Donderdag begon al vroeg met actie, ik zat nog aan mijn ontbijt toen ik een herrie bij de voordeur hoorde, en ik schoot overeind, Zopje in allerijl van mijn schoot af tillend zonder achterlaten van nageltjes; de tuinmannen waren bezig de leibomen in de voortuin te snoeien, en de kerstverlichting van vorig jaar hing er nog in, verstopt tussen de lange takken. Of ze vooral niet de snoeren wilden doorknippen. De knul keek bedenkelijk, hij hoopte dat het leed al niet geschiedt was, en ik zei dat het geen ramp was, maar het zou wel fijn zijn als hij verder toch probeerde de rest te ontwijken, en hij zou zijn best doen, zei hij. Ik wilde de lichtjes testen maar ben er niet meer aan toe gekomen vandaag, druk, druk druk.

Om 11 uur zat ik bij de kapper, een jonge knul trok met een kam bleekmiddel door mijn haren, zodat het net lijkt alsof ik na al die jaren nog steeds lichtblond ben, het grijze valt dan niet zo op. Ik wacht namelijk tot ik net zo zilvergrijs ben als mijn moeder, en dan stop ik met verven. En zo zat ik daar, geduldig te wachten tot hij klaar was, en ik verder kon gaan met Wordfeud, en ondertussen hadden we zo’n kappersgesprekje, je kent het wel, over wat we gingen doen met de Kerst. Ik zei dat we met de hele familie samen gingen komen, net als de afgelopen 19 jaar of zo(?)en dat we dan gaan steengrillen en gourmetten. “Oooh, dat is zo vreselijk fout, steengrillen en gourmetten,” zei de kapper, “dat is iets van de jaren 90 hè, en dan had je ook van die bordspelletjes, ook zo enorm fout!”, en zijn stem ging een paar octaven omhoog. Het was dat hij zijn handen vol had, anders zou hij er ook nog gebaren bij hebben gemaakt die ik zo schattig vind. En ik beaamde dat wij die dus ook deden, nou ja, de Kolonisten van Catan, en zulks, en natuurlijk Boggle. En toen moest ik uitleggen wat Boggle was, en dat dit gespeeld moest worden onder begeleiding van kerstliedjes.

De jongen trok bleek weg rond zijn neus, want kerstliedjes, zoals door George Michael of Mariah Carey gezongen, waren ook zooo fout. Ik had de grootste lol,  zo’n foute klant had hij nog niet eerder meegemaakt, denk ik, als hij er maar geen enge dromen van krijgt.

Na een was- en knipbeurt stapte ik met een kort koppie blonde haren naar buiten, en keerde weer huiswaarts. Het was bijna 1 uur en ik had nog niet gegeten, om vervolgens een dik uur later wéér bij de kapper binnen te stappen, maar nu moest ik de trap op, naar de snorrendame, zoals ik ze noem. Niet dat zij een snor heeft, stel je voor 🙂 maar omdat ze mij van de mijne verlost, althans, daar is ze al een dik jaar mee bezig! Nadat IPL (flitsen) na een jaar niet helemaal het gewenste resultaat had geleverd, was ze nu weer ouderwets verder gegaan met elektrisch epileren, waarbij de hardnekkige follikels kapot gemaakt worden. Ze had het naaldje weer lekker heet gezet, en prikte en plukte er lustig op los, haar na haar werd aangevallen, en er steeg rook op vanonder de loeplamp. Met het gevoel alsof mijn bovenlip en kin vol blaren zat verliet ik het pand, maar geen mens keek raar naar mij, dus het viel wel mee.

Ik zat me er al op te verheugen: thuiskomen, kopje koffie drinken en dan lekker verder gaan aan de quilt, maar mijn jongste spruit gooide die plannen even in de war, ze was net uit school en het waaide echt keihard, en ze moest nog cadeautjes kopen; dit was door alle drukte van school (oa afgelopen dinsdag excursie naar Antwerpen, waar ze deze foto’s voor mij had gemaakt:

nog niet gelukt, en dus reden we even later weer naar de stad, met een vrolijke dochter naast me die honderduit praatte. Ook geen straf, even zo samen zijn, maar in de stad gingen we ieder een andere kant op, en ze sms’te toen ze klaar was.

