomen, vandaar de reflecties.
2B2C32BC-2E54-454B-A33F-D49E3BF95EF6

Op Facebook kreeg ik een herinnering van de quilttentoonstelling in Veldhoven in 2013. Door de 900 foto’s had ik toen gemaakt, en het leek me leuk deze weer eens te delen. Als je met de muis (of vinger) over de foto hieronder gaat verschijnt er wel een pijltje naar rechts voor de volgende foto. Kan ook zomaar zijn dat het pijltje ook al te zien is zonder dat je er wat voor hoeft te doen, de techniek staat voor niks.
OEC Veldhoven20 okt 2013
Wil je de foto’s liever groter bekijken, klik dan hier, en als je dan op het tv’tje met pijltje klikt, krijg je het als slideshow te zien.
AB6C3E90-9321-40DE-BEA1-1A612ACEFA5C
Lekker genieten van de mooie quilts, en wie weet kom je wel bekenden tegen.

Dag lieve Puk

Toen Puk tegen de middag nog niet thuis was, besloot ik na de lunch te gaan zoeken, ik hoopte zo dat hij zich nog zou melden, maar helaas
E4CFCD09-65BB-489E-8AF9-5A30471A9391
Op weg naar het winkelcentrum fietste ik door de buurt, overal kijken maar geen Puk te bekennen, en terug naar huis besloot ik nog even aan de andere kant van de straat naast ons huis te kijken. Mijn hart stond stil toen ik tussen de planten tussen de weg en het fietspad (zie rode vlek op foto) een grijs hoopje zag liggen, “als het maar blaadjes zijn, of grond” dacht ik nog, maar helaas.
48AA5D5C-7149-4B01-9BD9-4D71A2364E9D
Huilend raakte ik hem aan, helaas was het overduidelijk dat dit Puk was, hij was al helemaal stijf, de rechterkant van zijn koppie was bebloed, zijn oogje beschadigd, bloed uit zijn neus en oor, er was helaas geen twijfel over mogelijk dat hij dood was. Ik droeg zijn stijve lijfje in mijn arm terwijl ik met de fiets aan mijn andere hand naar huis liep, en legde hem naast de voordeur neer zodat ik mijn fiets neer kon zetten en de deur open kon maken.

Ik riep naar mijn lief dat ik Puk had gevonden, en dat hij dood was; hij kwam naar beneden en ik viel hem huilend in de armen. Na een paar minuten droeg ik Puk naar binnen en we liepen naar de achtertuin, Jon kwam gelijk kijken en ruiken, en toen ik Puk even later op het gras neerlegde terwijl ik op zijn favoriete speelplek een diepe en brede kuil maakte, kwam Sherlock er ook bij, hij liep om hem heen, rook overal aan, en liep toen weer weg. Ik legde Puk in de kuil en bedekte hem eerst met een laag blaadjes van de Magnolia, ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om tuingrond op hem te leggen, op zijn mooie vachtje, ook al had hij er zelf geen moeite mee gehad een paar dagen geleden toen hij onder de modder thuis was gekomen.
5D39C2D2-4F15-4DF9-BFFF-4E7A5AF927E0
De katten liepen daarna een hele tijd buiten rond in de tuin, en af en toe doken ze onder de heg door naar de oprit van de achterburen. Misschien hadden ze Puk vanmorgen al zien liggen, wie zal het zeggen. Ik zette de kattenluikplank in de schuifpui, we zaten nog vol ongeloof en verdriet in de keuken en naar buiten kijkend zag ik ze in de zijtuin lopen, ruiken aan het gras waar Puk eerder nog had gelegen, en ik was zo opgelucht toen ik ze alledrie naar binnen zag komen, Fay sprong op de poef waar Puk altijd lag, rook er aan en sprong toen op haar slaapplekje
17D0AEC3-3315-4DD5-AF9F-7EB1CD42DD49
De schuifpui ging toen helemaal dicht, ik wilde me even geen zorgen maken over hun veiligheid. Ik ging even naar boven, iets doen ook al wist ik dat mijn hoofd hier helemaal niet naar stond. Gelijk kreeg ik gezelschap

