Auteursarchief: shirley

Diep in de zee

Dit was een paar dagen geleden, nog een grote roze wolk voor de deur 😍

Het weer sloeg om en al snel werd de boom kaler en de straat roze, ook heel mooi. Ik ging woensdagmiddag nog “even” wat afval prikken, drie uur later was ik pas weer thuis. Waar ik zaterdagmiddag ook al had gelopen (rood cirkeltje onder op de kaart)

trof ik gelukkig minder afval aan, maar toch nog flink wat take-away materialen in de bosjes, en wederom lege sigaretten pakjes, heel bizar. Een grote groene kerstboom in een pot paste niet in de zak dus daarvan heb ik een melding gedaan, net als een berg gedumpte afval midden in een plantsoen (rood hoekig cirkeltje boven het onderste cirkeltje), het is niet allemaal goed te zien op de foto, maar het waren lagen van afval

6adb31ca-4467-4889-ba9d-203e3e2aeca2

Ik kon slechts een deel in mijn zak stoppen, de rest was te groot, te zwaar en te ver buiten bereik, ik had geen zin in gescheurde broekspijpen, dus ook hiervan maakte ik een melding in de BeterBuiten app.

Halverwege was het gaan regenen en mijn capuchon zakte steeds voor mijn ogen, de volgende keer zet ik gewoon mijn Canadese hoed op, ook al staat die een beetje lomp, vind ik. Maar samen met dat fel oranje/gele veiligheidshesje, afvalzakkarretje en grijper maakt dat toch helemaal niet uit, zo merkte Evelien later op. En daar heeft ze helemaal gelijk in. Ik knoopte de volle zak dicht en zetten het bij de Toltuin neer, de gemeente haalde dit later op.
37373f29-4dcf-4c02-870f-ca488dff1b4a
Ik liep linea recta naar huis maar had wel een lege zak in mijn karretje gehangen, en toen ik verregend thuis was aangekomen zat er alweer een aardige bodem in de zak. Ik was moe maar voldaan, en toe aan rust.

Gistermiddag hebben Ellie en ik gezellig zitten kletsen, breien (Ellie is begonnen aan een emotional support chicken), borduren, thee gedronken en lekkere koekjes gegeten tot het tijd was om naar huis te gaan.
Afgelopen week heb ik veel geborduurd en geappliqueerd; de kwalletjes kregen tentakels, en om meer grip op de lange naald te hebben tijdens het doortrekken gebruikte ik een stukje leer. Ik moet nog ergens boven een draaddoortrekkergeval hebben, maar waar? En volgens mij beschadigde dit ding de naald (krasjes), en misschien dat ik hem hierom dus heb weggedaan.

Ik denk dat ik bij de vorige kwallen ook al had opgemerkt dat ik tien wraps minder om de naald moest maken dan opgegeven, omdat ze te lang werden, maar dat was ik weer vergeten. Kijk maar, mijn tentakels zien er veel langer uit dan bij het voorbeeld. Nee, ik ga ze niet opnieuw doen, het is zoals het is.

Blauwe rondjes moesten er komen op de lichtblauwe golven, en ik tekende ze er op met potlood onder toeziend oog van de tantes

En daarna kon ik de strook van drie blokjes tegen het deel van zes blokjes naaien, en op deze foto heb ik alle losse onderdelen al op de stof gelegd

Vastgespeld en daarna vastrijgen, dit is zo leuk!

Appliqueren met de onder geslagen(geperste) naad, ik was met donkerbruin garen begonnen voor de vinnen, en ging hiermee verder voor de hele walvis.

Voor de kettingsteek rond de zwarte ogen heb ik twee draadjes zwart en een draadje donkergrijs samen gebruikt.

Ik vond het grijs van het lijf te vlak en heb met grijs verloopgaren steeds twee seed stitches naast elkaar gezet, hier en daar vind ik de kleur te licht uitvallen (het is ook niet gauw goed) en ik denk dat ik met grijze Inktense potlood deze iets donkerder ga maken.

