Maandag leek wel een dag die niet anders dan in de hoogste versnelling geleefd kon worden, ik ben er nog hyper van! Begon al met de cm dikke ijslaag afkrabben van de autoruiten, toen ik Suzanne naar de fysio moest brengen ’s morgens, getverpielekes wat zat dat er stevig op! En terwijl zij haar half uurtje martelen had, dacht ik even snel de kerstboomverlichting bij ons oude huis aan te sluiten op stroom en tijdklok, zodat het er weer feestelijk uit zag. Kom ik daar, heb ik het verkeerde snoer bij me, de stekker past er niet in! Dus snel naar de winkel om er een te halen, en snel weer terug om  aan te sluiten, en terwijl ik dacht keurig op tijd weer bij de fysio te zijn aangekomen, zie ik dochterlief al staan, ze was al een kwartier klaar; lag aan de fysio, niet aan mij, hij had gewoon minder werk gehad blijkbaar, en ja, als je dan ook je mobieltje niet bij je hebt, dan moet je maar wachten. Thuis ben ik na wat huishoudelijke werkzaamheden verder gegaan aan het quilten, al het quiltwerk is nu klaar, de randen zijn afgesneden, en de 10 meter bies is nu in de maak, nog een dagje werk nog denk ik, ik ga de mijzelf opgelegde deadline wel halen 🙂

Omdat ik ook nog een paar mugrugs moest maken voor de Heerlese bee vanavond, zette ik de Pfaff naaimachine ook maar op tafel , eerst piecen en daarna doorquilten, en ze zijn me een partijtje leuk geworden; haast zonde om er een mok op te zetten, vind dochterlief.  Morgen zal ik ze showen. Zie ik vraagtekens boven blogland, mugrugs? Mini placemats maar dan enkel voor je mok en een koekje oid, en zo leuk te maken van restjes, of van mini paneeltjes..   Kijk maar eens hier

’s Avonds hadden we van school een tafeltjesgesprek (zit je gewoon aan tafel met de docent die je even wilt spreken, kwartiertje later sta je weer buiten) en toen we thuiskwamen hadden de mannen de lichtjes al in de kerstboom gedaan, oh wat leuk!

  Dus na Dexter kijken (de laatste aflevering van dit seizoen alweer, en zo’n geweldige cliffhanger!) hebben we met z’n allen de boom opgetuigd, alle ballen moesten er in, behalve enkele zilveren, die pasten toch echt niet meer.Er zijn 4 ballen gesneuveld, Suzanne is blij dat zij het deze keer niet heeft gedaan, in tegenstelling tot voorgaande jaren.

Op deze foto valt er net een uit haar handjes, prachtig hoe iedereen geschrokken opkijkt. De treeskirt ging amper om de stam heen, en hangt als een gek lapje nu rond de pot, en ik snapte er niks van; vorig jaar lag hij zo mooi plat, en lagen de katten er zelfs onder te slapen, tot Evelien me erop wees dat de boom vorig jaar in een andere bak stond, en niet in deze hoge. Toen de boom klaar was, was ik niet af te remmen, de hal moest er ook aan geloven,

en mijn vingers jeuken om de keuken ook vol te hangen met lichtjes, maar dan draaf ik weer zo door he. De rest van de straat is erg sober, helaas, maar dan vallen wij wel lekker op. Vorig jaar was dat niet alleen vanwege de lichtjes, maar ook de bijzonder artistieke sneeuwcreatie voor het huis, wat menige nek heeft doen verrekken.

Donderdagmiddag reden we naar Hilversum, we waren uitgenodigd voor een feestelijke dinershow in Studio 21, en we hadden er heel veel zin in, zo midden op de week, aan het begin van de avondspits op pad te gaan, not. Het thuisfront had lekker eten in huis, en vonden het helemaal niet erg om alleen te blijven, en dus reden we met gerust hart de straat uit. Op de radio hoorden we al van de avondspits, eerst werd het een normale avondspits genoemd, maar naarmate de halve uren met verkeersinformatie verstreken, werd de avondspits steeds zwaarder genoemd, en zo hebben we 5 halve uren verkeersinfo gehoord op de radio, we schoven steeds achter elke file aan die er maar was tussen Roosendaal en Hilversum. Normaal rijd mijn ventje het in een uurtje, (hij vliegt laag), en deze keer dus 2½ uur.  Toen we bij het Mediapark uitstapte, en hij aankondigde zin te hebben in een gezellige avond, moest ik lachen, want ik had onderweg een geheel andere boodschap doorgekregen.

