Flappie en oehoe

Met de vier vosjes klaar ging ik gelijk door met de twee konijnen, Jon lag er al klaar voor

Hield de pagina open toen ik ging naaien

En hield mijn stoel warm toen ik even opstond om wat te pakken, ik heb de rest van het uur op dat houten krukje gezeten, ik kon het niet over mijn hart verkrijgen Jon van mijn stoel af te duwen, al zal ik dit de volgende keer wel doen, want mijn rug was er niet blij mee.

Halverwege ben ik over gegaan op foundation paper om alles op maat te krijgen, zodat de kruispuntjes daar waar het toe doet mooi aansluiten, want zie hieronder bij dit deel op de juiste afmeting vastgeprikt hoeveel speling er zit. En bij de verderop liggende oren van dit geel konijn was het niet veel beter.

Ik heb weer heel wat naadjes uitgehaald, maar als je iets doet moet je het goed doen. Ook de rest van het rode konijn heb ik op foundation papier genaaid

En daar hangen ze dan, het gele konijn wipt aan de onderkant een beetje op, dat is konijn eigen.

De twee uilen zijn al een eind onderweg,

spiegelbeeld is een beetje mijn struikelsteen en het tornmesje mijn beste vriend. En opletten is niet mijn sterkste punt als ik afgeleid word door een mekkerende Jon die honger heeft, dus sneed ik hatseflats de naadtoeslag aan de onderkant van het ene deel af. Grrrr.

Maar hij kwam af.

Ik moest wat bakken om mijn zinnen te verzetten, het werden deze gemberkoekjes. dps = desert spoon

uit een oud Australisch kookboek.
0655A864-C721-4195-85BB-B518AA2D32D4
Ik had niet genoeg golden syrup en besloot het zelf te maken, maar toen ik -terwijl het suiker met water stond te pruttelen- pas zag hoe lang dit zou gaan duren, stopte ik met dit plan en vulde de golden syrup aan met caramel schenk stroop van Gilse. Ook verving ik de helft van de kristalsuiker met donkere basterdsuiker.

Het was een behoorlijk hoeveelheid koekjesdeeg toen het eenmaal gemengd was, (ik had al gelijk een theelepel witte peper toegevoegd wat niet in het recept stond maar waarvan ik weet dat dit altijd lekker is) en na het bakken van de eerste lading (de koekjes rechts) en het proeven van een amper afgekoeld koekje vond ik de smaak niet scherp genoeg,
ik houd van pittige gemberkoekjes, en niet dat je pas nadat je het koekje op hebt een vleug van gember meent te proeven. Dus ging er nog een theelepel gember poeder bij, plus een halve theelepel (op het gevoel) vers geraspte gember en vier fijngesneden gemberbollen op siroop (stemgember). Dit alles roerde ik door de stevige deegbal, lepelde balletjes deeg op het bakpapier, en op elk balletje legde ik een plakje stemgember en er ging ook een beetje kristalsuiker over de koekjes. En hup de oven in die ik iets lager had gezet (170° fan) en de koekjes een paar minuten langer in liet staat, 20 minuten. Eenmaal gebakken en veilig om te eten proefde ik het koekje, hmmmm, lekker, maar het mocht nog wat pittiger. Dus hup nog een paar gesneden gemberbollen en geraspte gember er doorgeroerd, en bakken maar. Plaat nummer drie dus.

Het pannetje met suikerwater was ondertussen aan het afkoelen en helemaal taai geworden, en ik zette de plaat weer aan om het vloeibaar te maken. In eerste instantie om dan weg te kunnen gooien.
De derde lading koekjes was klaar. En weer proeven, wat een ellende.

Voor de laatste lading ging er nog iets meer stukjes gemberbollen er doorheen, en een snufje gemberpoeder en geraspte gember. Met twee theelepels moest ik hier weer balletjes op het bakblik leggen, maar het was zo kleverig en taai geworden dat ik het haast niet los kreeg, nog erger dan kauwgum! Het werden flinke hopen en door de plakjes stemgember er op te duwen kreeg ik ze wat platter. De oven ging nog iets lager en deze lading koekjes bleven er 23 minuten in.

