Fay treuzelde aan het eind van de middag weer met naar binnen komen, en omdat het begon te spetteren en ik ze heel graag binnen wilde hebben voordat het ging plenzen en ze dan niet meer vanonder de veranda wilde komen, pakte ik snel een paar kattensnoepjes uit de keuken, de schuifpui een stukje open latend in de hoop dat ze achter me aan kwam als ze zag dat ik naar de keuken liep.
Ze kwam pas naar binnen toen ze me de snoepjes op de mat bij de schuifpui zag leggen, en snel ging de deur dicht, Jon glipte op het nippertje ook nog naar binnen en dook gelijk de keuken in. Ik ging verder met breien, nog even mijn pen afmaken en dan een foto maken, ik ben al een eind gekomen maar heb denk ik nog wel een bol nodig eer hij op lengte is
Ik hoorde Jon van het aanrecht afspringen en zag hem zijn lippen aflikkend de kamer inlopen. Huh? Ik had toch niks eetbaars op het aanrecht laten staan, ik had alles schoongemaakt en opgeborgen na de lunch. Misschien had hij nog iets uit de gootsteen opgelikt, dacht ik, en ging weer verder met breien. Toen ik voor het eten klaarmaken de keuken inliep en de pannen op de kookplaat zette, viel mijn oog op het bakje met kattensnoepjes. Het deksel lag er naast en gelukkig had Jon ook aan de andere katten gedacht en nog iets overgelaten voor ze.
Toen we aan tafel zaten liep Jon tussen ons in kopjes te geven en zat Fay ook vlakbij ons aan te kijken, wie weet wat er op de grond viel. Toen er na een tijdje geduldig zitten en lief kijken niks gebeurde, liep ze terug de woonkamer in. Jon ging er bij liggen, geduld is een schone zaak, doch werd niet beloond en mokkend zat hij toen we afruimden op het vensterbank om naar buiten gelaten te worden. Dan maar zelf iets lekkers zoeken.
Alles behalve mokken doet deze kleine uk, het nieuwe broekje zit zo fijn, is zo lekker zacht en warm en ruim, het wachten is op een foto dat ze op haar teentjes gaat kluiven đ„č
Categoriearchief: Katten avonturen
Rust roest
Jon had weer de gekke vijf minuten en stoof als een malle door het huis, de mat in de hal werd als sleetje gebruikt, zijn pootjes roffelden trappen op en af en in de kamer hoorde ik de eetkamerstoelen verschuiven. Ik stond net aardappelen af te gieten toen er opeens een harde klap kwam vanuit de kamer, en toen ik even later in de kamer keek zag ik meneer Haas liggen, hij wist van niks.
Fay was de laatste weken een enorme treuzelkont met naar binnen komen als ze alleen was, met Sherlock of Jon rent ze in hun kielzog mee naar binnen, maar in haar eentje vond ze eng.
Als ik de schuifpui opende als ik zag dat ze kwam aanlopen, rook ze even aan de deurpost en ging een stapje achteruit nemend erbij zitten, kijkend naar de opening. Dus deed ik de deur weer dicht, want we stoken niet voor de buitenwereld. En dan kwam ze weer dichterbij zitten en ging de deur weer open, en nam ze weer een stapje naar achteren.
Met een zuchtende âJa, het is goed hoor, ik ben niet gekâ, ging de deur weer dicht, waarop ze haar neusje tegen de kier duwde, de gek deed de schuifpui weer open en toen stak ze haar kopje naar binnen. Zo kon ze wel een minuut blijven staan. Vaak stapte ze dan weer naar achteren, maar steeds vaker liep ze aarzelend door, om zich heen kijken alsof ze een aanval verwachte.
En nu komt ze aanrennen, de schuifpui gaat open, soms een lichte aarzeling waarbij ze aan de deurpost ruikt om te zien wie er als laatste hier is geweest, en dan trippelt ze naar binnen. Haar staartje gaat dan gelijk omhoog met een mooi krulletje op het eind, en laat ze zich lekker aaien, ook door manlief, terwijl ze zich alleen liet aaien als ze op schoot lag of op de bank of op haar toren.
Het was zo fijn om weer wat te naaien, een simpel broekje voor Sophie, ik gebruikte een basispatroon maar maakte het veel wijder voor meer bewegingsvrijheid. Yvonne had me alle maten van Sophietje doorgegeven over de dikke stoffen luier heen gemeten. Sherlock ligt er bij voor de rustbewaking.
