Categoriearchief: Mijmeringen

1 jaar zonder

Het is vandaag precies een jaar geleden dat mijn lief zijn laatste adem uitblies.Het is een zwaar jaar geweest voor ons allen, het gemis is schrijnend op mooie momenten waar hij bij had moeten zijn, maar hij zou trots zijn op hoe we ons er doorheen slaan.

Het verdriet krijgt alle ruimte, elke keer na het uithuilen zetten we de schouders er weer onder, en het leven gaat verder met het verdriet dat heel langzaamaan onder een laagje nieuw geluk wordt toegedekt. De rouw wordt er doorheen verweven, en mijn lief draag ik in mijn hart mee.

Loslaten en verder gaan

8 reacties

Al tien maanden en vier dagen geleden dat mijn lief is overleden, en beetje bij beetje ben ik spullen die van hem waren aan het loslaten, zoals bv zijn postzegelverzameling, en dan heb ik het niet over een paar albums. Hij begon op de lagere school al met deze hobby, en toen hij iets van vijftig jaar later alles compleet had (hij verzamelde alles wat met Verenigd Europa te maken had) was de lol in het verzamelen verdwenen en haalde hij zijn voldoening in het verkopen er van, zegel voor zegel.
Hier een “zelfgemaakte” postzegel, er was een serie waar je zelf een postzegel kon ontwerpen en bestellen, deze waren gewoon te gebruiken als postzegel en waren ook zeer geliefd bij verzamelaars. Bizarre gedachte dat ons gezin bij meerdere verzamelaars (vooral geëmigreerde Nederlanders over de hele wereld) in een album zit.

Perry had een droom dat hij na zijn pensionering met zijn postzegels op beurzen in het land zou staan, en zag in mij een rol als zijn lieftallige assistent; pincetten in de hand en vooral niets eten tijdens het werk. Hij zag het helemaal zitten. Hoe anders is het gelopen.
Na zijn overlijden heb ik contact opgenomen met de postzegelvereniging Postaumaat die nabestaanden helpt met het verkopen van de verzameling.

De eerste keer dat de mannen kwamen was half April, en toen namen ze een autolading vol aan postzegels mee. Het was heel emotioneel om ze op zijn werkkamer te horen praten en lachen, ik hoorde bewondering en ook verwondering, want het waren er wel heel veel. De albums die een paar maanden eerder voor het laatst waren aangeraakt door mijn lief verdwenen in dozen en tassen, en toen ze weg waren voelde het alsof ze een stukje van mijn lief hadden meegenomen. Na de zomervakantie werd weer een autolading vol opgehaald, en de rest van de verzameling paste twee weken geleden met moeite in twee grote auto’s, deze foto nam ik toen ze bijna klaar waren met inladen.

Tijdens de lunch zaten de drie mannen te praten over postzegels en als ik mijn ogen sloot leek het net of Perry er ook even bij was en mee zat te praten en te lachen. Hij had het vast wel goed gevonden hoe ik het had geregeld, zijn verzameling wordt nu versnipperd verdeeld en verkocht over diverse postzegel clubs in Nederland en zoals ik heb begrepen ook bij de buurlanden.

De lege kasten in de “tussenkamer” (tussen onze hobby/werkkamers) vond ik erg confronterend en diezelfde avond waren ze uit elkaar gehaald en de volgende dag aangeboden op Marktplaats. Ze waren een paar dagen later al verkocht.

Rest me nu om de meubels in de werkkamer van mijn lief te gaan verkopen, drie hoge kasten en drie lage, een bureau en een ladenblok; de grote kasten stonden vol met postzegels en de rest met dossier dozen en ordners welke ik allemaal elders heb opgeborgen. Geen idee wat ik hiervoor moet vragen.

In het ladekastje en de helft van een laag kastje liggen nog allemaal kantoorspullen van manlief die ik moet sorteren/ opruimen en ik zie hier enorm tegenop. Net als het verkopen van de kasten op marktplaats, dit is geen pretje; de onzin biedingen, het niet reageren op een bericht, de vragen die gesteld worden en na beantwoorden totaal geen reactie meer krijgen, ik kan hier heel slecht tegen en het vreet energie.
Toen ik voor een hele mooie Tefal hogedrukpan de zoveelste onzin aanbod kreeg heb ik de pan naar de kringloopwinkel gebracht. Ik geef het dan liever weg.

