Volgens mij zit Evelien al te grinniken en weet ze waar ik het over ga hebben, waar of niet waar?

Voor de Sinterklaaslootjes bij lootjestrekken.nl kon je een verlanglijstje invullen, wel zo makkelijk voor als degene aan de andere kant van jouw lootje geen idee had wat je te geven, en dus had ik een paar dingen opgeschreven, waaronder als last minute inval Paco Rabanne pour Elle. Een luchtje dat net op was, dus als cadeaupiet niks had kunnen vinden, dan was dit misschien nog een optie. Mijn ventje was mijn cadeaupiet, en hij was naar de lekkere luchtjeswinkel gegaan, en daar konden ze hem niet helpen aan dit luchtje; ze hadden het nooit gehad, en kenden het ook niet. Wel hadden ze een ander luchtje van Paco R, en ze vroegen aan mijn ventje hoe oud de dame in kwestie was voor wie het zou zijn; toen hij hoorde dat ik 50 was, zei de verkoper, de schat, dat dit luchtje dan wel goed bij me zou passen, het was echt iets voor oudere dames. En wat doet mijn ventje?? Hij koopt het nog ook! Aaargh! Zou je hem niet?

Ik heb het vlak voordat ik achter de pc ging zitten opgedaan, om er een beetje aan te wennen, soms ruikt een parfum lekkerder als je hem wat langer op hebt. Hoe het ruikt? Nou, een uur later nog steeds naar luchtverfrisser, maar het zal wel aan mij liggen, ikzelf zou hem niet gekozen hebben.

Net als in heel quiltland zijn ook hier de kerstquiltje van stal gehaald, gestreken (jazeker, met stoom zonder te duwen) vooral die Here Comes Santa neigt nogal naar krom trekken (niet naar voren of achteren maar zijwaarts, LOL), vanwege de wollen ruitjesstof rondom,

het was een haastklusje, en krap aan stof, en ik moest en zou de ruitjes gelijk krijgen, dus aan de ene kant meer trekken dan aan de andere kant, ach, het maakt hem juist uniek. Het patroon kreeg ik in de vorige eeuw van Joan, die het zo zat was, nadat ze deze quilt al tig keer opnieuw had gemaakt, omdat ze steeds haar eigen Santaquilt op hun verzoek weg gaf aan familie.

Ze hangen weer mooi in de hal, zo onder de spotjes.  Hiervoor moest de Gardener’s Journey wel naar boven verkassen, maar ze hang daar ook mooi, gezellig naast het paard en de kippen, zolang ze maar op hun eigen quiltje blijven, en niet zoals in de Harry Potter schilderijen heen en weer lopen, vind ik alles goed.

Avondeten is -vooral op vrijdag- altijd een beetje een uitdaging, geen zin om te koken maar ook geen zin in telefonisch bestellen, want ongezond, en dus werd het kip met champignons en lenteui,

op het laatst gaat-ie nog in de oven met een deksel van bladerdeeg, en smullen maar, smaakt als kippenragout, maar dan niet gemalen.En hij ruikt zalig, de smaak is heel romig. Van Jamie O is het recept, en wat zo leuk is, je hebt heel weinig afwas, waardoor je meer quilttijd over houdt, en met Zopje die mijn stoel warm hield, en Zipje die me een zalige rekoefening voordeed kon het niet mis gaan.

Over het oude vrouwen luchtje gesproken:mijn ventje komt nu net de trap oplopen, en zegt: “Zooo, d’r is hierboven iemand naar de wc geweest!” (maw flink gespoten met de luchtverfrisser wegens een grote boodschap) Ik loop naar hem toe en laat hem aan mijn pols ruiken, “Is dit het?”, hij knikt, en moet lachen als ik zeg welk luchtje dat is.  Say no more, die doe ik nooit meer op.

