Vroeger (eind ‘90- begin jaren 2000) zat ik bij een Yahoo quiltgroep, en veel “gesprekken” hadden als onderwerp de titel Vaenw: van alles en nog wat. Het begon over iets quilterigs, maar dan kwam er een recept, of een leuke tip van een uitverkoop of een vraag over een naaimachine. Ik moet bekennen dat mijn berichtjes een hoog vaenw gehalte hadden. Wat een intro om de titel van dit blogje te verklaren.

Het is wennen zonder Sherlock, Fay zoekt gezelschap bij Jon maar hij is niet zo’n knuffelaar, de paar likjes op zijn kopje vlak voor etenstijd of als ze hem net weer ziet tolereert hij, maar ze hoeft echt geen likje terug verwachten. Ze is huiselijker geworden, minder schrikachtig, hoewel als de voordeurbel gaat, (of op tv) dan schiet ze of onder de bank of ze sprint naar boven. Maar als ze ontspannen is komt ze op de poef naast me liggen en laat ze zich heerlijk aaien.

Ze mag sinds drie dagen weer naar buiten, dat vond ik heel spannend, maar gelukkig komt ze regelmatig naar binnen, lang leve het warmere weer waardoor de plank met kattenopening weer in de schuifpui kan staan. Ze zoekt Sherlock nog wel steeds, en vandaar dat ze ook regelmatig even binnen komt om te kijken of hij misschien in de keuken is, of in de hoek op het kussentje bij het raam. Zoveel miauwen als ze de eerste week na het overlijden van Sherlock deed, doet ze gelukkig niet meer, ook Jon niet. Gisteren en vandaag lag ze bij Sherlock’s graf, dit was hun favoriete plekje om door het zand te rollen en aan de catnip te knabbelen, dus logisch dat ze hier ging liggen.

Jon steekt ook geregeld nog zijn kopje onder de bank, “nee, daar ligt hij ook niet.” Ik moest hem de eerste dagen weer terug op een hele tablet prednicortone (5mg) zetten, omdat hij van stress zich weer overvloedig ging likken. Na een paar dagen zette ik hem op een halve tablet en sinds gisteren zit hij weer terug op een kwart tabletje. Dit is voor hem een veilige dosering, aldus de dierenarts. Tot nu toe gaat het goed. Ik zag ze vanmiddag alweer heel hard rennen en gek doen in de tuin, een vlieg achterna (denk ik, want ik zag niks vliegen) en even later zat Fay achter een geel vlindertje aan die ze gelukkig niet te pakken kreeg.

Afgelopen zaterdag  kwamen Yvonne, Tim, Sophie en Sam op bezoek. Sophie wilde gelijk naar buiten kijken waar Sherlock lag begraven,  ze zat op Tim’s arm heel serieus naar het poezenbeeldje te kijken waaronder hij diep in de grond lag. Ze vond het wel een mooi poezenbeeldje en toen wees Tim alle poezenbeelden aan in de tuin, bij elk beeldje ligt een poes begraven, zei hij. Ze is hier niet meer op terug gekomen, maar ik verwacht dat dit de volgende keer als ze buiten speelt bij ons wel ter sprake gaat komen. Zoiets heeft tijd nodig  

Op de wc vroeg ze als altijd waarom “dat” kapot was, wijzend op een afdekplaatje dat ooit deel uitmaakte van een -voor manlief vreselijk in de weg zittende- wc-rol houder, tot ik hem twee jaar geleden had afgezaagd toen ik hem niet op een minder destructieve manier kon verwijderen. Dus dat zei ik tegen Sophie, “het zat voor opa vreselijk in de weg en toen heb ik hem afgezaagd “, waarop Sophie reageerde met : “En toen ging opa dood”, en na een korte pauze: “en Sherlock ook.”

Toen ik bezig was in de keuken kwam Sophie helpen met tomaatjes snijden voor de pasta, heerlijk kindje 🥰.

Ze wilde haar handjes afvegen aan haar shirt, en ik deed snel een grote theedoek om haar buikje en zette het met een klemmetje vast op haar rug. Ze was hier heel blij mee, “Nou ben ik als een bakker”, zei ze vrolijk omlaag kijkend. Ik zal dus een schortje voor haar moeten maken voor de volgende keer dat ze komt, no pressure.
Sam doet het goed, echt een heerlijke knuffelbaby waar ik geen genoeg van krijg, zo lief en zacht en nu begint hij ook al een beetje contact te zoeken en te lachen, zo schattig.

De hele zondag had ik nodig om bij te komen van alle prikkels, ik had nog een paar afleveringen van Grey’s anatomy tegoed die ik nog niet gezien had en zat de hele middag lui te wezen, en breidde die avond ook nog verder aan de kip. De dagen er na kreeg de kip een snavel

ogen en een kam en wattle -ik kan niet op de Nederlandse naam komen- die ik haakte ipv breide.

Het haakgedeelte deed ik volgens de YouTube uitleg alhier

en toen kon ik de kip deels sluiten en vullen.

