Afgelopen week zat ik zittend in mijn luie stoel met een mok thee een beetje voor me uit te staren, uitrustend van een rondje lopen, toen mijn ogen op de volle cd-rek naast de kast vielen. Een gevaarte, zeker nu Sam bijna kruipt, en vol met cd’s die niet mijn smaak (meer) zijn of nooit mijn smaak waren. Huppetee weg ermee, zeker honderd stuks konden weg, ik heb alleen de cd’s gehouden waar ik blij van word, plus eentje waar ik leuke herinneringen aan had omdat het de smaak van manlief was en die op vakantie steevast in de auto werd aangezet.

Het rek ga ik ook wegdoen, eerst even op zoek naar een cd-opbergsysteem voor in de kast.

En de volgende dag heb ik de lp’s doorgespit, alleen houden wat ik mooi vind. Perry had een uitgebreide collectie klassiek voordat we samen waren, een tas vol

en ook heel veel jazz, blues, opera’s, verzamellp’s en gospel.

De kinderen hadden er geen interesse in, en ik zag het niet zitten om dit via marktplaats of zo te verkopen, ik had geen zin om zoveel tijd en energie hierin te stoppen. Ik wilde de tassen met iets van honderdvijftig lp’s in de garage zetten om ze de volgende dag naar de kringloopwinkel te brengen, maar appte eerst mijn vriendin met de vraag of zij geïnteresseerd waren; ik kreeg een volmondige ja en ze haalden diezelfde avond na mijn appje de tassen op. Ik voelde zo’n opluchting toen ik de lege planken in de kast zag. Ruimte in de kast, ruimte in het hoofd.

De druiven hebben genoten van de warmte, en dankzij het kort en klein houden om omvallen van de gammele steun te voorkomen zijn de trossen groot, en door de warmte zo lekker zoet.

Ja, wel met pit, en ja, wel een harder schilletje dan die je in de winkel koopt, maar zo warm van de struik geplukt maakt dat niets uit. Lekker vezelrijk. 

Het enige wat de pret drukt is dat ik niet meer een hele tros achter mekaar mag opeten. Ik kan het wel, maar mag het niet vanwege mijn te hoge bloedsuiker; ik mag per dag twee stuks/handvol fruit hebben, en het liefst geen banaan vanwege de hoge hoeveelheid koolhydraten. Laten we nou net vier bananen in huis hebben. Ach, ik kan ze altijd overrijp laten worden en er een cake van bakken om in te vriezen. En dan af en toe een plakje, en niet elke dag. Ik mag gewoon alles van de schijf van vijf hebben, en ja, af en toe een koekje of iets lekkers, met de nadruk op af en toe. “Je moet het wel nog zeker dertig jaar vol kunnen houden hè,” sprak de POH-S me vanmorgen optimistisch toe. Oi, dan ben ik 95, wil ik dat?

Zag ik eerder deze maand nog drie egels gelijkertijd door de tuin lopen, smikkelen van droge brokjes, water drinken en via de voortuin het volgende buffetje opzoeken, al dan niet gadegeslagen door Fay of Jon, nu zie ik er maar eentje. Ze komt altijd rond 20.00 uur,

eet, drinkt en loopt dan rond het huis naar de straat om over te steken en verdwijnt in het hoekje naast de voordeur van de overburen. Zo klein en dapper, als ik het beestje zie oversteken houd ik het verkeer in de gaten, en ik heb al een keer het stopteken moeten geven aan een automobilist, wijzend naar het egeltje 🫣

Ik denk dat bij de overburen in dat hoekje naast de deur een doorgang is naar de tuin van hun buren, want ik zie het egeltje nooit terug lopen. Misschien komen de andere egels pas in onze tuin als het donker is, ik hoop het maar.
Tijdens het afval rapen zag ik bij meerdere plantsoentjes schaaltjes met water staan, zo fijn dat de mensen zich bekommeren om het lot van de egeltjes en andere dieren.

En ja, ik ben weer lekker actief geweest afgelopen week, even lopen en rapen. Eerst de bermen langs de doorgaande weg vanaf het benzinestation tot aan de bocht bij de spoorwegovergang.

Het was nog niet al te druk en ik liep links in de brede berm met het karretje

en als ik in de berm aan de andere kant van de weg iets zag stak ik over met alleen de grijper en zak, zodat ik makkelijker iets dieper in de lage struiken kon stappen als er auto’s langsreden, want waar de meesten iets uitweken of gas los lieten, waren er ook randdebielen die juist gas er bij gaven, alsof ze hiermee extra punten zouden scoren. Pffff, stelletje losers. Ik ben dan wel blij met mijn knaloranje “werkhesje” met reflectie banden. En met mijn hoed tegen de zon.

