Categoriearchief: Katten avonturen

Smullen en zwemmen

Binnenkort zal ik weer eens een langevingertaart (Irish coffee taart) maken, met Irish coffee en advocaat, dit is een beproefd recept van zeker al twintig jaar. Het recept hieronder heb ik vijftien jaar geleden opgeschreven en wel heel apart beschreven. Toen ik het later maakte dopte in de lange vingers gewoon in de vloeistof, terwijl ik ze in dit recept ermee besprenkelde. Maar het is een overheerlijk recept, dus gewoon weer eens maken

Irish Coffee taart
1) 3 pakken lange vingers
2) 2 theelepels oploskoffie
3) 10 eetlepels advocaat
4) halve liter slagroom
5) 4 eetlepels Irish Coffee concentraat
6) 2 zakjes vanille suiker
7) 2 eetlepels suiker
8) 4 eetlepels water
9) chocoladevlokken
A) meng 2, 5,en 8 bijeen
b) de helft van 1 over de bodem verspreiden (springvorm 26 cm doorsnee) helft van A over B besprenkelen
C) 4, 6 en 7 stijfkloppen
D) 3 door C mengen
B en D herhalen
Chocoladevlokken er over heen strooien4 uur laten opstijven.Tip: maak extra en gebruik ipv springbodem de plastik bakjes van de lange vinger verpakkingen om de taart te maken. Vries nu de bakjes in. Wil je taart bij de koffie, haal een bakje met taart half uur voor serveren uit de diepvries, snijd deze in bevroren toestand aan, snijd hierbij de verpakking mee! Taartstukken eruit halen en op schoteltjes doen, verpakking aflikken en weggooien

Maandag moest ik met Jon naar de dierenarts, hier loopt hij nietsvermoedend met me mee nadat ik de container aan de straat had gezet

De blauwe druifjes en anemonen komen op tussen het Euonymus heggetje, en de roze blaadjes van de nu uitgebloeide Japanse kers maken het plaatje af

Jon was zich tijdens het afbouwen van de prednison weer verder kaal aan het likken en krabben, en aangezien het nu niet van de vlooien allergie meer kon zijn na het ontvlooien dacht ik dat het nu een reactie op de vlooiendruppeltjes was.

Femke hielp ons deze keer, Stijn was met vakantie, en ze had eigenlijk al aan het verhaal wat Stijn over het overlijden van mijn lief had genoteerd in Jon’s dossier al genoeg info, dit was van pure stress, niet alleen het missen van zijn baasje maar ook het voelen van mijn verdriet. “Dieren kunnen heel gevoelig zijn.” Ze adviseerde de stekker van Feliway die dezelfde geur afgeeft als een moederpoes om de jonkies op hun gemak te stellen. Voor de mens doet het niks, helaas, zei ze toen ze zag dat ik volschoot, en ze vertelde over het jarenlange rouwproces van haar moeder na het overlijden van haar vader. “Het is zwemmen of verzuipen, had ze gezegd.”, en ze wenste me heel veel sterkte met het zwemmen.

Gelukkig had ik nog een verpakking en stekker van Feliway, en ook een ruimtespray die ik boven de slaappplaatsen van Jon verstuifte, en nu al na drie dagen zie ik verbetering; er liggen geen plukken haar op de grond en hij is veel rustiger.

Ik heb ter afleiding en gewoon omdat het moet weer in de tuin gewerkt, de graskanten zijn aangepakt,

Geen elektrisch gereedschap

Met Fay als toezichthouder, afgeleid door het geluid van een vogeltje even buiten functie terwijl ik verder ga met het kanten knippen en onkruid van tussen de stenen trekken

En omdat ik toch lekker bezig was maakte ik het achterste terras helemaal schoon; dat ziet er al zo mooi uit na het invegen van het zand

De magnolia op de laatste beentjes van de bloei, ik had het gras net gemaaid/gestofzuigd, een paar vlagen wind en hoppa, niks meer van het strakke gras/mos veld meer te zien. Dus ook niet dat de graskanten hier nog niet zijn gedaan, dat is een klusje voor de volgende keer. Nadat ik heb geverticuteerd , nog zo’n klus om zweet van in je bilnaad te krijgen.

