Auteursarchief: shirley

Sophie

Hier is ze dan, het dochtertje van Yvonne en Tim, ze is 46 cm klein en weegt 2560 gram, Sophie
8E9CA2AE-7C05-4A50-A012-CBF7114E73B6
Sophie is gisteravond (met 37 weken) met een keizersnede gehaald na het eerst op de natuurlijke manier te hebben geprobeerd, dat ze dwars bleef liggen hielp niet echt mee. Moeder en dochter maken het goed, alles zit er op en er aan, ze kan zichzelf goed op temperatuur houden en het drinken ging ook goed.

Wat is het een poppetje, zo mooi, en wat je op de foto niet ziet is dat ze een flinke bos donker haar heeft.
Tim belde ons glunderend van blijdschap na middernacht op toen ze terug op de kamer en helemaal gesetteld waren via een videocall, en we zagen hun kleine schat op de borst van Yvonne liggen, klaarwakker en lekker wit uitgeslagen van de huidsmeer, en even liet ze een allerschattigste huiltje horen (de baby), Yvonne lag dommelend te stralen ondanks de pijn van de operatiewond. Sophie viel uiteindelijk om 03.30 in slaap en met haar ook de kersverse ouders, tot 07.30 toen ze zich weer meldde.
Heel bijzonder, dit klein wondertje, nog even en we kunnen ze vasthouden, bewonderen, ruiken en beschuit met muisjes eten.

Gillend gek

Puk hield mijn lief in de gaten die lag te slapen, hij was gefascineerd door de (ademhalings)bewegingen onder de deken, zo schattig, hij bleef minutenlang zo liggen, met zijn pootjes op zijn baasje steunend.
04076767-358D-418D-BE23-5579AF8840AD
En over steun geschreven: ik heb me gisteren afgemeld voor het Belgisch quiltweekend dat over twee weken van start gaat, ik wil mijn lief niet alleen thuis laten.   Er is dus een plaatsje vrij gekomen in het mooie hotel met fijne bedden en overheerlijke maaltijden van koude en warme buffetten, aan de Belgische kust, en wil je mijn eenpersoonskamer overnemen, neem dan contact op met mij of met Katrien Pattyn

Gistermiddag kon ik een bestelling ophalen bij BabyPark hier in Roosendaal, en omdat ik ook even wilde kijken hoe die slaapzakken met uitritsbare mouwtjes eruit zagen, liep ik voorbij de klantenservice door de winkel in. Het is half 5 en er lopen nog een handje vol volwassenen rond én een stuk of vijf kleine kinderen die de winkel zo te horen als speeltuin beschouwen.

Terwijl ik naar de allerschattigste kleren sta te kijken loopt een stel van begin dertig langs en hoor ik de man zeggen: “Nog een reden om niet aan kinderen te beginnen,”  en ze kijken fronsend naar een jochie van een jaar of acht die hard roepend achter zijn iets jongere zusje aanrent die op de toppen van haar longen gilt. Halverwege de grote trap midden in de zaak staan een meisje van een jaar of zes te gillen en roepen, en even later lopen er twee kinderen gillend de trap af. 

Ik loop pad in, pad uit op zoek naar de slaapzakken, me ondertussen verbazen over de hoeveelheid spullen voor de baby, holy shit, en ik dacht vroeger dat Prenatal al veel keuze had.

En al die tijd gillende, roepende en rennende kinderen in de buurt, waar zijn de ouders? Twee kinderen komen joelend achter elkaar aan recht op mij af rennen, ik kijk de voorste, echt een straatschoffie in spe, streng aan. Hij lijkt niet onder de indruk, maar neemt toch een ander gangpad, zijn zusje duikt weg bij in de rij van de knuffels.

Winkelpersoneel loopt gewoon rond en lijkt het heel normaal te vinden en laat de kinderen hun gang gaan, zou dit zijn omdat ze klanten kwijtraken als ze de kinderen tot de orde roepen? Zulke ouders zijn er echt, de “waar bemoei jij je mee, dat zijn mijn kinderen, het is niet aan jou om er iets van te zeggen”,   en opeens zie ik de moeder. Het kleine meisje trekt klagend aan haar lange jurk waar een beetje bolle buik haar zwangerschap verraad, maar ze wordt met een handgebaar weggestuurd naar haar grote zus, ik schat ze op een jaar of elf, die verveelt tussen de wandelwagens staat te kijken op haar telefoon, en zuchtend haar zusje een andere kant op duwt, “ga maar daar spelen”.

De zeer ontevreden kijkende zwangere vrouw met een grauw gelaatskleur passend bij haar gewaad ratelt de hele tijd in haar moederstaal tegen een zo mogelijk nog bitter kijkende oudere vrouw met diepe verticale groeven over haar hele gezicht, vermoedelijk haar moeder waar zo te zien alle levenslust uit is verdwenen (ik wil niet denken aan de achtergrond van onderdrukte vrouwen van andere culturen met middeleeuwse opvattingen -waar FVD-er Baudet naar terug wilt gaan- die ook in Nederland wonend hier niet aan kunnen ontkomen zonder verstoten te worden of achtervolgd, of vermoord), ze lopen sloffend op muiltjes naar de volgende groep kinderwagens, een stukje verderop, en negeren het geren en geroep van de kinderen. 

Onvoorstelbaar.
Kinderen moeten in een winkel aan de hand, of in ieder geval vlak naast je lopen en rustig zijn. Ik hoorde iemand een keer in een soortgelijk geval vergoelijkend zeggen dat kinderen gewoon kind moesten kunnen zijn. Ja zeker, maar niet in een winkel, en dat heeft met opvoeding te maken, en niet alleen van het kind maar ook van de ouder. 
Ik houd mijn hart vast voor de toekomst, wanneer deze kinderen de wijde wereld in gaan. De jongens gaan vast wedstrijden houden met hun (of gehuurde) auto’s wie het snelst een route door de stad kan rijden, waarbij rode stoplichten uiteraard worden genegeerd. Dit is al een paar jaar gaande in onze stad en het lijkt sinds de lockdown achter de rug is weer steeds erger te worden.
 Ik kwam er op de terugweg eentje tegen, mij rechts inhalend om lekker door het rood te knallen, de auto die door het groen ging kon gelukkig op tijd stoppen. Een andere stadsgenoot haalde door dit gedrag het nieuws nadat hij een jonge vrouw en haar twee kinderen had vermoord met zijn auto. Hij overleefde de klap, laten we hopen dat zijn vriendengroep plots het licht hebben gezien en zich als verantwoordelijke volwassenen gaan gedragen zonder voorplantingsdrang. Maar ik heb er weinig fiducie in.

Loopt lekker

Spannend hoor dat we binnenkort ons eerste kleinkindje krijgen, morgen is Yvonne al 37 weken zwanger 🤰 Ik droomde vannacht over rompertjes 😂, dat komt vast omdat ik gisteren en eergisteren mijn tijdschriften heb nagekeken op babykleren, en kon alleen maar leuke breipatroon in de kleinste maten vinden. En in de winkel kon ik ook niks vinden. Ja, een kinderpatronenblad met één broekje en lomp uitziend jurkje (vanwege veel te stijve stof) maat 56/62, maar dan komt de krent om het hoekje kijken: €12,- voor twee patroontjes waarvan er eentje niet echt is wat ik zoek, echt niet! Het kleintje zal echt niks te kort komen, maar het naaien van baby-/kinderkleren vind ik gewoon zo leuk. Ik moest toen ik dit een tijdje geleden zei wel beloven dat ik geen reflecterende strips zou gebruiken , want daar hebben onze kinderen haast een complex aan over gehouden, al hun jasjes hadden opgestikte reflecterende biaisband aan de onderkant/achterkant, ik had ze in alle kleuren gekocht op de markt (en heb er nog steeds stukjes van ☺️).
Oh wacht, ik heb patronenboekjes van Lutterloh waar vast wel basics voor babies in staan, als dit blogje klaar is vlieg ik snel naar boven om het te zoeken.