618EEA10-56F1-4730-9367-BA070D49DC27
Fay en Sherlock zijn gelukkig beste maatjes, ze zullen mekaar hard nodig hebben nu ze hun andere vriendje moeten missen. Eventjes ging ze op het plekje van Loki liggen
5AF7C012-5CB8-4BAF-A9B2-4D04B123E3DE
Maar toen de draad in mijn overlocker voor de zoveelste keer knapte kon ze het niet meer aanzien en liep naar boven, Sherlock en ik gingen toen naar beneden.
Lieve lieve Puk wat missen we je al. We mochten nog geen jaar van je genieten, en wat had je het naar je zin bij ons. We kregen je in november van Essie (ze is ook helemaal kapot van dit nieuws) die jullie als gast ouder in huis had genomen toen jij en Fay als kitten in het buitengebied van StWillebrord waren gevangen, zo bang en schuw als jullie toen waren was het allemaal goed aan het komen, we waren er bijna en ik verheugde me al zo op de tijd dat je bij mij op schoot zou gaan liggen. Eergisteren nog zette je aarzelend je pootjes op mijn been, om na een paar tellen het toch niet aan te durven.

Nooit meer stoeien met Sherlock

5F3A800C-C059-4272-AD32-DE646698E703
Nooit meer jou gekir horen als je ‘s avonds de gekke vijf minuten hebt en door het huis rent, om daarna weer lui op de bank of poef te gaan liggen
C017E381-1CE7-4589-9016-60E7FACD9B3A
Nooit meer tussen ons in zitten als wij wat eten tijdens tv kijken, in de hoop dat er voor jou ook wat bij zit.
Nooit meer elke morgen gezellig naast me zitten
88075739-7A6F-4DDB-AEDF-54BF1BAB1123
De “wat als” hoop ik snel van me af te gooien.
Wat als ik hem gisteravond niet meer naar buiten had gelaten.
Wat als ik nog wat langer op had gezeten.
Wat als ik hem vanmorgen rond half negen niet had geroepen.
Niet doen.

Hij kwam bijna altijd weer snel naar binnen, een enkele keer bleef hij een hele nacht weg, maar zat ‘s morgens alweer bij de deur, of lag op het bankje naast Sherlock die uit bezorgdheid dan ook maar buiten was gebleven. Hij heeft een geweldig leven gehad door te kunnen genieten van binnen en buiten samen met zijn maatjes, en zijn schroom en angsten overwonnen en daardoor lekker kunnen genieten van aaitjes van ons, helaas was het veel en veel te kort.

Het was nog lang niet zijn tijd, maar het is een schrale troost dat hij er niks van heeft gemerkt (geen afgesleten nageltjes) en hoogst waarschijnlijk op slag dood was. En dat ik hem vandaag al vond.

We missen je nu al lieve Puk, Jon en Sherlock lopen je de hele tijd te zoeken en te roepen en Fay ligt stilletjes op de toren naar buiten te kijken 😭
Het zal stil zijn zonder jou, je was zo ontzettend lief.