Dat was schrikken gisteravond, manlief had Evelien opgehaald van de trein, ze was laat voor haar doen, maar ze was gaan shoppen met haar vriendin in Amsterdam; ik hoorde ze thuiskomen en huppelde de trap af om mijn dochter even te huggen. Ze had een bleek snoetje, en haar onderlip bibberde een beetje, en ze flapte in een keer er uit dat ze een ongeluk had gehad op weg naar haar huis in Amsterdam, aangereden door een auto op een rotonde door een mevrouw die in de auto afgeleid werd door een kind in de auto. Ik schrok me een hoedje, maar omdat ze voor me stond en er heel uit zag, bleef het bij die schrik, tot je achteraf bedenkt hoe anders het had kunnen lopen.

“Ik had wel gewoon mijn licht aan,”zei ze, tuurlijk had ze licht op, zonder licht fietsen is bij ons als vloeken in de kerk, not done. Ze vertelde over dat ze de auto zag optrekken, terwijl ze nog dacht “Die gaat me aanrijden”, want ze kon nooit op tijd daar wegkomen;  allemaal mensen die gelijk naar haar toe kwamen toen ze daar na een schuifpartij op straat lag, de bestuurder van de auto -vreselijk geschrokken- kwam ook gelijk bij haar staan, en zelfs een verzekeringsagent die haar zijn kaartje gaf, voor het geval ze een getuige nodig had.

Er kwam weer een bibberlachje op haar gezicht. We kroelden nog even lekker, ik durfde haar niet te hard te kroelen, (het liefst terug in de veilige baarmoeder, maar daar is ze te groot voor en ze zou protesteren), wie weet waar ze allemaal blauwe plekken heeft. Ambulance was snel ter plekke, en ze hebben haar nagekeken en met een drukverband om haar flink gekneusde enkel, is ze samen met haar fiets naar huis gebracht door de mannen. Verder nog wat schaafwondjes, en een kapotte laars, haar fiets is wonderwel heel gebleven.

Ze wilde ons niet bellen, om ons niet ongerust te maken: “Anders waren jullie gelijk in de auto gesprongen om me te komen halen,” zei ze, en dat had ze goed ingeschat.

Na een huilbui bij de ambulance, en bij thuiskomst in haar huis, en later in de auto toen manlief haar oppikte, waren de tranen en de schrik over, ze zuchtte opgelucht nadat ze haar jas had uitgetrokken, dat ze het nu gelukkig kon vertellen zonder te moeten huilen.

Ze hinkelde naar de kamer, en bij het verwijderen van het verkreukelde drukverband zagen we een flinke ei op haar enkel zitten. Snel weer het drukband er om gedaan, en nog een koelpaking, en toen hebben we met z’n allen (Tim sloot er zelfs zijn on-line spel voor af om bij zijn zus te zitten) naar een film gekeken, nou ja, ik maar half, want het was wel erg gewelddadig, en dat kon ik gisteravond niet zo hebben.

Het verhaal wat Tim me ’s middags had verteld spookte ook nog door mijn hoofd: een meisje van begin 20 in Tilburg op haar fiets doodgereden door een jonge knul die iets van 30 km te hard reed, het meisje was op weg naar een feestje, en had net nog op haar facebook opgewekt over geschreven, doodeng!

Vanmorgen ben ik even naar de stad gegaan om krukken te huren, voor het geval Evelien maandag nog steeds niet op haar voet kan staan, ze heeft gewoon colleges, en geen haar op haar hoofd die er over denkt om te verzuimen; een harde tante hoor.

Haar voet is dik en blauw, haar laars heb ik even provisorisch gerepareerd met  zwarte plak vlieseline en lijm, zodat ze hem wel aan kan trekken, want iets anders past nu niet.

En ik heb ook nog een beschermengeltje gehaald bij de tuinen, zo’n sleutelhanger. Ik gaf het haar bij thuiskomst, en ze zei dat ze hem al had. Oh? “Ja, hij hangt aan mijn fietssleutel, heeft alleen niet zo goed geholpen.” Het is maar net hoe je het bekijkt, fiets is heel en zij heeft enkel een zere enkel. “Hang hem er maar gewoon bij, of aan je tas, baat het niet, schaadt het niet.”

Vanmiddag zijn we allemaal druk in de weer geweest, surprises maken, morgenmiddag na de lunch hebben wij pakjesmiddag, en na het avondeten breng ik Evelien naar Amsterdam, want stationstrappen lopen met koffer én krukken gaat een beetje lastig.