Ik wil van Perry’s werkkamer een logeerkamer maken, of misschien mijn naaikamer hier naartoe verhuizen en van mijn oude naaikamer een logeerkamer maken. Ik ben hier nog niet over uit, de ramen van mijn naaikamer zitten op het noord en oost, en Perry’s werkkamer heeft ramen op het zuiden, heel warm dus in de zomer. Maar deze kamer is wel een slag groter. Wat is wijsheid?

Het loslaten van Perry’s verzameling was heel emotioneel, ik zat weer volop in de rouw alsof ik hem weer opnieuw kwijtraakte, maar nu de postzegels weg zijn voelt het ook als een opluchting dat ik hier niets meer mee moet doen. Ik heb een paar mooie verschillende velletjes van Janneke Brinkman voor mezelf bewaard, en ook een stapeltje hangmapjes nr1 en nr2 postzegels en alle velletjes kerstzegels, want het zou toch wel heel stom zijn als we opeens postzegels moet kopen voor verzending van een kaart of pakje.

Het geluid van een ambulance in de nacht kan me weer helemaal terug in de tijd werpen en werkt dagen lang nog door op mijn emoties. Een liedje kan ook dat effect hebben, maar ook het denken aan het verkopen van de kasten.

Er zijn dagen dat ik me erg down voel en niet vooruit te branden ben, wat heb ik hier een hekel aan. Dinsdag was net zo, ik zat ‘s middags wel al met mijn sportschoenen aan maar had totaal geen zin om naar fitness te gaan; ik zag tegen de emoties op van samen met allemaal ervaringsdeskundigen vol begrip te zijn, een schouderklopje of een arm om mijn schouder als ze mijn tranen zien opkomen, het zijn schatten. Maar ik wilde liever geen tranen, ik wilde rust en alleen zijn, en vooral geen prikkels. Ik opende mijn iPad om naar een tuinierfilmpje te kijken, maar klapte het na enkele tellen alweer dicht. Rust roest, stilstand is achteruitgang, en dat wil ik absoluut niet. Dus opgestaan, jas aangetrokken en naar de fitness gegaan. En ja, natuurlijk weer tranen wegvegend en neuzen gesnoten (ik was niet de enige met natte ogen), maar daarna zijn we een uur aan de slag gegaan. We kregen een conditietest (6 minuten op de loopband lopen zo hard je kan, met metingen vooraf en op het eind) en ze ging toen we allemaal aan de beurt waren geweest naar kantoor om het uit te rekenen. Ik zit op 92% en dat is best goed 😊 Over drie maanden test ze ons weer. En toen ik naar huis reed voelde ik me een stuk lichter, en had ik er weer zin in.

Ik wilde nog vertellen over een bee, een afgezaagde boom, een egel en visjes, maar dat komt de volgende keer wel.

Veel te vertellen

Vandaag is het de sterfdag van mijn lief, hij is al 5 maanden niet meer onder ons, niet te bevatten. De herinneringen van de tijd toen hij ziek was worden langzaam naar de achtergrond gedrukt, want dit waren geen fijne tijden ook al beleefden we wel leuke en mooie momenten. Nu komen de herinnering van voor het ziek zijn naar boven, van een gezonde man die met twee treden gelijkertijd de trap op kon rennen, sokken over zijn oren trekken en kijken wie van de kinderen dit het eerste zag, en de dag voordat hij weer moest werken zich scheerde, maar dan een halve snor liet staan en zo aan tafel zat met het eten; halverwege het eten schoten ze in de lach, en ging de halve snor er voor het slapen gaan toch af. Of voor de grap met een sticker van een banaan op zijn voorhoofd geplakt rondlopen, dit vergeten en vervolgens de deur open doen voor een bezorger 😂
Samen een hele dag een museum bezoeken, gevolgd door lekker uit eten gaan, alle attracties pakken in de Efteling, stadswandeling in Den Bosch, vakanties in het buitenland, zoals hier punting in Canterbury in juli 2014.