Er komt een kat bij de dokter

Sherlock liep gistermorgen al hinkend de garage uit, de kamer in, en wilde gelijk naar buiten, knappende blaas zeker. Omdat hij de laatste dagen de meeste tijd op het bankje onder de veranda had gelegen, lekker rondkijkend, en tegen Fay en/of Puk aanleunend dutjes doen, vond ik het prima dat hij weer naar buiten ging. Het bankje is een soort “buut-vrij” plek waar niet zelden geworsteld wordt, dus hier kreeg zijn pootje ook rust. Maar toen ik een half uur later naar buiten keek zag ik hem daar niet liggen, pas twee uur later kwam hij binnen, angstig om zich heen kijkend en hij had duidelijk meer last van zijn pootje. Toen ik hem aaide liet hij veel haar los (stress) en ik zag een serieuze wond bovenop zijn kopje naast zijn oorschelp, en even later nog eentje in zijn andere oor; hij was duidelijk te pakken genomen door een andere kat. Ik belde de dierenarts, er was net een afspraak vervallen en ik kon om kwart over twaalf langskomen met Sherlock.
Ik wilde hem niet meer in de dwangkooi vervoeren, omdat de bodem waar hij op zou zitten uit tralies bestaat, omdat je bij deze kooi de zijwand naar je toe kan trekken, en daarmee ook de kat, zodat de dierenarts hem dan kan sederen zonder de kat te moeten pakken.
756AC1D7-4C38-4AE0-B800-73C70AAC89BF
Dit was de eerste keren nodig bij Sherlock omdat hij helemaal flipte als hij handen op zich af zag komen, zwaar getraumatiseerd door vangacties.
Hij mocht in de transportkooi van Jon reizen, maar omdat de klep van deze kooi onbedekt is, en ik bang was dat dit te eng zou zijn voor het ventje, ging ik snel aan de slag hier wat voor te maken, ik had drie kwartier de tijd. Gelukkig hoefde ik geen hexagonnen te maken, jaren geleden heb ik bij een quilttentoonstelling een onafgemaakte quilttop gekocht, en ik had  na het maken van onderstaande hoes nog meer dan genoeg over.
6BF1C793-2FC9-47E8-89CB-8F4B7E91AF08
Jon en Sherlock hielden me boven gezelschap
0057F5AC-B500-4720-BEE4-9D79E4450003
Eerst maakte ik met een krant een doordruk van de randen van de klep welke ik nu als patroon kon gebruiken. Sherlock hielp mee, naaien kalmeerde hem.
8308B2C5-10EC-463E-9DD3-FD1CE8C40364
Een serieuze aangelegenheid
11DDA9ED-A788-407E-ABD9-2E7C5450B98F
rondom stikken, keren, op de rand doorstikken en toen de bovenkant op de eerder gemaakte hoes vastgenaaid. We waren mooi op tijd klaar, hij liet zich opvallend rustig in de kooi stoppen, ook omdat hij deze pas zag toen hij er in zat, en zette vervolgens een keel op, klagelijk gejammer “Laat me er uit”. Jon sprong op tafel en gluurde bezorgd door de kier de kooi in, maar kon hem ook niet helpen. Het gejammer hield na vijf minuten rijden al op, en ook in de wachtkamer bij de dierenarts was hij heel stil. Vrolijke kleuren op de klep hé,
E1E103A3-7E90-4ED6-AF0E-A080406234D1
En aan weerszijde van de voorkant zit een hexagon fungerend als sluiting met klittenband, ik had geen tijd meer om deze rond de randen door te stikken, “dit komt wel als ik thuis ben” had ik mezelf voorgenomen, en bij thuiskomst ging de kooi weer afgedekt met een grote Ikeatas de garage in.
8D88AF5B-FC4B-466E-A2A0-8DD40E8F8FFC
Femke riep ons na een tijdje wachten naar binnen, ze herinnerde zich het bange katje, zij was degene die volledige tand extractie had geadviseerd nadat ze bij hem de vele infecties van het tandvlees had geconstateerd. En nu kon ze hem gewoon onderzoeken, hij was mak als een lammetje, zijn kopje rustend in mijn hand. Femke kon geen afwijkingen vinden aan zijn pijnlijk pootje, of waar dan ook, niks gebroken of gekneusd, geen zwelling te bespeuren, maar hij had duidelijk koorts, zijn oortjes gloeiden.

Te zien aan de kleine korstjes van genezende nagelinslagen van een andere kat dacht ze dat hij vorige week al geblesseerd was geraakt tijdens een gevecht. Als de pijn afkomstig was geweest van op zijn pootje te hebben gestapt, had ze wel zwelling van de kneuzing gevoeld. Ik voelde me gelijk minder schuldig.