Het Kaukasische vergeet-me-nietje komt heel mooi op, deze foto was van vrijdag en ik zag daarnet al bloemstengels opkomen.

En op een week tijd is de Viburnum van dit

Naar dit gegaan

En de geur is bedwelmend, zo lekker! Ruik maar

Was het maar zo’n feest hè.

Het muisje van CrabappleHill (website is blijkbaar al uit de lucht) is klaar en geperst

De quilt die er naast hangt hoop ik binnenkort door te quilten, ik begin af en toe iets van quiltkriebels te voelen, maar de puinzooi op mijn naaitafel is een enorme drempel (of excuus) waardoor ik moed voor moet happen om dit eerst te tackelen eer ik aan het quilten kan beginnen.

Het witte stofje van het muisje heb ik dus geverfd met Inktense, net als de tekening. En alles geborduurd met #8 Perle cotton “Eleganza” van Wonderfil. Nee, ik heb nog steeds geen idee wat ik er nu verder mee ga doen 🙄

Ik heb nog wat te vertellen over het bezoek van een klein schatje, en ook nog meer over de tuin.

Wil je niks missen, abonneer je dan op mijn blog, het kost je niets en je krijgt automatisch een melding in je e-mail box als er een nieuw blogje is geplaatst. En geen spam, dat beloof ik. Zoek op mijn blog rechts of helemaal onderaan het blogje en reacties (afhankelijk van je browser of apparaat waarop je leest) naar onderstaande afbeelding. Dus niet op dit plaatje klikken.

Druk daarboven

Gisteren las ik dat een lieve trouwe bloglezer van mij is overleden. Bep van Nieuwkoop Ik ga ze missen, ze zat de laatste maanden in de lappenmand maar had begin februari nog alle hoop dat het goed zou komen, zo schreef ze me na het overlijden van mijn lief. Bep belde me af en toe via messenger met beeld, en dan liet ze me zien waar ze mee bezig was; het waren lekker chaotische beelden waarbij ik met haar zwiepende en draaiende bewegingen zowel de vloer als het plafond te zien kreeg en soms minutenlang alleen een pluk haar en haar oor te zien kreeg tijdens het praten, en ze had zo’n heerlijke lach. Maar door de laatste loer die moeder natuur haar had gedraaid kon ze toen ze me schreef niet meer praten en was het stil, zo vreselijk, en nu is het helemaal stil voor de familie.
De dag voor haar overlijden kreeg ik nog een berichtje van haar zoon, dat het einde naderde, en dezelfde dag hoorde ik van het overlijden van een deelnemer van onze fitness groepje.
Bep was van bouwjaar 1931, ze heeft een mooie leeftijd bereikt, maar toch. Och ik ga ze missen, dag Bep

Bep genoot van de poezen verhalen en van alles wat er zich in ons leventje afspeelde, dus ga ik dit blogje niet gelijk eindigen maar klets gewoon verder.

Sherlock is niet blij met mij, hij kan namelijk niet meer plat op zijn buikje liggend bij de kattenbrokjes komen

Die zijn ook alleen maar voor de egeltjes, sprak ik hem streng toe, maar daar heeft hij geen verhaal aan, als hij eten ruikt of ziet is het zijn eten.
Ik heb de ingang kleiner gemaakt met een baksteen, en de baksteen op de bak is om te voorkomen dat Sherlock de bak optilt of wegschuift.

en door het bakje met brokjes links tegen de wand van de plastic bak achter de baksteen te plaatsen kan Sherlock er niet bij.

De egeltjes zijn alweer een week of twee actief, zag ik aan de verse poepjes op de tegels bij de bak, ze krijgen dus vanaf nu weer eten van me om bij te komen van hun winterslaap.