De vele vakanties vierden we in dezelfde hitte die nu ook over ons land trekt als een klamme deken, maar waar je als toerist alles uit die paar dagen wilt halen dus niet binnen blijven maar wel zoveel mogelijk koel blijven, het was een uitdaging. En altijd weer fijn om weer thuis te komen, waar iedereen weer verder ging met hun hobby. Voor manlief was dat postzegels en zoveel mogelijk geschiedenis kennis vergaren via Wikipedia en YouTube om dit tijdens de maaltijden weer met ons te delen.

In het vorige blogje schreef ik over mijn plannen om een jurk te maken, nou, die kwam donderdag af, alleen niet in de twee uur die ik in gedachten had; zet de verdubbelaar maar in. Vooral de halsbies was lastig vanwege de wel heel soepele stof, en hij viel daar ook wat te ruim uit wat een ietwat lubberige eindresultaat tot gevolg had. Twee kleine plooitjes ingestikt loste dat ook op, en hij zit zalig en zo luchtig! De foto hieronder is nog zonder de plooitjes, hij komt tot net onder de knie.

Ik had twee weken eerder in Etten-Leur een leuke tricot lap gekocht (een kleine propvol gestouwd stofwinkel bevind zich bij het “haventje”: schuin tegenover Quiltshop Leur een straatje doorlopen en dan bij het haventje links om de hoek), donderdagavond knipte ik hier een simpel jurkje met aangeknipt mouwen uit, en de volgende ochtend ging ik ermee aan de slag, met hulp van Jon

En nog geen uur later kon ik hem al passen voordat ik de halsbies er op zette en hem ging afzomen. De schoenen zijn echt een statement, lekker stoer wijfie 💪🏼

Uurtje later was hij klaar en hij zit heerlijk.

Zaterdagochtend naaide ik nog zo’n jurkje maar dan van een dikkere tricot paneelstof vorig jaar met de open dag gekocht bij Quiltshop Leur, De zoom heb ik met Pellon wonder-web opstrijkbaar vlieselineband vastgeperst, volgens de verpakking blijft de zoom vastzitten na het wassen, maar in reviews las ik dat het snel loslaat en vooral bij gebruik van wasverzachter. Laten we dat laatste nou al jaren niet meer gebruiken, ideaal. Met mijn sneakers aan op de foto.

We gaan even terug naar donderdagochtend, want toen bakte ik een Seed Cake met karwijzaad naar een Schots recept, ik had Marion deze op haar YouTube kanaal zien bakken en ze was er zo enthousiast over dat ik het ook wilde maken. Het hele huis rook zo lekker tijdens het bakken, het rauwe beslag was al zalig, een kloddertje viel op de grond toen ik het beslag in de cakevorm schepte, en Jon likte het met smaak op. Daarom is hij er altijd als de kippen bij als hij me in de keuken hoort rommelen, je weet maar nooit wat er op de grond valt.
6796E553-8E33-4D04-8BD0-6B6E2F35AE00
Een kwart bleef thuis en de rest nam ik mee naar Ellie, even thee drinken, smikkelen van de zalige cake, en bijpraten; op tijd weer weg om de visboer niet mis te lopen en toen door de stromende regen naar de auto lopen uiteraard zonder jas aan. De regen was zeer welkom, dus hoorde je me niet klagen.
Suzanne kwam weer bij ons eten, en ik had een grote pan zalige fish chowder gemaakt, ga voor het recept naar dit blogje en scrol door naar beneden. Ooh de torpedo broodjes waar het blogje mee begint zijn ook zo lekker, misschien maak ik deze wel voor mijn verjaardag (16 juli). En die gemberkoekjes, zalig!

Vrijdagmiddag had ik het vers van de pers jurkje aan naar de bee bij Quiltshop Leur, we zaten lekker buiten en het was erg gezellig.
831f6d16-3e73-4daa-a160-eeba9e0fd638
Ik werkte aan het Trade Winds blokje en naaide heel veel Franse knoopjes op het zeepaardje, veel te veel zo zag ik later.

