Helaas betekent de kop niet dat er binnenkort nog een quiltweekend op programma staat, maar ik heb eindelijk mijn quiltspullen uit de tassen gehaald en heb er foto’s van gemaakt. Dankzij het zonnetje dat stinkend zijn best doet zijn het zonnige foto’s, mijn quiltkamerraam staat op het zuiden.

Eerst de tip van Loes met bloemetjes voor de Girls Day out in het bloemenkarretje van de Florist

en dan de pannenlappenparade: deze van uienstof heb ik gemaakt, geen idee of de ontvanger er blij mee was; hij is in ieder geval groot genoeg om zonder onderarmen te verbranden lasagneschalen uit de oven te halen

en deze ik kreeg, met hartjes, gemaakt door Irene Mijn aankoopjes in de quiltwinkel ter plekke, de roze lapjes zijn voor de hartjes voor de GDO blokjes, de anderen zijn voor de heb, wel heb ik al iets in gedachten er voor, maar dat houd ik nog even voor mezelf voor het geval ik van gedachte verander.

en wat ik kocht bij ’t Hobby Hoekje in Huissen kan je op de foto hieronder zien; de batik jellyroll, zo mooi en ook te combineren met de lapjes hierboven; de Scrapmaster waarmee je zonder te berekenen flying geese kan snijden en andere blokjes; Marking Spray, om quiltpatronen van sjablonen op de quilt te spuiten, het schijnt goed te werken en gaat er makkelijk weer uit, staat er op; de cirkelsnijder, voor als ik weer tig ronde lappen moet snijden, plus extra mesjes, want ik wil het ook gebruiken om uit Freeserpaper cirkels te snijden; en dan nog lapjes voor de heb en helemaal rechts romantische lapjes voor de GDO.

Toen ik -nadat alle foto’s gemaakt waren- nog een tas zag staan vond ik daarin nog wat moois (ik wist wel dat er wat ontbrak) dus staat het samen op 1 foto: het doosje met strik was van het strikkenspel, ik vind het doosje super maar vrees dat mijn oudste hem gaat inpikken, gewoon omdat hij perfect bij haar diamond roses quilt past. In het doosje zaten 2 kleine rozenlapjes -waarvan een stukje naar Sonja is gegaan voor haar bedelproject-, 2 mooie lintjes, een kleine vergrootglas in voor in de tas die ik heb omgeruild (had hem al) met een Marleen voor een quiltblad die zij al had. En dan zat er een smalle sjabloon met vlinders in, maar zo eentje heb ik ook al en die heb ik weer omgeruild voor het patroon Hartendiefje, die Anne Claudine had gekregen maar er niet blij mee was, omdat ze met zulke romantische patroontjes niks heeft. Leuk detail: zij had mijn cadeautje ontvangen. Het blikje met 3 meter meetlint vond ze daarentegen wel weer leuk, gelukkig. En zo werd het strikkenspel een ruilbeursje, en waarom ook niet. Heb alleen geen idee of andere dames ook hebben geruild onderling.

Het stapeltje stof met blauw bovenop komt van het quiltwinkeltje dat in Elst was, het is stof van Den Haan & Wagenmakers uit Amsterdam, beroemd vanwege hun mooie stof met glanscoating en o wee je gebeente als je het durft te wassen! De Haantjes zouden je hoogst persoonlijk billenkoek komen geven als ze daar lucht van zouden krijgen ☺Ik durfde het nl een keer in de winkel te vragen: “Blijft die glans ook zitten na de was?” Ze stikten er haast in, hun quilts mogen nooit met water aangeraakt worden, beetje luchten, that’s all. Oei, zoals 2 nichten dat als geen ander kunnen gunden ze me geen blik meer waardig, ik was als lucht voor ze. Gelukkig had ik toen al afgerekend, anders denk ik niet dat ik hun stof mee had gekregen. LOL.  Het bolletje wol valt wat uit de toom, maar dat komt ook omdat-ie niet voor mijzelf is maar voor mijn jongste spruit; ze schoot vorige week mijn kamer binnen en begon laatjes open te trekken, op zoek naar wol om pomponnen te maken. Helaas had ik enkel dikke breiwol of dunne harige wol, en toen ik zaterdag de gemeleerde wol in de winkel zag liggen moest ik gelijk aan haar denken.

’s Morgens troffen we nog een ontbijtcadeau aan waar ik heel blij mee ben, wat een enig kippetje! Ik denk dat ik die vanavond op de bee ga maken. en dat was het, pfew, wat veel he. Hier zit dan ook een heel gelukkig mens.

Ik liep gisteren in de stad achter 3 batterijen, drillende cellulituspuddingen op hoge hakken en crocs naast elkaar waggelend achter buggies, brrrr, een mens zou er een nachtmerrie aan over houden.