Ik rook opeens iets vreemds, alsof er iets bijna aanbrandde, en dat bleek dus het suikerwater te zijn dat nu een hele mooie donkere kleur had gekregen maar vooral niet langer moest koken. Nee, dat gaan we niet weggooien, ik gooide er snel een klontje roomboter bij en schudde de pan heen en weer zodat het kon vermengen. Eerst zag het er bruisend en zanderig uit maar een paar tellen later werd het helder en schonk ik het snel uit op het aanrecht, op een vel bakpapier. En eenmaal afgekoeld had ik heerlijke boterbabbelaars, iets te dun eigenlijk, maar o zo lekker 🤤

En toen was de laatste lading koekjes ook al klaar, en zo lekker dat ik er twee achter elkaar op at. Ze waren een slag groter dan de derde lading, dus het was een maaltijd op zich. Dit was samen met de drie eerdere koekjes mijn lunch, weggespoeld met een grote mok thee. Ze doen me een klein beetje denken aan de taai taai koeken, maar dan heel luchtig, zacht, pittig met een iets knapperige buitenkant en veel lekkerder.
Een deel is in de diepvries gegaan, een deel in de koektrommel (is nu al leeg) en een deel is de volgende dag mee naar Ellie gegaan, en ik heb ze geholpen met opeten, niet allemaal hoor, ik geloof slechts twee, of drie?

Het uurtje fitnessen gistermiddag is bij lange na niet genoeg om de calorieën te verbranden, maar een mens mag hopen hè.
Het was trouwens een drukke week naast al dat naaien en bakken. Ik ben aan het opruimen, en heb twee naaimachines, een bed en een grote rol koffer verkocht via marktplaats.
Deze Singer werd opgehaald door een jong stel, zij is coupeuse en verzamelt naaimachines en kon haar vreugde niet op toen ze deze machine aangeboden zag staan. Ze heeft er een half uur op genaaid, alles uitgeprobeerd en was zeer enthousiast hoe soepel de machine liep. Haar partner zocht ondertussen boeken uit die ik in een tas had aangereikt toen ik hoorde dat hij geïnteresseerd was in (oorlogs)geschiedenis. Boeken van mijn lief die weg mochten. Hij was blij met een zestal boeken, en voor haar zat er nog een coupeuse boek van de jaren 20-30 in. Allemaal blije gezichten.

De andere naaimachine heb ik gistermiddag verkocht, dit is een Singer Featherweight 221. Ik heb nog een Featherweight 222 (met vrije arm) die ik niet verkoop.

De overhandiging gebeurde in Quiltshop Leur, zodat Jacqueline en haar man niet een heel eind om moesten rijden van hun vakantieplek af naar naar huis. Volgende keer zal ik de overhandiging vanuit de auto doen, want dit was niet leuk voor de winkelier, ik had hier helemaal niet bij stilgestaan. Dat krijg je als je je thuis voelt bij je dealer hè 😜 het was heel leuk om Jacqueline weer te ontmoeten, we hebben even wat gepraat, maar daarna moest ik toch ook even wat scoren; ik had tijdens het opruimen van tassen in mijn naaikamer twee cadeaubonnen van Quiltshop Leur gevonden, en daarvan heb ik dit boekje gekocht

Een lief, mooi en handzaam boekje, vooral handig dat ik nu niet steeds filmpjes met uitleg moet opzoeken voor de Trade Wind quilt. Had ik wel verdiend vond ik.

Droomvluchtjas en vosjes

Toen ik twee weken geleden deze stof bij de Stoffenkoning in Rucphen zag liggen
appte ik gelijk naar mijn schoondochter, of dit wat was voor een jasje voor Sophie. En gelijk appte ze “Ja, leuk!” terug. 😍 Ik wilde een meter stof hebben (dan was het zeker genoeg), en ik kreeg de rest van de rol -30 cm- er gratis bij, en dit kwam later heel goed van pas. Jon en Sherlock waren er weer als de kippen bij toen ze me de naaikamer in hoorde lopen,

Jon wilde als eerste assisteren

en hij nam zijn werk als geleider en pluisjes afstoffer heel serieus, hier wilde ik een foto nemen van zijn staart links van mijn hand en hup zwiepte de staart er over en even later legde hij ook nog zijn achterpoot over mijn hand heen, heel handig.