De zonnebloem is aan de beurt, en weer borduur ik met de Perle garen, maar ik denk niet dat ik dit voor het volgende project weer op deze manier ga gebruiken. Niet voor de gewone stiksteekjes in ieder geval. De draad is te dik en ligt er te veel bovenop, of de stof is te dun, zo kan je het ook zeggen; voor dit katoentje zou dmc garen een betere keus zijn. Maar voor de bullionsteek of andere siersteken die mogen opvallen is het wel heel geschikt. Ook als je met wolvilt werkt en deze wilt versieren met steeltjes en knoopjes, volgens mij wordt het hiervoor het meest gebruikt.

Fay kwam even binnen om zich te laten bewonderen, ze had een luxueus stofbad genomen,

Kijk, hier zit het ook

Even kijken of ik er wel goed opsta

Als ik vlak voor het avondeten de hal inloop zie ik Fay zitten, ze loert naar haar evenbeeld -maar met meer zwart in haar vachtje- en houden het zo een tijdje vol.

Dus als de overbuuf van de schoonheidssalon (niet waar de kat onder de witte auto zit) me weer uitfoetert dat onze kat in haar tuin poept, dan kan ik haar de foto van hierboven laten zien, en misschien ook deze, want dit is haar wc, driftig gravend voor de juiste diepte om in te poepen, om vervolgens weer driftig grond verplaatsen om het te bedekken.

Jon moest gistermiddag naar de dokter, hij likt zich weer kaal bij zijn achterpoten, hij begint weer op een geschoren poedel te lijken, en zijn prednison tabletjes zijn ook alweer bijna op. Het was een emotionele rit, omdat ik gelijk na vertrek een telefoontje kreeg (via de speakers van de auto, dus ik hoef geen telefoon aan te raken) van een oude filatelie vriend van manlief.
Ik had hem eerder die dag gemaild om te vertellen over het overlijden, zijn e-mail adres kon ik vorige maand niet vinden, na een laatste poging deze morgen bleek het onder een bedrijfsnaam schuil te gaan. Die goede man was er ondersteboven van en haalde mooie herinneringen op. Zo had Perry jaren geleden van vakantiefoto’s van ons gezin in Italië postzegels laten drukken, en deze filatelie vriend had hier ook een paar van gekocht. Manlief vroeg én kreeg tot zijn stomme verbazing €60,- voor een velletje, en verkocht er zo ook een paar aan wildvreemde filatelisten over de hele wereld, en dit geld stortte hij op de rekening van de kinderen. Dat wist de meneer aan de telefoon me nog te vertellen, ze hadden hier zo’n plezier aan gehad.

Het gesprek was klaar net toen ik bij de dierenkliniek aankwam, en ik moest mezelf even vermannen, neus snuiten, tranen wegvegen en mezelf toespreken. “Kom op, even sterk zijn, je kan het wel.”, maar toen ik bij binnenkomst de assistente zag (een oud collega van Suzanne) kwamen de waterlanders weer. Ze stond ook met natte ogen, condoleerde me en bood me iets te drinken aan.
En ook Stijn schrok toen hij hoorde van mijn lief, (hij wist begin vorig jaar al dat hij kanker had), toen ik zei dat ik dacht dat Jon vanwege de stress zich meer likte, en helemaal nu zijn baasje was overleden. Toen hij me condoleerde met het verlies en vroeg “hoe gaat het nu” en ik over Jon begon, zei hij, “nee nee, ik bedoel hoe gaat het met ú.” Nou en toen schoot ik weer helemaal vol, zoveel compassie werd me teveel.

