Categoriearchief: Recepten

Hallo vers

Een paar weken geleden belde er een jonge knaap met een koksmuts op zijn hoofd aan, hij klonk zoals een vertegenwoordiger klonk, de mensen enthousiasmeren voor het product dat hij aan de man wilde brengen, en die man was de mijne; net thuis gekomen van werk, hongerig, ik zat boven op mijn naaikamer en hoorde het gesprek aan. Mijn man vroeg of hij later terug kon komen zodat de vrouw des huises zich even kon inlezen, en met een joviale groet ging de deur weer dicht. Manlief legde een foldertje naast me neer op t bureau met de vraag of het me wat leek, hij had er duidelijk oren naar, en na overleg met de rest van het gezin (eten wat de pot schaft, no matter what) konden we de vertegenwoordiger van Hello Fresh blij maken met een nieuwe klant, om te proberen 3 maaltijden per week. De eerste doos kwam twee weken later en wat een feestje met het openmaken!

Onherkenbare groenten, onbekende graansoorten, en in het bijgeleverde receptenboekje namen waarbij ik me geen voorstelling kon geven, maar gelukkig was elk recept voorzien van foto’s van de ingrediënten,

en zo kon een kind de was doen (dat was een heerlijk soepje trouwens!). Wel een kind met spierballen, want er zat heel veel snijwerk bij!

Ik ben een beetje een luie inkoper, als ik kan kiezen tussen aan één stuk groenten, of voorgesneden, dan kies ik voor het laatste. In het gerecht met vis in de folie zat heel veel pastinaak waar ik me suf aan schilde (in dunne reepjes schaven met een dunschiller), nooit eerder klaargemaakt dus doe ik braaf wat me wordt opgedragen, lekker gegeten! En wat een heerlijke pastagerechten, echt smullen.

De maaltijden bevallen heel goed, het lijkt niet altijd op het plaatje wat bij het recept staat
maar we laten ons verrassen, parelgerst was zalig; de ene keer valt iets meer in de smaak dan de andere keer, maar we eten allemaal wat de pot schaft, ook al krijgen we het niet allemaal op, want wat een grote porties! Van de zuurkool kon je met gemak met 6 man eten, ik heb de rest dus ingevroren, want te zonde om weg te doen vond iedereen, en dat mag wel in de krant! Hier in huis maakte ik alleen mijn man en mezelf blij met zuurkool, maar op deze manier klaargemaakt lust iedereen het dus (met appel, rozijnen, walnoten, kaas en crème fraîche).

Ik voelde de tweede week mijn re pols wel protesteren elke keer als ik klaar was met al het snijwerk, en bedacht me dat een foodprocessor vast wel handig zou zijn, maar weet een apparaat erbij op het aanrecht sprak me minder aan, en ik greep dus maar naar de mandoline. Afgelopen week kookten zoon en dochter, ik kon alleen maar delegeren, aanmoedigen (de laatste wortel en dan is t klaar) en na drie kwartier zwoegen, bakken en koken, konden we genieten van het eten.
Ik hoop dat zodra de pijn weg is ik weer meer mag en kan doen met mijn li arm, en dus trok ik donderdag de stoute schoenen aan en vond na even googlen bij Kookpunt.nl deze schoonheid. Hij was er de volgende dag al, de postbode zette het voor me op tafel,

en heel voorzichtig kreeg ik alles eruit, heel veel scherpe voorwerpen, ojee. Manlief hielp me later om de boel goed in elkaar te zetten, want dat lukte me niet; even kreeg ik klamme billen, want hij deed het niet, en ik dacht dat mijn oude KitchenAid misschien niet geschikt was. De klantenservice van Kookpunt hielp me gelijk, hij zou me gelijk terugbellen zodra hij het apparaat voor zich had staan, en een paar tellen later belde hij al terug (dikke pluim, want waar neemt een klantenservice een paar minuten voor 5 uur nog de tijd voor je?), maar toen de man mij de oplossing gaf, hoorde ik in de keuken dat DH er ook al achter was gekomen. Wat een mooi geluid!

Jammer dat er geen wortels in huis waren om uit te testen, net zoiets als een gloednieuwe naaimachine en lapjes hebben, maar geen garen in huis om te kunnen naaien. Ik geniet van het aanblik, het is een beauty. En zojuist werd de HelloFresh doos weer bezorgd, hahaa, prei en ui om te snijden, de rest (kool en andijvie) is al voorgesneden, we gaan vanavond weer smullen, ik kan het iedereen aanbevelen. En wil je ook hun recepten proberen, kijk dan hier op hun blog

En nog even dit: maandag, dinsdag en woensdag zijn de laatste dagen dat er opheffingsuitverkoop is bij quiltwinkel De Parel, en er zijn nu kortingen bovenop de kortingen gekomen, ze wilt er echt van af, lees hier meer over.