En dat hij weer in gevecht was geraakt en onder de wondjes op zijn kopje en schouders zat, kwam mede door zijn handicaps; door zijn manke pootje kon hij niet goed van zich afslaan, hij kon ook niet van zich afbijten, en een smal snoetje ipv dreigend zijn tanden te kunnen laten zien hielp ook niet echt mee met angst aanjagen bij de andere kat. De wondjes hoefden niet gehecht te worden, maar mochten ze er vies uit gaan zien moest ik het wel schoonmaken.

We mochten naar huis met pijnstilling en acht dagen aan antibiotica en ik kocht nog een EasyPill bij de balie. Ik hoop met een pil toe te komen, ik sneed er een plakje van een halve cm af en kneedde dit om het pilletje, legde het voor hem op de grond neer, samen met twee van zijn lievelingssnoepjes, en hij slobberde alles gelijk naar binnen, gelukkig maar. De pijnstilling gevend met een spuitje in zijn bekje ging niet helemaal goed, maar hij kreeg het meeste wel binnen. Hij mocht gisteren niet naar buiten, hoe zielig hij gisteravond ook stond te miauwen bij de schuifpui. Uiteraard kreeg hij voor het slapen gaan een extra lekker hapje, ik had rundergehakt rul gebakken voor een gerecht morgen, en daarvan kregen de katten een volle theelepel van. Alleen Puk wilde niet binnen komen, het is negen uur en hij is nog steeds niet thuis. De mannen zijn hem aan het zoeken, Sherlock loopt er al een heel stuk kwieker bij gelukkig, en hij komt om de zoveel tijd even binnen om te kijken of Puk  er al is, en gaat dan weer naar buiten. Hij zal wel tegen de middag thuis komen, ongetwijfeld onder de modder en vol verhalen, jammer dat wij mensen geen katten taal spreken.

Sweet Sophie

Zaterdagmiddag kregen we Sophie op bezoek, en omdat ze nog geen rijbewijs heeft kwamen haar papa en mama mee. Ze waren hier lang genoeg om twee drie keer de fles te krijgen, mijn lief gaf de eerste
1F49A2C0-4F6D-4906-8001-E7E2D93E40B1
en ik de tweede, het is zo genieten van de geluidjes die ze maakt tijdens het drinken, en om ze daarna in slaap te zien vallen,
AC9D0864-1256-4777-963F-C4C6AB116BB3
hier kunnen we geen genoeg van krijgen. En Jon ook niet, hij zat een hele tijd naar ons te kijken,
2F0ABF83-B07C-48BE-AE48-C4F915FD9A42
Ik had op de trampoline een bedje gemaakt van een knuffelzachte fleesedeken, zo lag ze vlak naast ons terwijl we aan tafel bordspelletjes deden. Jon vond het maar wat spannend.
B772AA1E-7D8F-43E9-A0B3-9F11B2A772DA
Ja je weet niet hoe een kat op een baby reageert, je kan het beste moet er altijd bij blijven. Vind ik.
Te schattig
462C6F8D-6261-447B-9B28-9FAD66AAA2CC
Tja, al het andere is futiel hierna hè.
Een paar dagen geleden stapte ik tijdens het eten klaarmaken op iets van Jon, hij besloot dat vlak achter mijn voeten liggen slim was voor het geval er iets eetbaars op de grond zou vallen. Hij gilde nog voordat ik mijn volle gewicht op een van zijn vijf uitsteeksels had gezet, en van schrik maakte mijn voet een detour waardoor ik bijna over mijn andere voet struikelde, en hij rende daarna naar buiten. Ik was blij hem een uurtje later richting de schuifpui te zien lopen zonder een manke stap, maar het moment dat hij mij in het snotje kreeg, tilde hij zijn rechter voorpootje heel hoog op en keek me  aan, mij een schuldgevoel willen bezorgen, maar niet wetend hoe hij een manke stap moest fingeren, liep hij quasi nonchalant de kamer in om halverwege de keuken opeens stil te staan. Met zijn voorpootjes op de plaats rust maakten zijn achterpootjes een paar korte snelle stapjes schuin naar voren, gooide zijn achterpootjes vervolgens in de negen uur stand, en ging hij zijn hol wassen; blijkbaar doen katten dit als ze zich geen houding kunnen geven na een gênante situatie. Nee, waar anderen bij zijn je achterwerk wassen, dat is pas gênant, toch?