Ik moest hem steeds opzij schuiven om zijn staart niet mee te naaien. Sherlock hield de patroondelen tegen, stel je voor dat ze opeens zouden ontsnappen

Al met al was het een project waarbij door alle partijen goed opgelet moest worden, dit was de eerste keer dat ik met softshell stof werkte, elk gaatje met de naald telt als een blijvertje. De steekzakken van het jasje vond ik veel te ondiep en onpraktisch, dus maakte ik er na afloop nog twee lekker grote zakken op. Met het doorstikken van de zakken heb ik bij gebrek aan een nivelleerplaatje (ik heb het wel maar wilde niet zoeken) gewoon twee lagen stof gebruikt om onder de achterkant van het voetje te leggen, zodat bij het hoekje omgaan tijdens het doorstikken het naaivoetje horizontaal blijft en gelijk door naait ipv op de plaats rust niet zonder duwen of trekken tegen de heuvel op komt en knopen maakt aan de onderkant

En ik naaide samen met de capuchon en beleg inzetten een lekker grote ophanglus vast.

Toen ik het jasje aan Evelien liet zien vielen de mouwen pas op als zijnde “best wel kort”, en na de maten van een goed zittende jas van Sophie te hebben doorgekregen heb ik de mouwen eruit gehaald (uiteraard waren ze ook extra doorgestikt) nieuwe mouwen geknipt en er gelijk in gezet, veel beter zo.

De volgende dag kwamen Tim en Sophie langs, het jasje ging aan en ze was helemaal in de wolken en wilde het eigenlijk niet meer uitdoen, “mijn Droomvluchtjas”.
01b613f3-215a-4c03-b633-397e4336326f
Sophie was op de terugweg van de wc afkomend door de keuken gelopen en riep met haar lieve stemmetje verheugd: “Oma, je hebt een nieuwe stoel!” Ja, er staat nu een trip trap stoel, ik had deze via Marktplaats gekocht, vol krassen, vlekken en kale delen.

Ik heb hem uit elkaar gehaald, schoongemaakt, geschuurd en gelakt, en hij ziet er bijna als nieuw uit.

Dit was in dezelfde week als dat ik samen met Suzanne in hun tuin heb geholpen, de Canna’s doen het geweldig en de verdwaalde Teunisbloemen mochten tussen de tegels blijven zitten

En met het snoeien kwam Suzanne deze beauty tegen, zulke mooie herfstkleuren

0db5ffaa-e6be-4e3b-8014-9132608b1d46
Het was ook een mooie dag met prachtige wolken

En het harde werk in mijn eigen tuin had ook zijn vruchten afgeworpen

Rechts van de voordeur richting de oprit stond een grote wijde conifeer die veel last had van schimmels en bruine takken, en die moest er uit; ik was al begonnen met de onderste takken weg te halen en dacht er toen pas aan om een foto te maken.

Na een uur snoeien en opruimen en een korte pauze genomen te hebben zaagde ik de dikke stam tot net boven de grond af. Het was even aanpoten maar dan heb je ook wat. En het is nu heel licht in deze hoek

Maar goed, ik dwaal af

even terug naar afgelopen zondag.
Tim vertelde over het opnieuw inrichten van de babykamer, dat ze voor een dierenbos thema gaan, en toen moest ik denken aan de Fancy Forest quilt van Elizabeth Hartman, en liet aan Tim een foto van een kleine variant hiervan op Instagram zien, en hij was gelijk enthousiast. Ik zei dat ik niks kon beloven, wetend hoe lastig ik me kan focussen, en dat was niet erg. Vier dagen later:

Ik wil dus de kleine babyquilt maken en heb volgens het boek slechts tien FQ’s nodig van twee kleuren, en nou ja, haar heb ik het al hè, keuzestress. Het scheelde al dat ik de blauwe kleuren niet wilde gebruiken. Uren kijken naar alle stoffen en niet kunnen kiezen, grrrr. Ik hakte vanmorgen de knoop door: ik begin gewoon aan het vosje en maak er vier, en als ik de kleuren later niet mooi bij elkaar vind passen maak ik er wel eentje in een andere kleur. En na eerst veel snijden en daarna achter elkaar naaien (kettingnaaien) had ik aan het eind van de middag de vosjes af

