Jon ligt heel veel naast me op de poef, lekker binnen handbereik om aaitjes te krijgen, en Fay begint steeds vaker voorzichtig toenadering tot hem te zoeken. Ze wilt duidelijk gezellig tegen hem aan kunnen liggen zoals ze ook bij Sherlock doet. Maar eer het zover is moet ze blijkbaar eerst bewijzen dat ze hem respecteert door heel stil naast hem te zitten

Jon keek even op en legde zijn kopje weer neer, duidelijk moe van het spelen. Sherlock liep langs en ging op tafel liggen, Fay aarzelde geen seconde en ging er naast zitten. 

En terwijl ze Sherlock lekker waste klopt Jon de deken nog even op, Sherlock genoot van de aandacht en Jon spinde er op los. Nee, niets van te horen, ik dekte de microfoons af met mijn vinger.

pas toen Fay richting de staart van Sherlock ging werd deze een beetje onrustig, gezwiep met zijn staart als waarschuwing dat er grenzen zijn

Het wassen ging minutenlang door, tot Fay zichzelf ging wassen en Sherlock naar buiten wilde. Jammer van de regen, en hij rende in galop naar de overkapping naast het tuinhuisje, waar hij plaats nam op het bankje en lekker om zich heen zat te kijken. 

Bijna twee volle dagen regen, een zegen voor de natuur, maar van de katten had het niet gehoeven, elke keer weer met hun pootjes onder de modder thuiskomen en het gevaar lopend dat het personeel het nodig leek te vinden ze af te drogen met een handdoek; de vernedering 😣
Ze raakten hun energie kwijt door alledrie binnen achter elkaar aan te rennen door het hele huis, op en onder de bank duikend, wandquilts lekker hard laten heen en weer laten schommelen, echt spelen op een leuke manier dus, gelukkig lieten ze de kerstboom met rust, ook al hoorde ik regelmatig ballen tegen de lichtjes tikken als ze er onderdoor renden. Ik zag voor het eerst Sherlock met Fay spelen zoals hij met Puk speelde, en ze deed lekker mee ipv blazend en diep beledigd weg te rennen, wat ze eerder altijd deed. Nu sprong ze ook met van die malle bokkensprongetjes naar Sherlock toe en er op, het ging zo snel dat ze al buiten het zicht waren verdwenen eer ik mijn mobieltje kon pakken om het te filmen. Helaas.

Eindelijk droog weer op woensdag, en ze waren heel veel buiten, hier zien Jon (zittend op het egelhuis) en Sherlock een gekke chick hoog in de boeren jasmijn zitten.

Beetje rommelig filmpje terwijl ik het beter in beeld wil krijgen

Ik bemerk bewondering en ook bezorgdheid bij de mannen op het egelhuis, en zodra Fay veilig is geland, rent Sherlock naar haar toe, ze sprintte snel weg.

We gingen gistermiddag even de stad in, het was zo lang geleden dat mijn lief bij Jamin was geweest, en met een tas vol lekkers gingen we daarna even bij de Hema wat drinken om uit te rusten. Voor de koffie moet je het niet doen, wat een slappe bocht is dat zeg 😕 het leek wel spoelwater van het apparaat. 

Ik vermoede dat er met het zetten iets mis was gegaan en liep ermee terug naar de koffiebar. “Nee, er is niets mis gegaan, hij is gewoon zo van sterkte”, sprak het meisje sip kijkend, “maar ik wil wel een verse voor u zetten”, bood ze vriendelijk aan. “Nee, dan is het niet sterker, helaas”, antwoordde ze, toen ik vroeg of het een verschil zou maken. En met een “Nee, laat maar, niks aan te doen dan”, bedankte ik haar vriendelijk, ze kon er immers ook niks aan doen, en ging weer bij mijn lief zitten. Ik had ook iets anders kunnen nemen, chocomelk of zo, maar ik wilde eigenlijk snel weer naar huis. Volgende keer zal ik een dubbele espresso nemen, als ze die hebben.

We zagen wat later onze jongste dochter aan het werk en na dikke knuffels en een kort praatje gingen we in de stromende regen nog even naar de viswinkel tegenover de Hema, waar we meer dan genoeg hebben gekocht voor op de steengrill en gourmetpannetje op de tweede kerstdag. En de dag er na. 

Manlief wees me op inktvisringen, er lagen nog een stuk of tien in een bakje, en toen ik tegen de jonge visboer zei dat we die ook namen, zei hij dat ze in de diepvries nog zakken vol hele tentakels hadden, tien euro voor een zak. Een achter hem langslopende oudere visboer zei dat ze twaalf euro kostte, en toen de jonge visboer op de weegschaal in de prijslijst keek, bleken ze iets van dertien euro te kosten. Prijsstijgingen gaan hier wel erg snel. Ik zei dus: “Doe maar een zak”, denkend dat er een tentakel in zou zitten. Komt hij terug van achteren met een zak waar iets van vijf tentakels in zitten, ik was te verbouwereerd om er iets van te zeggen, het kon gewoon in de diepvries bewaard worden. De kinderen kunnen maandag elk een tentakel mee naar huis nemen, mochten ze dit willen. Ik zal eens op internet kijken op hoeveel manieren je ze kan klaarmaken, ze zullen ook vast lekker zijn in de fish chowder.

We zitten na het eten (zuurkool van een Hello Fresh recept) aan de koffie, (ja, het smaakt manlief eindelijk weer helemaal goed 👍) en als Jon ziet dat mijn schoot leeg is komt hij er gelijk opzitten, en zo zit hij een tijdje -want relaxer kan het niet zolang de iPad op de armleuning ligt- als Fay besluit ook op mijn schoot te komen, maar bedenkt zich al als Jon haar streng aankijkt. Ze neemt genoegen met de poef aan de andere kant van mijn stoel.