Sherlock daarentegen liep wel behoorlijk te hinken, hij was onder mijn voeten gelopen toen ik ze in de garage hun eten gaf voor de nacht. Hij was na de gil waarvan ik me rot schrok gelijk gaan eten, en dus dacht ik er verder niet meer aan. Tot de volgende avond dus, tijdens het lopen steunde hij zo kort mogelijk  op dat zere voetje, en toen hij  stil stond  hield hij zijn linker voorpootje van de grond, en tijdens het eten steunde hij op zijn onderarmpootje; ik kon er niks geks aan voelen, en het bewoog allemaal heel normaal, maar dat zegt niks bij katten.hij gromde niet tijdens deze inspectie, maar wilde wel heel graag losgelaten worden.

Ik was voornemens (klinkt deftig) dat ik hem maandag na zou laten kijken door de dierenarts als hij er nog last van had, maar was vergeten dat ik om 12 uur mijn COVID vaccinatie moest halen en een paar uur later moest chauffeuren voor manlief. Met wie het trouwens elke week een klein beetje beter gaat, ook wat eten betreft, de pannenkoeken gingen gisteravond met smaak naar binnen. Het was behoorlijk druk bij de priklocatie, volgens de man die iedere automobilist de juiste kant op stuurde waren er al 600 mensen geweest, en voordat ik kon vragen of dit van vandaag was of van afgelopen week, wuifde hij met zijn hand dat ik door kon rijden.

Een bekende van Quiltshop Leur zette bij mij de spuit, ze vroeg wanneer ik weer langskwam. Eerst dacht ik dat ze de priklocatie bedoelde, maar natuurlijk had ze het over de winkel, en ik zei dat ik werkelijk geen idee had. Met mensen achter mij die op de prik stonden te wachten was een gezellig praatje maken niet de bedoeling, en ik liep snel door. In de wachtruimte mocht het kapje af, naast me zat een vrouw hevige puffend zwaaibewegingen te maken met de arm waarin ze de prik had gekregen, nog iets harder zwaaien en ze zou opstijgen. Lachend zei ze “Baat het niet, schaadt het niet”, toen we oogcontact maakten en ik zei dat ik van een arts had gehoord dat het niets uitmaakte of je de arm bewoog, stilhield of masseerde. Was het maar zo’n feest, dan zat ik nu niet met een pijnlijke arm.