Op een gegeven ogenblik had ik een zak al vol en omdat er geen afvalbak in zicht was liep ik er op deze manier mee. Dat was echt geen doen

En toen ik bij de bocht die je in de verte ziet was aangekomen

en mijn andere zak ook al bijna vol was, besloot ik niet meer door te lopen,  de bocht maakte het onoverzichtelijk en dus te gevaarlijk om over te steken om vuil te rapen. Halverwege waren de zakken te zwaar voor het karretje dat bij elk hobbeltje bijna omviel, dus zette ik ze weg tegen een boom. Berichtje naar de BBapp gedaan en met een nieuwe zak aan de houder liep het een stuk fijner, terug naar mijn auto die op de parallelweg naast het benzinestation stond (rechtsonder op het routekaartje) . 

De volgende dag waren ze opgehaald en hoorde ik van de medewerkers van de gemeente die me nieuwe afvalzakken, stickers en een grijper kwamen brengen, dat ik dit altijd mag doen. Ook zonder melding. Als het langs een doorgaande weg is nemen ze het sowieso mee.

De volgende dag had ik zin in rondje Tolbergvijver park.

En zoals jullie kunnen zien aan het routekaartje heb ik maar de helft gedaan, want een deel was afgezet om schapen te laten grazen. Hoe dichter ik bij het hek liep, hoe meer er begonnen te blerten, zo grappig 😀

Die ogen, schitterend

Er viel genoeg te rapen

En helaas ook daar waar die meneer van vorige week een babyshower ging georganiseren voor diezelfde middag, en met hand op het hart zei alles netjes achter te zullen laten; het bleek een geslachtsonthulling te zijn, hm, gender reveal bekt wat beter, en hoera, het was een jongetje. Tientallen van dit soort stickers

lagen heinde en ver rond de plaats waar gefeest was, als je goed kijkt zie je in het gras goudkleurige rondjes liggen maatje rijksdaalder (3 cm zoiets),

het waren er heel veel en lastig op te rapen, ook dankzij de wind. Ook veel kapotte ballonnen, half afgekloven of amper aangeraakte lollies, plakkerige snoepjes, vier batterijen en de verpakking van vier nieuwe batterijen, en veel snoeppapiertjes.

Uiteraard lag de parkeerplaats weer vol met de usual suspects; een gast in een auto gooide daar waar ik al had geraapt een lege vloeipapierverpakking uit het raam, en zat met het raam een stukje open te roken toen ik naast zijn auto lopend dit opraapte. Ik hield de verpakking voor zijn raam omhoog om het in de zak te laten vallen, zo van “kijk, zo doe je dat”, maar aan de blik in zijn ogen te zien waren er niet veel lampjes aan in zijn bovenkamer. En hij zou in deze toestand even later weer de weg op gaan, ojee.

Ik dook daarna de sloot in, op foto zie je wel wat liggen waarvan je denkt “ach dat ene papiertje”, maar dichterbij zie je pas hoeveel meer hier lag. Ik kroop de sloot dezelfde kant uit als waar ik er in was gedoken

en liep langs de sloot weer door op weg naar de andere kant van de vijver en ook hier kon ik niet ver doorlopen vanwege de afzetting. Ik vond maar een paar barbecues, het viel hier reuze mee, zou dit zijn omdat het wat koeler was misschien?
Wat een mooi uitzicht.

En dit was mijn vangst van die ochtend, geen idee waar die lange metalen stok van was, een tent of een hengel?

Ik zette het tegen de betonnen plaat waar dit informatiebord staat

Ze gaan tegenover de Tolbergvijver park een ziekenhuis bouwen met een groot park erbij. De locatie heeft heel wat losgemaakt bij de omwonenden, we gaan het meemaken in hoeverre dit voor overlast gaat zorgen. Het ziekenhuis ligt nu hemelsbreed een paar honderd meter noordelijker, kijk maar; die donkergroene vlek is waar het vlak naast komt, een beetje lager en naar links, naast de snelweg. Dit was landbouwgrond.