Het leven van een kat is niet makkelijk, ook omdat ze personeel nodig hebben om een deur of raam te openen. Wij hadden vroeger een kat die dat wel kon, hoewel als de klink omhoog of omlaag stond ze hier ook niks mee kon. Jon kan er alleen maar van dromen.

Fay heeft regelmatig haar speelbuien, zoals achter een stuiterend pingpongballetje aan rennen, en gisteren zat ze achter een knikker aan in de hal; de knikker wilde ik wegpakken voordat het door het raam zou schieten, maar ik kon hem nergens meer vinden. Ook speelt ze graag op het quiltje voor de tv, waar ze dan eerst een bosje veren onder verstopt, en dan het gaat aanvallen. Het quiltje ligt aan het eind van zo’n sessie opgefrommeld naast de televisiekast.

Ze gebruikte vanmorgen voor het eerst mijn schoot als badkamer, na op schoot te zijn gesprongen en twee keer een rondje te hebben gedraaid om er goed voor te gaan liggen, begon ze zich uitgebreid te wassen. Er werd geen plekje overgeslagen, en ik zag hoe ze aan de haren tussen haar teentjes kloof en tussen haar tandjes trok om het laatste stofje er uit te wassen. Met haar tong streek ze de haren glad tussen de teentjes, en toen ze klaar was keek ze me lief aan. Ze ging staan, rekte haar rug helemaal, draaide weer een rondje op schoot en ging er lekker voor liggen, haar haren lopen vanaf haar voorhoofd naar achteren tot in haar nek in een hanenkammetje,

Ik zat ondertussen ook te kijken/luisteren naar een uitleg van Helma de Ruiter van haar ”going round in circles” project, leuk om scraps en knoopjes te gebruiken, leuke lapjes maakt ze waarvan ze vervolgens weer andere dingen van maakt. 
Na weer wat draaien om naar buiten te kunnen kijken zie je het hanenkammetje  beter
wat een koddig gezicht is dat. En zo ligt ze er even later bij, ik begin dorst te krijgen en Jon wilt er uit, maar ik wil ze eigenlijk niet storen, wat een dilemma. Jon’s klagelijk miauwtje brengt Fay in beweging, en eindelijk kan ik ook opstaan.

Jon er uit, Fay er uit, Sherlock er in, Fay er in, en jawel, Jon ook weer er in. Koffie en thee met het laatste stuk van de overheerlijke worstenbanketletter van bakkerij Suikerbuijk, het is weer eens wat anders dan een amandelspijsbanketletter. Niet dat we deze niet in huis hadden hoor, nou ja, geen letter maar een staaf om ons geweten te sussen dat het wel erg veel is, maar het nog veel erger had gekund.

En uiteraard hadden we gevulde speculaas, maar daar is de helft van het blok de diepvries in gegaan, want oei ik groei. As zaterdagochtend kan ik terecht bij de trauma psycholoog, ik kreeg een uitnodiging voor een intakegesprek, dat valt mee, zo snel had ik het niet verwacht, wel gehoopt. Toen ik het gisteren tijdens de fitness tegen de fysiotherapeute zei, werd ik er emotioneel van, vooral toen ze begon te vertellen over hoe goed deze psychologe was en waar ze allemaal mee kon helpen (ze is ook aangesloten bij hun praktijk). We gaan er aan werken.

Manlief kaartte tijdens de fitness de pijn bij zijn borst/rib aan die hij de afgelopen dagen voelt, precies daar waar de bestralingen in april/mei zijn geweest, en menigeen herkende het als zijnde akelige naweeën van de bestraling; maanden en zelfs jaren na de bestralingen kan een rib breken, of als een zware kneuzing aanvoelen.
De longarts weet het ook, en over een paar weken mag hij langskomen voor een röntgenfoto, eerder wilde ze het niet doen aangezien erop de laatste CT-scan van vorige week niks te zien was. Hé wat jammer, net nu hij zich steeds beter en energieker begint te voelen komt dit er bij. Gelukkig begint de koffie hem de laatste dagen steeds beter te smaken, dat is dan weer fijn.

We dwalen af, dat komt allemaal door dat stukje worstenbanketletter.

Als even later Sherlock binnen is en na een snelle hap op de toren springt om vogels te gaan tellen, zit Fay er in no-time bij, ze gaan tegen elkaar aan liggen en dan ziet Sherlock dat ze een stukje heeft overgeslagen tijdens het wassen. Zo lief. Ze draait uitnodigend haar buik omhoog, maar daar trapt Sherlock niet meer in, hier gaan wassen heeft hem al bijna zijn kop gekost, ze nam hem in een houtgreep en trappelde zo hard op zijn kopje dat hij na afloop van deze mishandeling er helemaal versuft bijzat. Eens maar nooit weer. Bewegend beeld tijdens het filmen, sorry, dit, komt doordat ik helemaal moest inzoomen en dan ziet elk minuscule beweging er vergroot uit. Als ik was opgestaan om er dichterbij te kunnen filmen, dan had ik ze verstoord en waren ze vast -zoals andere keren-  gestopt.

Jon, die de hele ochtend op de strijkplank in de bijkeuken heeft geslapen, staat tijdens het filmen bij de schuifpui, hij wilt er eigenlijk uit, maar toch ook weer niet, want het miezert. Hij kijkt naar fladderende vogeltjes en dwarrelende blaadjes, en met een schuin oog ook naar de toren, want stiekem zou hij ook wel een wasbeurt willen krijgen van Sherlock.