Jon hielp mee met het elastiek in de boord vastzetten, vlak na deze foto pakte hij het meetlint in zijn bek en sprong van tafel, het meetlint tussen zijn poten mee de overloop op slepend. Gelukkig was daarna zijn oerinstinct bevredigend en kon ik het lint weer terug pakken.
Vrijdag had ik een jurkje en broekje klaar, en ze passen haar gelukkig goed.
Schattig stofje, ik kon het niet laten en heb er een klein zakje op gemaakt.
Verhaaltje voor het slapen gaan, je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen, zo schattig
Daar we nog op kraambezoek willen gaan bij ons neefje voordat hij zijn eerste tandjes krijgt, ging ik aan de slag met het maken van een label, en nu we eindelijk -bijna een maand na de geboorte- hun kaartje kregen had ik een mooie voorbeeld.
Dat late versturen blijkt heel normaal hebben we gemerkt; dat de vader vroeger gelijk na de aangifte bij het gemeentehuis langsging bij de drukker met de laatste info zodat een dag later de doos met kaartjes opgehaald kon worden en ze dezelfde dag nog op de bus gingen, vinden ze nu idioot. Maar ja, vroeger was onze social media de telefoon en de post.
Kaartje overgetrokken op stof, uiteraard had ik het lapje te klein geknipt om in de ring te passen, dus moest ik het wat groter maken.
En toen aan tafel met goed licht aan de gang gegaan met steelsteek, stiksteek, platsteek en voor het oogje een bouillonsteek (staaf steek), het was een leuk werkje.
Toen dit klaar was heb ik het lapje gevoerd met witte katoen, zodat de achterkantstof van de quilt minder kon doorschijnen, en na een uurtje naaien met de hand zat het op de quilt. ( de quilt was al gewassen met Neutral wasmiddel) Overmorgen gaan we hem op kraamvisite afgeven en de kleine Bruno bewonderen đ„°
Vechtersbaasje
Vorige week was Sherlock âs nachts niet thuisgekomen, en ik liep de volgende ochtend te zoeken, half misselijk van bezorgdheid, maar kon hem niet vinden. Een paar uur later zag ik hem onder de veranda op het bankje zitten, hij nam geen aanstalten om naar binnen te komen, en keek wat om zich heen. Toen hij ook niet met Fay naar binnen liep, ben ik hem maar gaan halen, niet geheel de bedoeling vond hij, maar hij stribbelde niet heel erg tegen. Hij liep eenmaal binnen rustig naar de keuken, ik hoorde hem eten en terug de kamer in wilde hij er weer uit. Dacht het niet. Ik zette hem op de toren en daar bleef hij gewoon zitten, tot vreugde van Fay die er lekker bij ging zitten
Het passieve van Sherlock stak ik op de zware nacht die hij vast had gehad, hij at gewoon en ik kon geen wondjes ontdekken en zijn nageltjes zagen er ook mooi scherp uit. Gewoon flink doorgezakt en nu last van een kater. Ze gingen lekker liggen, nou ja, lekker
Genieten van de rust, normaal houdt Sherlock het al na een half uur voor gezien
Fay wist het zo voor mekaar te krijgen dat Sherlock uiteindelijk helemaal op het randje van de toren lag, en Sherlock liet het gewoon gebeuren. Drie uur later, genieten van het late middag zonnetje
Ik merkte wel dat Sherlock ergens last van had, hij liep wat voorzichtiger, misschien dat zijn pootje waar hij bijna een maand eerder problemen mee had wat meer last gaf. Vrijdag ging ik naar boven, even wat patroontjes zoeken, na een aarzelende aanloop sprong Sherlock op tafel en hielp mee terwijl Jon meer van het overzicht houden was.
Fay kwam aantrippelen, maakte een zweefsprongetje en kwam erbij zitten, rook of er nog snoepjes op het handdoekje lagen (Sherlock krijgt ze daar altijd want hij kan ze anders niet goed oppakken, geen tandjes he)
en vroeg toen aan Sherlock of ze mee mocht helpen met assisteren.
Nou vooruit, en zo zaten/lagen ze een tijdje,
tot ik weer naar beneden ging, ik kon me niet focussen en besloot om even stof halen bij de Stoffenkoning in Rucphen. Ik was die morgen vroeg bij de psycholoog geweest, het emmertje begint over te lopen en een niet goed behandelde trauma speelt nu de rek er uit raakt weer op; ze gaat dit aanpakken met EMDR.