Nog iets te zien als je naar boven kijkt, heerlijke zoete druiven, de vogels hebben ze ook al ontdekt, nou ja, er hangt genoeg voor iedereen.
6AC592CC-F196-48C1-978C-242DAC341D8B
Puk en Sherlock testen donderdag de gootjes uit naast het gras, het had nog niet geregend sinds ik ze had gegraven, de grond was dus lekker droog
4490EF0A-38EE-4FD1-8232-3F9CC9D91B76
En terwijl ik de was van de lijnen haal, houden de jonkies me in de gaten
27DDF9AB-4D87-4D2C-A8DD-0B5BA3DD0A78
Drie uur later begon het te regen, de eerste bui was gelijk een enorme stortbui, en ik was heel benieuwd of er al wat te zien was vanuit het keukenraam, en jawel, het water stroomde al via de regenpijp de geul in.
2B71294B-51FB-4FE9-9A06-B78C5927906A
We hadden regenbui na regenbui, de schuifpui moest helemaal dicht, want het regende in langs het geïmproviseerde kattenflapje, en Fay was de enige die niet naar binnen wilde komen, dus besloot het trio -toen ik in een laatste poging Fay binnen te krijgen de pui een stukje opende en haar naam riep- om dan ook weer naar buiten te gaan. Ze schoten langs me heen, een sprintje trekkend door de regen, en zie ze eens zitten. Jon wilde er niet bij zitten en dook onder de bank.
647B40D3-E34C-478B-9344-32399020AB83
Toen het even droog was kwam Jon naar binnen, maar de andere drie hadden het veel te gezellig

Toen het was gestopt met regen liep ik even naar buiten om iets in de container te stoppen en toen ik langs de klimop liep en nat werd, besloot ik deze gelijk te snoeien. Klimop snoeien gaat het fijnste als het nat is, want dan heb je veel minder last van opstuivend stof. Nog geen half uur later was ik aan de voorkant helemaal nat (leuk shirtje hè, zelf gemaakt een week of drie geleden)
BEA55E01-EF44-47DE-9487-79166E8C1A9E
en de klimop gekortwiekt
DB1C5E5E-0933-4798-AEF1-C8343CB336FB
Ik ruimde de klimopknipsels op en tijdens het aanvegen van het pad verwijderde ik ook gelijk alle onkruiden van tussen de stenen, toen ik zag dat ik haast moest maken, de lucht begon er heel snel heel dreigend uit te zien, en ik was net op tijd klaar
393811B0-348D-421B-A928-28BF901ADA2D
Vanaf de bovenverdieping had ik een mooi uitzicht 7B819AAF-F32A-4CE2-8BE4-A5E47E49DC9E
Wow, hier kan ik ook uren naar kijken
E5BF9748-B4ED-4972-9DA1-E531F9F1925E


Jon gelooft het wel, hij hoeft niet zonodig bij het raam te zitten, in de boekenkast vind hij het wel zo veilig.
E8AFDE6D-0900-463A-85CC-42060DE1D399
Snel via het keukenraam kijken of de afvoer nog steeds goed doorloopt, met mijn mobieltje buiten het raam houdend, is dit maar een kort filmpje

Twee uur later en weer net na een korte hevige bui stroomt het water nog steeds de tuin in, keurig via het geultje dat hier bijna overloopt
ED2C56FF-E589-4F4C-BAE4-B10543EF6065
En het hoekje om
0DF1AC18-50B2-4938-98A0-8604B38704E8
Ik denk dat ik het geultje nog wat dieper moet maken vanaf de grote pol gras richting de achterkant van de tuin, het lijkt meer te stuwen richting de grote pol, en kan niet makkelijk verder doorstromen, alsof het een heuveltje op moet. Met een de tuin zit je nooit om werk verlegen 😅

Nazomers

Mooie kleuren in de tuin, de grasaren links lijken het ene moment goud van kleur en later zilver, ze ritselen in de wind, een genot om naar te kijken. Nog even en de herfstasters helemaal rechts in beeld zullen in bloei staan. 
89ADF1FA-AA6E-474B-9858-C8B22D01FB63
De trostomaatjes doen het heel goed, ze kregen voldoende vocht en geregeld voeding en ze smaken heerlijk, ik eet elke dag toch wel een stuk of tien, minstens, en ze blijven komen.
5296A2C1-699A-4D7B-8EF7-DC5F120EA892
volgend jaar zal ik wel minder planten in de kuip zetten, vijf is wat teveel van het goede.
327C37B8-88E6-43E9-8F0E-6001EBD01ECC
Net als de zonnebloemen, vergeten te verplanten, maar ook deze doen het goed het met twee maal dagelijks water en wekelijks voeding geven, ook al zijn de bloemen niet erg groot. Ik redde het net met twee grote regentonnen voor de kuipplanten, en nu zitten ze weer tjokvol, fijn hoor.
35A2BF98-57E2-4867-B0BA-0D2EBD011FC3
In de voortuin groeien de geraniums alsof er geen droogte was, maar ze staan wel in de schaduw van de Japanse kers en dat zal wel schelen, ook al was de grond gortdroog
312AD22A-0E80-41A5-9117-073B84AB175F
Kikkertje nummer zoveel is gisteren gered van een wisse dood, gelukkig valt het op als er katten gebiologeerd naar het gras kijken, en ze hebben het niet eens in de gaten dat ik het beestje weg pak en in de vijver loslaat, ze blijven zoeken op het gras.
5044A3B2-7B99-46B9-AFA8-E7A1B265D5BE
Even overleg wie waar gaat zoeken
C5672AE1-8A89-4D0A-B355-4E6D23B3D0FA
En verspreiden maar
3C3EAF86-21C5-46CF-A8A1-212C08F11D4E
Later zag ik ze naast elkaar op de tuinbank liggen, knus tegen elkaar aan, dan smelt je hart hoor, ze kunnen het (alle vier) zo goed met elkaar vinden. Soms is Sherlock de jonkies kwijt, laatst liep hij om zich heen kijkend door de kamer en keuken, ik volgde hem en zag dat hij bij het trapgat naar boven kijkend heel zielig stond te miauwen. Opeens hoorde ik Puk vanuit de woonkamer miauwend aan komen rennen met Fay achter hem aan, Sherlock rende ze dolgelukkig tegemoet en na mekaar te hebben begroet schoven ze aan aan het buffet.

Nu de buren weer thuis zijn zien we hun kat niet meer aan onze deur, ook de egel blijft nu weg, het voer zal wel lekkerder zijn wat ze bij de buren geven. De buurman zei dat ze hun kat om het jaar bij de dierenarts onder sedatie laten scheren, omdat een andere manier van vachtverzorging niet mogelijk is. Hij is nooit lief geweest, klitten of geen klitten in de vacht, en is ook niet binnen te houden bij de andere katten.