Zover kwam ik vrijdag

Zaterdagmiddag vierden we nogmaals Suzanne’s verjaardag onder het genot van zelf gebakken chocoladetaart met bier erdoor verwerkt, en voor junior een vrolijk versierde stuk slagroomtaart. Het was die dag heel warm en we zaten noodgedwongen binnen waar de ventilator voor wat verkoeling zorgde. Sophietje leek nergens last van te hebben en speelde vrolijk met de Lego, het huisje bleef gewoon tegen haar gezicht plakken tot haar grote pret.
38c12665-2012-4f34-8fac-3007b6d6111d
Dinsdag mocht ik weer op Sophietje passen, lekker buiten in de schaduw spelen,

Om tegen het eind van de middag naar binnen te gaan, Bob de Bouwer is toch wel haar favoriet, om vervolgens op de bank kalme en moe tegen mij aan leunend nog even tv te kijken.

De vijg stond er woensdag triest bij in de volle grond, het leek wel herfst, en hij had de enige vrucht die hij droeg ook al laten vallen 😢 ik had gelukkig nog een grote pot waar een kerstboom in had gezeten, bedekte de bodem met vijver folie en prikte op een paar cm van de bodem gaten in de randen van de folie, en vulde de pot met goed natgemaakte potgrond. Vijg er in goed toestoppen met voedzame grond en nog meer water geven, ik hoorde hem zuchten van verlichting.

De volgende dag stonden de blaadjes alweer mooi volgezogen. Ik bedenk me net dat ik ben vergeten de grond af te dekken met een mulchlaag tegen uitdroging, zal dit zo gaan doen.

Ondanks de regen die er was gevallen was het niveau in de vijver erg laag, de katten moesten moeite doen om de beestjes te zien

Het is wel een paradijsje hier, nat, groen en koel, en ik hoorde hier gisteravond een egeltje scharrelen, genoeg plek om veilig pootje te badderen rond de borrelsteen.

Alleen de geel bloeiende waterplantjes links onder in beeld groeien mij te ver de tuin in, dus daar zal ik wat aan doen eind van de week, als het niet meer 34°C is (vandaag 31°C). De trompetbloeier functioneert als een hele fijne parasol en ziet er nog mooi uit ook met de bloemen. Hij bloeit minder uitbundig dan vorig jaar vanwege de verjongingssnoeibeurt die ik hem in maart heb gegeven. Grote zware en oude takken moesten er uit om te voorkomen dat hij bij een storm zou scheuren. Enig nadeel van deze klimmer zijn de ondergrondse uitlopers die tot twee meter van de moederplant omhoog komen, het zijn er gelukkig niet veel, stuk of vier, maar toch iets om steeds in de gaten te houden. Er groeide al een tak van ruim een meter door de heg tussen onze tuin en die van de achterburen

Dankzij de koele 16°C van vannacht was het vanmorgen nog goed te doen buiten in de schaduw, mede dankzij een lekkere bries en het koele niet te kort gemaaide gras. De katten renden achter Jon aan om samen te kunnen spelen met het door Jon gevangen muisje, hij vond er niks aan dat ze hem zo bleven volgen, zwaar irritant, maar het zag er grappig uit, zo alledrie als een treintje heen en weer door de tuin rennend. Ik deed snel de schuifpui dicht toen het treintje weer mijn kant op kwam, ik had geen zin in een levende muis in huis. Flauw hè.

Jon liet het beestje vlak naast me los bij de bloeiende oregano, en ze sprongen alledrie om de beurt midden in deze plant, tot schrik van de vele bijen die hier zaten te eten. Deze plant is tussen de bestrating opgekomen en doet het veel beter dat de moederplant die in de pot links er van staat. Kwestie van minder oververhitte wortels denk ik. Het muisje rende rond alle potten, plantjes en bleef muisstil zitten onder de potkachel.

Ik heb toen ze na een paar minuten van jagen, vangen en weer op het grasveld loslaten het arme versufte beestje bij de staart opgepakt en naast de vijver bovenop de bladcomposthoop gezet (achter de houten stoel bij de trompetbloeier), en het muisje dook snel onder, de katten zoekend achter zich latend.