En hier een plaatje voor wie denkt: ”Waar de fuck ligt Roosendaal?” Nou hier dus, tussen Breda en Bergen op Zoom, en onder Dordrecht, Rotterdam, Den Haag, Alkmaar

Mag ik jullie nog vervelen met nog één raapsessie? Ik ging even een stukje lopen. Jaja, twee uur en vier km later

Ik ben tot aan het benzinestation gelopen waar ik de vorige keer mijn route begon, en tot grote tevredenheid zag ik waar ik al had geraapt amper zooi liggen. Nog niet eens halverwege had ik al een zware volle zak plus een meterslang stuk ondertapijt om neer te zetten, dit had ik naast het woonwagenkamp gevonden. Ik probeer hier niet te dicht bij te rapen, want dat is hun troep, ik raap wel op wat in de berm vlak langs de weg ligt, waaronder dus dit tapijt plus een vloermat van een auto. En die lange stok vond ik al toen ik nog geen kwartier liep, gezellig in de bosjes gestoken met een deel over het fietspad uitstekend, levensgevaarlijk. 

Een buschauffeur stopte vlak naast me toen ik op een smalle middenberm bij de laatste rotonde stond te rapen, “Hè, je bent daar wat vergeten vrouwke!”, zei hij lachend, gevolgd door: “Grapje, goed bezig hoor meske”, en toen reed hij weer door. Hij zei meske (meisje) tegen me, oei ik groei. ☺️

Ik nam af en toe een drinkpauze, maar op de weg terug bij het winkelcentrum aangekomen begon ik me toch wel wiebelig in het hoofd te voelen, kocht een zakje nootjes bij de Kaasgraaf, en ging ik even op het bankje zitten om nootjes te eten en wat bij te komen. Een kwartier later kon ik mijn tweede zak bij de bushalte vlak bij ons huis zetten, en was heel blij weer thuis te zijn.

Okay, voorlopig toch maar wel mijn timer op een half uur aanzetten en dan terug lopen. Ik vind dit zo moeilijk, want ik haal er zoveel voldoening uit en loop graag, maar het kan niet zo zijn dat ik een appelflauwte krijg.

Vanmiddag kwamen de opruim coaches Edwin en Henny langs voor een praatje en om een hele lange ( iets van 1 meter) metalen grijper af te geven, hiermee kan ik makkelijker zooi uit sloten en vanonder bosjes halen. Hoe blij kan je zijn van een grijpstok 😂 In onze wijk zijn vijftig vrijwilligers die afval prikken, en ze gaan binnenkort een bijeenkomst organiseren voor iedereen ter kennismaking, het delen van tips en wie weet om meer groepjes te maken om samen door de wijk te lopen.

Alweer een week en een dag geleden dat we huffend en puffend de zoveelste hete dag waren doorgekomen om naar de gedeeltelijke zonsverduistering te gaan kijken. Evelien had die middag nog twee brillen op de kop kunnen tikken, en we reden richting de tolbergvijver om daar te gaan kijken, maar zagen al bij de afslag zoveel mensen staan dat de kans op een parkeerplek ons erg onwaarschijnlijk leek. Dus parkeerden we op de parallelweg en liepen een zijstraatje in waar het uitzicht op de zonsondergang prima was. Hier stonden ook al mensen, de meesten met een brilletje op, maar ook enkelen zonder. Dus ja, wat doe je dan als je even naar de eclips heb gekeken? Je bied je bril aan zodat ze ook even kunnen kijken, en maakt ondertussen een praatje met allemaal onbekenden. Een man maakte mbv Eveliens brilletje enkele foto’s door de bril voor de lens van zijn mobieltje houdend. Hier de beste.

Even later kwam een bejaarde mevrouw aanlopen die met drie zonnebrillen over elkaar op haar neus gezet naar de zon wilde gaan kijken. We waarschuwden haar gelijk dat dit niet goed was voor haar ogen, maar ze wuifde het in eerste instantie weg met een “ach zo een vaart zal het niet lopen”.  We kregen haar gelukkig toch zover dat ze de zonnebrillen wegstopte en gewoon samen met de andere mensen om de beurt door de goede brillen keek, en ze was zo blij en vrolijk van het samenzijn.

En zo vergaapten we ons allemaal aan de eclips, ook een puber die de aangeboden bril even opzette, hij reageerde alsof hij marsmannetjes zag lopen, en hij belde gelijk naar zijn vriend dat hij het echt moest zien. Deze knul kwam hijgend aangerend toen de meeste mensen al naar huis gingen, hij kon gelukkig nog een stukje eclips zien en was helemaal lyrisch.
Ik had hier in het begin van de dag helemaal geen zin in (ik had het al eens eerder gezien) maar was wel blij dat ik toch aangestoken door Eveliens enthousiasme mee ben gegaan, de sfeer was zo leuk en gezellig, en iedereen was zo goed geluimd.