Ik stond een tijdje geleden ‘s morgens vroeg na het aan de straat zetten van de huisvuilcontainer met de overbuuf van onze buren te praten, ze vertelde last te hebben van de vele katten van haar achterburen, ze gebruiken hun voor- en achtertuin als wc, de drollen liggen overal. Ik zei dat ik het vreselijk vond voor haar, en zei dat ik blij was dat onze katten ‘s nachts binnen zijn en het ‘s morgens gewoon bij ons in de groentetuin doen, Fay doet het trouwens nog bijna elke dag binnen op de bak.

EA237CEE-7C70-48AD-B1E5-7475B556D419

003C48F9-27CC-42DD-BE03-99971F8445DE
En vanuit mijn ooghoek zie ik opeens Jon op zijn hurkjes zitten in haar tuin, hij draait zich om, ruikt even aan de grond, gooit er een pootje vol grond overheen en loopt grijnzend vlak langs ons naar huis terug. “Wel potjandriedubbeltjesnogeensaantoezeg, heeft hij daar nou net wat gedaan? Ik schaam me dood!” De overbuuf haalde haar schouders op, “We gaan de tuin binnenkort toch veranderen, en dan is het hopelijk gedaan met de overlast,” zei ze gelaten, ze stapte op haar fiets en na een vriendelijke groet reed ze de straat uit. 

Ik liep naar huis en kwam terug, gewapend met een afvalzakje, poepschepje en een bladhark, want ik schaamde me rot. Tussen de paar struiken in hun voortuin lag het inderdaad bezaaid met opgedroogde drollen, duidelijk van katten die hun drol niet begraven, en ik keek eerst waar Jon net had gezeten, het enige plekje waar de grond een beetje los lag. De grond onder het hoopje zand was vochtig, geen drol te bekennen, oef. Maar toch trok ik met de bladhark alle losse drollen naar de kant en schepte ze op in het zakje, een mooi aangeharkte voortuin achterlatend keerde ik weer naar huis alwaar ik alle drollen in een diep gat begroef. 

De sappige regenbuien gepaard gaande met haast non-stop bliksem van gisteravond laat deden de tuin goed, 12 mm was er gevallen, ik keek nog even op de bovenste verdieping uit het raam of de afvoer goed doorliep, en we konden toen met een gerust hart naar bed. Heerlijk, het geluid van kletterend water tegen het raam, ik droomde van het doorspoelen van wc’s, en werd wakker met een blaas die bijna op klappen stond.

Twee weken geleden had ik een geul van 10 cm breed en 5 cm diep gegraven vanaf de regenpijp weg van het huis, want tijdens een flinke bui stroomde het water van uit de pijp toch weer terug naar het pad tegen het huis. Van het uiteinde van de pijp naar het gras
B8E3D66F-997B-489B-AD4A-6D17913C76FB
en langs het gras tot aan de hoek, de grond was hier erg hard het hoekje om, en gravend vanaf de pol lampenpoetsersgras kwam ik niet diep genoeg naar mijn zin
0F4AAC52-6CEF-4B20-A50F-6445B3449E46
Tijdens de regenbui van maandagavond checkte ik of de geul functioneel was, en zag tot mijn vreugde dat hij tot de rand toe gevuld was met water. Dinsdagochtend verving ik de ene 90° bocht onderaan de regenpijp door twee 45°bochten, zodat het water wat sneller zou doorstromen. Jammer dat ze de koppelstukken niet in het wit hebben, net als de resterende pijp.
BAD67825-8033-4BF3-957A-0AE1CF80FDFF
De grond in de ondiepe geul was nu goed doorweekt en ik kon hem nu zonder moeite verder uitdiepen en iets breder maken.
0E4B8E9B-8241-4C2C-BBF7-42F076870D1B
Fay rende de hele tijd als een malle heen en weer, het begon al te schemeren en dan krijgt ze het altijd op haar heupjes. 
633F166B-E7E3-4174-80F5-8CC6E2CA9B09
Het wachten is op weer een mals buitje, kom maar op.

Zo lief

Nu de dagen korter worden komen de katten ook eerder naar binnen voor hun avond snack; Jon zit om half negen al te slijmen bij mij, kopjes geven en als ik niet reageer zachtjes bijten in mijn kuiten en tikken geven tegen mijn arm om me aan te sporen om op te staan. Als ik hem streng toespreek houd hij zich nu wel koest, ik ga hem geen eten geven als de rest nog niet binnen is, want dan kan het gebeuren dat er een of twee helemaal niet meer binnen willen komen voor de nacht.

En dat weet hij.
Dus loopt hij naar buiten om zijn familie op trommelen, en komt dan na een paar minuten helemaal happy met zijn gevolg binnen rennen, allemaal klaar voor de nacht, en dan is het nog maar net negen uur geweest. Jon en Sherlock duiken dan de garage in voor hun broodnodige rust, en Puk en Fay rennen naar boven, lekker spelen en slapen. Af en toe worden we wakker als er eentje met onze tenen speelt, ik verdenk Puk hiervan, hij sprong laatst enthousiast op ons bed, maar toen hoorde hij mij “hoi” zeggen en was hij er ook gelijk weer vanaf.

Als we in de keuken aan tafel zitten komt Puk er gezellig op de drempel bijliggen, en Jon die net klaar is met eten loopt er langs, even lijkt het alsof hij wilt spelen
27A73B14-799D-4623-9FA1-2AB848E7A356
Maar hij loopt dan door en Puk  kijkt hem na, kijk nou toch hoe hij de poes vasthoudt
6D073283-FA86-41DF-958B-49FC64A5FDD2
Er wordt flink geknuffeld, zo schattig 🥰
44017371-E070-4F7C-802B-541DF7A26335
Op een hele warme namiddag maakte ik een Pokemon rondje door de wijk aan de andere kant van het winkelcentrum, mijn fiets stond bij de winkel geparkeerd omdat ik eigenlijk de deur uit was gegaan om een paar boodschappen te doen. Maar ik besloot eerst Pokemon vangen en stops te draaien, en dan pas te shoppen, en zo liep ik zoveel mogelijk de schaduw opzoekend  richting een speelparkje. Kinderen racend op hun fietsjes, een vermoeid uitziende man die zijn over actieve en overal tegenaan blaffend hondje uitliet, en twee met elkaar kletsende moeders met slapende kinderen in de met boodschappentassen volgehangen buggies, het was bijna half zes, tijd om naar huis te gaan voor de meeste mensen.

Ik liep door een schaduwrijk straatje naast het speelparkje waar de garages en achtertuinen van huizen op uit kwamen, en zag een kabbelend stroompje water vanaf een oprit de straat op de afvoer inlopend, dit kan toch niet de bedoeling zijn, en ik volgde het water naar de bron. Een tuinslang lekte heftig via de koppeling op de buitenkraan naast de achterdeur, een paar meter vanaf waar ik stond. Wel of niet mee bemoeien, twijfel duurt bij mij zelden lang.