Ik heb even getwijfeld of ik dit in mijn blogje ging zetten, het is wel erg persoonlijk en over de mentale problemen durft men niet zo snel te praten, want je wilt niet zwak overkomen, of voor een aandachtshoer uitgemaakt worden. Er over praten helpt, een buitenstaander met verstand van zaken kan helpen alles op een rijtje te zetten, het te relativeren, je aanmoedigen om dingen (anders) aan te pakken, en evt andere hulp aanbieden om de angel uit oud zeer te halen waardoor je er gewoon zonder de pijn of angst of verwijten naar kunt kijken.
Ik moest die middag er dus gewoon even uit, even wat minder in mijn hoofd bezig zijn, en wat helpt beter dan lapjes kopen. (Plantjes, maar daar is het nu de tijd niet voor) Nou hoor ik quilters zeggen dat ik dan toch beter langs Quiltshop Leur had kunnen gaan. Dat was ook een optie ware het niet dat ik aan quiltstof geen gebrek heb, wel aan kinderstofjes, en gelukkig vond ik er een paar, ook al had ik last van keuzestress en heb bijna een uur staan wikken en wegen voor de schappen, idioot gewoon.
Gelukkig hielp mijn bijnaschoondochter op afstand met kiezen, ik stuurde haar fotoâs en een filmpje van de stoffen en zij omcirkelde op screenshots welke ze mooi vond. Rechts liggen de dikke tricot met wollige achterkant voor pyjamaâs of zo, links de gewone tricotstoffen. Ik ben begonnen met broekjes, een jurkje en een kruippakje, en we zien wel, als het klaar is zal ik de fotoâs showen.
Tijdens het koken schoot ik weer even vol, ik zag pootafdrukken van Puk op het raam, hij was een fanatieke vliegenvanger, ach het lief ventje wordt zo gemist.
Gelukkig zijn Jon, Fay en Sherlock ook vreselijk lief, Fay begint steeds aanhaliger te worden en is een geoefende schootkat aan het worden die pas van schoot gaat als ik omhoog kom. Eerder hoefde ik alleen maar aan opstaan te denken en ze schoot al weg.
Zaterdag zag ik opeens hele kleine druppeltjes bloed op de vloer liggen, maar kon niet ontdekken waar dat vandaan kwam, geen wondjes aan pootjes, pas zondagmiddag ontdekte ik dat Sherlocks haren geklit zaten op zijn rechter elleboog, en dat het daar flink dik was, een bult maatje kippenei, duidelijk een abces. Maandag nam ik hem mee naar de dierenarts, het was dezelfde die hem eerder ook al had onderzocht, en hij ging al gelijk heel rustig erbij liggen. Ze schoor het dikke plekje kaal en er kwam een open wondje tevoorschijn, maar er kwam niks meer uit van viezigheid, alleen maar wat wondvocht.
Wel was het dik rond het gewricht aldaar, dus kreeg hij weer voor een week een antibioticakuur. Ze onderzocht hem verder en op heel veel korstjes van krabwondjes na kon ze niks ontdekken, hij had geen enkel wondje op zijn achterlijf. âJongen wat een gevecht moet dat zijn geweest, er moet in de buurt een andere kat rondlopen die net zo erg of zelfs erger is toegetakeldâ, zei ze. Ik probeer hem voortaan wat vroeger op de avond binnen te krijgen, want hoe later op de avond hoe lastiger dat wordt, het liefst houd ik hem al voor zeven uur binnen, maar dan zit hij voor het raam en miauwt dan zo zielig, dat ik weer zwicht en hem er uit laat. Fay mag na een uur of zes niet meer naar buiten, en ze berust hierin, gelukkig đ Tegen half negen komen Jon en Sherlock zich bij de schuifpui melden, en mogen ze niet meer naar buiten.
De wond van Sherlock was gisteren al helemaal dicht, nog even en je ziet er niks meer van.