En zien jullie dat blauw gestippeld stofje? Die had een kwart inch verder naar links moeten lopen, maar in al mijn wijsheid knipte ik juist dat stuk -waarvan de naadtoeslag ook al was omgeslagen- af toen ik de twee delen tegen elkaar wilde naaide. Het stak nog voor het naaien na het vastspelden op de achterkant een stuk uit tussen de naadtoeslagen, en dat vond ik slordig, dus knip! En toen pas bedacht ik waarom dit deel groter was gemaakt, maar toen was het te laat. Het heeft nu een hele smalle ondergeslagen naadtoeslag zodat het toch net over de naad valt. Ik kan er altijd nog wat overheen borduren.

Soms heb ik zo mijn momenten 🙄
De kleine zwarte visjes kregen hun versieringen

En vanavond heb ik de luchtbelletjes gemaakt bij de visjes naast de octopus; de witte draadjes zaten steeds in de weg. Een stukje tule over de tentakels vaste geregen heeft dit probleem opgelost

Voordat ik aan de garnaaltjes ga beginnen, versier ik eerst nog de vis rechts van de octopus op de lichtblauwe cirkel en ook op de cirkel moeten veel steekjes komen.

Nog een paar tuinfoto’s, de magnolia ruikt nog heerlijk maar is bijna uitgebloeid, de groen blaadjes beginnen de bloemen er af te duwen voor zover de wind, regen, hagel en natte sneeuw dit niet alleen af kunnen.

Dit was dinsdagmiddag, even het grasveld weer vegen, een dagelijks klusje.

De geraniums die ik heb opgepot doen het goed, en de knoflook (de “grassprietjes” in de zwarte pot rechts) ook

De pruim staat vol in bloei, vannacht verwachten we lichte vorst, maar het regent ook dus dat zal het bloesem wel beschermen, sprak zij hoopvol.

Grijpertjes klaar? Opruimen maar!

7 reacties

De landelijke opschoondag was dus vandaag, van 09.00uur tot 12.00 uur ging ik samen met Willem en Jenny (twee andere deelnemers uit de wijk die ik via de Nextdoor app vond) op pad, en hadden na afloop we elk drie zakken vol, die bij mij voor het huis werden neergezet.

We begonnen bij Willem in de straat, de straat achter ons huis, en ontdekten in een plantsoen rond een elektriciteitshuisje diep verstopt onder de grote Rhododendrons een enorme hoe eenheid aan gedumpt afval. Ik wurmde mij een weg tussen en onder de grote struiken door, en raapte de spullen op die ik vervolgens over de struiken heen gooide of met de grijper overhandigde aan Willem en Jenny. Doeken, flessen, blikjes, dozen, fiets onderdelen, kapotte kratjes, drink kartonnetjes, hard plastic en plastic zakken.

Er stond een grote plastic bak op zijn kop met een uitgesneden opening die dienst leek te doen als slaapplaats voor dieren, ik heb deze laten staan. We hadden in no time een volle zware afvalzak (van die hoge blauwe, deze konden we gelukkig gelijk wegzetten op de hoek van de straat die Willem als Pick-up point had opgegeven bij de organisatie. Ik had ons adres als extra als pick up point opgegeven.

We liepen verder door de wijk richting het centrum, en overal hetzelfde verhaal, tegen de plantstroken aan lag plastic en peuken en tussen, onder en achter de struiken het grotere spul zakken, kledingstukken, klein bouw afval en een verbleekte voetbal; blikje, flesje of milkshake beker leeg? Pleur het gewoon in de bosjes. En wat te denken van hondendrollen in poepzakjes, wel de moeite nemen om de drol in het zakje te doen om het vervolgens in de bosjes gooien, wie bedenkt zoiets?
Maar toen ontdekte Willem iets moois onder de struiken, Hellebores in het wit en in het roze; helaas kreeg ik de roze niet goed in beeld.

Dit was om 12.00 uur, moe maar voldaan,

en ik was blij dat de jas uitkom, want ik had het warm gekregen van het vele lopen.

Twee uur later begon het weer te kriebelen en besloot ik de andere kant van de wijk op te rijden, de auto parkeerde ik vlakbij het winkelcentrum en ik liep langs de hoofdweg richting de spoorwegovergang. Aan de ene kant van de weg heb je weilanden, en aan de andere kant de woonwijk. Ik liep eerst een stukje aan de kant van de woonwijk, want ik had afval gespot op het grasveldje en bij het parkeervak.