Ze zouden 6,5x 8,5” moeten zijn, je voelt hem al, dat waren ze niet; de een haalde het krap, de ander was 6,75x 8”, weer een andere 6,25x 8,25”. Ik snapte er niks van, hoewel, (en nu volgt een technisch verhaal waarbij ik de niet naaiende of niet quiltende lezer vast kwijt ga raken, dus zal ik het kort houden) normaal naai ik op mijn eigen Pfaff waarbij je de naald positie per mm van links naar rechts kan instellen om de naad breedte secuur in te stellen, maar hij naait niet goed meer sinds hij de laatste keer is nagekeken, en dus gebruik ik sindsdien de oude Pfaff die ik jaren geleden van Janny had gekregen, een reserve machine van haar moeder Els die helaas was overleden. Deze Pfaff heeft die kleine stapjes van de naald positie niet, het is links, rechts of in het midden, dus moest het op het gevoel gebeuren ondanks het gebruik van het kwart inch voetje, want deze voet zit niet goed centraal in het midden en hierdoor zit de naald te ver naar links met gevolg dat het iets meer dan een kwart inch naadtoeslag geeft, waardoor ik dit op het zicht wilde compenseren, en daar haperde bij mij de uitvoering grandioos.

Het plan was nu dat ik het later met in elkaar zetten van de top hier wel een mouw aan zou passen. Maar gezien mijn laatste ervaring met niet-passende mouwen besloot ik het toch gelijk te veranderen en heb het tornmesje aan het werk gezet, veel naadjes uitgelegd en een enkel deel zelfs opnieuw gesneden. Het bolletje dat aan een tornmesje zit heb ik gebruikt om de naaimachinenaaldgaatjes dicht te wrijven, hier is het niet voor gemaakt maar het werkt wel. Bijna twee uur later was ik klaar 🙄😮‍💨 En hier hangen ze dan, 6,5 x 8,5” zoals de maakster het had bedoeld. Het onderste vosje lijkt een scheve onderkant te hebben, maar dit komt doordat het niet helemaal plat tegen de designwall aan gedrukt zit, serieus.

Ik moet nu niet denken dat ik elke dag vier beestjes maak en dan dus ruim voor januari klaar ben. Ik heb het konijn even bekeken en ondanks dat het er zo simpel uitziet zijn het kei veel onderdelen.

We gaan het meemaken.

Opruimen en op de step

Ik heb moeite mijn gedachten op papier te zetten, ze dwalen steeds af, zoekend naar een woord of een zin die ik eerder zo uit mijn mouw schudde alsof ik een tonprater was. En hoe vaak ik tijdens dagelijkse bezigheden niet denk “dat moet ik zo even opzoeken/nakijken” en dan zittend aan de koffie mijn iPad erbij pakkend niet meer weet wat ik wilde opzoeken, heel frustrerend. Ik geef het slechte slapen de schuld, het moe zijn, tobben over later, verdriet over hoe het leven van mijn lief het afgelopen jaar en zeker de laatste maanden was verlopen, verdriet over het loslaten. Morgen is het acht maanden geleden dat het leven voor hem stopte.

Maar gelukkig komen ook de mooie herinneringen naar boven, soms heel onverwachts zoals afgelopen week toen ik op zoek naar iets in de tussenkamer deze bak naar de naaikamer bracht om het uit te zoeken. De bak zette ik nagenoeg leeg terug, nadat ik onder het genot van een mok thee de quilttijdschriften doorbladerde. En nee, ik vond niet wat ik zocht, en wtf doet een verfroller in een verfrolbakje daar?

maar ik kwam wel enkele foto’s uit diverse pretparken tegen. Dikke pret in Europa park, Evelien had haar haar in een staart terwijl Suzanne ze los had gelaten.

Hier waaien haar haren uit het gezicht, de vrolijkheid spat er vanaf, maar Perry vind het wel spannend.

net als hier.

Ach ja, mooie tijden. En die zijn er nog steeds.

En toen ik toch bezig was besloot ik alvast een la van mijn snijtafel te gaan opruimen, om zo een groot project (de hele naaikamer) in kleine stukken te verdelen om gefocust te blijven en niet ontmoedigd te raken.