Terwijl ik mijn tranen opdweilde en mijn neus snoot haalde Stijn Jon uit zijn kooi: “Kom maar jongen, laat me je eens bekijken.”, en pakte de vlooienkam, en zei na een paar keer over zijn (Jon’s) rug te hebben gekamd: “voilà daar is de dader van het kaallikken, een vlo, ziet u,” en triomfantelijk hield hij het plukje haren met een kleine levende vlo vlak bij mijn gezicht. En blij kijkend drukte hij de vlo dood tussen zijn nagels, zijn conclusie was dat Jon last heeft van een vlooienallergie, en na het behandelen met een pipetje zou het na een week of twee al merkbaar beter gaan met onze Jon, en de prednison zou dan ook afgebouwd kunnen worden tot nul, vermoede hij. Jon tikte 7,5 kilo aan op de weegschaal, maar voor zijn bouw en formaat was hij echt niet te zwaar verzekerde de dierenarts me. Hij kreeg dus een hogere dosis dan wat Sherlock en Fay moesten krijgen, en ook het wormenkuurtje moesten ze alledrie krijgen. En over drie maanden moest het allebei herhaalt worden, een rib uit mijn lijf, maar als je dieren hebt moet je er goed voor zorgen.

Jon heeft de hele terugweg niks gezegd tegen me, en bij thuiskomst wist hij niet hoe snel hij naar buiten moest, de frisse lucht in, weg van die vieze lucht van die druppels. Sherlock liet zich nog wel strikken en liep met een natte achterhoofd gelijk de keuken in, in de hoop op wat lekkers, maar toen ik wat voer in het bakje wilde doen rende hij weg. Fay deed een paar stappen naar binnen, rook het vieze luchtje bij Sherlock en liep gelijk weer naar buiten met Sherlock achter haar aan. Gelukkig zijn ze vandaag weer minder wantrouwend, en ik denk dat Evelien vanmiddag het pipetje bij Fay gaat leegdrukken, dit ging de vorige keer ook zonder problemen toen ze het deed.

Als je geen blogje van mij willen missen dan kan je je opgeven als abonnee en dan krijg je bericht via je e-mail als er een nieuw blogje is geplaatst. En vind je het niks dan kan je je zo weer uitschrijven. Het kost je geen cent, en ik vind het wel leuk om meer abonnees te krijgen, dus waarom niet doen? Zoek even aan de rechter zijkant naar dit formulier, of op je mobieltje lezend helemaal onderaan het bericht.

Leuke dingen

Sophietje kwam vorige week weer op bezoek, lekker spelen, zelf lezen en “oma voorlezen”, en dan loopt ze met een boekje in haar handjes naar me toe en draait zich vlak voor mijn voeten om in afwachting op het opgetild worden. Wat een heerlijk kind 🥰 Na drie keer voorlezen glijd ze van mijn schoot af en pakt de puzzel uit de kast en het kleine muizenhuisboekje, zelf lezen

Ze haalt Jon en Sherlock nog door elkaar, “Sjonnie en Sjuwok”, Fay laat zich zelden zien, Jon loopt rustig rond en Sherlock schiet snel langs haar als ze tussen hem en het etensbakje zit. Maar hij durft nu wel gewoon naar binnen te komen als er bezoek is, de vreemde stemmen beginnen bekend te worden. Gelukkig. En nu Fay nog, die pas binnenkomt als iedereen muisstil is of naar huis is gegaan. Tot die tijd zit ze onder de veranda of verstopt in de tuin met uitzicht op de straat (gaan ze al weg?)en het keukenraam. Zoekplaatje

Vanmorgen las ik in de weekendbijlage van de krant over breiende mannen

Dit is de website over dit artikel (lees even de tekst in de foto hierboven) Bram breit, waar je het boek kan bestellen.
Ik heb het manlief ook al eens voorgesteld, bij gebrek aan een makkelijk bij de hand en overal mee naartoe nemende hobby, maar helaas, haken en breien is niets voor hem. Ik zag het al helemaal voor me, samen haken of breien, gezellig. Toen ik jaren geleden hoorde van een quiltster die haar man ~~aan het werk had gezet~~ vroeg om assistentie met haar hexagonnen, waarna hij zelf een hexagonquilt maakte, en ik dit aan manlief vertelde, keek hij me aan met een blik van “leuk geprobeerd Shirley, maar niets voor mij”.