Ik wens jullie ook een gezellige zondag, al dan niet met pakjes en pepernoten, chocoladeletters en aardappeltjes van marsepein.

Donderdag begon al vroeg met actie, ik zat nog aan mijn ontbijt toen ik een herrie bij de voordeur hoorde, en ik schoot overeind, Zopje in allerijl van mijn schoot af tillend zonder achterlaten van nageltjes; de tuinmannen waren bezig de leibomen in de voortuin te snoeien, en de kerstverlichting van vorig jaar hing er nog in, verstopt tussen de lange takken. Of ze vooral niet de snoeren wilden doorknippen. De knul keek bedenkelijk, hij hoopte dat het leed al niet geschiedt was, en ik zei dat het geen ramp was, maar het zou wel fijn zijn als hij verder toch probeerde de rest te ontwijken, en hij zou zijn best doen, zei hij. Ik wilde de lichtjes testen maar ben er niet meer aan toe gekomen vandaag, druk, druk druk.

Om 11 uur zat ik bij de kapper, een jonge knul trok met een kam bleekmiddel door mijn haren, zodat het net lijkt alsof ik na al die jaren nog steeds lichtblond ben, het grijze valt dan niet zo op. Ik wacht namelijk tot ik net zo zilvergrijs ben als mijn moeder, en dan stop ik met verven. En zo zat ik daar, geduldig te wachten tot hij klaar was, en ik verder kon gaan met Wordfeud, en ondertussen hadden we zo’n kappersgesprekje, je kent het wel, over wat we gingen doen met de Kerst. Ik zei dat we met de hele familie samen gingen komen, net als de afgelopen 19 jaar of zo(?)en dat we dan gaan steengrillen en gourmetten. “Oooh, dat is zo vreselijk fout, steengrillen en gourmetten,” zei de kapper, “dat is iets van de jaren 90 hè, en dan had je ook van die bordspelletjes, ook zo enorm fout!”, en zijn stem ging een paar octaven omhoog. Het was dat hij zijn handen vol had, anders zou hij er ook nog gebaren bij hebben gemaakt die ik zo schattig vind. En ik beaamde dat wij die dus ook deden, nou ja, de Kolonisten van Catan, en zulks, en natuurlijk Boggle. En toen moest ik uitleggen wat Boggle was, en dat dit gespeeld moest worden onder begeleiding van kerstliedjes.

De jongen trok bleek weg rond zijn neus, want kerstliedjes, zoals door George Michael of Mariah Carey gezongen, waren ook zooo fout. Ik had de grootste lol,  zo’n foute klant had hij nog niet eerder meegemaakt, denk ik, als hij er maar geen enge dromen van krijgt.

Na een was- en knipbeurt stapte ik met een kort koppie blonde haren naar buiten, en keerde weer huiswaarts. Het was bijna 1 uur en ik had nog niet gegeten, om vervolgens een dik uur later wéér bij de kapper binnen te stappen, maar nu moest ik de trap op, naar de snorrendame, zoals ik ze noem. Niet dat zij een snor heeft, stel je voor 🙂 maar omdat ze mij van de mijne verlost, althans, daar is ze al een dik jaar mee bezig! Nadat IPL (flitsen) na een jaar niet helemaal het gewenste resultaat had geleverd, was ze nu weer ouderwets verder gegaan met elektrisch epileren, waarbij de hardnekkige follikels kapot gemaakt worden. Ze had het naaldje weer lekker heet gezet, en prikte en plukte er lustig op los, haar na haar werd aangevallen, en er steeg rook op vanonder de loeplamp. Met het gevoel alsof mijn bovenlip en kin vol blaren zat verliet ik het pand, maar geen mens keek raar naar mij, dus het viel wel mee.

Ik zat me er al op te verheugen: thuiskomen, kopje koffie drinken en dan lekker verder gaan aan de quilt, maar mijn jongste spruit gooide die plannen even in de war, ze was net uit school en het waaide echt keihard, en ze moest nog cadeautjes kopen; dit was door alle drukte van school (oa afgelopen dinsdag excursie naar Antwerpen, waar ze deze foto’s voor mij had gemaakt:

nog niet gelukt, en dus reden we even later weer naar de stad, met een vrolijke dochter naast me die honderduit praatte. Ook geen straf, even zo samen zijn, maar in de stad gingen we ieder een andere kant op, en ze sms’te toen ze klaar was.

