Zaterdagavond bezochten we een nieuw restaurant op de oude markt hier in Roosendaal, Adulis, met een Eritrees/Ethiopische eigenaar, -personeel en dito keuken. We kozen voor de chefs special, om zo van alles wat te kunnen proeven, de gerechtjes werden vanuit kleine schaaltjes op een grote schaal gestort, bovenop de injera (soort pannenkoek maar dan vol luchtbelletjes)en er werden ook injera rolletjes bij geserveerd, hier scheurde je een stukje af om eten te pakken. Je kreeg geen eigen bord of bestek, lekker met de handen eten.
Hier had ik mijn lief dus echt nooit mee naartoe gekregen, zelfs zijn brood at hij met mes en vork.
Het was overheerlijk, beetje pittig maar niet tè. De schaal kwam zo goed als leeg, op de injera na, we zaten gewoon te vol. Misschien moeten we de volgende keer gelijk stukken van de bodem meepakken? We hadden vers gebrande en dus ook vers gezette koffie op de Eritrese manier toe, een lekkere stevige koffie geschonken in espresso kopjes👌
En tijdens het eten hoorden we wanneer Nederland een doelpunt had gescoord, we zaten binnen met airco, maar wel met de voordeur op een kier, en op de markt keken fans via een scherm naar de wedstrijd.
We kregen ook nog een appje, Sophie zit naar de wedstrijd te kijken, maar blijkbaar vond ze de wedstrijd zo spannend en had ze geen zin om naar de wc te gaan, dan maar op het potje. Ze wilt als ze zes is ook op voetbal.
Die nacht onweerde, bliksemde en regende het dat het een lieve lust was, mijn regenmeter gaf 8 mm aan, niet verkeerd. De tuin was er blij mee. Suzanne en Ferry liepen die nacht na het uitgaan naar huis en kregen de volle laag over zich heen, en waren tot op de draad nat. Heerlijke afkoeling.
Zondagochtend was het goed toeven in de tuin in de schaduw van de boom en trompetbloeier, er waaide een fris briesje. Helaas kwam ik er te laat achter dat de zitting van de tuinstoel nog vochtig was, nou ja, het is maar water en droogt vanzelf wel op. Ik werkte aan de anemoon van de Trade Winds quilt, en zag dat ik de groene basis-stik-steekjes in de rechtse bocht niet klein genoeg had gemaakt, er zitten kieren in de rand.
Ik vulde het op met een paar losse trellis steekjes, zodat de rand wat strakker was. En zien jullie Jon op de achtergrond?
Hij zag dat Fay onder die struikjes was gaan liggen, en dat leek hem ook wel wat.
Maar bij nader inspectie bleek de overgebleven ruimte te krap en zocht hij een ruimere ligplek elders in de tuin.
Sam’s quilt kreeg de laatste quiltsteken, het ging niet helemaal naar wens; ik merkte na een kort stukje dat de laag wel dikker leek, en ja hoor, op de bingo kaart van “wat kan er mis gaan tijdens het doorquilten” kon ik weer wat doorkruisen. Uithalen, knopen, wegwerken en rustig het pad vervolgen.
En opeens was hij klaar!
En zo ziet de achterkant er uit
Tijdens het tv luisteren in de avond maakte ik de anemoon af
De paar groene blaadjes links in beeld lopen door naar het blok er boven dat al af is met nog twee zeehondjes, en deze borduur ik als de vier blokken aan elkaar zitten.
Vandaag (maandag): het was ‘s nachts lekker afgekoeld, ik was heel erg vroeg wakker en kon niet meer in slaap komen, dus besloot ik er uit te komen, anders zou ik toch maar liggen piekeren. Het was na ontbijt buiten zo lekker fris, dat ik besloot afval te gaan rapen in de buurt, maar omdat Jon buiten was en ik niet wilde dat hij achter me aan zou lopen, reed ik met de auto naar het winkelcentrum om van daaruit een rondje van een uur te maken. Ik begon om half 9, de klok van de app staat een uur te vroeg,
Echt heerlijk om weer een stuk te lopen met de koele wind langs mijn blote benen, ik had een wijde zomerjurk aan en ik moest met bukken eerst achterom kijken of daar niemand was, want ik wilde vooral geen aanstootgevende taferelen hebben. Een mede afval prikker groette me halverwege, zijn zak met een klein bodempje net als die van mij, blijkbaar waren er meer vrijwilligers in de wijk actief, leuk hoor.