Pleziertjes

Nadat ik een afspraak had gemaakt bij de dierenkliniek voor de katten voor hun tweede shotje, bedacht ik me dat ik nog een hoes had willen maken voor de kooi van Sherlock. Jon hielp maar al te graag met het patronen papier op de lap van hexagonnen te houden

Tot hij zag waarvoor het was, no way dat hij hieraan ging meewerken

Diezelfde avond was het klaar, en vrijdagmorgen stonden de kooien gevuld en wel in de keuken, Sherlock en Jon lieten in de auto van zich horen, maar Fay hield zich muisstil. Ze zat in de drukkooi omdat ze de vorige keer heel erg wild en onhandelbaar was, ik heb er een litteken op mijn rechterhand aan overgehouden en had twee dagen na de krab- en bijtwonden een antibioticakuur nodig vanwege een ontsteking tussen middelvinger en ringvinger.

Ik vertelde de dierenarts Stijn (aka the cat whisperer) dat Fay de vorige keer als een wilde furie was, en hij besloot haar als eerste te behandelen. deed de drukkooi van boven open, en ik moest van hem achteruit gaan staan en niets doen of zeggen. Hij aaide Fay, gaf haar de injectie en deed de kooi weer dicht, en pas toen hij de gegevens van de injectie in de computer zette, zag hij dat ze de vorige keer niet was onderzocht. Dus opende hij weer de kooi en tilde haar rustig uit en zette haar de op tafel, en ze liet zich gewoon onderzoeken, met een hand onder haar buik, ik wist niet wat ik zag. Zo kalm, geen platte oortjes of grote oogjes, geen geblaas of gegil 🤔 Hij mocht ook nog de chip controleren terwijl hij haar wel vast bleef houden onder de buik. En op de weegschaal zetten, en heel even los laten, 4,5 kg. Pas toen hij haar weer optilde liet ze met een grommende keelgeluid merken dat ze het welletjes vond.
Stijn zette Fay terug in de kooi waar ze rustig bleef zitten terwijl hij de klep sloot. Hoes er weer op en rust voor de poes. Sherlock was angstig maar onderging alles heel lijdzaam, net als Jon. Zolang er geen thermometer in hem moest vond hij alles goed. Stijn liep met twee kooien achter me aan naar de auto, in de ene hand 6,5 kg aan kat, en in de andere hand 7,8 kg kat.
Jon is de enige die niks heeft overgehouden aan het dierenartsbezoek, bij binnenkomst ging hij gelijk eten, terwijl Fay en Sherlock zich gelijk verstopten en pas ‘s middags lieten zien toen ik de schuifpui open zette. Het zal wel weer goed komen, ze hebben gewoon weer meer tijd nodig om het vertrouwen terug te krijgen. We zijn er in ieder geval voor een jaar vanaf, of drie als het aan de katten ligt.

6 september was ik bij Quiltshop Leur waar ik met een mooie korting een doos Perle cotton van Wonderfil kocht, en van de week heb ik het gebruikt in de Stitch journal, ik borduurde de blauw/groene blaadjes

En met roze zijdelint borduurde ik nog een paar bloemen

Helemaal tevreden ☺️

En vanmiddag terwijl de scones afkoelden lijmde ik een kraaltje op een cocktailprikker vast op het varkentje, zodat Sophietje het er nu wel uit kan pakken. Het is helaas geen houten kraaltje, die zaten niet meer in de figuurzaagdoos.

De scones lieten zich smaken met een paar mokken thee bij Ellie en Marjan, hier met clotted cream en lemon curd. Ze waren behoorlijk groot uitgevallen, maar dat mocht de pret niet drukken.
De spareribs staan in de marinade en gaan morgen in de slowcooker voor een uur of zes, mmmm, lekker.

Makkie

Fay zat vanmorgen vroeg al bij het keukenraam in de hoop dat ik deze open zou doen voor haar, maar in plaats daarvan pakte ik ze onder haar armpjes op en voordat ze doorhad dat dit de verkeerde kant op ging, had ik haar in de kooi getild die met de opening naar boven op de keukenstoel stond, en duwde ik de klep dicht. Jee, had ik hier nou een halve nacht wakker van gelegen?
Sherlock had ik een paar minuten eerder al zonder tegenstribbelen in een andere kooi gestopt in de bijkeuken en zat flink zielig te miauwen. Jon zag en hoorde alles met wantrouwen aan en rende naar buiten toen ik de deur opende om zonder ontbijt op op tijd bij de dierenarts te zijn.