Gistermiddag borduurde ik verder aan het kleinste zeepaardje en haalde toen het teveel aan Franse knoopjes weg bij het middelste zeepaardje, veel beter zo.

het volgende was de anemoon, met kettingsteek rond het oranje rondje en toen met de trellissteek het midden gedaan. Ik had -zie ik nu- wat moeten minderen naarmate er meer toeren gemaakt werden, zoals bij de ogen, zodat de cirkel van steken niet zo hoog staat. Nee, ik ga het niet uithalen, het is zoals het is, ik zal wel vanavond gaan kijken op haar Instagram account, want volgens het boek heeft ze daar heel veel video instructies staan van steken. Nu deze anemoon afmaken met een franje van draden rondom de groene vulkaan

Even tussen mijn borduurgarens kijken of ik rood-roze heb in voldoende hoeveelheid omdat dit bij alle 8 anemonen gebruikt gaat worden. Hier een foto van hoe het er op de kaft van het boek er uit ziet.

We gaan gewoon door.

De 30e alweer

Vandaag is het vier maanden geleden dat mijn lief zijn laatste adem uitblies, hier een foto uit de oude doos, bezig met zijn postzegel hobby. Zijn bureau lag bezaaid met heel veel losgeweekte afgestempelde en “postfrisse”postzegels om te sorteren, en hij liet graag de mooiste zien als je zijn kamer binnenstapte, zoals hij -denk ik- hier ook deed toen Tim kwam kijken. De deur moest altijd heel zachtjes open en dicht gedaan worden om te voorkomen dat een zuchtje wind de geordende postzegels door de war blies.

Tim was de 24e jarig, zijn eerste verjaardag zonder zijn vader 😢 we sloegen ons er dapper doorheen en het werd een gezellige middag. Evelien was die ochtend met Suzanne naar een plantenbeurs in Houten gegaan en ze reden van daaruit rechtstreeks naar Tim en Yvonne, en ik reed mee met de lief van Suzanne, zodat ik met Evelien terug kon meerijden.

Sophie werd wakker toen we net aan de koffie met taart zaten, en snel werd de taart naar binnen gewerkt zodat handen en schoot beschikbaar waren. Even knuffelen en dan weer verder spelen, ze wilde haar helm op want ze wilde motorrijden, ze had van haar opa vorig jaar een eigen motor gekregen met een koplamp waar blauw licht uit kwam. En elke keer als ze haar rondje door de kamer had gedaan en naar ons toe reed, zei ze: “mooi licht hè?”. De helm heeft ze eigenlijk alleen nodig voor als ze mee gaat op de fiets, maar ze vindt het gewoon geweldig om deze ook thuis op te hebben. Yvonne vertelde dat toen ze eerder die week even vanuit de keuken zag dat Sophie op de bank was gaan staan en er toen af was gevallen, met haar hoofd tegen de salontafel aan. Gelukkig had ze toen ook haar helm op, een geluk bij een ongeluk, en ze mankeerde dus niks, ze was alleen flink geschrokken.

Voor de zondag stond er met grote letters RUST op de kalender geschreven, en we waren er ook echt aan toe. Beetje indutten tijdens het kijken naar een tuinprogramma en genieten van de rust

Dinsdagmiddag ging ik weer naar de fitness, ik stopte voortijdig vanwege de pijn in mijn li hand en zat er qua prikkels aan mijn hoofd ook doorheen. Zo balen. Lang leve de tuin- en klusprogramma’s op YouTube. Die avond kwam Sherlock drijfnat van de regen binnen en kroop op de poef naast me, en Fay sprong erbij om hem af te drogen, zo lief