Had ik nu wel bij thuiskomst even rust? Dacht het niet, want eten klaar maken, omdat spruit om 7 uur op school moest staan, en nog geen half uur later zaten we aan tafel, rode kool, couscous en vis uit de oven, rare combo, maar niet verkeerd. En net toen ik om 7 uur met een kopje koffie neerzeeg, en Zopje met een verliefde blik op mijn schoot sprong, en me kwijlend kopjes wilde geven, schoot het door mijn hoofd dat ik naar de DDC moest! Ik tikte de koffie achterover zoals Lucille Werner haar biertje achterover tikt, klik hier

en met de blaren op mijn tong stond ik 10 minuten later op de weegschaal; “7 ons er af, keurig!”, zei de coach grijnzend. Toen ik een uur later thuis kwam en in de luie stoel ging zitten, keek Zopje me weer verliefd aan, sprong op schoot, drukte zijn kopje stevig onder mijn kin en met zijn nagels in mijn sternum gedrukt beval hij me om vooral te blijven zitten. Al zou ik willen, ik kon niet meer opstaan, het was me een dagje wel!

Na een metrorit en met Evelien als gids liepen we in de straat waar de City Quilter moest zitten, het was even een pittige wandeling bergopwaarts, maar toen zagen we hem. Tegenover de winkel zat een restaurantje, en de kinderen gingen daar naar binnen om wat te drinken (en eten), met de mededeling: “Neem alle tijd mama, wij vermaken ons wel.”

Je moest aanbellen om binnen gelaten te worden, en op mijn vraag of ik foto’s mocht maken, zei de jonge vrouw: ” Take as many as you want dear.” aaah, die begrijpen een quiltmens pas, want hoeveel info kan je opnemen op een dag? Het is een grote winkel, in een H vorm, ze hadden net een uitbreiding van de winkel ( winkel ernaast erbij getrokken?), en een groot deel was tentoonstellingsruimte; hier kan je de slideshow van de website bekijken.

Met een mandje rondlopend keek ik mijn ogen uit, zoveel stoffenseries die ik nooit eerder had gezien, en dan al die boeken, ooh, en niet duur! Wat is niet duur, hoor ik jullie vragen. Nou, 16 dollar voor een boek over jaren 30 quilts, daar leg je bij ons met gemak 26 euro voor neer, als het niet meer is. 1 dollar is 0,71 euro. Stof is daar 10 dollar per yard, maar aan het einde van de rekening komt er nog iets van 13 procent btw erbij, lastig als je met gepast geld klaar staat in de rij bij de kassa, en dan kom je tekort. Maar goed, ik dwaal af.

Ik was net aan het kijken in het tussenstukje van de H toen de kinderen binnen kwamen, vrolijk, want ze hadden de lekkerste salade ever gegeten. Nog lekkerder dan in Bath vorig jaar, en die was al des godens zo lekker. Ze moedigden me aan om nog meer in mijn mandje te stoppen, ware het niet dat aanmoediging het laatste was dat ik nodig had, ik verkeerde in een euforische roes en was de tel al helemaal kwijt, geen enkel gevoel van realiteit meer dat ik het ook nog moest afrekenen aan het eind van de rit. Welk eind? Was deze trip naar wonderland dan eindig? NEEEE

Met een klik van de kassa en een swipe van de creditcard belande ik weer met 2 voeten op de vaste grond, sodeju, het was iets meer dan de 200 dollar die ik gokte…..oeps.

Ik heb 2 filmpjes gemaakt in de winkel, ik stuiterde teveel om rustig aan te doen met langs de schappen gaan met de camera, dus als je snel wagenziek bent, kan je beter niet kijken. Tijdens het filmen was ik tegen de kids aan het praten.

Net geen water en droog brood voor mij die avond,wel lekkere hamburgers -bijna gezond-, en een Broadwayshow

wel leuk om mee te maken, hoewel we niet alles begrepen, daarvoor moest je een amerikaan zijn om het te snappen.

