Sherlock liet zich donderdag niet buiten zijn doos zien, de trap oplopend hoorde ik hem door de kamer rennen, en zodra ik de deur open maakte zat hij helemaal achterin in zijn doos verstopt. Ik liet hem met rust, ging op het bed zitten, dronk daar mijn koffie en nam de dag door met hem. Dat grijze ding voor de boekenkast is een voerspeelgeval, op advies van de verzorgster van de opvang gekocht, maar Sherlock is er geen fan van. Wel eet hij de brokjes op die ik ‘s morgens en ‘s avonds her en der in de kamer op zit- en ligplekjes leg, en ook het schaaltje met stukjes rauw vlees dat hij ‘s avonds krijgt gaat steeds schoon op.
Mijn oog viel op dit boek in de kast

Haha geweldig, wat een humor

En deze dan

Om Sherlock wat te vermaken stopte ik een pol gras met kluit en een Kattenkruid plantje in een bakje, goed aangeduwd en water gegeven, het zag er leuk uit.

Het graspolletje heb ik wat korter geknipt zodat er geen lange sprieten in zijn keel zouden blijven steken. Bij Zopje was een lange grasspriet via zijn keel richting de neus gekropen en halverwege blijven zitten. Niet fijn, hij kreeg last van irritatie, ontsteking en het gras moest onder een lichte narcose verwijderd worden.
In de hoop dat hij zich zou laten zien terwijl ik in de kamer was had ik het plantje bij zijn doos gezet, maar helaas geen actie

Pas de volgende ochtend zag ik dat hij er van had genoten, haha wat een boefje

Ik heb de boel weer goed aangedrukt, misschien dat ik kippengaas over de grond van het bakje moet spannen als hij zich weer lekker uitleeft. Hij is in ieder geval ook gek op catnip, ik had het ‘s avonds op een balletje gedaan en ‘s morgens lag het balletje schoon op een andere plek en de catnip was verdwenen.

Gistermiddag stond Jon weer aan de andere kant van de deur tegen me te kletsen dat hij er in wilde. Ik liet hem naar binnen komen, hij liep heel behoedzaam richting de doos waar Sherlock in zat en snuffelde de geuren op. Jon bleef vrij laag bij de grond, maar hij zette geen haren omhoog of oren plat naar achteren, geen gebrom of geblaas, en ook niet vanuit de doos. Deze excursie duurde nog geen minuut, en toen Jon nog dichter naar de doos toe wilde lopen deed ik de kamerdeur open en zei: “Kom ventje, het is mooi geweest,” en Jon liep gelijk voor me uit naar de overloop. Een kat die echt luistert 😏

Het plan is om hem nu elke dag heel even te laten buurten met mij erbij allicht, en dan een keer ‘s avonds kijken hoe het gaat tussen die twee als Sherlock actiever is, en dan kan hopelijk vanaf half volgende week de kamerdeur openblijven.

Ik heb de favoriete speelmuis van Jon waar ik catnip op strooi en waar hij dan helemaal los op gaat aan Sherlock uitgeleend zodat hij went aan zijn geur. Ik gaf Jon zolang een andere speeltje om catnip op te strooien, maar de rode verenstaart die ik er op heb genaaid vind hij maar niks. Veel te opzichtig.

Hier is Jon in gesprek met een buurtkat, de rode kater ging er rustig voor zitten, het ging vast over de gebrekkige catering, en na het uitwisselen van de laatste nieuwtjes liep Jon weer terug naar binnen. Hij is niet echt territoriaal aangelegd; als hij een buurtkat in de tuin ziet lopen stapt  hij er wel op af, maar alleen om zijn id kaart te checken, en dan is het goed. Zo anders dan Zipje en Zopje die met hun spierballentaal de buurtkatten zoveel angst inboezemden dat deze onze tuin nu nog steeds overslaan. De katten die wel hier komen zijn nieuw in de buurt.

De 2 weken oude stekjes van Kattenkruid uit de voortuin doen het goed, zodra de wortels bij de onderkant van de pot te zien zijn zal ik ze verplanten, ik ben benieuwd hoe snel ze groeien. Als ik ze in de volle grond zet zal ik hier zeker ook iets zetten zodat de plantjes niet tot aan de grond worden kaalgevreten.

De bloembak links van de voordeur staat vol met bloeiende lelietjes-van-dalen

De geur is overweldigend als je onder de overkapping bij de voordeur staat, zo zalig.

Toen ik gisteravond Sherlock nog even wat eten bracht was hij zo druk met apenkooien dat hij me niet hoorde aankomen, hij stond op tafel en keek me met grote ogen aan. Ik keek snel weg en zette al pratend het eten op de grond, en zag vanuit mijn ooghoek hoe hij over het bed rende, bij het hoofdeinde er onder dook en bij het voeteinde weer tevoorschijn kwam, met een grote sprong via de vensterbank en tafel hup de boekenkast in sprong en toen weer onder bed dook. Dit was speelsheid, geen paniek, zo leuk.