Had ik nu wel bij thuiskomst even rust? Dacht het niet, want eten klaar maken, omdat spruit om 7 uur op school moest staan, en nog geen half uur later zaten we aan tafel, rode kool, couscous en vis uit de oven, rare combo, maar niet verkeerd. En net toen ik om 7 uur met een kopje koffie neerzeeg, en Zopje met een verliefde blik op mijn schoot sprong, en me kwijlend kopjes wilde geven, schoot het door mijn hoofd dat ik naar de DDC moest! Ik tikte de koffie achterover zoals Lucille Werner haar biertje achterover tikt, klik hier

en met de blaren op mijn tong stond ik 10 minuten later op de weegschaal; “7 ons er af, keurig!”, zei de coach grijnzend. Toen ik een uur later thuis kwam en in de luie stoel ging zitten, keek Zopje me weer verliefd aan, sprong op schoot, drukte zijn kopje stevig onder mijn kin en met zijn nagels in mijn sternum gedrukt beval hij me om vooral te blijven zitten. Al zou ik willen, ik kon niet meer opstaan, het was me een dagje wel!

Na een metrorit en met Evelien als gids liepen we in de straat waar de City Quilter moest zitten, het was even een pittige wandeling bergopwaarts, maar toen zagen we hem. Tegenover de winkel zat een restaurantje, en de kinderen gingen daar naar binnen om wat te drinken (en eten), met de mededeling: “Neem alle tijd mama, wij vermaken ons wel.”

Je moest aanbellen om binnen gelaten te worden, en op mijn vraag of ik foto’s mocht maken, zei de jonge vrouw: ” Take as many as you want dear.” aaah, die begrijpen een quiltmens pas, want hoeveel info kan je opnemen op een dag? Het is een grote winkel, in een H vorm, ze hadden net een uitbreiding van de winkel ( winkel ernaast erbij getrokken?), en een groot deel was tentoonstellingsruimte; hier kan je de slideshow van de website bekijken.

Met een mandje rondlopend keek ik mijn ogen uit, zoveel stoffenseries die ik nooit eerder had gezien, en dan al die boeken, ooh, en niet duur! Wat is niet duur, hoor ik jullie vragen. Nou, 16 dollar voor een boek over jaren 30 quilts, daar leg je bij ons met gemak 26 euro voor neer, als het niet meer is. 1 dollar is 0,71 euro. Stof is daar 10 dollar per yard, maar aan het einde van de rekening komt er nog iets van 13 procent btw erbij, lastig als je met gepast geld klaar staat in de rij bij de kassa, en dan kom je tekort. Maar goed, ik dwaal af.

Ik was net aan het kijken in het tussenstukje van de H toen de kinderen binnen kwamen, vrolijk, want ze hadden de lekkerste salade ever gegeten. Nog lekkerder dan in Bath vorig jaar, en die was al des godens zo lekker. Ze moedigden me aan om nog meer in mijn mandje te stoppen, ware het niet dat aanmoediging het laatste was dat ik nodig had, ik verkeerde in een euforische roes en was de tel al helemaal kwijt, geen enkel gevoel van realiteit meer dat ik het ook nog moest afrekenen aan het eind van de rit. Welk eind? Was deze trip naar wonderland dan eindig? NEEEE

Met een klik van de kassa en een swipe van de creditcard belande ik weer met 2 voeten op de vaste grond, sodeju, het was iets meer dan de 200 dollar die ik gokte…..oeps.

Ik heb 2 filmpjes gemaakt in de winkel, ik stuiterde teveel om rustig aan te doen met langs de schappen gaan met de camera, dus als je snel wagenziek bent, kan je beter niet kijken. Tijdens het filmen was ik tegen de kids aan het praten.

Net geen water en droog brood voor mij die avond,wel lekkere hamburgers -bijna gezond-, en een Broadwayshow

wel leuk om mee te maken, hoewel we niet alles begrepen, daarvoor moest je een amerikaan zijn om het te snappen.