Het eten was lekker, de show met momenten erg mooi, maar het was zo jammer dat de hele avond de enige vorm van communicatie anders dan gebarentaal onmogelijk was, vanwege het gegil en geschreeuw van de artiesten. Nee, nou moet ik niet overdrijven, tijdens het eten werd de volumeknop wat lager gezet, maar ja, dan zit je te eten, en is het onsmakelijk om te praten, en het moment dat de borden leeg waren, werd alles snel weer opgehaald, en begon de show weer. Meneer van de Boom kwam ook even langs om zijn moment of Glorie te hebben, hoewel hij er eerst in moest komen, hij kwam niet boven het orkestje uit, er zat gewoon geen volume in zijn stem. Toen hij opkwam leek het wel of er een blik kirrende kritiekloze mokkeltjes open getrokken werd, want opeens stond het voor het podium vol met “allemaal handjes in de lucht”.

Een Russische vrouw liet hoog in de lucht anatomisch onmogelijke kunsten in de ring en touwen zien, en kon na afloop nog gewoon zelfstandig het podium aflopen, heel knap vond ik dat. Het toetje, waar ik me op had zitten verheugen en hiervoor steeds de helft van mijn eten had laten staan, viel zwaar tegen; het leek een ronde muffin met de belofte van gesmolten chocolade in het midden, het bleek opgeklopte lucht met de smaak van mokka en nootjes te zijn, mierzoet; na 3 happen hield ik het voor gezien.

Na de koffie mochten we naar huis, het was opgehouden met regenen, en de files waren ook allemaal weg, en dus vlogen we laag over de weg naar huis, in iets minder dan een uur,

Klik hier :Patty-cake als je nog niet hebt gelachen vandaag, een bekende voor wie op mijn eerste blogje op blogspot al meelas.

Volgens mij zit Evelien al te grinniken en weet ze waar ik het over ga hebben, waar of niet waar?

Voor de Sinterklaaslootjes bij lootjestrekken.nl kon je een verlanglijstje invullen, wel zo makkelijk voor als degene aan de andere kant van jouw lootje geen idee had wat je te geven, en dus had ik een paar dingen opgeschreven, waaronder als last minute inval Paco Rabanne pour Elle. Een luchtje dat net op was, dus als cadeaupiet niks had kunnen vinden, dan was dit misschien nog een optie. Mijn ventje was mijn cadeaupiet, en hij was naar de lekkere luchtjeswinkel gegaan, en daar konden ze hem niet helpen aan dit luchtje; ze hadden het nooit gehad, en kenden het ook niet. Wel hadden ze een ander luchtje van Paco R, en ze vroegen aan mijn ventje hoe oud de dame in kwestie was voor wie het zou zijn; toen hij hoorde dat ik 50 was, zei de verkoper, de schat, dat dit luchtje dan wel goed bij me zou passen, het was echt iets voor oudere dames. En wat doet mijn ventje?? Hij koopt het nog ook! Aaargh! Zou je hem niet?

Ik heb het vlak voordat ik achter de pc ging zitten opgedaan, om er een beetje aan te wennen, soms ruikt een parfum lekkerder als je hem wat langer op hebt. Hoe het ruikt? Nou, een uur later nog steeds naar luchtverfrisser, maar het zal wel aan mij liggen, ikzelf zou hem niet gekozen hebben.

Net als in heel quiltland zijn ook hier de kerstquiltje van stal gehaald, gestreken (jazeker, met stoom zonder te duwen) vooral die Here Comes Santa neigt nogal naar krom trekken (niet naar voren of achteren maar zijwaarts, LOL), vanwege de wollen ruitjesstof rondom,

het was een haastklusje, en krap aan stof, en ik moest en zou de ruitjes gelijk krijgen, dus aan de ene kant meer trekken dan aan de andere kant, ach, het maakt hem juist uniek. Het patroon kreeg ik in de vorige eeuw van Joan, die het zo zat was, nadat ze deze quilt al tig keer opnieuw had gemaakt, omdat ze steeds haar eigen Santaquilt op hun verzoek weg gaf aan familie.

Ze hangen weer mooi in de hal, zo onder de spotjes.  Hiervoor moest de Gardener’s Journey wel naar boven verkassen, maar ze hang daar ook mooi, gezellig naast het paard en de kippen, zolang ze maar op hun eigen quiltje blijven, en niet zoals in de Harry Potter schilderijen heen en weer lopen, vind ik alles goed.

Avondeten is -vooral op vrijdag- altijd een beetje een uitdaging, geen zin om te koken maar ook geen zin in telefonisch bestellen, want ongezond, en dus werd het kip met champignons en lenteui,

op het laatst gaat-ie nog in de oven met een deksel van bladerdeeg, en smullen maar, smaakt als kippenragout, maar dan niet gemalen.En hij ruikt zalig, de smaak is heel romig. Van Jamie O is het recept, en wat zo leuk is, je hebt heel weinig afwas, waardoor je meer quilttijd over houdt, en met Zopje die mijn stoel warm hield, en Zipje die me een zalige rekoefening voordeed kon het niet mis gaan.