Ik zou ruim tijd hebben gehad om te ontbijten als er met het bellen naar de poli oogheelkunde niet iets mis was gegaan. Ik moest een afspraak voor manlief die voor morgen ingepland stond verzetten, (door alle consternatie was ik dit eerder domweg vergeten) en ik was de derde wachtende in de rij. Na vijf minuten de tweede, zes minuten later de eerste, en weer zes minuten later was ik de eerstvolgende. Vijf minuten later werd de melding “u bent “ abrupt afgebroken en ik hoorde de telefoon overgaan, elk moment kon de secretaresse de telefoon opnemen, fijn. Na twee minuten had ze nog niet opgenomen, ze werd zeker even opgehouden door iemand aan de balie? Nog vijf minuten later hing ik maar op, dit schoot niet op en ik belde terug naar de centrale die me gelijk weer doorverbond. Ik was de tweede in de wachtrij, en gelukkig schoot het nu wat sneller op, tien minuten later kon ik de afspraak afzeggen. Toch ook even gevraagd wat er was misgegaan nadat ik na ruim 22 minuten in de wacht te hebben gestaan nog zeven minuten alleen maar de overgaande beltoon had gekregen. Ze wist het niet, vond het ook raar en bood haar excuses aan.

Vandaar dat ik zonder ontbijt met een als een puppy huilende Sherlock en een stille Fay naar de dierenarts reed. De dierenarts besloot eerst maar Fay te onderzoeken en in te enten, de kooi ging open en twee vuurkooltjes keken ons aan. Ik schoof ze met de bodemplaat uit de kooi, de kooi ging op de grond en toen ging Fay los. Ik probeerde ze nog in bedwang te houden zodat hij haar kon onderzoeken, maar moest haar uit zelfbehoud loslaten. De wonden op mijn hand vallen wel mee, de dierenarts stond er op dat ik alles ter plekke moest schoonmaken en ontsmetten, de plekken waar haar nagels het diepst gingen en de meeste pijn deden was tussen en op vingers. Thuis zag ik nog een lange haal aan de onderkant van mijn rechterarm.

En op mijn andere arm had ik gelukkig maar een krab gekregen.
Hij vroeg me wanneer ik mijn laatste tetanus prik heb gehad, ik moest hier niet lang over nadenken; de ochtend voordat ik naar het quiltweekend ging in sept. 2017. We hadden toen Jon en Arya net vanuit het asiel uit Breda geadopteerd toen ze met Parvo besmet bleken te zijn, ik kreeg ze mee met de melding dat ze net wat dunne poep hadden en dat dit nog onderzocht moest worden. Gelukkig zaten ze vanaf dag 1 al op de logeerkamer om te acclimatiseren en daarna in quarantaine, en Arya had me tijdens het schoonmaken van haar pootjes waar poep op zat flink te pakken genomen de ochtend dat ik naar België zou gaan. Het is allemaal goed afgelopen met de nodige medicatie en dagelijks ontsmetten van alles in de logeerkamer, en schoonmaken van de katjes. .

“Mocht u op uw arm hier ergens (van pols tot elleboogholte) allemaal zwarte plekken gaan zien, trek dan meteen aan de bel bij de huisarts of HAP, want dan moet u gelijk behandeld worden,” sprak de bezorgd kijkende dierenarts. 😰

Fay schoot ondertussen als een stuiter met een dikke staart door de behandelkamer en eindigde achter de computer. De dierenarts ging een assistent halen én een drukkooi, en ze kwamen even later binnen. De assistente wilde Fay met een deken vangen, ze vouwde hem al open terwijl de dierenarts de kooi open zette. Hè nee hoor, arme Fay, ik wilde het eerst zelf proberen. Ik ging vlakbij Fay staan, zei zachtjes: “kom maar meisje”, en verrek, ze kwam naar me toe. Ik kon haar hoofdje aanraken en greep haar vervolgens stevig in haar nek vast en zette haar terwijl ze daar heel stilletjes hing met opgetrokken pootjes en ingeklapte staart zonder problemen in de drukkooi.