Nee, ik kan niet nog een keer gaan, beetje blut nu, en maandag moet ik op controle bij de orthopeed, zit de boel nog goed, dan gaat er nieuw gips op; ik zal wel een foto maken, want volgens mij ziet mijn pols pimpelpaars met een randje, een oker kleur komt in zicht vanonder het verband bij mijn duim. Ja, het is nog pijnlijk (vooral na vingeroefeningen en bij verkeerd neerleggen in bed), maar hij zit er nog aan, en afgezien van het zurige luchtje wat rond mijn vingers hangt, ruikt het niet naar dood en verderf.

Het heeft wel wat

De wind blies de goudgele bladeren van de oude lindebomen horizontaal over de weg, mijn haren vlogen alle kanten op, en ik wist nog net op tijd een grote plas te ontwijken, toen ik de straat overstak met een grote doos in mijn armen, een grote tas met een quilt voor de winkel aan mijn arm en de autosleutels onhandig tussen mijn linker hand en de doos ingeklemd. Sleutels in mijn jaszak stoppen was op dat moment geen optie, de kans dat ik hierbij de doos zou laten vallen was dan aanwezig, en de inhoud was breekbaar; het was de overlocker van mijn in Augustus overleden vriendin Julie, het voelde goed aan dat haar overlocker een jong meisje dolgelukkig ging maken, ik zou de moeder van dat meisje in de winkel treffen om de doos te overhandigen. Even stond ik stil om de kleurrijke quilts in de etalage van de winkel te bewonderen, en liep toen snel naar binnen, de deurklink met mijn elleboog omlaag duwend, het belletje klingelde toen ik de deur dicht duwde met mijn achterwerk. Al gauw zat ik met de moeder van dat meisje aan de koffie, aan gesprekstof geen gebrek, dezelfde hobby en allebei met kinderen in dezelfde fase van hun leven, alleen de huisdieren verschilden.

Ik zat er nog geen vijf minuten of ik hoorde al een klagelijk gemiauw naast me, een zwarte kat met witte sokjes en een witte kin keek me vragend aan, ik haalde de tas van mijn schoot, klopte een paar keer op mijn bovenbeen: “Kom maar,” en hup, daar lag ze,

gelijk innig tevreden spinnend bleef ze liggen. Ze zeggen wel eens: “Doe maar alsof je thuis bent,”, nou, die kat op schoot maakte het wel af, zo gezellig; koffie in de hand, lieve quiltsters aan tafel en een spinnende kat op schoot, wat wilt een mens nog meer? Hé, ik heb Herman gemist, de cake die Monique altijd klaar heeft staan, nou ja zeg.

Weer thuis komt de zalige geur van de in rode port met kaneel en suiker pruttelende stoofpeertjes me tegemoet, een brioche broodje staat af te koelen op het rekje en knipoogt me toe, “neem mij, neem mij”, maar ik ben sterk, en eenmaal afgekoeld verdwijnt dit brood als apart verpakte dikke sneeën in de diepvries, voor later.

Vers gedraaide gehaktballen, kruimige gebakken aardappeltjes en stoofpeertjes staan op het menu voor vanavond, en dan rest ons een lekker kopje koffie toe, kinderen die naar boven gaan om te leren (ja serieus! Zei ik soms: “er was eens?”), regen kletterend tegen de ramen, alle katten binnen in diepe rust nadat Zopje eerst de pikorde hadden recht gezet, en een spannende detective op tv (Netflix). De up-side-down cake, -in dit geval een (hand)perentaart, waarbij ik experimenteel een mok van het ingedikte zoete sap van de stoofpeertjes op de bodem heb geschonken- plukte ik halverwege de avond uit de oven, gemaakt voor de bee morgenochtend, en wat over is gaat mee naar de bee van morgenavond.

Meer kan een mens zich toch niet wensen? Het leven, het heeft wel wat.

Slijmerige toestand

Zal je net zien op zaterdagnamiddag, de winkels zijn dicht en dan kom ik er pas achter dat ik vergeten was zeep te kopen voor de zeeppompjes in keuken, wc en badkamer, balen. Tuurlijk zijn op zondag genoeg winkels open om te scoren, maar ik wilde van deze zondag als rustdag genieten, beetje lezen, beetje tv kijken, lekker aankeutelen. Ik had ergens gelezen dat je zelf ook vloeibare zeep kon maken van een blokje zeep, en na even zoeken had ik een recept gevonden op internet, op de website van Jacoline (hier staan ook verantwoorde of voor speciale dieten recepten) Ik mocht het stukje Oiliy zeep van Suzanne gebruiken, het rook al lekker naar bloemetjes, dus dat was mooi meegenomen. Glycerine had ik nog in huis, vraag me niet waar ik dat ooit voor had aangeschaft, maar ik was blij dat ik het in al mijn opruimwoede niet had weggedaan. Later zag ik een recept zonder glycerine.