Over het oude vrouwen luchtje gesproken:mijn ventje komt nu net de trap oplopen, en zegt: “Zooo, d’r is hierboven iemand naar de wc geweest!” (maw flink gespoten met de luchtverfrisser wegens een grote boodschap) Ik loop naar hem toe en laat hem aan mijn pols ruiken, “Is dit het?”, hij knikt, en moet lachen als ik zeg welk luchtje dat is.  Say no more, die doe ik nooit meer op.

Dat was schrikken gisteravond, manlief had Evelien opgehaald van de trein, ze was laat voor haar doen, maar ze was gaan shoppen met haar vriendin in Amsterdam; ik hoorde ze thuiskomen en huppelde de trap af om mijn dochter even te huggen. Ze had een bleek snoetje, en haar onderlip bibberde een beetje, en ze flapte in een keer er uit dat ze een ongeluk had gehad op weg naar haar huis in Amsterdam, aangereden door een auto op een rotonde door een mevrouw die in de auto afgeleid werd door een kind in de auto. Ik schrok me een hoedje, maar omdat ze voor me stond en er heel uit zag, bleef het bij die schrik, tot je achteraf bedenkt hoe anders het had kunnen lopen.

“Ik had wel gewoon mijn licht aan,”zei ze, tuurlijk had ze licht op, zonder licht fietsen is bij ons als vloeken in de kerk, not done. Ze vertelde over dat ze de auto zag optrekken, terwijl ze nog dacht “Die gaat me aanrijden”, want ze kon nooit op tijd daar wegkomen;  allemaal mensen die gelijk naar haar toe kwamen toen ze daar na een schuifpartij op straat lag, de bestuurder van de auto -vreselijk geschrokken- kwam ook gelijk bij haar staan, en zelfs een verzekeringsagent die haar zijn kaartje gaf, voor het geval ze een getuige nodig had.

Er kwam weer een bibberlachje op haar gezicht. We kroelden nog even lekker, ik durfde haar niet te hard te kroelen, (het liefst terug in de veilige baarmoeder, maar daar is ze te groot voor en ze zou protesteren), wie weet waar ze allemaal blauwe plekken heeft. Ambulance was snel ter plekke, en ze hebben haar nagekeken en met een drukverband om haar flink gekneusde enkel, is ze samen met haar fiets naar huis gebracht door de mannen. Verder nog wat schaafwondjes, en een kapotte laars, haar fiets is wonderwel heel gebleven.

Ze wilde ons niet bellen, om ons niet ongerust te maken: “Anders waren jullie gelijk in de auto gesprongen om me te komen halen,” zei ze, en dat had ze goed ingeschat.

Na een huilbui bij de ambulance, en bij thuiskomst in haar huis, en later in de auto toen manlief haar oppikte, waren de tranen en de schrik over, ze zuchtte opgelucht nadat ze haar jas had uitgetrokken, dat ze het nu gelukkig kon vertellen zonder te moeten huilen.

Ze hinkelde naar de kamer, en bij het verwijderen van het verkreukelde drukverband zagen we een flinke ei op haar enkel zitten. Snel weer het drukband er om gedaan, en nog een koelpaking, en toen hebben we met z’n allen (Tim sloot er zelfs zijn on-line spel voor af om bij zijn zus te zitten) naar een film gekeken, nou ja, ik maar half, want het was wel erg gewelddadig, en dat kon ik gisteravond niet zo hebben.

Het verhaal wat Tim me ’s middags had verteld spookte ook nog door mijn hoofd: een meisje van begin 20 in Tilburg op haar fiets doodgereden door een jonge knul die iets van 30 km te hard reed, het meisje was op weg naar een feestje, en had net nog op haar facebook opgewekt over geschreven, doodeng!

Vanmorgen ben ik even naar de stad gegaan om krukken te huren, voor het geval Evelien maandag nog steeds niet op haar voet kan staan, ze heeft gewoon colleges, en geen haar op haar hoofd die er over denkt om te verzuimen; een harde tante hoor.

Haar voet is dik en blauw, haar laars heb ik even provisorisch gerepareerd met  zwarte plak vlieseline en lijm, zodat ze hem wel aan kan trekken, want iets anders past nu niet.

En ik heb ook nog een beschermengeltje gehaald bij de tuinen, zo’n sleutelhanger. Ik gaf het haar bij thuiskomst, en ze zei dat ze hem al had. Oh? “Ja, hij hangt aan mijn fietssleutel, heeft alleen niet zo goed geholpen.” Het is maar net hoe je het bekijkt, fiets is heel en zij heeft enkel een zere enkel. “Hang hem er maar gewoon bij, of aan je tas, baat het niet, schaadt het niet.”

Vanmiddag zijn we allemaal druk in de weer geweest, surprises maken, morgenmiddag na de lunch hebben wij pakjesmiddag, en na het avondeten breng ik Evelien naar Amsterdam, want stationstrappen lopen met koffer én krukken gaat een beetje lastig.

Ik wens jullie ook een gezellige zondag, al dan niet met pakjes en pepernoten, chocoladeletters en aardappeltjes van marsepein.