Bingo. Wat je ziet is slechts het topje van de afvalberg. Eerst raapte ik het zichtbare op, het steegje links langs de schutting was bezaaid met papier, bladzijden uit boeken. En toen viel mijn oog op afval tussen de struiken in het plantsoen. Niet normaal, vier zware tentstokken in delen, ik grote metalen bevestigings platen, en heel veel fastfood verpakkingsmateriaal. Dichterbij het parkeervak ontelbare lege sigaret pakjes, tig energiedrankblikjes, plastic zakken, vapeflessen, drankflessen, een vloermat van een auto en veel bindstrips.

Ik liep daarna tot aan het spoor aan de kant van de weilanden, want de berm was te smal aan de andere kant van de weg, en hoe graag ik het afval wat ik daar zag liggen wilde oprapen, mijn veiligheid was belangrijker. Het was druk op de weg en de auto’s rijden daar minstens 60 km p/h. Ik kregen nog een telefoontje van Miranda die net voorbij was gereden en mij had herkent. “Hai Shirl, dat ben jij toch hè die daar loopt te prikken? Ik reed net daar-en-daar (straat buitengebied) en daar ligt toch veel zooi! Ik zag een bank en nog veel spul en toen ik je zag dacht ik dat moet ik je even vertellen.” Dit was teveel voor mijn blauwe afvalzakken, dus daar moet een melding van gemaakt worden bij de BeterBuiten app. We hingen op, ik liep terug naar de auto, laadde alles in en was iets voor vier uur thuis, gelukkig hadden ze de zakken nog niet opgehaald en zo kon de laatste zak er ook nog bij.

een uur later waren ze opgehaald. Ik zat toen lekker fris gedouched en met schone kleren aan bij te komen met een mok thee.
Heel even een steekje borduren, maar het is bij deze ene tentakel van het kwalletje gebleven.

Morgen ga ik hier aan verder werken, en ook gelijk even kijken hoe mijn geraniumstekjes het doen die ik vorige week buiten in potjes heb gezet

De drie moederplanten die op de slaapkamer hebben overwinterd staan ook buiten, ik moet ze nog verpotten, geen tijd voor gemaakt. Te druk bezig geweest met het pampasgras in de voortuin die uit de bak groeide, ik heb er een groot deel afgezaagd 😅, drie kleine stukken hiervan zijn donderdag bij Ellie in de tuin gezet, en de rest gaat gewoon weg. De zakken met tuinafval staan hier niet in het zicht vanaf de straat en deze zal ik in de loop van de tijd afvoeren in de gft-bak.

Ook de bonte hulst moest eraan geloven, deze was zodanig uit de kluiten gewassen dat het andere planten wegdrukte en de doorgang bijna versperde. Ik had gelukkig hele stevige handschoenen en een accu snoeischaar, deze klus was makkelijker dan die van het pampasgras, maar het nadien opruimen kostte me toch een dik uur. Ik heb de takken met zo’n 50 cm ingekort, was een kale struik staat er nu, maar dat komt wel weer goed hoor.

Fijne zondag 🤗

Opruimen

3 reacties

Ik ben er klaar voor, morgen afvalrapen.

Vorige week kwamen opruimcoaches de spullen brengen nadat ik me bij “Roosendaal aan de bak” had opgegeven als vrijwilliger zwerfafval oprapen. De zakhouder, grijper en een afvalzak had ik in de auto gedaan, het karretje zou ik later er in doen omdat ik eerst nog een boodschap moest doen. En toen ik een dag later mijn auto naar de garage bracht ben ik naar huis teruglopend gelijk gaan rapen, zonder karretje.
Veel snoep papiertjes bij het sportcentrum, enorme hoeveelheid aan peuken in het gras aldaar, gezond bezig mensen! Een paar voorbijgangers die me bedankten 😳 en zelfs een klein meisje van Sophie’s leeftijd die eerst aan haar moeder vroeg wat die mevrouw aan het doen was, zei “dankjewel voor het schoonmaken”. Jeetje, dat deed me wel wat.