Vanmorgen keek ik met Evelien naar twee afleveringen van Dept.Q op Netflix, een intrigerende politieserie, een aanrader en ik vind het heel leuk om hier samen naar te kijken.
Kwart voor twaalf zat ik bij de psycholoog, vertellen wat ik voel en hoe ik ermee omga, en met wie ik kan delen en dat ik me gelukkig mag prijzen dat ik lieve mensen als een vangnet in mijn leven heb. En ze gaf advies over mindfulness oefeningen doen, ze had het over een programma van een website waarvan ik de naam weer ben vergeten.
En ik mocht best trots zijn op mezelf dat ik dingen onderneem zei ze, zoals de palen van de omgewaaide pergola doorzagen zodat ze in mijn auto pasten, en naar de vuilstort gaan met een wagen vol gesorteerde afval uit de tuin en garage, en dat ik eind vorige week een klusjesman had ingehuurd om woensdag de poort te fixen, en dat ik ook van plan was om naar de bee te gaan deze middag.
Mijn tas stond al klaar, en toen ik deze foto maakte viel de tekst op de tas me opeens op;“Geniet ervan schatje”, zei Perry altijd als ik de deur uitging naar een bee of een raid. Toen ik de tekst opeens zag staan moest ik huilen, en heb een tijdje Eveliens oor water gegeven met haar armen om me heen; een knuffel en een schouder om op uit te huilen als pleister voor het immens verdriet.

Voor het eerst naar de bee in Etten-Leur, het enige waar ik tegenop zag waren de prikkels waar ik dan zo moe van word dat ik me nergens meer op kan focussen, maar dat viel mee en ik trok zelf ook aan de handrem door even de winkelruimte in te lopen, rust aan mijn hoofd.
72314d59-5f59-4a79-95a7-82dab162dfa4
Ik haakte bij drie bloemen de witte buitenste randen

En trakteerde mezelf op het boek Trade Winds van Sue Spargo

Zo mooi 😍 op de ondergrond van blauwe lapjes na is het allemaal handwerk.

Evelien heeft vandaag een late dienst, dus besloot ik voor mezelf asperges klaar te maken, met een zelfgemaakte Hollandaisesaus volgens dit recept de volgende keer zal ik iets minder azijn toevoegen, maar verder was het heerlijk 🤤 Mijn lief zou er zeker ook van hebben gesmuld, het was een van zijn favoriete gerechten.

Wel wat anders dan de pizza van gisteravond, lekker ouderwets bij de tv gegeten, kijkend naar de eerste aflevering van dept.Q.
3866529A-D06F-4C72-8BFD-53ABC100FE83
Met Fay gaat het weer goed, ik was eind vorige week nog “even” met haar terug gegaan naar de dierenarts omdat ik vond dat ze weer achteruit ging, maar Stijn kon niets afwijkende vinden en met nog een shotje medicatie tegen de misselijkheid zijn we weer naar huis gegaan. Ze knapte hier enorm van op, at als een bouwvakker en was zondag niet meer binnen te houden. Gelukkig loopt ze vrolijk in en uit met Sherlock, en ook zonder haar maatje komt ze binnen, en ze zoekt me ook op voor aaitjes. Jon probeert me hier te hypnotiseren, geef ons eten!

Fay is alleen wat angstig als ze voor de nacht de garage in moet, ze loopt dan niet meer vrolijk mee met Sherlock maar blijft hangen in de keuken. Nou ja, er zijn ergere dingen. Dus vannacht is Jon de garage ingegaan en zaten Fay en Sherlock in de woonkamer. Sherlock en Jon samen geeft teveel stress voor Jon, want Sherlock kan heel fanatiek worden als ze stoeien, en dan vliegen de plukken haren in het rond. Beetje zielig hè.

Verwerking

Vorige week, de dag voor de geboortedag van mijn lief, mocht ik op mijn kleindochtertje Sophie passen bij hun thuis en terwijl Sophietje sliep kon ik wat doen in de tuin. De schilder had gezegd dat “die grote struik” voor het zijraam in de weg stond en gesnoeid moest worden, en Tim zei dat hij wel een kettingzaag zou lenen om dit varkentje te wassen.😱 Ik kreeg al visioenen van bloed aan de muur en stelde voor dit wel te komen doen met mijn takkenschaar. Het betrof deze liguster, hoe moeilijk kon het zijn? Voor de zekerheid nam ik een zaag mee.