Waar de hele dikke dames de illusie vandaan halen dat dit afkleed of chique staat weet ik niet; het zal vast lekker zitten, maar een verbod in het openbaar dragen van dit soort kleding zou geen slechte zaak zijn. Net zoals een rookverbod in openbare gelegenheden, omdat het schadelijk is voor de gezondheid.

Kijkend naar wat boven de schouderpartij zat zag ik dat ze toch wel in de spiegel hadden gekeken voordat ze de deur uitgingen, keurig in de make-up, eentje helemaal dicht geplamuurd, maar toch verzorgd. Jammer dat de spiegelcheck ophield tot schouderhoogte, misschien hebben ze geen grotere spiegels in huis, het is natuurlijk deprimerend om al die vetrollen bijeen gehouden door de te strakke leggings te aanschouwen.

Afgelopen zomer was ik in een kledingzaak op zoek naar leuke shirts en had een vrolijke zomerjurkje gepast die helaas tot boven de knieën kwam, geen gezicht. Dat hoorde zo, de nieuwe mode. De verkoopster adviseerde mij om er ook een zwarte of witte legging onder te dragen, dan zou hij me enig staan, en een legging zit zo lekker. 

"Kijk, ik heb hem ook aan met legging er onder, staat toch wel mooi he?" zei ze, een pirouette makend, en jazeker, met maatje 36 en een lengte van krap 1.65 waardoor de rok tot onder de knie kwam stond het heel mooi. Ik zei dat mijn gevoel voor humor heel ver ging, maar dat ik mijn omgeving dit niet wilde aandoen. "Laten we vooral even realistisch blijven, leggings en korte rokken in maat 46 is gewoon smakeloos, tenzij je ermee achter het raam gaat zitten, maar zo’n carrière-move wil ik niet maken." Ze wist even niet hoe ze moest kijken, die uitwerking hebben mijn woorden wel vaker op mensen. ☺

Vanuit Brussel deze keer een blogje; we zitten sinds vrijdag met de directie van Perry’s werk in een hotel waar de jongens vergaderen terwijl de meisjes de stad onveilig mogen maken. Heel gezellig dus.

Vrijdagmiddag hebben we de stad vanuit een antieke tram mogen bekijken, op de tram werden we verwend met zalige broodjes (een likje pesto onder een plakje ham en je hebt haute cuisine!) en drinken. Alle koffers waren in het hotel al op onze kamers gebracht dus geen gesjouw☺ Na de rondrit hadden we een paar uur vrij om de stad zelf nog te bekijken, het bleef beperkt tot de markt eo. ’s Avonds gingen we uit eten in een voormalige leerlooierij, het gebouw was mooi in originele vorm behouden wat de heren bouwers wel kon bekoren. Tussen de gangen door werden we bezig gehouden door een goochelaar, die knap irritant knap was; de kunstjes werden onder je neus gedaan en lieten ons met mond vol tanden zitten; hoe in vredesnaam deed-ie dat?

Zaterdagmorgen -terwijl de mannen aan de vergadertafel zaten- kregen de vrouwen olv een stadsgids Elisabeth een rondleiding en de eerste stop was een tassenwinkel Delvaux , en stom toevallig(?) was de leerlooierij van de vorige avond van hun werkplaats! Daar de prijs van de tasjes  pas vanaf 600 euro begon bleef het bij mij bij een bedelarmbandje met daaraan 1 tasje en een hanger om mijn tas aan tafel op te hangen. Ach, het is behelpen…..

’s Middags kwamen we de mannen tegen en liepen we naar een lunchroom, dachten we, maar er werd een zalige 3 gangenmenu geserveerd en we rolden later de zaak uit, we konden geen boe of bah meer zeggen. Dankzij het tempo dat de gids erin hield liepen we de kalorien er in no-time weer af -keep on dreaming girl- en via de metro belanden we bij die grote tentoonstelling met die gigaballen op palen -ben de naam effe kwijt en de piloot naast me weet het ook niet dus ben ik niet de enige sufkont vanmorgen-; het regende en de trappen waren heftig, dus ben ik maar tot de middelste bal gekomen. Geeft niks, ik heb een indruk van het geheel gekregen en vond het heftig! Atonium roept Oda, die met Hein nu naar mijn quilts zit te kijken op de pc naast me.

Gisteravond hebben we een optreden van het Budapest Gypsy Symphony Orchestra mee mogen maken, in een woord geweldig!! Eerst dacht ik dat we bij de Jostikband zaten vanwege de sullige blikken van sommige leden, en de medaille op een kitserig jasje  paste in het beeld. En toen ze begonnen te spelen met al die violen moesten ze er nog in komen, ongelijk en zo. Maar na dat eerste numme…. wow. super. Vooraan stonden 6 instrumenten Cymbalon genaamt, en de solist Oszkar Okros was top.

