Alweer een week en een dag geleden dat we huffend en puffend de zoveelste hete dag waren doorgekomen om naar de gedeeltelijke zonsverduistering te gaan kijken. Evelien had die middag nog twee brillen op de kop kunnen tikken, en we reden richting de tolbergvijver om daar te gaan kijken, maar zagen al bij de afslag zoveel mensen staan dat de kans op een parkeerplek ons erg onwaarschijnlijk leek. Dus parkeerden we op de parallelweg en liepen een zijstraatje in waar het uitzicht op de zonsondergang prima was. Hier stonden ook al mensen, de meesten met een brilletje op, maar ook enkelen zonder. Dus ja, wat doe je dan als je even naar de eclips heb gekeken? Je bied je bril aan zodat ze ook even kunnen kijken, en maakt ondertussen een praatje met allemaal onbekenden. Een man maakte mbv Eveliens brilletje enkele foto’s door de bril voor de lens van zijn mobieltje houdend. Hier de beste.

Even later kwam een bejaarde mevrouw aanlopen die met drie zonnebrillen over elkaar op haar neus gezet naar de zon wilde gaan kijken. We waarschuwden haar gelijk dat dit niet goed was voor haar ogen, maar ze wuifde het in eerste instantie weg met een “ach zo een vaart zal het niet lopen”.  We kregen haar gelukkig toch zover dat ze de zonnebrillen wegstopte en gewoon samen met de andere mensen om de beurt door de goede brillen keek, en ze was zo blij en vrolijk van het samenzijn.

En zo vergaapten we ons allemaal aan de eclips, ook een puber die de aangeboden bril even opzette, hij reageerde alsof hij marsmannetjes zag lopen, en hij belde gelijk naar zijn vriend dat hij het echt moest zien. Deze knul kwam hijgend aangerend toen de meeste mensen al naar huis gingen, hij kon gelukkig nog een stukje eclips zien en was helemaal lyrisch.
Ik had hier in het begin van de dag helemaal geen zin in (ik had het al eens eerder gezien) maar was wel blij dat ik toch aangestoken door Eveliens enthousiasme mee ben gegaan, de sfeer was zo leuk en gezellig, en iedereen was zo goed geluimd.

Naar de weersvoorspellingen kijken was minder opbeurend, vrijdag stond ons dit te wachten, o boy, veeg mij maar op.

Ik was woensdag nog steeds zo snel moe, voelde me raar in mijn hoofd en had echt nergens zin in. Eerst stak ik het op de verkoudheid na de logeerpartij van de kleinkinderen, en daarna op de hitte die aan bleef houden, maar toen ik ook opmerkte dat ik gelijk nadat ik mijn drinken op had alweer een droge mond had, gingen de alarmbellen af.
Getverderrie, het zal toch niet?
Omdat ik het voor mezelf zeker wilde weten voordat ik de huisarts belde, vroeg ik Evelien of ze een bloedsuikermeter wilde halen, en donderdag morgen bleek ik nuchter op 9,6 te zitten. Holy shit. Huisarts gebeld, de volgende ochtend nuchter laten prikken bij het lab en afwachten maar.

Zaterdagochtend stond er een koele bries en met de zon achter de wolken besloot ik afval te gaan rapen, weer even in de frisse lucht lopen zou me goed doen. Ik ging naar de Tolbergvijver park,

Waar het nodige weer lag, asociaal gewoon hoe ze hun troep bij het bankje hadden achtergelaten, ik heb een heel kort filmpje gemaakt, klik hier
Zo zag het eruit, in de gaten op het bankje hadden de amoeben gewoon blikjes gedrukt.

En nog geen vijf minuten later zag het er zo uit

En hier doe ik het voor:

De man links op het bankje sprak me later aan om me te bedanken voor het opruimen, hij ging een babyshower organiseren voor diezelfde middag, hij wees richting het water, daar op het gras onder de bomen zou het gebeuren, zo mooi hier. En ze zouden alle afval gewoon mee naar huis nemen, zei hij. Ik waarschuwde hem voor mogelijk stukjes glas verborgen in het gras rond de bomen, dat de kinderen beter niet op blote voetjes moesten lopen.

Het viel me op dat er wederom veel minder wegwerpbarbecues lagen, maar het was toch nog een zwijnenstal op sommige plaatsen. Wat een zooi ook met al die aardappelen.

Ik gebruikte de aluminium schaal van de barbecue als een afvalschep en na even rapen (ook kapotte flesjes) zag het er weer redelijk netjes uit

En het vlees zat in de schalen die ik achter de struiken vond, de sticker op de verpakking “we gooien liever niets weg” sloeg dus niet op de mensen die de inhoud op de bbq hadden gegooid.

Een stukje verderop ontdekte ik ook drie grote zakken vol met witte puntjes en witte bollen, voer voor de ratten, er was al geknaagd aan de zakken.

En dan moet je weten dat nog geen vijftien meter verder op de gemeente een afvalzak aan de afvalbak hadden opgehangen en vastgezet in schanier van de klep, voor het grote afval; ze zijn gewoon te dom of te lui om het hierin te gooien. Ik zette mijn volle dichtgeknoopte zware zak -voor de helft gevuld met drankflessen- er bij, en toen kon ik gelijk de peuken oprapen die naast de afvalbak lagen

Het waren er idioot veel, ik snap hier niets van, waarom niet in de afvalbak gegooid?