De laden van mijn snijtafel kwamen steeds voller te zitten, zodanig vol dat er ook van alles aan de achterkant uitviel en op de grond terecht kwam. Ik begon na het opvegen van de vloer met het leegmaken van de onderste la, de naaitafel raakt aardig vol . Ik sorteerde naar wat elders opgeborgen moest worden, wat afgemaakt moet worden, en wat weg kon, (en sorteerde dit gelijk in bak/zakken: doneer/verkoop, plastic-, papier- of restafval).
In de onderste la zit van alles wat ik ooit voor knutselen en handwerken nodig zou kunnen hebben, ooit, misschien. Hier valt nog wel wat van weg te doen, maar het loslaten is een proces waar ik nu niet te hard mee van stapel moet lopen. Zo ziet het er nu uit, de gestreepte rol bevat breinaalden, een paar kleine ufo’s in zakjes rechtsonder, wat poppenmaakspul (wat ik al 30 jaar niet meer doe) in het doosje rechtsboven, en helemaal links een weefgetouw waarmee ik Sophie wel aan zie werken over een paar jaar

De middelste la is voor kleding naaien, zelf patronen tekenen en stoffen bewaren, dit is slechts een klein deel van mijn kledingstoffen voor wie weet wanneer.

En dit is er na, de bak met overlock garens vond ik tijdens het opruimen van een doos in een andere kamer, ik had in de naaikamer slechts een paar klossen en snapte er al niks van dat dit alles was. Ik kan weer vooruit en weet nu waar alles ligt 😆

De bovenste la is voor kleine handige dingen die ik vast nog wel een keer ergens anders zou opbergen en almaar voller raakte (geen foto van gemaakt), en zelfs nu na het opruimen zijn er nog veel spullen zoals lege fotoroldoosjes, ander soorteigen doosjes en blikjes waar ik geen raad mee weet, maar wegdoen wil ik niet. Net als dat borduurwerk, een Romeins tafereel, iets voor op een tas, een kussen of een quilt? De batterijen heb ik in een van de vele zondeomwegtegooien doosjes van een nieuwe iPhone van 6 jaar geleden gestopt, dit had ik veel eerder moeten doen. Dit is de foto van een opgeruimde la 😆 het rondzwervende rode ligakoekdoosje op de batterijen had eigenlijk naar de keuken gemoeten (voor Sophie?) en is denk ik er gewoon ingevallen, vanzelf. Zo gaat dat met dit soort lades. Wat te denken van de inmiddels vintage opklaptelefoon? Kan je alleen maar mee bellen en sms’en, ik kan me er niet toezetten om het weg te doen, misschien over een tijdje lukt het me wel, als ik met een stofkam door deze la ga om het verder te ontrommelen.

En zo ziet mijn naaikamer er nu uit, in de witte bak onder de naaitafel zitten quilt gerelateerde spullen, het mandje wat er op staat is nagenoeg leeg en de bakken rechts hiervan zijn helemaal leeg.

Nu de andere kant van mijn naaikamer nog ordenen, ik weet dat in twee witte bakken kleding naaispullen zitten, maar verder? Rechts van de witte bakken staan de UFO’s gestapeld en in de rode mand zit nog wat naaiwerk, uit de onderste la kwam een zak met daarin een vier jaar geleden geknipte bloes van tulpenstof, geen idee waarom ik het toen niet heb afgemaakt

Begin van de maand heb ik twee pyjama’s gemaakt voor onze kleine meid, Jon was maar al te blij dat hij mocht assisteren

Het is van een fijne iets dikkere tricot stof, en ze was er heel blij mee, ze benoemde gelijk alle dieren die ze zag, het was een dankbaar project ☺️

Sophietje was 13 september jarig, ze mocht 1 kaarsje met het nummertje 3 uitblazen en werd zwaar verwend met cadeautjes van opa en oma’s en oom en tantes. Zie ze gaan op haar nieuwe step, ze zette zelf haar helm op, laarsjes aan en steppen maar. Zo lief 🥰 Toen ik ze zo zag steppen heb ik wel even de snoeischaar uit het schuurtje gehaald om wat zijtakken van de de mahonie af te halen die in de weg zaten, Sophie riep steeds dat de plant prikte.