Naar de weersvoorspellingen kijken was minder opbeurend, vrijdag stond ons dit te wachten, o boy, veeg mij maar op.

Ik was woensdag nog steeds zo snel moe, voelde me raar in mijn hoofd en had echt nergens zin in. Eerst stak ik het op de verkoudheid na de logeerpartij van de kleinkinderen, en daarna op de hitte die aan bleef houden, maar toen ik ook opmerkte dat ik gelijk nadat ik mijn drinken op had alweer een droge mond had, gingen de alarmbellen af.
Getverderrie, het zal toch niet?
Omdat ik het voor mezelf zeker wilde weten voordat ik de huisarts belde, vroeg ik Evelien of ze een bloedsuikermeter wilde halen, en donderdag morgen bleek ik nuchter op 9,6 te zitten. Holy shit. Huisarts gebeld, de volgende ochtend nuchter laten prikken bij het lab en afwachten maar.

Zaterdagochtend stond er een koele bries en met de zon achter de wolken besloot ik afval te gaan rapen, weer even in de frisse lucht lopen zou me goed doen. Ik ging naar de Tolbergvijver park,

Waar het nodige weer lag, asociaal gewoon hoe ze hun troep bij het bankje hadden achtergelaten, ik heb een heel kort filmpje gemaakt, klik hier
Zo zag het eruit, in de gaten op het bankje hadden de amoeben gewoon blikjes gedrukt.

En nog geen vijf minuten later zag het er zo uit

En hier doe ik het voor:

De man links op het bankje sprak me later aan om me te bedanken voor het opruimen, hij ging een babyshower organiseren voor diezelfde middag, hij wees richting het water, daar op het gras onder de bomen zou het gebeuren, zo mooi hier. En ze zouden alle afval gewoon mee naar huis nemen, zei hij. Ik waarschuwde hem voor mogelijk stukjes glas verborgen in het gras rond de bomen, dat de kinderen beter niet op blote voetjes moesten lopen.

Het viel me op dat er wederom veel minder wegwerpbarbecues lagen, maar het was toch nog een zwijnenstal op sommige plaatsen. Wat een zooi ook met al die aardappelen.

Ik gebruikte de aluminium schaal van de barbecue als een afvalschep en na even rapen (ook kapotte flesjes) zag het er weer redelijk netjes uit

En het vlees zat in de schalen die ik achter de struiken vond, de sticker op de verpakking “we gooien liever niets weg” sloeg dus niet op de mensen die de inhoud op de bbq hadden gegooid.

Een stukje verderop ontdekte ik ook drie grote zakken vol met witte puntjes en witte bollen, voer voor de ratten, er was al geknaagd aan de zakken.

En dan moet je weten dat nog geen vijftien meter verder op de gemeente een afvalzak aan de afvalbak hadden opgehangen en vastgezet in schanier van de klep, voor het grote afval; ze zijn gewoon te dom of te lui om het hierin te gooien. Ik zette mijn volle dichtgeknoopte zware zak -voor de helft gevuld met drankflessen- er bij, en toen kon ik gelijk de peuken oprapen die naast de afvalbak lagen

Het waren er idioot veel, ik snap hier niets van, waarom niet in de afvalbak gegooid?

Ik gebruikte de aluminium schaal van eerder die ik onder de zak in mijn karretje had gelegd en schoof zo alles hierop met mijn hand (ik draag altijd handschoenen)

Ik liep het hele rondje rond de vijver en ook weer een stuk langs de weg, en zo kon ik nog een volle zware zak bij de afvalbak zetten, samen met twee lachgasflessen.

Tijd om naar huis te gaan, het was fijn om zo bezig te zijn, maar het water liep tot in mijn bilnaad, zo warm had ik het gekregen.

Evelien had die dag een late dienst, en ik besloot rond half zes toen het buiten lekker bewolkt en ik afgekoeld was nog even te gaan rapen bij Visdonk Lodge, maar toen ik er was begon het net te regenen. Ik trok de stoute schoenen aan en stapte het restaurant binnen, of ze nog plek hadden voor een persoon, en nee, ik had niet gereserveerd. Ik werd naar het buitenterras geleid, ik mocht binnen zitten waar het erg benauwd aanvoelde, of buiten, maar dan zou ik vanwege de regen minder personeel zien. “Zolang ik maar droog zit vind ik het niet erg, en ik weet al wat ik wil hebben dus ik kan gelijk bestellen”, en zo zat ik even later onder een grote parasol. Omdat ik vis zonder frietjes wilde en met salade als side dish hoefde ik niet voor de salade te betalen, die kwam dan ipv de frietjes; helemaal top! Ik nam een kopje koffie toe.
Het was heerlijk en voor herhaling vatbaar  

Ik stond binnen veertig minuten na binnenkomst alweer buiten, fijn hoor. Het parkeerterrein was grotendeels opgeruimd (door de gemeente?), behalve langs de bosrand en een stukje het bos in, en ik was ook hier ook met een half uurtje klaar. De datum& tijd bij de routekaarten kloppen niet, dat jullie het weten.