Vannacht hield een mug me wakker en ook kwamen er nieuwe geluiden van boven, Sherlock was zo te horen zijn kamer aan het verkennen. Toen ik hem vanmorgen begroette, zat hij rechtop in zijn doos, deze foto is van een afstandje genomen, hij gromde een beetje toen ik te dicht bij kwam

Hij had keurig zijn behoefte op de bak gedaan, een mooie drol lag bovenop, blij te zien dat het een mooie stevige drol was, maar niet zo fijn dat hij het niet had bedekt met grit (niet geleerd of gewoon even vergeten) en nadat dat was weggeschept (ik heb klontvormende grit, de grote plas lag als een stevige klomp naast de drol) zette ik even een raam open om te luchten, want ook kattenpoep ruikt niet naar Chanel nr.5, was het maar zo’n feest. Ik bleef uiteraard bij het raam staan en hield de doos waar Sherlock in zat in de gaten. De kattenbrokjes die ik gisteravond op verschillende plekken had neergelegd waren allemaal weg, hij was dus overal geweest, leuk hoor. Ook de paar speeltjes lagen op andere plaatsen dan gisteren.

Voor de lunch even een stukje echoquilten, helaas kan ik vanwege kramp in mijn linker pols niet meer dan een half uur quilten per dagdeel, dus het duurt langer dan ik had gehoopt om deze quilt af te maken (dit is de quilt van Marte)

‘s Middags moest Jon naar de dierenarts voor zijn inenting en check-up, hij vond er geen bal aan dat hij in de kooi moest, en nog voordat we de straat uit waren maakte hij dit al klagend kenbaar. Eenmaal uit de kooi speelde hij voor dood op de behandeltafel, hij was zo mak als een lammetje tijdens het onderzoek en hing als een lappenpop in de handen van de dierenarts toen ze hem op de weegschaal legde. “Zo, wat een zware kat, 8,17 kg 😱 hij is ook wel erg groot, maar er zit ook teveel vet op de ribben” sprak ze met een serieus gezicht, ze moest goed duwen wilde ze zijn ribben kunnen voelen. “Dat wordt afvallen jongeman”, en mij aankijkend: “Er moet toch wel 1,5 kg vanaf.”

Ik voelde me schuldig, hij kreeg van die lekkere Whiskas dentabites snoepjes, en ook elke dag een Whiskas stick, niet meer doen dus. Toen Arya nog leefde bewoog hij ook veel meer, en na het overlijden van Loki leek hij zelfs lusteloos. Ik vertelde over Sherlock en sprak mijn hoop uit dat het spelen met dit manneke hem naast ook een verminderende input van calorieën zou helpen afvallen. Hij mocht weer in de kooi, “En nou snel naar huis”, hij was muisstil op de terugweg, ik denk dat hij stevig baalde dat hij geen snoepjes meer ging krijgen. 

Bij thuiskomst rende hij via de kattendeur bij de schuifpui naar buiten en ik ging even de naaikamer in, beetje quilten, toen ik na een kwartier Jon boven hoorde miauwen, en daar lag hij dan, dat gewennen van Sherlock kon hem niet snel genoeg gaan

Ik nam Jon in mijn arm en nam hem de kamer in, even het luchtje van Sherlock ruiken op bed, en gelijk ook zijn luchtje op het dekentje op bed gedaan door dit langs zijn wangen te wrijven. Jon wilde van bed springen, dus droeg ik hem weer de kamer uit, en al die tijd zat Sherlock stil in zijn doos.
Jon en ik gingen de vijver schoonscheppen, er zat een slijmerig groene laag op het water. “Zo kan ik toch geen kikkers en salamanders zien,” mopperde Jon, en gelijk had-ie

Ik keek wel bij de eerste schep groen of er geen kikkereitjes bij zaten, maar nee, niks van dat al. Wat ik weg schepte deponeerde ik naast de vijver, voor het geval dat, Jon zat geduldig te wachten tot ik klaar was

Na het avondeten ging ik weer even naar boven, Sherlock zat niet meer in zijn doos, en na even zoeken zag ik hem achter het gordijn op de vensterbank zitten, genieten van het avondzonnetje. Hij keek me met grote ogen aan maar bleef rustig zitten, helaas was ik zo stom om hem te aaien, wat hij een paar tellen toeliet, maar daarna geschrokken wegschoot,  op tafel sprong en aan de andere kant van de kamer op de klimtoren ging zitten. 

Hij gromde toen ik richting de deur liep, ik kwam te dicht bij; ik maakte snel nog een foto

en toen ik bij de deur was aangekomen schoot hij paniekerig onder de tafel door onder het bed. Ach wat een schrik. Stom hoor dat ik hem niet met rust had gelaten, maar wel goed dat hij alleen maar gromde en niet uithaalde; het is geen agressief beestje, gelukkig.
Later ging ik nog even kijken en toen zat hij weer in zijn doos, ik rolde een stukje Whiskas stick naar hem toe. Ik zal hem morgen een schone doos geven, hij ruikt vies en zijn vachtje ziet er niet glanzend en glad uit alsof hij zich niet goed schoon kan houden, en die lucht zal dan ook wel in de doos zitten. Nu even rust voor het ventje.

Nog even iets laten zien van buiten waar ik heel blij van word: de top van de kamerplant is al flink gegroeid, onder de nieuwe blaadjes zaten helaas veel kleine slakken die gratis vliegles kregen van me.