Bij het winkelcentrum aangekomen had ik mijn handen vol aan rotzooi rond en onder de picknick tafel, waaronder twee kletsnatte smerige handdoeken, de zak net voor een derde vol maar al te zwaar om mee door te lopen, en toen ik hem dichtgeknoopt bij de afvalbak neerzette, zag ik dat de sticker er niet meer opzat, dus kon ik hem niet laten staan. Gelukkig kwam net op dat moment Evelien aanlopen, klaar van haar werk op weg naar appie, en ze zette de zak in haar auto. De volgende dag plaatste ik de zak met sticker bij de afvalbak, een melding gedaan met de beterbuiten app, en een paar uur later kreeg ik bericht dat de zak was opgehaald.
139456b3-7109-4a1d-b500-5e020a28120b
Morgen is het landelijke opschoondag en ik ga samen met nog twee mensen uit de wijk vanaf 9 uur 🫣 aan de slag. Het vroege tijdstip is niet mijn keuze, maar van Wilhelmus die hier blijkbaar vaker aan heeft meegedaan. We gaan het meemaken.

Kijk toch eens wat een lieve foto, kan ook niet anders hè.
608a0bbf-f10c-4ac5-aa0b-780359fcb0b0
Een kleine verzameling van mijn planten op de zonnige kant van het huis

Heel veel Hoya’s (kan haast niet anders met een Hoya kwekende dochter in huis. En de zoete vanillegeur trok mijn blik naar deze geel/groene bloemen (links in beeld)

De Japanse kers staat weer volop in bloei en door de wind sneeuwt het nu rose blaadjes door de straat.

Ook de jongere takken onder de kroon worden met het jaar voller

Voorbijgangers kijken glimlachend naar deze bloemenpracht, maken selfies zag Evelien vanmiddag toen ze uit het raam keek, en toen ik gistermiddag in de voortuin aan het werk was, stak een vrouw stapvoets voorbij rijdend in haar auto haar duim op, stopte even en wees lachend naar de boom en zei “mooi”. In deze tijd van ellende in de wereld is het toch fijn om toch iets te zien in je buurt waar je blij van wordt. Ook de magnolia staat te pronken in de zijtuin

Ik snuif de zoete geuren in de tuin op en geniet 😊
Net als wanneer Fay ‘s avonds lekker naast me gaat liggen, helemaal ontspannen laat ze zich dan zelfs aaien op haar buikje.

Jon tolereert haar steeds meer, buiten even een knuffel en kontje ruiken is okay, zolang hij daarna weer verder kan gaan met de zware taak van mij in de gaten houden tijdens het tuinieren.

Hij ondergaat het wassen van zijn kopje na binnenkomst bij wijze van begroeting door Fay lijdzaam, maar samen op de bank liggen moedigt hij niet aan, hoe verleidelijk ze er ook bij gaat liggen.

Mijn Trade Winds blok vordert, het dolfijntje steekt zijn kopje boven het water uit en de ovale kringen maken het af

Ik borduurde dit via de achterkant waar ik de lijnen op had getekend

De anemoon kwam af, ik gebruik hiervoor vier verschillende kleuren DMC garen, van de donkerste kleuren twee draadjes en van de twee lichte kleuren elk een draadje

De pufferfish was heel leuk om te maken, en zo ook deze oranje vis die ik hier net op vast had gespeld terwijl ik naar een YouTube video van Marion’s World zat te kijken/luisteren.

Eenmaal bijna af ziet hij er heel anders uit, de vis komt tot leven. Die bobbeltjes op het lijf zijn gedaan met de drizzle stitch. De gele kam bovenop ga ik pas borduren als dit deel tegen het deel met de octopus is genaaid.

de stengel van het zeewier heb ik met een hele dikke draad gedaan met de Palestrina knoopsteek, het geeft een mooi kleurverloop en ligt ook mooi hoog op de stof.