Een bejaarde dame stond verderop in haar tuin met haar rug naar me toe potplanten water te geven met een tuinslang waar slechts een iel straaltje water uitkwam, ze hoorde het kletterende water bij de kraan niet, en ik riep naar haar om haar aandacht te trekken; ik wilde liever niet naar haar toe lopen, wetend hoe erg ze zou kunnen schrikken als er plots iemand achter haar stond.
Ze hoorde me niet, en ik -geen zin om nog harder te gaan schreeuwen- liep toen maar haar tuin in naar de kraan. In plaats dat ik even de kraan dicht draaide, probeerde ik de slangkoppeling te laten klikken op de kraankoppeling, de een groen en de andere oranje van kleur, verschillende merken en dit verklaarde waarom het me heel veel moeite koste om het er op te klikken. Het water spoot me ondertussen met kracht via de koppeling helemaal kletsnat, ik gilde van schrik toen een straal recht in mijn gezicht spoot, maar het lukte me uiteindelijk.

De bejaarde dame keek om, was dit omdat ze me hoorde gillen, of dacht ze dat iemand haar kraan harder had gezet? Ze zag me staan en ik riep: “de tuinslang zat niet goed vast, het water liep de straat op, maar dat is nu opgelost,” ik was van top tot teen drijfnat en zag er uit als een verzopen kat. Ze lachte vriendelijk zwaaiend naar me, geen idee of ze me had begrepen, maar dat doet er niet toe, en ik droop letterlijk af, mijn jurk plakte tegen mijn lijf tijdens het lopen en ik was blij dat er weinig mensen op de been waren; gelukkig was het zo warm en stond er een lekker windje zodat ik in een mum van tijd helemaal was opgedroogd en ik zonder aanstoot te geven boodschappen kon doen, alleen mijn haar zag er uit alsof ik naar het zwembad was geweest, het lag plat en gek, zo zag ik in de winkelruit. Ach ja, het was toen zo warm dat bijna niemand er tiptop uitzag.

Bijna bij.

Vrijdag (2/9) was de uitvaart van broer van DH,  René
4CF43ADB-C92C-4AB6-95AC-08FF953F40DC
manlief was gevraagd om te helpen met het sluiten van de kist, een uur voor de uitvaart, en reed daarna met zijn broer naar het crematorium waar de uitvaart was, terwijl ik Evelien van de trein oppikte. Het was stress in mijn hoofd, ik maakte me zorgen over mijn ventje die deze dag minstens vier uur op de been zou zijn en hier zeker een terugslag van ging krijgen. In de ontvangstruimte stond hij bij de familie, ik gaf hem een eiwitrijk energiedrankje en een flesje water om wat bij te tanken, het was er druk en ik had een deja vu gevoel; een jaar geleden stonden we hier voor de uitvaart van DH’s zus, dat krijg je als er zo’n groot leeftijdsverschil zit tussen de oudste en de twee jongste (DH is de een na jongste van de acht).
Suzanne was er ook al met haar vriend, maar Tim kon er niet bij zijn, met zijn meisie weer in het ziekenhuis was het niet verstandig om een uur rijden van haar weg te zijn. 

Het was een mooie dienst, we kwamen door de toespraken van oud collega’s en vrienden meer te weten over René, ontroerend en lief. Na afloop kregen we in de koffieruimte drinken en eten aan een tafeltje, en toen gingen we naar huis waar mijn lief het moment dat zijn hoofd het kussen raakte in slaap viel.
We brachten Evelien naar het station nadat we in de stad hadden gegeten, gelukkig smaakte het eten goed bij mijn lief ondanks zijn vermoeidheid, het begint heel langzaam te verbeteren, ook al kan het nog geen stoefen lijden.

Zoals verwacht had hij het hele weekend nodig om bij te komen,  en maandagmiddag gingen we eerst naar het huis van zoon en bijna-schoondochter alwaar ik de stofzuiger door het huis gooide, met twee langharige katten is dit geen overbodige luxe, terwijl manlief in de tuin zat. De tuinman was net bij hun langgewenst en had alle bomen (lei plantagen en catalpa’s) gesnoeid en de tuin al winterklaar gemaakt, de achterbuuf  zal vast heel blij zijn dat haar straatje schoon zal blijven deze herfst, ze had het mij gevraagd toen ik er twee weken eerder de kiwi stond te snoeien, denkend dat ik de tuinman was. 😬
Rond vijf uur kwamen we aan in het ziekenhuis, de entree heeft een mooie tegelvloer en ik moest gelijk aan Sommeke (Yvonne vH) denken, gek op hexagonnen. Pfff wat mis ik ze, hoe vaak ik niet denk: “even aan Yvonne laten zien (zoals die tegelvloer)”, of “wat zou Yvonne hiervan vinden”. 😢
479979AA-C41B-44B7-B34C-64FDD9FC8764
De lief van onze zoon was de week tevoren dus opgenomen met de vermelding dat ze minstens een week in het ziekenhuis moest blijven vanwege zwangerschapsvergiftiging, gisteren hoorden ze dat ze tot na de bevalling in het ziekenhuis moet blijven, spannend hoor, nog eventjes geduld en dan zien we de kleine kruimel ☺️ 

Ze zag er stralend uit, ontspannen en goedlachs. Tim kan tegen betaling lekker mee eten, kan op haar kamer slapen en gaat na het douchen en ontbijt weer naar huis (of de zaak) om te werken. Gelukkig is zijn baas heel coulant, uiteraard wetend wat er gaande is. We gingen weg toen het avondeten gebracht werd. 

We wilden op weg naar huis bij een van der Valk restaurant eten, maar helaas kon je daar vanwege personeelsgebrek alleen maar na reservering terecht, hoorden we toen we binnen waren, dat viel wel tegen, hier hadden we niet op gerekend.  Dus werd het na een ritje door stortregens een lekker ordinair frietje van MacD met kroket en kipnuggets aan onze gezellig ronde keukentafel. Gelukkig hadden we de dag er voor GVA op en stond dit ook voor de dinsdag op het menu. GVA =groenten, vlees en aardappels, en met vlees moet je denken aan kleine porties, dit is zo sinds manlief ziek werd.

En terwijl ik dit type (heb dit blogje gisteravond geschreven en klaargezet voor vandaag) is het aan het bliksemen, onweren en regenen dat het een lieve lust is. Maandagavond was er acht mm gevallen in een paar uur tijd, dat zal nu vast niet anders zijn, hoop ik.

Vorige week

29 Augustus was ik aan de poets bij zoon en bijna-schoondochter die na twee nachten ziekenhuisverblijf weer naar huis mocht, zolang ze zich niet maar niet inspande; ze waren allebei thuis, maar tegen de middag gingen ze even naar het ziekenhuis omdat Yvonne hoofdpijn had en het niet vertrouwde, en helaas moest ze weer blijven. Deze keer voor minstens een week, en ze hoopten de zwangerschap tot 37 weken vol te maken.

Ik was sneller klaar met schoonmaken dan de week ervoor en maakte na de lunch hun stoep en terras onkruidvrij, geen before and after foto’s, alleen maar after. Gelijk de klimop die tot ver over de bestrating groeide terug gesnoeid, het knapte er lekker van op.
A92CC209-2F12-41E2-BAAA-ED68383C6E0E
De katten kwamen geregeld kijken waar ik mee speelde, en toen ik opruimde was het even zoeken waar ze zaten om ze weer naar binnen te krijgen, dit ging gelukkig zonder problemen.
DBB6EFF7-46F6-410F-BC1A-E660DF921866
De volgende dag was ik behoorlijk stijf, maar dankzij de fitness die dag was ik woensdagochtend weer lekker soepel. Zo erg zelfs dat het mij een goed idee leek om nu ook mijn jongste dochter te verrassen met een onkruidvrij stoep en oprit.