De rode bloempjes rechts van het pad komen van deze Salvia, de bijen zijn er gek op, het is een hele sterke struik; op de foto is hij 1 meter hoog, dit is als je hem niet snoeit, maar je kan het ook gewoon in maart snoeien als het blad begint te komen. En ook later als hij te ver over het pad begint te groeien, het is wel een hele mooie zomer en herfst bloeier.

Begin september was ik er ook om een middagje op te passen, en toen Tim bij thuiskomst ging koken hielp Sophie gelijk mee, tomaatjes snijden met haar eigen mesje 😆

Altijd genieten. Wordt vervolgd uiteraard, en hopelijk wat sneller dan zoals het tempo nu is.

Meer heugelijk nieuws

Vanmiddag kwamen Suzanne en Ferry met een feestelijke mededeling, ze hebben zich verloofd 🥰 Ooh ik ben zo blij voor ze, tranen van blijdschap en weemoed, ik weet zeker dat Perry het ook niet droog zou hebben gehouden.

Ze was vandaag met Evelien naar een plantenbeurs in Duitsland geweest en kwamen vrolijk lachend binnen, bleek dat ze allebei op de beurs een piercing hadden laten zetten; Suzanne aan de zijkant van haar neus en Evelien eentje in haar oor. En ze hadden kleine plantjes gekocht, voornamelijk Hoya’s. Pas toen Ferry even later ook bij ons aan de koffie zat vertelde ze het nieuws. Traantjes van geluk.

Dit is een foto van drie jaar geleden, en zo is Perry er toch een beetje bij.

September

Al meer dan drie weken niet geblogd, het moet niet gekker worden zeg. Er is veel gebeurd afgelopen weken; de schilders zijn klaar op een trespaplaat na die ze over het hoofd hadden gezien, op de foto gaat hij schuil achter de struiken, begane grond links op de hoek. Ze zijn momenteel met vakantie en zouden dit snel komen doen. Het huis blinkt in de zon.

17 augustus zouden we 35 jaar getrouwd zijn geweest, ik heb het met de kinderen en aanhang “gevierd” met een etentje (Sophietje bleef thuis bij haar opa die oppaste), in het restaurant waar we als gezin een paar keer hebben gegeten om wat te vieren. Dit was het restaurant waar manlief een keer zei dat we niet hoefden te reserveren omdat er altijd wel een tafeltje vrij was, maar helaas konden we bij het binnen lopen gelijk weer rechtsomkeert maken, want het was vol.
Dit is ons geen tweede keer meer overkomen, omdat ik voortaan altijd reserveerde, waar we ook gingen eten.
Het was een zware dag, de 17e, en ook de dagen hiervoor, maar eenmaal in het restaurant viel de spanning weg en kon ik genieten van het gezelschap en het eten. Ik sliep die nacht als een blok en had twee dagen nodig om bij te komen van alle prikkels.

Dit bedrijf kwam langs om alle oude dossiers van de zaak van manlief (alles ouder dan 7 jaar kon weg) op te halen ter vernietiging. Ik was bijna twee weken bezig om alle dossiers te sorteren en in de garage te zetten, en samen met de chauffeur was het in de containers lossen van al het papier (zonder dozen, ordners of zakken) met een kwartiertje gedaan. Wat een opluchting, weer een klus geklaard. Ik had het ook naar het bedrijf kunnen brengen, maar de rek was er op mentaal vlak uit, dus koos ik voor gemak.

En toen ik toch van de opruimerige was, heb ik beide rollators van mijn lief op marktplaats gezet, net als zijn stok (vierpoot) de stille getuigen van de lichamelijke achteruitgang, vreselijk. Voor een vriendelijke prijs heb ik al twee mensen mee geholpen, overmorgen komt een meneer kijken voor de andere rollator. Of ik hem even kon brengen zodat hij hem kon zien, want hij weet nog niet of hij hem wilt kopen. Eventjes brengen, uh, hij woont 25 km hier vandaan. Ik heb hem beleefd laten weten dat ik dit niet kan doen, en nou komt hij op de fiets 🫢 en nee, ik heb zelfs toen hij dit schreef niet aangeboden het te gaan brengen. Als hij hem koopt krijgt hij wel hulp om het op te halen. Zometeen blijkt hij een oud krakkemikkig kereltje te zijn, hijgend en grauw bijna van zijn fiets vallend voor de deur te staan, wankel op de benen. Oooh dat is dan wel heel erg he. Laten we hopen dat hij een elektrische fiets heeft.