En vanmiddag op de bee heb ik nog roze/geel, groenig en blauwig garen gekocht zodat ik verder kon.
De roze/gele gebruikte ik op de rand van de oranje vis, en het groene voor rond de blaadjes

Ik kreeg toestemming van Sue Spargo om haar foto met de Trade Winds quilt op mijn blog te plaatsen, om te laten zien hoe groot hij gaat worden, mooi is deze quilt hè?

Het was best druk op de bee, ook qua geluid, en ik was na twee uur helemaal gaar, verdorie, maar ik heb wel genoten, dat dan wel weer. Hier de weinige foto’s die ik heb gemaakt van waar enkele dames mee bezig waren

En zo heb ik meer geschreven dan ik van plan was, maar nog niet alles van wat er te beleven viel, maar dat komt nog. Wat in het vat zit verzuurd niet; ik wil bijtijds naar bed -het liefst voor middernacht- en dat gaat niet gebeuren als ik verder ga met vertellen. Dus. Vooruit, een foto nog van Sophie, paastakken versieren met haar mama.

90b7e0ce-5c37-4bd5-99e8-86caa5dd5b2c

Allemaal een fijn weekend en uitkijken met oversteken hè.

Vaenw 2 en een olifantje

7 reacties

Ruim twee jaar geleden maakte ik het olifant truitje af die vele vele jaren in een zakje in mijn kast lag, inclusief patroon en wol. Mooi voor Sophie, en gelukkig had ik niet het kleinste maatje gebreid dus kon ze het gelijk dragen.

Ik blogde hier ook over, en kreeg sindsdien verzoeken van dames of ik het patroon wilde delen. Het komt uit een Ariadne van 1981, na 45 jaar is het denk ik wel veilig dat ik het deel, mocht dit niet zo zijn dan haal ik de foto’s van het patroon gelijk weer uit mijn album, zie alhier) en veel dames hadden dit al voor hun eigen kinderen gebreid en zaten nu met kleinkinderen voor wie ze het wilden breien.
Zo ook Catharina uit Nijmegen, en afgelopen week verraste ze me met een lieve e-mail met deze foto’s van haar olifant pakje, wat had ze dit snel gedaan en wat een geweldige kleuren heeft ze gebruikt 😍
1000019682
Dit is de achterkant
1000019681
Ik kreeg toestemming van Catharina om de foto’s te plaatsen, inclusief haar naam, en gluurde even op haar website (die ik als een soort van watermerk op de foto’s heb geplaatst) wat heeft ze een mooi beroep, en een zang atelier, heerlijk.

Gistermorgen zat ik net uit bed gekomen in mijn blootje op de wc op mijn telefoon te kijken naar een net binnengekomen foto van Sam, twee maanden oud, wangetjes om zoenen zo zacht
04bc840b-2e69-4762-a1e7-798db1513714
Ik had de foto net een hartje gegeven, toen mijn telefoon een tel later afging. Mijn zoon, vader van Sam. En ipv dat ik de oproep wegdrukte nam ik op, en het bleek een video call te zijn, Tim met Sam op zijn arm in beeld. Ik wist niet hoe snel ik de camera omhoog moest richten, het beeld toonde nu blote schouders en een slaperig hoofd met haren standje woest, maar ik voelde me behoorlijk opgelaten zo op de wc zittend, dus zei ik -ook dat nog- dat ik op de wc zat en hem zo zou terug bellen. Oh boy. Mijn excuus was dat ik net uit bed was, ik had me verslapen. We konden er gelukkig om lachen toen ik even later met een shirt aan en platter gedrukt haar in mijn naaikamer hem terug belde. Ik heb toen nog een half uur genoten van een wakkere Sam in beeld, Sophie was op de opvang, anders had ik dat lieve snoetje ook gezien.

Vorige week was Ellie op bezoek, samen handwerken en bijpraten

Ik ben begonnen met hoofdstuk zes uit het patroonboek Trade winds, en moest eigenlijk de drie lapjes aan elkaar genaaid vervolgens rechts tegen het eerdere deel met de octopus naaien, maar ik ben eigenwijs.