De laatste keer dat ik er was kon het wel een krabbertje gebruiken, en mochten ze dit zelf al hebben gedaan, dan zou ik doorrijden naar het huis van mijn net overleden zwager, want zijn voortuin en pad waren de laatste keer dat ik het zag zwaar overwoekerd. René was er eentje van zelluf doen, ook al kon hij niet bukken of omkijken zonder om te vallen. (Ik had mijn hulp vorig jaar al eens aangeboden)
A516A16D-BD6A-475B-A5F6-4A346BF27F8F
In de voegen van de bestrating bij Suzanne groeide een naar onkruid Varkensgras (lijkt niet op gras) dat uitwaaiert over alle stenen en groeit als een malle, maar dankzij een geweldige krabber koste het me niet zoveel kracht om het schoon te krijgen, alleen trok ik de grens bij de goot naast de stoep; dat is werk voor de gemeente.
Het was warm en zonnig, en ik stond de hele tijd voorover gebogen (met gebogen benen) met de zon op mijn rug, had mezelf van te voren flink ingesmeerd met zonnebrandcreme, dus na 2,5 uur van hard doorwerken zat ik onder vastgeplakte stof, zand en zweet. Maar het zag er keurig uit (de bestrating), op een verdwaald stukje onkruid na, helemaal happy.

Bij het perkje waar de gele bloemen te zien zijn was ik begonnen met onkruid tussen de vaste planten weg te trekken, maar stopte al snel, anders was ik er nog minstens een uur zoet mee. Suzanne was blij verrast, ik kreeg een appje met de vraag of ik langs was geweest, dat was nog eens mooi thuiskomen.
B2A9DDA0-9609-48EC-83A6-E4697CB8218B
De stoep van de buren aan de ene kant zat ook vol met varkensgras, maar aan de andere kant was geen sprietje te bekennen, navraag leerde dat ze het met gif spuiten. Daar doen we niet aan mee.
3E36FB86-92CE-4AB1-BD43-1838E24DF2D3
Ik was om kwart over een weer thuis, en na een snelle douche en lunch kon ik na even gezeten te hebben maar met moeite opstaan, zo stijf weer, en ik voelde mijn knie, oei. Manlief sprak me bezorgd toe: “Doe nou niet teveel, denk je wel een beetje aan jezelf meisje?” . Ik zei blij te zijn dat Evelien een balkon heeft en geen tuin, want anders had ik me bezwaard gevoeld dat ik bij haar nog niet had geholpen. De rest van die week heb ik geen tuinwerk meer gedaan, vrijdag was ik alweer vrij van pijntjes, ook al was een uur fietsen en twee uur lopen in de stad zaterdag wel weer teveel van het goede, maar het maakte mijn hoofd wel lekker leeg. Lastig hoor, matigen, het is bij mij vaak alles of niets. Laatst zag ik onderstaande tekst, past wel bij mij
C1296126-4760-4B33-8450-7542E3B19CD7
Puk zit graag bij mij in de buurt, hij springt nu vaak naast me, ook als hij gewoon langs loopt en ik klop op de poef, en zeg:  “kom maar Puk”, dan springt hij er gelijk op (meestal) en geniet van de aaitjes en kroeltjes en geeft dan stevige kopjes tegen mijn hand. 
74B928A7-B0F7-4BF8-A467-B4099F7B3980
En opeens kwam hij zelfs heel even bij mij op schoot, oeh geweldig 😻
EF5CF0B1-C748-4291-96B5-7470F8460639
uiteraard kwam dit omdat hij zijn fluffy knuffeldekentje herkende en helemaal zen werd

We maken er nog wel een schootkat van, zo eentje die blijft vasthouden aan de benen tot de zwaartekracht een van beide partijen teveel wordt. Bedenk me nu dat ik nog steeds nieuwe schootquiltjes moet maken die wat dikker zijn, want Jon gaat er echt voor als hij op schoot zit te kneden en te masseren, hij gaat door tot op het bot.

In het wild

Niet afhaken als je niks aan Pokemon vind, dit is slechts een inleiding.
Zaterdag was er van Pokemon een speciale event, van tien tot zes kwamen elke twee uur nieuwe opdrachten en andere soort Pokemon in beeld, plus nieuwe raidbosses, en als je een ticket had gekocht kreeg je nog meer bonussen en andere Pokemon te zien. (Ik hoor mensen denken: “Boeie”) En ja, ondanks alle drukte in mijn hoofd besloot ik toch te gaan spelen, en parkeerde mijn auto in het centrum van de stad vlak naast een parkje met veel Pokestops. Ik bofte, want ik stond achteruit ingeparkeerd op een plekje in de schaduw van een boom op het parkeerpleintje aan de achterkant van de kroegen en restaurantjes. Met vier pokestops binnen bereik vanuit de auto besloot ik het eerste kwartier zo lekker te blijven zitten om de eerste opdrachten te kunnen doen.

Naast mij was een weg die rond de parkeerplaatsen van het middenterrein liep, en pal naast deze weg -zo’n vier meter van mij vandaan- stonden een paar ondergrondse containers met daarnaast een parkeerautomaat met daarnaast weer allemaal parkeervakken. Ik kan het beter even tekenen 🤣 Wacht, even een plaatje knippen en plakken en hopla. Het rood omrande kruisje ben ik in de auto, groen omrand zijn de containers, en geel, tja, lees maar verder

9FAD64BA-B970-4329-8E9F-0BE9DC239DB6
Het was een komen en gaan van auto’s die een plekje zochten en af en toe mensen die langs liepen op weg naar de binnenstad.

Er kwam een auto aanscheuren die nogal abrupt stopte in een parkeervak voor invaliden, schuin achter mij, geel aangegeven op het plaatje hierboven. Ik heb niks tegen invaliden die met het inparkeren abrupt stoppen, kan te maken hebben met de soepelheid waarmee de rem wordt ingedrukt, kan te maken hebben met de handicap. Maar dan stappen er twee mensen van tegen de zestig uit, mankeren zo te zien niks aan hun benen of armen, want de vrouw geheel in het wit gekleed met een ordinair diep decolleté (zo zag ik later) sleept met een zak afval, terwijl de man een doos vol glaswerk in zijn armen heeft. Ze lopen normaal naar de containers, praten normaal tegen mekaar voor zover je het platte Roosendaals normaal kan noemen, hun IQ zakt een tiental punten als ze hun mond open trekken, zou dit hun handicap zijn?

De man is niet bepaald lelijk, ziet er fris gekleed uit, gewoon netjes en vlot, alles matcht keurig met elkaar en zelfs zijn donkerblonde haren zijn keurig gekamt, beetje jammer van de scheiding in het midden, je moet er van houden. Tien punten aftrek voor het haar.
Hij laat een voor een de wijnflessen in de container vallen, en houdt als laatste een grote karaf over, zo een waar volgens mij plantjes in hebben gezeten, met rustiek touw rond de bodem en wel twee keer zo groot als de opening van de glasbak.