Ik kon gaan schaven, nou ja, ik sneed de zeep in hele dunne schilfertjes wat verrassend makkelijk en snel ging, gooide het in de pan met water en glycerine, en koken maar.

Ik voelde me als een heks, iets koken wat niet voor consumptie was en dat er zo gek blauw uitzag; het rook wel heerlijk in de keuken. Toen alle zeep was opgelost moest de kookplaat uit, deksel op de pan en moest het een nachtje opstijven. Ik had er een hard hoofd in, het was nog steeds zo vloeibaar toen ik een paar uur later naar bed ging, maar groot was mijn verbazing de volgende morgen, ik kon er een lepel recht op in laten staan!

Dit moest nu goed gemengd worden, met een staafmixer gaat het het beste en het snelste, en zowaar, na een paar minuten was het als dikke yoghurt, een beetje lobbig ook, en kon ik het in de zeeppompjes overgieten, wat over was heb ik in een grote fles gegoten, om hier later de andere zeeppompjes mee te vullen.

De geur is subtiel, niet al te bloemerig, en ik denk dat ik de volgende keer iets minder zeep kan schaven, zodat het wat dunner is. Het voelt wel anders aan als je deze zeep uit het pompje op je hand laat vallen, het is wel slijmerig, (“hoe ouder hoe slijmeriger” las ik op een website, en het verschilt ook per zeepsoort) je moet het eerst goed uitsmeren in je handen, want het valt anders net zo snel in de wasbak, het schuimt niet zoals je van andere zepen gewend bent, maar na het wassen en afdrogen voelt de huid heerlijk aan, niet glibberig of zo. Op deze website kan je meer zeeprecepten vinden, ook over toegevoegde geurtjes. Is zelf zeep maken een blijvertje? Dat denk ik wel, even afwachten hoe de zeep zich gaat gedragen in de loop van de tijd, het moet niet zo slijmerig aan gaan voelen dat de rillingen over de rug lopen als je je handen wilt wassen, en ook afwachten wat het gezin ervan vind als ik het over een week of zo als ze bijna op zijn het in de groep gooi: zelf maken of zelf kopen….

1001-dingen-dag

Zo voelde het vandaag, helemaal geen rust in de kont, en ik was niet de enige; Loki en Thor liepen in en uit, ze zijn toe aan een eigen huissleutel zeggen ze, maar daar zijn wij het niet mee eens, en zo ligt Loki te mokken op mijn schoot, beetje balorig aan de bungelende draadjes te plukken, terwijl ik verder ga waar ik gisteravond ben gebleven met de My Home or Yours blokje, en als ik er wat van zeg, kijkt ze met met een “Wát nou?” blik aan met haar grote ogen. De schat.

Het blokje gaat de mand in, en ik ga me op ander gebied nuttig bezig houden; terwijl de groentensoep (boerensoepgroenten en een krop paksoi die ik in een vlaag van verstandsverbijstering had gekocht, en een restje verse koriander, 4 rundvleesblokjes en 2 liter water) staat te pruttelen, kan ik het hele huis stofzuigen en voer ik gelijk een 5 minuten per kamer opruim actie uit, zodat het voor het zicht weer netjes is.

Met de staafmixer pureer ik de soep, om er daarna 400 gram aan zelfgedraaide soepballetjes in te doen, ik had per ongeluk Stroganof gehakt gepakt in de winkel, ipv rundvleesgehakt, en hoop dat het experiment ons gaat bevallen. Ik mik ondertussen een volgende lading was in de machine en vouw een mand aan wasgoed uit de droger op. De soep ziet er nadat de ballen tien minuten hebben meegekookt niet bepaald smakelijk uit, en ik vrees het ergste; het smaakt niet vies, maar wel erg zout en ik gooi er drie handen vol van deze pastakorrels door,

die ook tien minuten mogen meekoken (ondertussen kan ik buiten het blad van de bestrating opruimen), en daarna, want nog steeds te zout, kieper ik er twee overvolle eetlepels halfvolle creme fraiche bij (het hele potje dus), en roer dit door zodat het kan oplossen. Weer proeven, en ik waan me in de culinaire hemel, zo zalig!
Tevreden loop ik de bijkeuken in, waar me nog wat strijkwerk toelacht, en ik lach selectief terug, want kijk eens wat voor moois er op de plank ligt:

jawel, een quiltpaneel, en wat voor een, een hele vrolijke! Hij is wel een beetje scheef op de stof gedrukt, maar dat geeft niks, ~~ik maak hem toch voor een ander~~ als hij af is zal dat niet eens zo opvallen, hoop ik. En ja, ik maak hem wel voor iemand anders, namelijk voor mijn oudste uithuizige spruit, leuk voor in de woonkamer, of tegen een deur aan, want hij meet slechts 60x 70 cm. Het is een makkie wat quilten betreft, eerst ga ik over de buitenlijnen van alle gekleurde delen,

rond de tekst in het groene deel, en daarna ga ik me helemaal uitleven op elk onderdeel, dus de lucht krijgt een intensief quiltmotief, de rand een ander motief, de jas weer een ander motief, de baard….. nou ja, jullie snappen het wel. Inspiratie haal ik misschien wel bij de website van Leah Day, wat kan die dame geweldig quilten en wat heeft ze een schat aan filmpjes gemaakt waar we allemaal vrijblijvend van kunnen genieten, super!

De argwanende blikken aan tafel bij het zien van de soep veranderen in die van goedkeuring na het proeven, en er wordt twee keer opgeschept. Een echte maaltijdsoep die heerlijk is met stokbrood er bij, smullen maar; ik mag vooral doorgaan met zulke vergissingen maken. 🙂

Na het eten heb ik nog een uurtje gequilt, beetje achter de computer gezeten, en toen snel naar beneden om tijdens het kijken naar The Mentalist verder te kunnen werken aan het blokje van MHOY,

en nu hoef ik enkel nog het kasteel te doen, zo leuk!

Zomers

Heerlijke dag, zomers, de geur van vers gemaaid gras, bermen vol klaprozen, schitteringen van zonlicht op de autoruit voor je, en tijdens het inhalen bijna de berm ingesneden door een neuspeuterende vrouw die meer aandacht had voor wat er op haar vinger zat, dan op het verkeer naast haar en hup het stuur omgooide. Ik liet haar een andere vinger zien, maar ze vond haar blurkje veel interessanter, achterlijke gladiool! Gelukkig kwam ik zonder meenemen van andere laksoorten op de auto veilig aan bij Dorry, en werd het snijmes en de lapjes weer in de hand genomen. Leuke afleiding is wanneer klanten vol enthousiasme een quilt laten zien, (de foto’s zijn met mijn mobieltjes genomen, ojee, morgen toch maar mijn digi in mijn tas stoppen, want dit kan echt niet! ) hier een detail van de quilt zonder de maakster erop,

want ik weet niet of ze het op prijs stelt om op internet te komen, en toen ik na alle opwinding droog het toilet haalde, en zo op mijn gemak zittend opzij keek, zag ik op de kalender dezelfde quilt staan, maar dan even andere kleuren. Wat een toeval!

Na de lunch liepen er vreemde types langs:

Een zwaar geval van collectief decorumverlies, of een ontgroening? Je maakt wat mee in een grote stad!
Het belletje ging en toen stapte Ingrid binnen met haar nieuwste liefde, Sweet William, wat een beauty!

wil je betere foto’s zien klik dan even hier op de blog van Supergoof
De quilt werd in de tuin gesandwiched, en met de achterkant over de voorkant heen ‘omgebiest’ is hij nu te bezichtigen in de winkel van Dorry!
Bij thuiskomst trof ik een opgeruimde keuken aan, en gluurde even in de broodtrommel, want zoals de boterhammen gisteren gesneden waren, hoopte ik niet nog een keer te zien.

maar gelukkig hadden ze nu even gewacht tot het brood was afgekoeld voordat ze gingen snijden. Het avondeten ging er goed in, heel toevallig aten wij hetzelfde als mijn ouders op het vlees na 🙂

en daarna heb ik nog even lekker mijn net aangeschafte patroontjes van My Home or Yours? -ontworpen door Lynette Anderson- geaaid (de blokjes hierboven zijn gemaakt door Dorry), voordat ik de havermoutkoekjes ging bakken; bij de op vleeskroketten lijkende koekjes heb ik de cranberries vervangen door chocoladestukjes, op verzoek van mijn lief. Een deel van de koekjes reizen morgen met mij mee, weer naar Tilburg, blije gezichten en kreunende weegschalen als gevolg, want ook al geeft de naam havermout je het gevoel dat je goed bezig bent, de suiker, (plantaardige) boter, noten en kokos maken het wel ‘wat’ rijker. Maar ze zijn zo lekker dat niemand het mij kwalijk neemt, gelukkig.