Beetje actie

Woensdag stapte ik net vanonder de douche toen de voordeurbel ging, iets na half negen, wie kan dat nou zijn? Niet de Jehova’s, want die waren hier twee weken geleden nog geweest, en de postbezorging komt meestal tijdens het middaguur. Ik trek druipnat mijn ochtendjas aan, de mouwen werken niet mee, en de strikbanden krijg ik terwijl ik de trap afloop niet te pakken, dan maar gewoon dichthouden en hopen dat ik niemand laat schrikken. Er staat niemand voor de deur, ik doe een stap naar buiten om het hoekje om te kijken, en zie nog steeds niemand. Nou ja, dat getuigt ook van weinig geduld zeg, en al mopperend loop ik naar boven, “misschien schoolkinderen die belletje lellen”, sprak mijn lief, maar nee, die zitten om half negen al in de klas.
Twee uur later zag ik een pylon op straat voor ons pad staan, en ja hoor, de T-mobile glasvezels kabels kwamen er aan, een week of wat geleden hadden we hier een brief over gekregen, ze gingen door alle wijken, en binnenkort was onze straat aan de beurt. Het klonk alsof we heel blij moesten zijn, maar wijzelf hebben hier niks aan, we zitten bij een andere provider.
2DF028E5-C772-44F3-B5DC-D36FCB0AB99A
Omdat er verder in de straat rechts voor ons huis geen pylonnen stonden, dacht ik dat ze vandaag niet verder dan de laatste pylon zouden komen, en vroeg aan een gezette man die met een schep rond liep of ik de auto op de hoek moest zetten, of uit de straat. Hij keek me knorrig aan, en omdat ik meende dat hij me niet goed had gehoord vroeg ik het nogmaals maar nu wat harder pratend en met mijn handen gebarend als een doventolk die haar diploma niet had gehaald; zijn uitdrukking bleef hetzelfde en hij zwaaide met zijn hand richting de rotonde, en mompelde een paar onintelligent klinkende woorden.

Ik besloot de auto maar in de straat tegenover de rotonde te parkeren, en teruglopend hoorde ik de gezette man in een vreemde taal tegen zijn collega praten, Ah, vandaar.
Ik vroeg me af waarom ze hier een sprongetje maakten ipv rechtdoor, zou het zijn vanwege de Japanse kers wortels? 
0CCEF5D5-FDF4-4E6D-AA92-9826568A6B17
Hier worstelen ze met de takken, ik liep er even naar toe met de vraag of ik moest helpen, maar ze begrepen mijn vraag niet en toen ik zag dat ze voorzichtig te werk gingen liet ik ze maar met rust.  Gelukkig is er niks afgebroken, maar ik vroeg me midden in de nacht af of ze veel wortels hebben doorgesneden tijdens de diepe geul gravend. De tijd zal het leren.
24D028B9-9EFC-43E7-898B-DB7AF19ECC24
De katten bleven die ochtend in en uit lopen, het was niet echt koud en ik had de plank met kattenflap in de opening van de schuifpui geklemd, zodat ik niet de hele tijd als portier moest fungeren. Tegen de middag kwam Fay binnen, waar had zij met haar neus ingezeten? Haar pootjes waren ook vies, ik denk niet dat ze in de geul was geweest, want ze moet niks van vreemde mensen hebben, en al helemaal niet van vreemde mensen die lawaai maken.
C89C234D-5431-4B03-BB99-BAF6EC55FD8F
Ik was de hele dag vreselijk aan het niezen en snotteren, deed een COVID test, deze was negatief en dus kon ik gewoon naar de bekken fysiotherapie gaan (ik had gebeld of ik de afspraak moest verzetten, maar dat hoefde niet). Ik hield een mondkapje op toen ik binnen was, het hoefde niet volgens de regels maar ik vond het wel zo netjes; gelukkig was het niezen en snotteren gestopt toen ik binnen zat.  Ik kreeg er een andere oefening bij, buitenste bekkenbodemspieren aanspannen (alle openingen sluiten) en dan de binnenste bbs een klein stukje optrekken en dat een tijdje (halve minuut, mag meer) vasthouden, en dan in een keer alles loslaten. En niet vergeten om gewoon door te ademen.