Ik dacht dat het nu snel klaar zou zijn, de dierenarts zei al dat hij haar de volgende keer wel zou onderzoeken als ze onder zeil was, en zou nu alleen de prik zetten. Hij pakte de spuit en wat deed de assistente? Ze deed de kooi van boven open 😱 denkend dat Fay wel zou blijven staan in platgedrukte vorm, en weer schoot Fay alle kanten op door de kamer. Arm beestje. Ze zat op de vensterbank, de dierenarts probeerde haar in de kooi te krijgen door deze bij het raam te houden, helaas, dat ging niet. En weer wilde de assistente de deken gebruiken om haar te vangen.
Ik bood snel aan te helpen en hij zette de kooi op de grond; ik liep naar Fay die tegen het raam op wilde klimmen. En weer kon ik haar bij de nek grijpen en in de drukkooi zetten. “En nou dicht laten,” zei de dierenarts tegen de assistente, en vroeg haar de zijwand naar haar toe te trekken. Hij moest door de tralies heen een huidplooi pakken om de prik te kunnen zetten, het mocht niet in de spieren komen, en toen was het gelukkig wel snel gedaan.

Toen was Sherlock aan de beurt, hij was wel bang maar hield zich muisstil en ging zo plat mogelijk op tafel liggen, zijn kopje tegen mijn buik gedrukt. Ook met het wegen en tijdens het krijgen van de injectie bleef hij heel stil liggen, en gaf geen krimp, en kroop daarna weer snel in zijn kooi, wat een verademing.
Mijn hoop dat Fay vanzelf in de kooi bij Sherlock zou kruipen had ik ondertussen al opgegeven, en vroeg of het goed was dat ik ze in de drukkooi mee naar huis mocht nemen en dat ik dan de kooi gelijk terug zou brengen. Dat mocht, ook omdat ik geen half uur weg zou blijven. Zo gezegd zo gedaan. Ik liet de twee geschrokken beestjes in huis los, Sherlock schoot naar boven en Fay schoot getraumatiseerd de woonkamer in. Jon keek bezorgd naar de kooien en koos weer het hazenpad.
Over vier weken moeten ze weer terug, Fay gaat dan vanaf hier gelijk in onze drukkooi, dat bespaart iedereen veel stress, maar vooral Fay. Ze blijven tot morgen binnen, even tot rust komen, want het vertrouwen bij Fay in de mensheid is denk ik wel ver te zoeken momenteel.

Ze heeft zich in de vier uur dat we thuis zijn nog niet laten zien, ik hoorde ze onder de trampoline, beetje vervelend voor haar dat ik deze zometeen moet weghalen omdat er vanavond iemand om gaat komen, verkocht via Marktplaats. Ik doe er niets meer op (slecht voor mijn hallux falgus), en als kattenverstopplaats of ligbed (altijd afgedekt geweest) is het een wel erg groot sta in de weg. Ik heb het Jon nog niet verteld

Vorig weekend vroeg Tim me of ik hun Nijntje rugzak/tas van de Hema kon repareren, een schouderband was van onderen los gegaan. Tuurlijk kon ik die maken, kwestie van een opening in de binnenvoering maken om bij de ondernaad te kunnen, de uiteinde van de schouderband na het zigzaggen (was dus niet gedaan) weer in de losgekomen naad schuiven en vastnaaien. Jon kwam er gelijk bij om te assisteren en veegde de pluisjes even weg voor me.

Het was een klusje van niks en ik checkte gelijk of de andere schouderband nog goed zat, ooh nee dus.

hij zat er slordig schuin ingenaaid en hield zich aan een paar draden angstvallig vast, een paar korte snokjes en hij zou ook losschieten. Even later hing de rugzak aan de kapstok, klaar voor het volgende uitstapje.