Het groene zit zoals bij alle struiken alleen aan de buitenkant, ik wilde het eerst halveren zodat er genoeg ruimte was bij het raam om te werken, maar met zoveel kaals in het midden besloot ik hard te zijn en het rigoureus aan te pakken. Gelukkig had ik de zaag maar voor een paar dikke takken nodig, de rest kon met de grote takkenschaar, en met een dik uur werken was de struik klein en het snoeisel opgeruimd. Deze foto kreeg ik later van Tim, want dat was ik vergeten.
9147061b-53b6-4653-a5f3-eb3e4c55248c
Twee opties: de struik gaat nu dood door stress of de struik gaat als een malle uitlopen en laat zich nu makkelijk in een gewenst formaat snoeien. De tijd zal het leren. Ik meen al nieuwe groei te zien, een week na de snoei, zal het zo snel gaan?
Sophietje sliep ruim twee uur en speelde daarna vrolijk met haar bal, met haar helm op uiteraard, haar favoriete hoofddeksel die ze met tegenzin af had moeten doen voor het slapen gaan moest gelijk na het opstaan weer op 🤣 ik moest gelijk aan Bert Visscher denken met zijn uitleg over bloemschikken. Als de link niet werkt type Bert Visscher Bloemschikken maar in bij YouTube, dan krijg je gelijk een hit.

Ik had ook in de achtertuin wat gewerkt, de bestrating een beetje schoon gemaakt, gewied en wat plantjes geplant, en met de nog aanwezige zakken compost dekte ik na het bewateren de grond af om het er nog mooier uit te laten zien.

Ik had ook de quilt aan Sophie gegeven die ik voor haar had gemaakt, en ook hier heb ik geen foto meer van gemaakt, tjongejongejonge want 🙄 deze quilt bedoel ik:

wel heb ik een foto gemaakt van een stukje van de achterkant na het wassen (gewone 30°C bontewas programma met colorcatcher), zo blij om te zien dat de tekst -met textielstift geschreven- niet was vervaagd.

Jaren geleden, maart 2021 om precies te zijn, begon ik met restverwerking van scraps in de hoop iets moois te maken en gelijkertijd de berg met restjes te doen krimpen, dat het me niet lukte blijkt wel uit het feit dat ik na dit blogje er verder niet meer over ben begonnen. Ze waren ~~foeilelijk~~ chaotisch en zo dacht een kat er duidelijk ook over toen ik ze netjes naast elkaar op de grond had neergelegd
799D44DD-BF0A-4F44-B540-22277D287008
De scrappy blokken verdwenen in een tas met meerdere zakken met restjes stof, en kwamen zondag weer tevoorschijn toen ik wachtend op inspiratie de stroken en stukjes stof aan het sorteren was, uiteraard met hulp van Jon

Om te voorkomen dat ze van tafel zouden glijden ging hij er bovenop liggen, lekker handig

En toen ik de volgende zak leeg kiepte vielen hier dus de scrappy blokken uit, ze werden ontdaan van de buitenste randen en tegen de designwall aangeplakt, want ik had een idee. Ik had op internet een foto gezien van een quilt die ik ook eens had gemaakt maar nu in het midden van de zwarte en witte sashings had ze aan elkaar genaaide scraps gestopt, eureka, ik wist gelijk wat ik de volgende dag kon doen met mijn chaotische blokken. Helaas heb ik geen naam van wie de foto had geplaatst en uiteraard kon ik het niet meer terug vinden.

Ik had een Jelly roll van zwarte Kona cotton, en een meter witte Kona cotton, dus sneed ik eerst 2,5” brede stroken van de witte stof en daarna sneed ik de stroken in stukken van 6,5” en 10,5”. En van een bonte blok sneed ik een vierkant stuk van 6,5”

Jon wilde me gelijk helpen.

En Sherlock uiteraard ook, maar niet eerder dan dat ik uitgebreid kopjes van hem had gekregen in ruil voor aaitjes.

Al snel waren de eerste twee blokken een feit, helemaal happy, ingekaderde chaos.

Even korte uitleg voor wie dit allemaal niets zegt:
Dit hieronder noem ik een blok, een middenstuk van de aan elkaar genaaide restjes quiltstof, met vier stroken stof rondom vastgenaaid.

En zo zag het er even later uit, de verticale zwarte en witte stroken die tussen en naast de blokken zitten liggen nog los, deze naai ik op het laatst pas vast als ik alles per rij van links naar rechts ga vastnaaien

Uiteindelijk gaan het verticale rijen worden van om en om zwart en wit

En omdat de blokken die ik toentertijd had gemaakt groter dan 6,5” zijn naai ik aan de afgesneden stukken weer andere restjes stof

Om dit vervolgens weer tot een vierkant van 6,5” te snijden, en ook hierna blijf ik weer met restjes afgesneden stof zitten.