Je moet voor het appliqueren en borduren van al die rondjes je werk zo vaak draaien dat ik dit liever pas deed nadat ik het meeste werk hiervan af had.
Zo ongeveer komt het, ik zet de vissen die over de naad gaan nog niet vast, maar wilde even laten zien hoe groot de walvis is

De blauwe golfjes applicatie

heb ik eerst op freeserpaper gestreken, en van de heuvels de bolle randjes met rijgdraad naar elkaar getrokken over de rondingen van het papier, en toen na het inspuiten met stijfselspray gefixeerd met de hete strijkbout. De dalen had ik al ingeknipt, toen weer natgemaakt en met mijn vinger over het papier getrokken, gevolgd door de hete bout. En dit alles heb ik met kleine steekjes op de blauwe ondergrond geappliqueerd.

Ik moest allemaal oogjes voor de visjes knippen uit zwarte vilt, en drukte de cirkeltjes er op door de rand van het schroefgedeelte van de balpen die precies de juiste maat had met de witte was van de Panda pencil in te wrijven. Ja, lees maar gerust nog een keer, die zin klopt echt wel

Voor de visueel ingestelde lezers:

En dat drukte ik al draaiend op de zwarte vilt, et voila

En toen kon het leukste deel beginnen, het borduren 😊

De lange tentakels van de roze kwalletjes moet ik nog doen, zag ik later.

De boogjes waren een hele klus, en ik maakte me het nog zwaarder door de rijtjes veel dichter op elkaar te zetten dan het origineel. Maar ik begon goed. Ik gebruik bij gebrek aan de opgegeven garens iets uit mijn eigen stash.

Hier werd ik te fanatiek

En zie je die lange gele draden rechts op de achterkant? Ik was net klaar met de pufferfish toen ik op de achterkant zag dat er een grote lus met een knoop en nog een lus in de gele draad zat, ik had geen zin om het door te knippen en weg te werken, dus heb ik de lus achter het werk strak getrokken en vastgenaaid.
Jon vond het niet erg als ik doorborduurde, zolang ik maar bleef zitten

Dit visje heeft me drie dagen gekost, maar dan heb je ook wel wat hè.

En zover ben ik nu, links zie je de losse onderdelen die er nog op moeten, walvis, blaadjes, dolfijn en een paar visjes

Morgen weer een nieuwe week 😱 de tijd vliegt.

Vaenw

6 reacties

Vroeger (eind ‘90- begin jaren 2000) zat ik bij een Yahoo quiltgroep, en veel “gesprekken” hadden als onderwerp de titel Vaenw: van alles en nog wat. Het begon over iets quilterigs, maar dan kwam er een recept, of een leuke tip van een uitverkoop of een vraag over een naaimachine. Ik moet bekennen dat mijn berichtjes een hoog vaenw gehalte hadden. Wat een intro om de titel van dit blogje te verklaren.

Het is wennen zonder Sherlock, Fay zoekt gezelschap bij Jon maar hij is niet zo’n knuffelaar, de paar likjes op zijn kopje vlak voor etenstijd of als ze hem net weer ziet tolereert hij, maar ze hoeft echt geen likje terug verwachten. Ze is huiselijker geworden, minder schrikachtig, hoewel als de voordeurbel gaat, (of op tv) dan schiet ze of onder de bank of ze sprint naar boven. Maar als ze ontspannen is komt ze op de poef naast me liggen en laat ze zich heerlijk aaien.

Ze mag sinds drie dagen weer naar buiten, dat vond ik heel spannend, maar gelukkig komt ze regelmatig naar binnen, lang leve het warmere weer waardoor de plank met kattenopening weer in de schuifpui kan staan. Ze zoekt Sherlock nog wel steeds, en vandaar dat ze ook regelmatig even binnen komt om te kijken of hij misschien in de keuken is, of in de hoek op het kussentje bij het raam. Zoveel miauwen als ze de eerste week na het overlijden van Sherlock deed, doet ze gelukkig niet meer, ook Jon niet. Gisteren en vandaag lag ze bij Sherlock’s graf, dit was hun favoriete plekje om door het zand te rollen en aan de catnip te knabbelen, dus logisch dat ze hier ging liggen.