Geamuseerd kijk ik met een schuin oog hoe hij toch probeert de karaf met de bodem als eerste in het gat te steken. Nee, dat gaat niet, dat had ik hem ook wel kunnen vertellen. Ik wil verder gaan met Pokemon vangen, als ik zie dat hij -houd je vast- de karaf omdraait en met de smalle kant in het gat duwt. Even lijkt hij zijn zin te krijgen, maar zo jammer van die bolle onderkant die niet op miraculeuze wijze smaller is geworden. 

“Hij ken er nie in”, roept hij naar zijn vrouw die de volgende zak afval uit de auto haalt. “Zet het er maar naast op de grond.”, roept ze terug, (ik ben slecht in dialect schrijven dus laat het verder maar) en ze rommelt nog wat in de auto, en hij zet de karaf er dus doodleuk naast en wilt naar zijn auto lopen.
Oh jongens, hier kan ik toch zo slecht tegen, rotzooi naast de containers laten staan. Dus ja, ik doe mijn raam open en ik vraag vriendelijk aan de man of hij die karaf weer mee terug kan nemen voordat mensen het kapot gaan gooien met hun zatte kop. Terwijl ik de vrouw: “Wa zeit-ie?” hoorde zeggen doe ik mijn raam weer dicht, ik ben klaar met de eerste Pokemon opdrachten en wil zo een rondje door het park gaan lopen.

Met een ruk wordt mijn deur open getrokken en sta ik oog in oog met een hysterisch schreeuwend mens die duidelijk van zonvakanties houdt, haar huid zo taai en gerimpeld als dat van een veenlijk. Haar geblondeerde haren lagen als een helm op haar hoofd, alle veerkracht was de kop ingedrukt met haarspray, er zat geen beweging in terwijl het toch wel wat waaide. Haar ogen spoten vuur, en ze begon mij de huid vol te schelden, woorden waar de honden geen brood van lusten. En dat allemaal met een stem als dat van een alcoholistische kettingrookster van zware shag, een misthoorn was er niets bij.
Wie ik wel niet dacht dat ik was, en waar ik me mee bemoeide.

Toen ik dacht dat ze klaar was met schreeuwen na haar laatste woorden “dat mot ik toch zelf weten”, zei ik dat ik me alleen maar zorgen maakte dat iemand die karaf kapot zou gooien en anderen er met hun fiets of hond door zou lopen.

Nou, dat was dus niet mijn probleem maar de hare, schreeuwde ze. “En van degene wiens bandjes lek gereden worden?”, opperde ik nog. Maar nee, dat was niet aan mij om me mee te bemoeien, dat was haar probleem zei ze, haar vinger bewoog met elk woord dat ze uitspuugde mijn richting op, en ze sloeg de deur met een klap dicht. Jammer dat ze haar wijsvinger op tijd terug trok, ik gunde het haar wel.

Ze was nog niet klaar met haar zak afval en worstelde er mee, veel te vol gepropt om door de klep te kunnen moest ze de grote delen er uit halen om er apart in te duwen. Om haar geen voer voor irritatie te geven keek ik omlaag op mijn mobieltje om te zien of er nog Pokemon in de buurt waren om te vangen, toen ze plots weer mijn autodeur open trok. En weer schreeuwen of ik het wel allemaal goed kon zien, en wat ik eigelijk kwam doen, de buurt in de gaten houden vanuit mijn auto. Jemig zeg, wat een gek mens.
Ik dacht dat zolang ik maar normaal (mijn normaal) zou blijven doen, ze vanzelf wel zou afdruipen. Dus ik zei liefjes dat ik dankzij mijn bril geen problemen had om alles te kunnen zien, en dat een beetje sociale controle toch niet verkeerd was voor de veiligheid van de buurt.

Fout fout, het woordje “controle” werkte als een rode vlag op een stier en daar ging ze weer, tierend over alle aso’s van andere wijken die haar containers maar vol propten zodat er geen plek meer was voor haar afval, “want ik woon daar”, zei ze en zwaaide naar de appartementen grenzend aan het park. Sodeju, je zal maar zo’n buurvrouw hebben. 😱
Ik zei sussend dat dit helemaal niet netjes was, maar helaas ging ze niet weg maar schreeuwde toen dat ik vast niet betaald had om te parkeren. Toen ik zei van wel, gilde ze: “Oja, Oja? En waar is dan je kaartje? Hé? Hé? Nou? Ik zie geen kaartje, je hebt niet betaald, hè, maar je kan je wel met anderen bemoeien hè.”
Pfff, idioot mens.

Heel rustig zei ik dat een kaartje ouderwets is, en dat ik het via een app doe op mijn mobieltje. Nou, daar had ze nog nooit van gehoord en dan is het dus ook niet zo. Typisch, ze is vast ook een virusontkenner, lid van de PVV of Wilders of zo, en de Nederlandse vlag hangt bij hun zeker op z’n kop aan het balkon, niet omdat ze het met de boeren eens is, maar gewoon om te protesteren, afzetten tegen regeltjes.  Ik opende de app en liet zien dat mijn parkeeractie gaande was, ook al ging het haar geen ene donder aan, en het enige wat ze zei was “Oh”.

Ik kon het niet laten en zei: “Dat valt vies tegen hè?”, en trok de deur dicht en deed hem op slot. Zeikwijf. Ze pakte de karaf naast de container op, zwaaide ermee naar mij, en riep, “Zie je wel, die was ik al van plan om mee te nemen, daar heb jij je niet mee te bemoeien!”, en even dacht ik dat ze er mee zou gaan gooien, maar ze legde het terug in de kofferbak, pakte nog een zak en liep weer naar de container.

Haar man keerde zijn auto en stopte naast de mijne, opende het raam aan de passagierskant en riep, aangemoedigd door de domme hysterie van zijn vrouw, dat ik me niet zo met anderen moest bemoeien. Ze stapte bij hem in , keek heel vuil naar mij en wees driftig naar haar voorhoofd; ik zwaaide lief lachend terug, “fuck you” zeggend, en ze scheurden weg.

Tja en dan vraag ik me af waarom ze met de auto kwamen om hun afval in deze containers te stoppen, terwijl ze er naast woonden, wat een dom volk. Ik parkeerde even later de auto aan de andere kant van het terrein, voor het geval ze terug zouden komen.
Ik probeerde de scheldkanonades te vergeten tijdens een stadswandeling en ving een paar mooie shinies
AA69BB89-C7E6-445A-A08A-DAB0319824C2
en was voor de late lunch weer thuis. Toen ik later op de middag weer op Pokemon jacht was in de buurt van het winkelcentrum in onze wijk, en het appje kreeg dat mijn zwager was overleden, ben ik naar huis gegaan om bij mijn lief te zijn, maar toen hij aan het eind van de middag een dutje ging doen, maakte ik nog even een Pokemon rondje vlak bij huis om mijn hoofd leeg te maken en toe te geven aan een aanval van FOMO. Ik ben gelukkig geen hysterische vrouwmensen meer tegen gekomen, dat had ik er niet bij kunnen hebben. 