Bij de blauwe speeltuin lag half verstopt in het gras naast het bankje een bier flesje dat helemaal aan gruzelementen lag, ik had gelukkig stevige handschoenen aan en kon het vrij makkelijk met mijn handen allemaal oprapen. Je moet er toch niet aan denken dat een kindje hier in zou vallen!
Hier en daar een kort praatje met een wandelaar, een hondenuitlater en een groet en bedankje van fietsers, iedereen leek goed gehumeurd de dag te starten. Houden zo.
De picknick tafel en omgeving van het wijkhuis en het parkeerterrein van Albert Heijn waar ik op de terugweg langs liep lagen bezaaid met klein plastic afval, peuken, glasscherven en koffiebekers. De zak was amper halfvol toen ik stopte bij de apotheek, maar hij was toch wel zwaarder dan het deed vermoeden. Deze werd vandaag nog opgehaald.
Mooie bloemenweide hè, maar helaas pluk ik hier elke keer veel papiertjes, plastic zooi en ook verpakkingen van snoep en etenswaren uit.
Thuis gingen de wandelschoenen uit, de crocs aan en gingen we buiten aan de koffie, waar het windje heerlijk verkoelend was, vooral rond mijn hoofd. Ik had mijn hoed het laatste half uur op gehad, want de zon was feller dan gedacht, en mijn haren waren een beetje nat van het zweet. Jon kwam er gelijk bijzitten.
Zolang ik niet te veel schommelde met de bank vond hij het goed
Maar ja, stilzitten is niet mijn ding, en Jon sprong er af, om vervolgens lekker uitrekkend zijn nagels te scherpen aan de stam van de oude trompetbloeier.
Fay lag naast de stoel waar Evelien zat, op de koele stenen te kijken naar Jon.
Zo was het wel goed vol te houden buiten. Toen het gelummel lang genoeg had geduurd gingen we weer aan de slag, Evelien ging boven voor haar planten zorgen (ze heeft een enorme Hoya collectie), en ik ging snijden. Met Jon als mijn grote hulp.
“Jon, haal je pootjes eens even van de quilt af”
“Die andere ook als je het niet erg vind.”
Ik moest hem opzij duwen om de quilt op de snijmat te kunnen verplaatsen, en toen sprong hij diep beledigd van tafel.
De naad van de buitenste sashing kwam op 2,25” en dit hield ik aan als richtlijn voor mijn lineaal
Haaks en recht, hier en daar moest ik de quilt een beetje omhoog of omlaag halen, bij het vosje is het al goed, bij de groene distel moet ik de quilt nog wat omhoog schuiven.
Dit is geen werkje wat je snel snel kan doen, anders wreekt zich dit later nadat de binding er op zit, Huh scheef, hoe kan dat dat nou? Bij een kleine quilt zal dit meer opvallen dan bij een hele grote.
Toen ik de afgesneden strookjes stof van de achterkant zag, dacht ik gelijk dat deze stof ook goed zou staan als binding, en ik legde als proef een stukje er los op
Euj dat is echt mooi! Alle kleurtjes komen ook in de voorkant voor.
Kijk nou toch, morgen ga ik hier verder aan werken.
Ik heb hiervan dus nog een stuk stof over, ik wilde er eigenlijk een sloop van maken waar deze quilt in gestopt kan worden als het niet wordt gebruikt, dan kan het als kussentje op bed liggen, maar hopelijk heb ik ook genoeg om er ook nog stroken van te kunnen snijden voor de binding, die ik het liefst diagonaal op de draad snijd, maar als dit niet kan dan maar recht van draad. Diagonaal oftewel bias binding geeft een rekbare binding en is ook minder kwetsbaar op de omgeslagen vouw, minder slijtage schade.
Ik ga dit blogje waar ik vanaf 18.00 uur met onderbreking van het avondeten (champignonnenrisotto) en koffie drinken tijdens garden rescue kijken en het journaal aan heb gewerkt tot nu 23.30.
Verhaal met foto’s. maken, dan de foto’s bewerken dat ze niet aanklikbaar zijn, dan nalezen op spellingsfouten, slecht lopende zinnen of vergeten dingen, en weer nalezen (en na publiceren zie ik nog typo’s zitten). 3,5 uur aan dit blogje gewerkt. Wow. Maar het blijft leuk om te doen
🤗 tot de volgende.
