Toen ik twee weken geleden deze stof bij de Stoffenkoning in Rucphen zag liggen
appte ik gelijk naar mijn schoondochter, of dit wat was voor een jasje voor Sophie. En gelijk appte ze “Ja, leuk!” terug. 😍 Ik wilde een meter stof hebben (dan was het zeker genoeg), en ik kreeg de rest van de rol -30 cm- er gratis bij, en dit kwam later heel goed van pas. Jon en Sherlock waren er weer als de kippen bij toen ze me de naaikamer in hoorde lopen,

Jon wilde als eerste assisteren

en hij nam zijn werk als geleider en pluisjes afstoffer heel serieus, hier wilde ik een foto nemen van zijn staart links van mijn hand en hup zwiepte de staart er over en even later legde hij ook nog zijn achterpoot over mijn hand heen, heel handig. 

Ik moest hem steeds opzij schuiven om zijn staart niet mee te naaien. Sherlock hield de patroondelen tegen, stel je voor dat ze opeens zouden ontsnappen

Al met al was het een project waarbij door alle partijen goed opgelet moest worden, dit was de eerste keer dat ik met softshell stof werkte, elk gaatje met de naald telt als een blijvertje. De steekzakken van het jasje vond ik veel te ondiep en onpraktisch, dus maakte ik er na afloop nog twee lekker grote zakken op. Met het doorstikken van de zakken heb ik bij gebrek aan een nivelleerplaatje (ik heb het wel maar wilde niet zoeken) gewoon twee lagen stof gebruikt om onder de achterkant van het voetje te leggen, zodat bij het hoekje omgaan tijdens het doorstikken het naaivoetje horizontaal blijft en gelijk door naait ipv op de plaats rust niet zonder duwen of trekken tegen de heuvel op komt en knopen maakt aan de onderkant

En ik naaide samen met de capuchon en beleg inzetten een lekker grote ophanglus vast.

Toen ik het jasje aan Evelien liet zien vielen de mouwen pas op als zijnde “best wel kort”, en na de maten van een goed zittende jas van Sophie te hebben doorgekregen heb ik de mouwen eruit gehaald (uiteraard waren ze ook extra doorgestikt) nieuwe mouwen geknipt en er gelijk in gezet, veel beter zo.

De volgende dag kwamen Tim en Sophie langs, het jasje ging aan en ze was helemaal in de wolken en wilde het eigenlijk niet meer uitdoen, “mijn Droomvluchtjas”.

Sophie was op de terugweg van de wc afkomend door de keuken gelopen en riep met haar lieve stemmetje verheugd: “Oma, je hebt een nieuwe stoel!” Ja, er staat nu een trip trap stoel, ik had deze via Marktplaats gekocht, vol krassen, vlekken en kale delen.

Ik heb hem uit elkaar gehaald, schoongemaakt, geschuurd en gelakt, en hij ziet er bijna als nieuw uit. 

Dit was in dezelfde week als dat ik samen met Suzanne in hun tuin heb geholpen, de Canna’s doen het geweldig en de verdwaalde Teunisbloemen mochten tussen de tegels blijven zitten

En met het snoeien kwam Suzanne deze beauty tegen, zulke mooie herfstkleuren

Het was ook een mooie dag met prachtige wolken

En het harde werk in mijn eigen tuin had ook zijn vruchten afgeworpen

Rechts van de voordeur richting de oprit stond een grote wijde conifeer die veel last had van schimmels en bruine takken, en die moest er uit; ik was al begonnen met de onderste takken weg te halen en dacht er toen pas aan om een foto te maken.

Na een uur snoeien en opruimen en een korte pauze genomen te hebben zaagde ik de dikke stam tot net boven de grond af. Het was even aanpoten maar dan heb je ook wat. En het is nu heel licht in deze hoek

Maar goed, ik dwaal af

even terug naar afgelopen zondag.
Tim vertelde over het opnieuw inrichten van de babykamer, dat ze voor een dierenbos thema gaan, en toen moest ik denken aan de Fancy Forest quilt van Elizabeth Hartman, en liet aan Tim een foto van een kleine variant hiervan op Instagram zien, en hij was gelijk enthousiast. Ik zei dat ik niks kon beloven, wetend hoe lastig ik me kan focussen, en dat was niet erg. Vier dagen later:

Ik wil dus de kleine babyquilt maken en heb volgens het boek slechts tien FQ’s nodig van twee kleuren, en nou ja, haar heb ik het al hè, keuzestress. Het scheelde al dat ik de blauwe kleuren niet wilde gebruiken. Uren kijken naar alle stoffen en niet kunnen kiezen, grrrr. Ik hakte vanmorgen de knoop door: ik begin gewoon aan het vosje en maak er vier, en als ik de kleuren later niet mooi bij elkaar vind passen maak ik er wel eentje in een andere kleur. En na eerst veel snijden en daarna achter elkaar naaien (kettingnaaien) had ik aan het eind van de middag de vosjes af

Ze zouden 6,5x 8,5” moeten zijn, je voelt hem al, dat waren ze niet; de een haalde het krap, de ander was 6,75x 8”, weer een andere 6,25x 8,25”. Ik snapte er niks van, hoewel, (en nu volgt een technisch verhaal waarbij ik de niet naaiende of niet quiltende lezer vast kwijt ga raken, dus zal ik het kort houden) normaal naai ik op mijn eigen Pfaff waarbij je de naald positie per mm van links naar rechts kan instellen om de naad breedte secuur in te stellen, maar hij naait niet goed meer sinds hij de laatste keer is nagekeken, en dus gebruik ik sindsdien de oude Pfaff die ik jaren geleden van Janny had gekregen, een reserve machine van haar moeder Els die helaas was overleden. Deze Pfaff heeft die kleine stapjes van de naald positie niet, het is links, rechts of in het midden, dus moest het op het gevoel gebeuren ondanks het gebruik van het kwart inch voetje, want deze voet zit niet goed centraal in het midden en hierdoor zit de naald te ver naar links met gevolg dat het iets meer dan een kwart inch naadtoeslag geeft, waardoor ik dit op het zicht wilde compenseren, en daar haperde bij mij de uitvoering grandioos. 

Het plan was nu dat ik het later met in elkaar zetten van de top hier wel een mouw aan zou passen. Maar gezien mijn laatste ervaring met niet-passende mouwen besloot ik het toch gelijk te veranderen en heb het tornmesje aan het werk gezet, veel naadjes uitgelegd en een enkel deel zelfs opnieuw gesneden. Het bolletje dat aan een tornmesje zit heb ik gebruikt om de naaimachinenaaldgaatjes dicht te wrijven, hier is het niet voor gemaakt maar het werkt wel. Bijna twee uur later was ik klaar 🙄😮‍💨 En hier hangen ze dan, 6,5 x 8,5” zoals de maakster het had bedoeld. Het onderste vosje lijkt een scheve onderkant te hebben, maar dit komt doordat het niet helemaal plat tegen de designwall aan gedrukt zit, serieus.

Ik moet nu niet denken dat ik elke dag vier beestjes maak en dan dus ruim voor januari klaar ben. Ik heb het konijn even bekeken en ondanks dat het er zo simpel uitziet zijn het kei veel onderdelen.

We gaan het meemaken.