Hier komen weer witte of zwarte stroken rondom tegen aan.

Ik ben er nog wel een tijdje zoet mee en nee, geen idee hoe groot het uiteindelijk gaat worden, misschien maak ik hier wel een tafelkleed of loper van. Twee zwarte banen met een witte baan in het midden, ongeveer 60 cm breed bij iets van twee meter lang en that’s it! Oh dat is dan wel een beetje lullige breedte voor een tafelloper, te breed bedoel ik, of kan dat wel?

Ik luisterde eergisteren in de auto op weg naar de fitness naar NPO1 waar een man iemand interviewde, waarbij hij vooral zichzelf graag hoorde praten en de gast niet liet uitpraten, en zelf ook veel afgekapte zinnen maakte in zijn onverzadigbare drang tot luchtverplaatsing. “Maak toch eens je zin af!”, mopperde ik hardop, en moest toen lachen en huilen tegelijkertijd, want dat zei Perry altijd, en dit was een van zijn grootste ergernissen bij interviews. Afgekapte zinnen maken en niet goed luisteren naar de gast

Het rouwen begint heftiger te worden. Mijn zorgen over de toekomst -hoe moet ik het doen zonder mijn ventje- waren de laatste paar weken erger aan het worden; piekeren en nergens meer zin in hebben. En veel huilen.
Dit is blijkbaar heel normaal, het hoort bij het rouwproces, het komt bij mij bovenop een burn-out waarvoor ik in behandeling was maar abrupt stopte toen ik mijn lief de week voor zijn overlijden niet meer alleen (met de vaste oppas van de mantelzorg) wilde laten. Ik moeten therapeut nog steeds bellen om weer een afspraak te maken, maar ik vergeet dit steeds, zoals zoveel dingen, en ja, ook dit is normaal.
Net als overvallen worden door mentale vermoeidheid puur en alleen door een paar uur bij iemand op bezoek te zijn of mensen een paar uur over de vloer te hebben, ik heb dan moeite om mijn hoofd erbij te houden tijdens een gesprek, zo erg. Ik ben echt gesloopt als ik weer alleen ben, het gepiep en gesuis in mijn oren is dan ook veel erger dan normaal. Het heeft tijd nodig en ik moet vooral niet te streng zijn voor mezelf, aldus Evelien.

Ik probeer echt om elke dag iets leuks of nuttigs te doen, of in ieder geval iets te doen waar ik met een goed gevoel op terug kijk, zoals aan een mooi boek beginnen “Een schitterend gebrek” van Arthur Japin, waarbij ik echt heel blij ontdekte dat ik zowaar een paar hoofdstukken kon lezen zonder steeds terug te moeten bladeren omdat ik merkte dat ik had gelezen zonder op te nemen wat ik las. Dat is als naar het journaal kijken op tv met het geluid uit.

Oh en ik heb nog iets gedaan wat ik al een tijdje had willen doen en nu niet lachen: mijn sokken-/ondergoedla uitmesten. Ik kreeg de la al maanden met moeite dicht, geval van niets weggooien als het versletene wordt vervangen door nieuwe items. De katten vonden het reuze interessant en Jon had dibs op de la.

Ik kon een volle tas met versleten spul weggooien en schrok van de hoeveelheid sokken 😱 Ik heb met mezelf afgesproken dat niet lekker zittende sokken -vooral die enkelsokjes- niet meer in de wasmand gaan maar gelijk de prullenbak in verdwijnen na het dragen.

De volgende keer als ik iets nuttigs wil doen waarbij de uitkomst aangenaam is, ga ik de plank boven deze la aanpakken, ik zou niet weten wat hier allemaal ligt. En als ik dan nog zin heb doe ik de plank daarboven ook gelijk. Huppetee weg ermee! Deze kast is veilig, hierin liggen alleen mijn spullen en beddengoed, de kast van manlief blijft voorlopig onaangeroerd.