De bee

Woensdag trok ik mijn dappere stappers aan en gooide het vorig jaar gebreid vest dat al veel te groot was uitgevallen en tijdens het dragen almaar groter werd, zodanig dat ik er met gemak nog vier man onder kon verstoppen, in de was. Ja lees deze zin maar nog een keer, ik wacht wel even.
AE52981D-4C68-472D-9713-7F19E2D8B209
Marloes had toen ik haar een paar weken eerder in Quiltshop Leur over dit super oversized vest vertelde al geopperd deze te wassen, vooral omdat ik dit na het breien niet had gedaan. “Dan trekt hij weer mooi in vorm”, was haar advies. Als ze had geweten dat het van puur wol was gebreid had ze er vast bij vermeld dat het vooral koud en handwas moest zijn. Ik wist dit wel, maar had er weinig fiducie in dat het veel te los gebreid vest na een koud handwasje zich opeens ging gedragen als een eenpersoons vest, het mocht van mij wel krimpen en dus niet te flauwtjes, hup in de wasmachine met een kort wasprogramma op 40 °C en 600 toeren centrifugeren.
Zo, die is er mooi vervilt uitgekomen, met een beetje gelukt paste hij hij me net, en ik trok nog wat aan de mouwen in de hoop dat ze lang genoeg zouden zijn. Het drogen op tafel duurde twee dagen, vooral de zakken bleven lang klam, en wonder boven wonder is er geen kat op gaan liggen voor zover ik weet.

EEABE12F-1FEB-4533-ABBE-33EA39BB0435
en jawel, waar het vest eerst ruim over mijn knieën viel, was het nu een kittig kort jasje geworden
5C62D813-2177-46D7-A7EA-F53762AE6D3A
Hier een foto van mij kijkend naar Hennie’s double weddingring in wording, het vestje dichthoudend (de knopen moeten er nog opgezet worden, zodra ik ze heb gevonden (heb ze ergens neergelegd waar de katten niet bij konden, maar waar?) ik heb nog wol over om er polswarmers bij te breien, misschien kan ik ze er wel aan vastmaken ook. We zullen wel zien.
59ABD8CD-F4DF-40FE-B773-35F6AB242C2B
De bee was op vrijdagmorgen, mijn hoofd stond er eigenlijk niet naar, zenuwachtig om wat we ‘s middags van de longarts zouden horen, en het naderende einde van mijn zwager in mijn hoofd,  maar mijn lief drong er op aan om toch te gaan, vooral omdat Monique haar cadeautjes zou krijgen van ons vanwege haar 50e verjaardag. Zie ze er eens klaar voor zitten, geen idee wat haar overkwam, ze vindt het maar wat spannend.
F0E5F48F-B55C-4C0B-A9E6-C968B61A26CB
Marry overhandigde na een korte speech het ingepakte koffertje met daarin onze blokjes.
6D016038-9CAA-48DE-86B2-15735CD13B89
Verbazing, verwondering, bewondering, gelach, onze noeste handwerkjes werden zeer gewaardeerd,

EB834D0D-BFB7-4B7A-9C2F-766F96595C64
hier liggen ze bij elkaar (twee ontbreken, die zijn nog in de maak); drie keer raden welke ik heb gemaakt
F0BC8CE9-7EFD-44D1-9378-6F69322862F6
Juist ja, de octopus uit de ronde Great Barrier Reef quilt van de mystery van Helen Godden, tik rechts op de onderstaande foto om alle foto’s hiervan te zien 🤭
7D91A22F-6D6B-4D61-B5AD-087C598D4C35
Ik koos voor de octopus, want als je een winkel runt en een gezin hebt, dan kan je wel meer armen gebruiken om alle ballen in de lucht te houden. Gekleurd met Caran‘dAche Neocolors 2 op ongebleekt en ongewassen pitjeskatoen

F120BDFF-2C99-4486-BA83-01BF8B233C03
De lijnen heb ik daarna geborduurd met een kettingsteek.
A10C577A-FBF0-4588-8E19-6CD83425644C
Bij Jeanette de Vries zag ik eerder op Facebook een zelfgemaakte kaart voorbij komen waar het getal 50 in elkaar grijpend stond, en dat vond ik zo mooi dat ik haar permissie vroeg het na te maken.
54CB1269-2C3F-4697-9554-66E985C8CBA7
Wie jarig is trakteert, Monique had snel iets lekkers geregeld, en zie deze kleine cupcakes maar eens zonder kliederen op te eten, en nee, de hiervan gemaakte foto’s waren niet geschikt voor publicatie, hoe komisch het er ook uitzag. 
A04750FD-D970-4282-8403-4A754CC506E0
Maar deze foto wil ik jullie niet onthouden, een vrolijke Miranda met haar evenzo vrolijke kerstquiltje, het patroon is van Els Feteris van Bobbin.
FFE39C2C-31B8-4448-9384-A1E63644FD82
Ik ging voor de lunch naar huis, blij dat ik toch gegaan was.

Lief en gek volk

Gisteren was ik weer bij bijna-schoondochter en zoon, ze gingen tegen de middag even naar het ziekenhuis voor controle en ze moest helaas weer blijven, deze keer voor toch wel een week.  Zo zonde voor hun dat de zwangerschap niet vlekkeloos verloopt, maar wel fijn dat er goed voor haar en de baby in de buik wordt gezorgd, ik heb zo met ze te doen. Ik deed mijn ding in huis en tuin, heerlijk snoeien en bestrating onkruidvrij maken, en was voor het avondeten weer thuis, lekker pizza eten en genieten van een rustige avond en een retestrak gesnoeide haag, ze waren om 8 uur al begonnen en twee uur later alweer klaar. Ik wil ook zo’n lange heggenschaar👌

CC00147A-9812-4332-9D39-79E150D7FDDA
Terug in de tijd, vorige week donderdag.

Vroeg uit bed zie ik deze keer Fay op de bureaustoel liggen, Puk is vast nog boven, en ze kijkt vol verwachting uit naar de aaitjes, wat is ze toch lief.
1617B6BA-8BBE-43B5-BEA1-06EFE7A46E6C
Na een paar aaitjes en lieve woordjes kwam Puk aanlopen, zag dat zijn zusje op zijn plek lag en sprong zo naast haar op de stoel, bedelend om ook geaaid te worden.
241F3214-3A07-4CF7-9E7E-A847DA4F418F
Zo lief, na dit filmpje legde ik mijn mobieltje opzij om met twee handen twee poezen te aaien, dat spreekt voor zich.

Heel langzaam pikte Puk zijn plekje weer in
4D153D96-4969-4C45-A93B-D0483E016B2A
Ze lag er net zo lekker
163AC302-D2CA-4FFB-AAA2-3E94698EF987
Maar ja, wat doe je er aan?
E28C8D87-87AC-41DD-8AF7-4FF8E265D07E
Nog voor het ontbijt liepen we allemaal de tuin in, lekker de frisse ochtendlucht opsnuiven, ik kijken hoe de planten erbij staan en water geven, en de katten ruiken wie er zoal in de tuin is geweest. Puk stond opeens in de bladkorf te graven, pas toen hij er uit liep zag ik hoe hij er in was gekomen. Ik heb bij deze bladkorf aan de onderkant een paar grotere gaten geknipt in het gaas, zodat egels er in en er uit konden lopen, en Puk past er dus ook door.