Twee dozen vol nieuwe ordners en vele dozen vol verschillende maten enveloppen, binders, tabbladen en andere kantoorartikelen die Perry voor zijn werk nodig had heb ik aan de basisschool vlakbij gegeven, ze waren er heel blij mee, en ik was er vanaf. Ik had het eerst op marktplaats gezet, gratis op te halen, maar na een week had ik nog steeds geen reactie gehad, dus belde ik de school, die reageerde met “heel graag!”.
Een quiltvriendin maakte ik ook blij met een paar dozen met verschillende maten enveloppen, en zo ruim ik langzaam een kast leeg. Ik wil het huis wat leger hebben, minder kamers/kasten die als kantooropslag dienen, ook al is het moeilijk om zijn werkspullen op te ruimen. Bij veel dingen dacht ik aan hoe het voor de laatste keer door zijn handen was gegaan met opbergen of open maken, net als bij de dossiers waar hij aantekeningen op de kaften had gemaakt.

Toen de schilders nog bezig waren was ik druk in de weer met het nieuwe blokje van Trade Winds, twee blauwe lapjes eerst aan elkaar genaaid en hierop de stoffen geappliqueerd en de rondjes geborduurd, met de toezichthouder die in slaap was gesukkeld.

Pas toen de vis er op ging kwam hij aanwijzingen geven

De loep vond hij wel heel gaaf, zie hem eens gluren. Een ideaal ding om kopjes tegen te geven, wat niet erg handig is voor mij

Heel veel blauwe stippen kreeg deze vis, hier met rijgsteekjes vastgenaaid.

En een heleboel steekjes verder is hij klaar en kan ik aan de kleine kwalletjes beginnen, niet mijn meeste geliefde steek, de bullion stitch, maar ik ben tevreden hoor.

De takjes en blaadjes kwamen er op, de stelen met de couching steek, die daarna versiert werden met een korte Pistil stitch

En ‘s morgens voordat het te warm werd (34°C vlak na de middag) zat ik in de schaduw van de boom de rode visjes te borduren, de oogjes moeten er nog op.

Toen het buiten te warm werd was het binnen goed te doen met de ventilator aan, en begon ik aan het koraal te werken, opvullen met de Drizzle stitch, zo leuk

Dit heeft wel veel tijd in beslag genomen, maar het hield me van de straat

Het ging zo lekker dat ik het veel voller heb gedaan dan volgens het patroon, het voelt echt lekker aan

En zover ben ik gekomen

Voor het bruine koraal rechtsonder had ik een variegated garen nodig in kleuren die ik niet had, en ik dacht deze wel zelf te kunnen verven, het zag er veelbelovend uit,

Ik wilde de woven picot steken als losse stukjes maken (ze zijn amper een kwart inch groot) en deze later op het koraal naaien

Maar toen ik het picotje los maakte zag ik dat de draad kleur had afgegeven

En de donkere kleurstof bleef maar afgeven, wat ik ook probeerde met wassen, spoelen en fixeren. Dus heb ik toch maar een klosje garen gekocht wat er een beetje op lijkt, maar na tien dagen heb ik er nog niets aan gedaan, wat niet zo gek is gezien wat ik allemaal wel heb gedaan.

Ik vond met het ~~uitmesten~~ opruimen van het droogdok/de berging een doos met auto’s van Tim, en zo vader zo dochter: “Deze heb ik nodig, en deze, en de machinist, en deze”, kletste ze terwijl ze haar armen vol laadde, ze kukelde bijna voorover in de doos toen ze later de onderste auto wilde pakken.

En al gauw was de vloer een groot wagenpark, net als vroeger

Ik zal het volgende blogje wat sneller schrijven, want er is nog meer om te vertellen. Schoondochterlief is nu 20 weken zwanger en alles was goed met de echo 🥳 het begint steeds meer te kriebelen, en Sophietje geeft ‘s morgens haar broertje op de buik een kusje, zo lief.