Donderdagmorgen zeven uur zaten we er al klaar voor, de timmermannen konden er elk moment aankomen om de achterpui te vervangen. De katten waren al een tijdje buiten en Sherlock was net weer aan het eten toen er aangebeld werd, en hij stoof naar boven om zich pas halverwege de middag weer beneden te wagen. Fay dook rond acht uur via het keukenraam naar binnen toen de mannen bij het terras bezig waren, en met een dikke staart rende ook zij naar boven. Ik deed de tussendeuren dicht zodat ze niet naar buiten konden rennen, over Jon hoefde ik me geen zorgen te maken; hij begroette de timmermannen en keek even rond wat ze bij zich hadden, en toen er niks van eten te halen bleek, kwam hij bij mij in de keuken zitten de rest van de dag. Ik hield me tussen de catering werkzaamheden door bezig met het doorrijgen van het haakwerk.

We boften maar met het mooie weer, 18°C zou het worden, en vrijwel onbewolkt, zet de deur maar open. Oh wacht, dat kan niet meer

De pui lag er tegen tien uur al uit

Ze lagen voor op schema omdat het zonnescherm kon blijven zitten, met een beetje schuin insteken konden ze de kap ontwijken en bleef alles heel, en halverwege de middag waren de glaszetters er ook met een klein uurtje werk klaar mee

Ik moest de komende dagen van de ramen afblijven zodat de kitrand kon uitharden. “Nou niet gaan poetsen hè mevrouwtje”, zei de tegen zijn pensioen aanzittende weldoorvoede glaszetter, spelend met zijn leven door mij mevrouwtje te noemen. Ik knikte alleen maar, ik was gaar van zo vroeg op zijn en wilde alleen maar met de stofzuiger aan de slag om de kleine glassplintertjes bij de schuifpui weg te halen zodat de katten weer veilig in en uit konden lopen. Wat waren ze opgelucht dat de rust was wedergekeerd, alleen vonden ze de schuifpui doodeng. Het maakte een ander geluid, en de zwarte kunststof dorpel vonden ze verdacht. De eerste keren sprongen ze er haastig overheen alsof er een groot monster lag.

De minicontainer werd op mijn verzoek de volgende dag weer opgehaald, gelukkig hadden andere mensen er niks in gegooid, zoals jaren geleden bij de bouw van ons huis er opeens een complete keukenblok in lag. Ik gooide er nog een uit elkaar gehaald half doorgerotte tuinbank in en hele dikke takken van de bolacacia’s die door de gemene doorns niet geschikt zijn om te verhakselen en als mulch te gebruiken. 

Vrijdagmiddag kwam Sophietje langs met haar ouders, zo gezellig 😍 We hadden ze een maand niet gezien vanwege een hardnekkige buikvirus (noro), eerst was Sophie er goed ziek van, en daarna kregen Tim en Yvonne het, en ook op het dagverblijf bleken de kleintjes het te hebben doorgegeven aan hun ouders. Er was nu gelukkig niks meer van te merken, ze was haar schattige lieve zelf, lekker kletsen en toen ze wat moe werd zat ze te spelen in de box. Het ritsje en drukknoopje op het jasje van Ernie werden getest.

Ze at aan tafel haar bordje helemaal leeg (spinazie, aardappelpuree en gepocheerde zalm) terwijl wij een voor haar te zoute Griekse schotel hadden. Een Danoontje toe en toen naar bed, en zonder een kik te hebben gegeven sliep ze tot ze mee naar huis moest, ideaal 👌
De volgende ochtend vond ik dit flamingo knuffeltje naast mijn stoel, bij navraag bleek het niet van Sophie te zijn, dus verdenken we Jon dat hij deze buiten heeft gevonden en zoals hij vaker doet met een van zijn knuffeltjes deze voor mij in de kamer heeft neergelegd.

Ik heb het voor de zekerheid ook in de wijkapp gevraagd of iemand een knuffeltje mist, maar tot nu toe is er geen reactie gekomen.