Bij thuiskomst knipte ik de meeldraden van de lelies af, misschien moest ik hier zo van niezen? Of van de klimop die overal flink in bloei staat, ook langs/over/door onze schutting. Ik moest denken aan de arme moeder garnalen (zo groot als een hand) waar de kwekers in broedhuizen een oog afknippen, want het steeltje van hun ogen produceren een remmende stof op oa de hoeveelheid eitjes die ze produceren. Ze knippen dit af met een hete tang, zo lieten ze bij keuringsdienst van waarden zien, lees er hier meer over. Gelukkig gebeurt dit niet bij MSC of ASC keurmerk garnalen, of de in het wild gevangen door vissers. Ik vond het afknippen van de meeldraden haast net zo erg, en de rillingen liepen me over de rug, brrr. Gelukkig gaven de lelies geen krimp, oef.
A34030CD-E04B-42AE-83FE-B4E6CFA83310
Onze eigen keuringsdienst ligt klaar voor de start, een bal de man en dan blijven er twee over voor de baasjes, Haha, echt niet.
77C9F2C4-8B6F-4357-A06D-5CF01F9241AE
Vorige week kreeg ik een pakje met moois van een quiltvriendin, ze had het kerst engeltje zelf gemaakt, zo schattig ☺️
633A7B05-99F0-4503-A498-B6069871CCB8
Om mijn kinderstofjes aan te vullen, zo lief 🥹 de grote blauwe is ruim genoeg als achterkant voor een kinderquiltje.BF6A3E5E-628D-4F31-8D39-740116AB9AF1
Woensdagavond bakte ik gemberkoekjes naar dit recept, gember is goed tegen verkoudheid, zo suste ik mijn geweten, en gisteravond bakte ik nog zo’n lading want ik vond ze niet pittig genoeg. En mijn verkoudheid is zo goed als weg, dus het heeft geholpen 😜 Ik had woensdag de helft van het deeg ingevroren, en gebruikte dat gisteravond nadat ik er nog vier gemberbollen, een eetlepel gemberpoeder en een theelepel witte peper door had gedaan. En deze waren wel heerlijk pittig 🤤 Ik gebruikte een meloen bolletjes uitsteken om gelijkmatige deeg bollen te scheppen.
A3DADF3F-BDF0-4218-BF51-63896C754929
Donderdagmorgen en vrijdagmorgen werden we heel vroeg gewekt door hard ouwehoerende kabelleggers, donderdag waren ze aan het graven aan de kant van de overburen, en vrijdag waren ze de hoek omgaand de boel gezellig aan het aantrillen, richting onze achterburen. Donderdagmiddag lag trouwens opeens de brief van T-mobile verfrommeld op de mat, door de postbezorging mee naar binnen geduwd, waarop stond dat ze de volgende ochtend in onze straat aan de slag gingen, en of we voor 7 uur ‘s morgens onze vervoersmiddelen elders wilden parkeren. Uh, beetje achterhaald nieuws.

Vrijdagmorgen trof ik de kamer zo aan, de kleintjes hadden een feestje gehouden
CFE781D5-116F-4F56-9F88-ECF3BCF6A9CF
Ze renden vrolijk naar buiten, en even later zag ik Fay met grote interesse naar het gras kijken, een kikker maakte een sprong en Fay probeerde het beestje te pakken te krijgen. Ik liep er snel naar toe en raapte de grote groene kikker op en liet hem boven de vijver los. Fay bleef zoeken naar de kikker, en opeens stonden Puk en Jon naast haar, ze wilden wel helpen met zoeken, ook al hadden ze geen idee waar ze naar zochten, maar dat maakte niets uit, des te groter was de lol als ze het hadden gevonden.
F6699BF5-4C6D-4FAD-908C-4D10771DFDCD

Gisteren zag ik op internet een disappearing nine patch, niet recht maar diagonaal doorgesneden, en dat leek me wel wat om mijn aunt Grace stofjes voor te gebruiken. Daar ik hier alleen stapeltje van 6” blokjes van had liggen, sneed ik dus alles verder
DAD43C4A-AFF4-4C6A-BA9B-A65A8EBC662A
Ik had een leuke plaatjes stof die hier perfect bij pastte
2BF2B513-2418-403A-934E-A7C1E1BA054B
Jammer dat het dan opeens tijd is om voor het eten te gaan zorgen, want toen ik zag hoe het zou kunnen worden, smaakte het naar meer. 
97137FEF-4F73-434E-A384-32DF5ACC671D