Na het bekijken van het eerste deel van deel 7 van HP, besloot ik om het boek toch nog maar een keer te lezen; er was niet zoveel aan detail blijven hangen sinds ik het 4 jaar geleden (of zoiets) voor het laatst had lezen. Dit verklaart toch wel mijn afwezigheid in computerland, ik lees heel graag, maar ik ben dan niet het meest sociale wezen.

Maar eerst zaterdag: de verjaardag van mijn moeder gevierd met de familie, de cadeautjes werden in ontvangst genomen, en wij werden op onze beurt getrakteerd met overheerlijke taarten en koekjes, mmmm, lekkere zelfgemaakte kippensoep en pompoensoep met broodjes en een super lekkere ijstaart als toetje, wat willen we nog meer? In goede gezondheid op naar de volgende verjaardag! Helaas geen enkele foto waar we met onze monden dicht of leeg op staan, dus geen foto's, of toch, eentje; bij mijn ouders hangt deze foto tegen de kast, eentje van Rekel in zijn volle glorie wat een lieve en mooie kater was wat toch. Ja, heel veel borstelwerk.

Zondag stond in het teken van HP lezen, het eten moest gehaald worden, want moeder had het te druk; maandag viel wel mee, het eten stond al voor 7 uur dampend op tafel, maar er moest mij daarna niet al te veel gevraagd worden. Om half 11 's avonds had ik het boek uit, en blij dat ik was, ik kon nu weer gewoon verder gaan, want er liggen hier nogal wat quilts die eigenlijk af mogen komen.

Als daar zijn de lensquilt, die al gesandwicht is, maar waarvoor ik even moed moet happen, morgenochtend is de tijd wel rijp denk ik. En de antieke quilt, en daar ben ik vanmiddag op de mini-bee (deze keer weer bij mij thuis) verder aan gaan werken, en het ging lekker. Angela kreeg haar borduurwerk klaar, zo mooi, en Julie had het roze quiltje voor een kleinkindje af en zat op inspiratie voor het quiltwerk te wachten. Miranda zat te quilten aan haar rood/zwart/witte sampler, nog enkel de buitenste randen maar om te doen, ik denk dat-ie deze maand nog wel af komt.

Morgen gaan mijn moeder en ik naar Schering en Inslag in Woudrichem, en naar the Windmill in Sprang-Capelle (denk ik) en naar Aztec Rose, in Zwijndrecht, hier kan je met dank aan Wendy Vosters in de winkel kijken; even overal lapjes aaien, spulletjes bekijken en inspiratie opdoen. De adressen kan ik mooi zoeken op deze site van Arnout ideaal. Volgorde van winkels bezoeken is AR-theW-S&I, of AR-S&I-theW, hangt een beetje van lunchtijd af, dat doen we bij S&I, maar dat kan ook om 1 uur, nadat we theW hebben bekeken.

Ervaring leert dat je niet meer dan 3 winkels op een dag kan doen, meer neem je niet op (en dan heb ik het niet over het pingedrag). Deze winkel in Nieuwpoort, de Schapekop lijkt me ook leuk, mooie wol zie ik op de site, maar is het ook wat? Het adres heb ik genoteerd, je weet maar nooit, het ligt 17 km van Woudrichem af, 19 km van Zwijndrecht af, en  30 km van Sprang-Capelle. En nu maar hopen dat het niet gaan sneeuwen! 

vanmiddag 12 uur was Evelien even thuis -voor een tandartsbezoek na het uitvallen van een vulling vanmorgen vroeg-, en na de lunch dropte ik ze gelijk weer af op station, want morgen zijn er weer colleges. Maar voordat ze de deur uit ging, merkte ze op dat we gisteren stoofpeertjes hadden gegeten (ze zag het deksel van de hogedrukpan), en ik zei dat er nog 3 over waren, dus als ze deze mee wilde nemen kon dat. Dus ik pak het glazen schaaltje uit de koelkast, de peertjes zwommen in het donkere sap en het rook naar kaneel en suiker  . "Getverderrie, doe maar snel weer weg, het doet me teveel denken aan dat hart van gisteren, dat lag ook zo in een schaal met vocht te drillen."; ik kon ze niet overhalen (toe, proef een stukje, is zo lekker), en verbijsterd zette ik het weer terug in de koelkast. Is dat er nou eentje van mij?