Ik gebruikte de aluminium schaal van eerder die ik onder de zak in mijn karretje had gelegd en schoof zo alles hierop met mijn hand (ik draag altijd handschoenen)

Ik liep het hele rondje rond de vijver en ook weer een stuk langs de weg, en zo kon ik nog een volle zware zak bij de afvalbak zetten, samen met twee lachgasflessen.

Tijd om naar huis te gaan, het was fijn om zo bezig te zijn, maar het water liep tot in mijn bilnaad, zo warm had ik het gekregen.

Evelien had die dag een late dienst, en ik besloot rond half zes toen het buiten lekker bewolkt en ik afgekoeld was nog even te gaan rapen bij Visdonk Lodge, maar toen ik er was begon het net te regenen. Ik trok de stoute schoenen aan en stapte het restaurant binnen, of ze nog plek hadden voor een persoon, en nee, ik had niet gereserveerd. Ik werd naar het buitenterras geleid, ik mocht binnen zitten waar het erg benauwd aanvoelde, of buiten, maar dan zou ik vanwege de regen minder personeel zien. “Zolang ik maar droog zit vind ik het niet erg, en ik weet al wat ik wil hebben dus ik kan gelijk bestellen”, en zo zat ik even later onder een grote parasol. Omdat ik vis zonder frietjes wilde en met salade als side dish hoefde ik niet voor de salade te betalen, die kwam dan ipv de frietjes; helemaal top! Ik nam een kopje koffie toe.
Het was heerlijk en voor herhaling vatbaar  

Ik stond binnen veertig minuten na binnenkomst alweer buiten, fijn hoor. Het parkeerterrein was grotendeels opgeruimd (door de gemeente?), behalve langs de bosrand en een stukje het bos in, en ik was ook hier ook met een half uurtje klaar. De datum& tijd bij de routekaarten kloppen niet, dat jullie het weten.

Omdat de afvalzak maar voor 1/4 was gevuld laadde ik het in de auto en reed naar de parkeerterrein het Zand een paar honderd meter hier vandaan. En wat ik daar aantrof, man man man wat een pestbende.

Dit is nog netjes, maar zo zag het er overal langs de bosjes uit, en dan nog veel meer

Gewoon een zwarte papieren tas met afval in de bosjes gepleurd, met zooi dat er dus uit is gevallen lekker hangend tussen de bramentakken en op de grond.

En wat doen we met een gele afvalzak met stinkend afval? Pleur maar met een grote worp hup in de bosjes, huppetee weg ermee, niet meer mijn probleem, zou deze persoon gedacht hebben als hij genoeg hersencellen had om mee te denken. Idioot.

Deze zak kreeg ik zonder kapot te gaan in een blauwe zak, en omdat ik nog een beetje plek (en zin) overhad, ben ik ook langs de doorgaande weg langs de fitnesclub gaan rapen. En zo liet ik na een uurtje rapen ook dit terrein netjes achter, met dank van voorbijgangers. Onder de afvalzakken legde ik de kapotte tuinstoel die op de stoep tegen de struiken lag, en een lachgascylinder. Helaas kon ik een andere cylinder en heel veel afval achter de vele bramenstruiken niet pakken zonder letsel op te lopen, de doornen zijn killing, zo scherp! Ik heb hiervan een melding gedaan in de BBapp, ze zouden het bij de volgende ronde meenemen.

Ik voelde dat ik weer genoeg had gedaan voor deze week, even pauze nemen om bij te komen.

Afgelopen maandag zou ik 36 jaar getrouwd zijn, niets om nu te vieren, maar het was wel een traditie van samen wat te eten dat we voor dit jaar nog doen (ik denk niet dat ik het volgend jaar wil herdenken); de kinderen kwamen langs en namen allemaal iets mee voor het avondeten, een echte potluck, en het was genieten. Het weer was omgeslagen, de temperatuur was dusdanig dat we liever binnen bleven.

Lekker knuffelen met Sam die niet tegen kietelen kan 🤭

Sophie had voor ons allemaal een armbandje gemaakt, zo lief 🥰

Altijd fijn om iedereen bijeen te hebben, en steeds denk ik: “ Weer vergeten om een groepsfoto te maken,” als ze naar huis zijn. De volgende keer kans is half September met de verjaardag van Sophie. Dan wordt ze vier en gaat ze naar de basisschool, wat gaat dat hard. 🫣

Eergisteren (dinsdag) kreeg ik de uitslag van de huisartspraktijk, u heeft diabetes type twee, bloedsuiker van 9,7 en HbAIc 82 mmol/mol (dus het is al een tijdje gaande!), en gezien de klachten moet u gelijk starten met medicatie: metformine 500 mg 1xdd 1.
De apothekers assistent waarschuwde me voor de bijwerkingen, vooral diarree, gebrek aan eetlust en misselijkheid. Mijn darmen speelden gisteravond al op, en zijn nu leeg. Gelukkig gebeurde dit pas nadat we al een paar uur thuis waren van een etentje, Evelien trakteerde.
Zalm als voorgerecht, zo lekker

En een zalige vissoep als hoofdgerecht. Geen toetje, geen koffie, maar gelijk naar huis want ik was overprikkeld door de geluiden van de andere gasten in het restaurant, zo moe 😪 

Volgende week heb ik een afspraak bij de POH-S (praktijk ondersteuner huisarts-somatiek) en dan hoor ik of de Metformine verdubbeld moet/kan worden. De kilo’s (een stuk of zes) die ik dit jaar ben kwijtgeraakt en waarvan ik dacht dat dit kwam omdat ik minder koekjes at, minder snoepte,  kleinere porties at en meer bewoog, is ws ook het gevolg van te hoge bloedsuiker.