Omdat de afvalzak maar voor 1/4 was gevuld laadde ik het in de auto en reed naar de parkeerterrein het Zand een paar honderd meter hier vandaan. En wat ik daar aantrof, man man man wat een pestbende.

Dit is nog netjes, maar zo zag het er overal langs de bosjes uit, en dan nog veel meer

Gewoon een zwarte papieren tas met afval in de bosjes gepleurd, met zooi dat er dus uit is gevallen lekker hangend tussen de bramentakken en op de grond.

En wat doen we met een gele afvalzak met stinkend afval? Pleur maar met een grote worp hup in de bosjes, huppetee weg ermee, niet meer mijn probleem, zou deze persoon gedacht hebben als hij genoeg hersencellen had om mee te denken. Idioot.

Deze zak kreeg ik zonder kapot te gaan in een blauwe zak, en omdat ik nog een beetje plek (en zin) overhad, ben ik ook langs de doorgaande weg langs de fitnesclub gaan rapen. En zo liet ik na een uurtje rapen ook dit terrein netjes achter, met dank van voorbijgangers. Onder de afvalzakken legde ik de kapotte tuinstoel die op de stoep tegen de struiken lag, en een lachgascylinder. Helaas kon ik een andere cylinder en heel veel afval achter de vele bramenstruiken niet pakken zonder letsel op te lopen, de doornen zijn killing, zo scherp! Ik heb hiervan een melding gedaan in de BBapp, ze zouden het bij de volgende ronde meenemen.

Ik voelde dat ik weer genoeg had gedaan voor deze week, even pauze nemen om bij te komen.

Afgelopen maandag zou ik 36 jaar getrouwd zijn, niets om nu te vieren, maar het was wel een traditie van samen wat te eten dat we voor dit jaar nog doen (ik denk niet dat ik het volgend jaar wil herdenken); de kinderen kwamen langs en namen allemaal iets mee voor het avondeten, een echte potluck, en het was genieten. Het weer was omgeslagen, de temperatuur was dusdanig dat we liever binnen bleven.

Lekker knuffelen met Sam die niet tegen kietelen kan 🤭

Sophie had voor ons allemaal een armbandje gemaakt, zo lief 🥰

Altijd fijn om iedereen bijeen te hebben, en steeds denk ik: “ Weer vergeten om een groepsfoto te maken,” als ze naar huis zijn. De volgende keer kans is half September met de verjaardag van Sophie. Dan wordt ze vier en gaat ze naar de basisschool, wat gaat dat hard. 🫣

Eergisteren (dinsdag) kreeg ik de uitslag van de huisartspraktijk, u heeft diabetes type twee, bloedsuiker van 9,7 en HbAIc 82 mmol/mol (dus het is al een tijdje gaande!), en gezien de klachten moet u gelijk starten met medicatie: metformine 500 mg 1xdd 1.
De apothekers assistent waarschuwde me voor de bijwerkingen, vooral diarree, gebrek aan eetlust en misselijkheid. Mijn darmen speelden gisteravond al op, en zijn nu leeg. Gelukkig gebeurde dit pas nadat we al een paar uur thuis waren van een etentje, Evelien trakteerde.
Zalm als voorgerecht, zo lekker

En een zalige vissoep als hoofdgerecht. Geen toetje, geen koffie, maar gelijk naar huis want ik was overprikkeld door de geluiden van de andere gasten in het restaurant, zo moe 😪 

Volgende week heb ik een afspraak bij de POH-S (praktijk ondersteuner huisarts-somatiek) en dan hoor ik of de Metformine verdubbeld moet/kan worden. De kilo’s (een stuk of zes) die ik dit jaar ben kwijtgeraakt en waarvan ik dacht dat dit kwam omdat ik minder koekjes at, minder snoepte,  kleinere porties at en meer bewoog, is ws ook het gevolg van te hoge bloedsuiker.