Jon steekt ook geregeld nog zijn kopje onder de bank, “nee, daar ligt hij ook niet.” Ik moest hem de eerste dagen weer terug op een hele tablet prednicortone (5mg) zetten, omdat hij van stress zich weer overvloedig ging likken. Na een paar dagen zette ik hem op een halve tablet en sinds gisteren zit hij weer terug op een kwart tabletje. Dit is voor hem een veilige dosering, aldus de dierenarts. Tot nu toe gaat het goed. Ik zag ze vanmiddag alweer heel hard rennen en gek doen in de tuin, een vlieg achterna (denk ik, want ik zag niks vliegen) en even later zat Fay achter een geel vlindertje aan die ze gelukkig niet te pakken kreeg.

Afgelopen zaterdag kwamen Yvonne, Tim, Sophie en Sam op bezoek. Sophie wilde gelijk naar buiten kijken waar Sherlock lag begraven, ze zat op Tim’s arm heel serieus naar het poezenbeeldje te kijken waaronder hij diep in de grond lag. Ze vond het wel een mooi poezenbeeldje en toen wees Tim alle poezenbeelden aan in de tuin, bij elk beeldje ligt een poes begraven, zei hij. Ze is hier niet meer op terug gekomen, maar ik verwacht dat dit de volgende keer als ze buiten speelt bij ons wel ter sprake gaat komen. Zoiets heeft tijd nodig

Op de wc vroeg ze als altijd waarom “dat” kapot was, wijzend op een afdekplaatje dat ooit deel uitmaakte van een -voor manlief vreselijk in de weg zittende- wc-rol houder, tot ik hem twee jaar geleden had afgezaagd toen ik hem niet op een minder destructieve manier kon verwijderen. Dus dat zei ik tegen Sophie, “het zat voor opa vreselijk in de weg en toen heb ik hem afgezaagd “, waarop Sophie reageerde met : “En toen ging opa dood”, en na een korte pauze: “en Sherlock ook.”

Toen ik bezig was in de keuken kwam Sophie helpen met tomaatjes snijden voor de pasta, heerlijk kindje 🥰.
097b67bf-77bc-455e-b195-d8835cebb7fd
Ze wilde haar handjes afvegen aan haar shirt, en ik deed snel een grote theedoek om haar buikje en zette het met een klemmetje vast op haar rug. Ze was hier heel blij mee, “Nou ben ik als een bakker”, zei ze vrolijk omlaag kijkend. Ik zal dus een schortje voor haar moeten maken voor de volgende keer dat ze komt, no pressure.
Sam doet het goed, echt een heerlijke knuffelbaby waar ik geen genoeg van krijg, zo lief en zacht en nu begint hij ook al een beetje contact te zoeken en te lachen, zo schattig.

De hele zondag had ik nodig om bij te komen van alle prikkels, ik had nog een paar afleveringen van Grey’s anatomy tegoed die ik nog niet gezien had en zat de hele middag lui te wezen, en breidde die avond ook nog verder aan de kip. De dagen er na kreeg de kip een snavel

ogen en een kam en wattle -ik kan niet op de Nederlandse naam komen- die ik haakte ipv breide.

Het haakgedeelte deed ik volgens de YouTube uitleg alhier

en toen kon ik de kip deels sluiten en vullen.

Het is een dikke kip geworden, tante Bollebob,

en nu zitten er twee kippen op tafel,

en soms ook een kat.

Toen ik vorige week hoorde dat de temperaturen snel omhoog zouden gaan ging ik aan de slag in de voortuin van Suzanne en Ferry; de drie Portugese laurier bomen waren in iets van acht jaar niet meer gesnoeid en waren veel te groot geworden. Dankzij de accu snoeischaar was het een lekker werkje, maandag was op twee uur tijd de eerste boom gedaan, een polsdikke meterslange tak die recht omhoog groeide moest ik met de handzaag verwijderen, Suzanne kwam halverwege helpen met opruimen, en na afloop was het gezellig koffie drinken en bijpraten.

Vier dagen later snoeide ik nummer twee

En dinsdagochtend moest boom nummer drie eraan geloven, de aller rechtse tak was vuistdik en kostte me wel wat meer moeite.
9D46B5AB-7A55-4C96-A64D-12E964C173F0
Elke boom eenmaal in kleine stukken geknipt vulde ongeveer drie grote blauwe zakken, dinsdagmorgen had ik na het afscheuren van de derde zak de rol even op de auto boven de achterklep gelegd, mezelf toesprekend dat ik deze niet moest vergeten in de auto te leggen als ik klaar was.