Dit was de dag dat ik om 13.00 uur weer een afspraak had bij de garage, deze keer zouden ze echt de airco repareren, een klus van zeker vier uur, en ik kwam voorbereid
E3B1F12E-828B-4424-8300-8042EE8F09CC
De uren vlogen voorbij, muziek van Nightwish op de oren, en rechts in de showroom zag ik een bekende auto in het zilver, ik had een rode 1600 GT junior versie, en ik meen dat het de 2000 versie was in de showroom.
E3CB8C6B-E529-4B0D-9EE5-387B12B8C4AE
Slechts een paar kleurrijke figuren in de zaak, het was echt bloedje heet buiten (34°C) en iedereen die binnen stapte genoot van de koelte, om vervolgens of naar de balie te lopen, of door de showroom auto’s kijken.
Net als het zwijgzaam echtpaar van in de dertig, bruin gebakken, zij rinkelend van de tacky juwelen aan armen, nek en oren, met gebleekte haren opgekamd tot een woeste vogelnest bovenop haar hoofd vastgestoken welke bij elke beweging heen en weer wiegde.
Ze had goudkleurige sandalen met hoge hakjes aan waarbij de hielkloven wel erg opvielen (haar pedicure was vast met vakantie) toen ze langs mijn tafeltje liepen, stevige benen onder een te strak kort zwart rokje, ik zag dat ze ook een veel te kleine onderbroek aan had, damn, too much information. Ze had wel een leuk wit kanten spaghetti bandjes hemdje aan in haar maat, niks op aan te merken.
Haar man droeg van die zwart-witte Adidas badslippers aan zijn wit besokte voeten, slobberige shorts en een zwart T-shirt aan met een joekel van een draak er op gemaakt met kleurige schitterende pailletten. Ze liepen gelijk door naar de auto’s verderop, en kwamen een half uur later fronsend kijkend weer terug om het pand te verlaten. Wie weet hoeveel showrooms ze al hadden bekeken deze dag.

Een sportief uitziend echtpaar van half de veertig kwam binnen, zij met een vlot jeansrokje en een roze bloesje aan met de voorkant in de rok gestopt en de achterkant er over hangend, hij met knielange niet te strakke shorts en een fleurig gebloemde korte mouwen overhemd aan, beiden met matching wandelschoenen, net terug van vakantie misschien, want de bagage rek moest van de auto gehaald worden door de monteur. Ze liepen via de balie door naar een tafeltje naast me, tapten water, “nee niet uit de kraan, die is niet koud genoeg”, zei de vrouw tegen de man die het glas al onder de kraan wilde houden. Ze dronken elk welgeteld drie glazen achter mekaar op, zo, die hadden dorst. En geen teken van brain freeze van zoveel ijskoud water.

De man zei dat hij even naar de werkplaats ging om mee te kijken, maar werd bij de balie tegen gehouden, aan de deur van de werkplaats kreeg hij van de monteur te horen dat het een half uurtje werk zou zijn, en hij keerde een beetje beteuterd kijkend terug naar zijn vrouw. Even later begon hij te bellen, zo te horen had hij zijn zoon wakker gemaakt, en nee, hij had nog niet gedaan wat ze hem hadden gevraagd. Toen de man hem vroeg om even langs de apotheek te gaan om medicijnen op te halen die klaar lagen, was hij het er niet mee eens. Ik verstond niet wat hij zei, maar de vrouw zei grinnikend tegen haar man: ”zeg maar dat hij best wel drie dingen kan doen op een middag”, en deze boodschap werd te zien aan het geamuseerde gezicht van de man niet met veel enthousiasme ontvangen. Met een “je zorgt maar dat het je wel lukt” hing de vader op, hoofd schuddend naar zijn vrouw die Wordfeud speelde op haar telefoon. Ze waren binnen het uur weer vertrokken, en vanaf dat moment zag ik alleen maar mensen aan de balie die hun auto kwamen ophalen.
Toen onze auto klaar was, had ik al een stapel gele hartjes gehaakt, en deze bloemen afgekregen, beetje suf dat ik op de hoekjes maar 1 losse had gehaakt ipv twee, de hoekjes waren niet zo duidelijk hoekig als bij de vorige, maar eenmaal tussen de anderen vastgezet zal het vast niet meer opvallen, even overwoog ik later om deze randen uit te halen, maar heb het toch maar niet gedaan, over gehaald door de dames van de bee, maar dit is voor een volgend blogje.
5A7D70ED-DC2A-40D3-A690-4742F2F5AF69
Na het avondeten hoorde ik een vreselijk klagelijk geluid bij de schuifpui, en  een vreemde kat stak plots zijn kopje naar binnen. WTF? Ik stapte naar buiten, het beestje liep niet weg, liet zich heel kort op zijn kopje aanhalen om gelijk achteruit stappend lelijk te blazen naar me, om gelijk weer klagelijk miauwend naar me toe te lopen. Dat geluid leek wel van de kat van de buren, maar ik had hem nooit gezien, als hij zijn keel opentrok zat hij altijd aan de andere kant van de schutting in hun tuin.

Hij leek verwaarloosd, zat onder de klitten, en leek uitgehongerd, ook al hoeft dat laatste niets te zeggen; als ik onze weldoorvoede Jon hoor bedelen om eten lijkt het alsof hij in tijden niks heeft gegeten.
Om er een goede foto van te kunnen maken gaf ik hem wat brokjes waar hij zich gelijk op stortte, grommend toen ik te dicht bij kwam. 
C4BEEEBD-393B-415D-86C9-8342F13FF5C4
De andere katten kenden hem blijkbaar, want ze lieten hem rustig eten. Sherlock wilde ook een vorkje meeprikken, maar droop af toen er naar hem gesnauwd werd.
BDCEC0D9-3571-4CED-85B8-D9AAF677C713
Toen hij het eten op had leek het alsof hij mij een kopje wilde geven, maar toen ik hem vervolgens wilde aaien werd ik weer terug gefloten geblazen. Met de foto op mijn telefoon belde ik aan bij de buren, die blijkbaar niet thuis waren. Dan maar naar de overbuurman die mij eens vertelde dat hij de kat vaak voor de deur van onze buren had zien staan, klagend miauwend om binnen gelaten te worden. Hij bevestigde dat dit de kat van de buren was, en dat de buren twee dagen eerder op vakantie waren gegaan. Ze hadden oppas geregeld voor de katten die op deze ene na nooit buiten kwamen, en de buitenkat was een vrij aggressive kat zei hij, ook voor de baasjes. Hij had de buren al gebeld maar ze zeiden dat het beestje niks tekort kwam. Jemig.

En zojuist, terwijl Jon op schoot kroop toen ik met dit blogje bezig was, en opeens er af sprong en bij de schuifpui ging blazen,
3DD7D104-90E1-4A23-87A5-15E979A3403B
zag ik het kopje van de buurkat weer naar binnen steken. Jon vindt het oké dat hij buiten te eten krijgt, maar het vooral niet moet wagen om ook maar een poot over de drempel zetten, er zijn grenzen.

Wat een klitten in zijn vacht, en even meende ik door de ingedeukte vacht aan de zijkant van zijn buik een wond te zien, maar voor zover ik kon zien toen hij zat te eten was het loos alarm, zijn vacht zit wel vol klitten, takjes en blaadjes. Ik probeerde er een takje af te plukken, maar een diep keelgeluid welke niet zou misstaan in een zombie film waarschuwde me dat als mijn vingers mij lief waren, ik mijn hand maar beter snel kon terug trekken. En toen at hij weer rustig door tot het bakje leeg was. Jon zag het gelaten aan en ging bij de vijver zitten, Fay en Puk keken van een afstandje toe in de hoop dat hij iets voor hun zou overlaten. Fat chance.

Lastig is dat, vachtverzorging bij een niet handtamme langharige kat, ga er maar aan staan.