Het is een dikke kip geworden, tante Bollebob,

en nu zitten er twee kippen op tafel,

en soms ook een kat.

Toen ik vorige week hoorde dat de temperaturen snel omhoog zouden gaan ging ik aan de slag in de voortuin van Suzanne en Ferry; de drie Portugese laurier bomen waren in iets van acht jaar niet meer gesnoeid en waren veel te groot geworden. Dankzij de accu snoeischaar was het een lekker werkje, maandag was op twee uur tijd de eerste boom gedaan, een polsdikke meterslange tak die recht omhoog groeide moest ik met de handzaag verwijderen, Suzanne kwam halverwege helpen met opruimen, en na afloop was het gezellig koffie drinken en bijpraten.

Vier dagen later snoeide ik nummer twee

En dinsdagochtend moest boom nummer drie eraan geloven, de aller rechtse tak was vuistdik en kostte me wel wat meer moeite. 

Elke boom eenmaal in kleine stukken geknipt vulde ongeveer drie grote blauwe zakken, dinsdagmorgen had ik na het afscheuren van de derde zak de rol even op de auto boven de achterklep gelegd, mezelf toesprekend dat ik deze niet moest vergeten in de auto te leggen als ik klaar was.

Ik laadde drie volle zakken in de auto en ging snel naar huis om te lunchen en even bij te komen voordat ik weer in actie moest komen bij de fitness halverwege de middag.

Van de fitness af op weg naar huis rijdend pikte ik nog alle dikke takken op uit de tuin bij Suus, nog even een foto maken voor vertrek,

en zag toen ik over de President Kennedylaan naar huis reed blauw plastic aan de kant van de weg liggen. Op dat moment wist ik wat ik drie uur eerder was vergeten te doen, en dus van de auto af was gevallen. Ik keerde om en parkeerde de auto in een parkeervak tegenover waar de plastic zakkenrol lag; het was heel druk op de weg met auto’s, fatbikes, fietsers en voetgangers. Het oversteken was als met inspringen bij touwtjespringen, sprintje heen, rol oprapen en sprintje terug, en ik was blij heelhuids terug in de auto te zitten zonder dat de deur eraf gereden was, geen mens die even het gas los liet. Nee, het leek wel alsof ze voor de extra punten gingen.

Het verbaasde me dat die rol met nog iets van vier zakken gewoon de ruimte en tijd had gekregen om gedeeltelijk uit te rollen en lekker te liggen flapperen op die drukke weg, naast het fietspad en voetpad. Niemand die even de moeite nam om het even op te rapen, heel bizar.

Komen we bij het volgende onderwerp waar ik me al jaren bijzonder aan erger: zwerfafval. Ik bereikte het punt dat ik me actief wil gaan inzetten om hier wat aan te doen, toen ik voor het snoeien van de eerste boom een vogelnestje ontdekte waarbij een deel van het oude nestmateriaal uit allemaal stukjes plastic bestond, vreselijk! Ik had dit op tv gezien bij nesten van uilen, maar als je het dan ook met eigen ogen ziet is dit heel confronterend.

Ik zag toevallig op de nextdoor app dat een buurtbewoner een oproep deed wie samen met hem mee wilde doen met de landelijke opschoondag in de wijk, ik meen voor een uurtje of twee klik hier op 21 maart, voor scholen en verenigingen is dit op de 20e. Ik heb me hier ook opgegeven op advies van die buurtbewoner, zodat we een extra ophaalpunt kregen, want de zakken (die je van de gemeente krijgt, samen met een paar handschoenen) kunnen behoorlijk doorwegen als je er een eind mee moet lopen.

Kom ik aan bij het volgende punt, lang iets zwaars vast moeten houden is niet goed voor lijf en leden (pols en rug in mijn geval), dus heb ik me gisteren als vrijwilliger (zwerfafval opruimen) opgegeven bij de gemeente, en dan krijg je een afvalzakhouder-op-wielen, een grijpstok en speciale afvalzakken (en ik meen ook zo’n reflectie hesje). Als vrijwilliger heb je geen verplichtingen, gewoon opruimen wanneer het gaat, en dat spreekt me wel aan. Hopelijk reageert de gemeente snel en komen de spullen nog voor de 21e.

Op de tai-chi les gisteren zei een vrouw dat men beter de rotzooimakers kon aanpakken dan de rotzooi van hun op te ruimen, maar daar moet je zo mee oppassen. In het gunstigste geval krijg je een grote bek en een bedreiging naar je hoofd geslingerd als je er iets van zegt.

Ik zag op YouTube een gast die ook zwerfafval opruimt, en die heeft zo’n go-pro camera op zijn borst waarmee hij alles filmt. En foetert als het ding weer niet heeft opgenomen omdat de accu leeg was. Hij zei dat het preventief werkte bij gasten die hij tegenkwam, wetend dat ze gefilmd werken maakte dat ze zich beter gedroegen. Jemig. 

En toen waren daar ook nog de vissen waar ik me op kon focussen, maar dit blogje is al zo lang dat ik dit in een vaenw deel 2 blog ga stoppen. Hier een teaser.