Ik laadde drie volle zakken in de auto en ging snel naar huis om te lunchen en even bij te komen voordat ik weer in actie moest komen bij de fitness halverwege de middag.

Van de fitness af op weg naar huis rijdend pikte ik nog alle dikke takken op uit de tuin bij Suus, nog even een foto maken voor vertrek,

en zag toen ik over de President Kennedylaan naar huis reed blauw plastic aan de kant van de weg liggen. Op dat moment wist ik wat ik drie uur eerder was vergeten te doen, en dus van de auto af was gevallen. Ik keerde om en parkeerde de auto in een parkeervak tegenover waar de plastic zakkenrol lag; het was heel druk op de weg met auto’s, fatbikes, fietsers en voetgangers. Het oversteken was als met inspringen bij touwtjespringen, sprintje heen, rol oprapen en sprintje terug, en ik was blij heelhuids terug in de auto te zitten zonder dat de deur eraf gereden was, geen mens die even het gas los liet. Nee, het leek wel alsof ze voor de extra punten gingen.

Het verbaasde me dat die rol met nog iets van vier zakken gewoon de ruimte en tijd had gekregen om gedeeltelijk uit te rollen en lekker te liggen flapperen op die drukke weg, naast het fietspad en voetpad. Niemand die even de moeite nam om het even op te rapen, heel bizar.

Komen we bij het volgende onderwerp waar ik me al jaren bijzonder aan erger: zwerfafval. Ik bereikte het punt dat ik me actief wil gaan inzetten om hier wat aan te doen, toen ik voor het snoeien van de eerste boom een vogelnestje ontdekte waarbij een deel van het oude nestmateriaal uit allemaal stukjes plastic bestond, vreselijk! Ik had dit op tv gezien bij nesten van uilen, maar als je het dan ook met eigen ogen ziet is dit heel confronterend.

Ik zag toevallig op de nextdoor app dat een buurtbewoner een oproep deed wie samen met hem mee wilde doen met de landelijke opschoondag in de wijk, ik meen voor een uurtje of twee klik hier op 21 maart, voor scholen en verenigingen is dit op de 20e. Ik heb me hier ook opgegeven op advies van die buurtbewoner, zodat we een extra ophaalpunt kregen, want de zakken (die je van de gemeente krijgt, samen met een paar handschoenen) kunnen behoorlijk doorwegen als je er een eind mee moet lopen.

Kom ik aan bij het volgende punt, lang iets zwaars vast moeten houden is niet goed voor lijf en leden (pols en rug in mijn geval), dus heb ik me gisteren als vrijwilliger (zwerfafval opruimen) opgegeven bij de gemeente, en dan krijg je een afvalzakhouder-op-wielen, een grijpstok en speciale afvalzakken (en ik meen ook zo’n reflectie hesje). Als vrijwilliger heb je geen verplichtingen, gewoon opruimen wanneer het gaat, en dat spreekt me wel aan. Hopelijk reageert de gemeente snel en komen de spullen nog voor de 21e.

Op de tai-chi les gisteren zei een vrouw dat men beter de rotzooimakers kon aanpakken dan de rotzooi van hun op te ruimen, maar daar moet je zo mee oppassen. In het gunstigste geval krijg je een grote bek en een bedreiging naar je hoofd geslingerd als je er iets van zegt.

Ik zag op YouTube een gast die ook zwerfafval opruimt, en die heeft zo’n go-pro camera op zijn borst waarmee hij alles filmt. En foetert als het ding weer niet heeft opgenomen omdat de accu leeg was. Hij zei dat het preventief werkte bij gasten die hij tegenkwam, wetend dat ze gefilmd werken maakte dat ze zich beter gedroegen. Jemig.

En toen waren daar ook nog de vissen waar ik me op kon focussen, maar dit blogje is al zo lang dat ik dit in een vaenw deel 2 blog ga stoppen. Hier een teaser.