We gaan ontbijten, ik moet weg! Hier nog 1 filmpje:

Allereerst even onze kletsende douchemat laten zien, zo gezellig: elke keer als ik in de badkamer kom verrast het miauwtje me weer. Wat ligt er nou lekkerder dan op een door vloerverwarming opgewarmde zachte mat in een rustige en warme omgeving? Zopje weet het wel, hij is er de laatste dagen vaak te vinden.

Zipje heeft het ook een tijdje gedaan, zelfs in het lege bad had hij het naar zijn zin – ik denk dat de vloerverwarming hieronder het ook lekker warm maakt- maar nadat hij een paar keer is opgesloten in de badkamer doet hij het niet meer. Ook in de wc zal je hem niet meer vinden zomaar, hij heeft er een avond heel lang voor moeten miauwen eer we door hadden dat het gemiauw daar vandaan kwam.

Pureren, waar slaat dat nou op? Nou, op Perry’s eten, bijna alles moet eerst in de pureerbak van Braun klein gemalen worden, anders krijgt hij het niet weg. Saucijsenbroodjes eerst opwarmen en dan in 3 stukken pureren, het ziet er niet uit maar ruikt zalig en het hapt heerlijk weg. En vanavond aten we dus frites met sla en biefstuk (voor Perry tartaartjes), nou, gewoon per onderdeel gepureerd en zo lagen er 3 hopen prut op Perry zijn bord. En het smaakte heerlijk. Alleen was ik vergeten dat een tartaartje al gemalen biefstuk is, dat drong pas door toen ik het ding in een paar stukken aan het pureren was. Nou ja, beetje jus er over en smikkelen maar.

En dan over dat naaien, niks dubbelzinnigs hier aan (dat kan ik Perry toch niet aandoen?) , nee, het gaat gewoon over machinaal naaien, met de naaimachine aan mijn werktafel in mijn naaikamer. Van de werktafel was tot vanmiddag niets te bespeuren, helemaal bedolven onder een almaar groeiende stapel van lapjes, tijdschriften, herstelwerk, tussenvulling, doosjes garen, patronen (nee mama, ik heb die van jouw nog niet gevonden, die van de zee van McKenna) tasjes met stof en ga zo maar door. Ook een vak apart hoor, dit stapelen: als je het niet goed doet gaat de hele boel schuiven en heb je zo op de grond nog een stapel. Je snapt dan niet waar die stapel vandaan komt, want op de tafel ligt nog zo’n stapel.

Maar nu lekker niet meer; ik ben met een paar troostblokjes bezig, eenvoudig stroken snijden en naaien.

jaja, okay, het ziet er nog steeds uit alsof er een bom ontploft is rechts. Dat ga ik morgen aanpakken, alles op zijn tijd.

Op dit moment zit Zopje op tafel, dat is lang geleden dat hij dit heeft kunnen doen zonder dat hij hierdoor een aardverschuiving teweeg bracht.Minstens 1½ jaar? Dan moet alles toch even bekeken worden.

Vanmorgen stond ik met een volle boodschappenwagen bij de kassa, klaar om alles op de loopband te zetten toen ik aangereden werd door een rollator. Een vreselijk oude man, echt een fossiel zo oud en mager, met in elk oor een gehoorapparaat, een brilletje op zijn supergrote neus (die blijven groeien he, net als de oren), en een geruit petje op begon zijn spullen uit het mandje van zijn rollator te halen en zei: "Ik heb maar een paar dingen en mag wel even voor he mevrouw?"  Nog voordat ik "vooruit maar" kon zeggen had hij al zijn broodje en beleg op de loopband gezet! Nou ben ik altijd heel beleefd tegen en heb veel respect voor bejaarde mensen, immers het zijn zij die dit land na de oorlog met hard werken hebben opgebouwd tot een welvarend land. Maar om nou zo voor te dringen, niet eens sorry zeggen omdat hij tegen mijn kuiten aan reed en met zo’n vanzelfsprekendheid alles al op de band zetten was niet netjes …ik moest gelijk aan Paul de Leeuw denken, over wat hij hierover een keer zei: "Ze hebben haast als ze zo oud zijn, want ze gaan bijna dood." iets in die geest. Ik wilde ook zo snel mogelijk naar huis gaan, lekker achter een bakje koffie genieten van de Kletskoppen die ik in mijn karretje had liggen. Maar goed, ik heb me ingehouden commentaar te geven op die man, heb hem gewoon voor laten gaan. Het zou te hard zijn geweest als ik "nee" had gezegd en zijn spullen terug in zijn mandje had gelegd.