Tijdens tv kijken brei ik de laatste weken aan een vest naar dit patroon, het meerderen voor de raglanmouwen gaat lekker en ziet er mooi uit, en tijdens steken tellen kwam ik er achter dat ik al te ver was gegaan, en moest een stukje uithalen, tien pennen maar
Oeps iets te ver uitgehaald, weer een paar pennen gebreid en toen kon ik de steken voor de mouwen op een hulpdraad zetten, 
wat steken erbij voor onder de oksels, en weer verder breien zonder meer te meerderen. Op per ongeluk steken laten vallen na kan er nu niks meer mis gaan tijdens tv kijken.
Kijk eens wat een lieve foto we kregen, Sophie is nu twee maanden (en een paar dagen) oud
Bijzonder
Jullie weten dat ik jaren geleden een kamerplant -gekregen van Sommeke- in de tuin had gezet toen hij er binnen geen zin meer in had, en tot mijn verbazing en blijdschap sloeg hij aan en groeide nog lang en gelukkig. Zelfs een nachtvorst kan hem niet deren, deze Fatsia japonica. Zie hem daar gelukkig staan te wezen in de border,
Ik heb er een rood pijltje bijgezet, want ja, de kennis van planten gaat bij sommige mensen niet verder dan drie groepen, gras, plant en boom.
In het tuincentrum hoorde ik een man van in de dertig aan een bijna gepensioneerde medewerkster vragen of ze die planten met bloemetjes nog hadden, en hij wees naar kniehoogte om aan te duiden welke hij bedoelde. âMet blaadjesâ, vulde hij aan hij ter verduidelijking. Kleur bloem? Geen idee. Kleur blad? âZijn niet alle blaadjes groen?â, antwoordde hij, de verkoopster met een blik aankijken alsof ze nou niet moeilijk moest gaan doen. âHad de bloem een geur?â, probeerde ze nog, en weer haalde hij zijn schouders op. âWeet ik veel, ik ga niet ruiken aan bloemen, ik ben geen wijf.â, sprak hij en probeerde er een beetje macho bij te staan.
âNou meneer, ik zou het dan ook niet weten, maar kijk gerust rond, er staan hier genoeg kniehoge bloeiende planten, en misschien herkent u de plant als u hem zietâ, en ze ging verder met uitgebloeide bloemen verwijderen.
Wat later stond ik bij de kassa en zag hem aan komen lopen met een paar viooltjes in zijn karretje, âGevondenâ, klonk het triomfantelijk uit zijn mond tegen de medewerkster die net langsliep, en ze keek van de plantjes naar hem en schudde vermakelijk kijkend haar hoofd heen en weer. âNiet bepaald kniehoge planten hĂš meneer,â zei ze, âmaar fijn dat u vond wat u zochtâ, en liep lachend door. Ik denk dat de man in het karretje kijkend nog steeds niet inzag dat ze niet kniehoog waren, misschien pas later als hij ze op de grond zou zetten?
De vensterbank waar de plantenstellage staat
begon er morsig uit te zien, soms schoot er een beetje water naast de pot met gieten, en de afgevallen blaadjes haalde ik ook niet dagelijks weg, en opeens voelde ik de drang om hier te gaan schoonmaken, gewoon doen. Alle planten opzij en poetsen maar
Fay was buiten aan het spelen met blaadjes en sprong opeens voor het raam en probeerde de poetsdoek te pakken te krijgen, ik schrok me een hoedje.đ
Even een filmpje maken, gelukkig was ze het jagen nog niet beu
Toen alles weer op zijn plek stond,
en de kamer gestofzuigd en gedweild was, kwam Jon die de hele tijd op de gele stoel was blijven liggen gezellig bij mij op schoot, het breiwerk moest maar even wachten, quality time met Jon was belangrijker.
Oh wacht, ik had het verhaal van de Fatsia waar ik dit blogje mee begon nog niet afgemaakt.
Toen hij in oktober een dikke knop liet zien dacht ik dat dit de aanzet was voor het nieuwe blad voor volgend voorjaar,
maar er kwam een stengel uit, heel apart dat de geurloze bloemknopjes bovenaan als eerste open gingen
Ze waren binnen een week allemaal open en nog voordat ik er een foto van kon maken was het steeltje eraf gevallen
en begonnen de andere bloemknoppen te groeien, heel bijzonder
En kijk nou toch wat mooi, het lijken wel mini alliums(sierui) en aangezien ik wel mijn neus boven bijna alles houd om er aan te ruiken, viel een subtiele geur van honing me op, en met mij de vele insecten.
Elke dag zag ik meer bloemen open staan, en zo ziet het er nu al sinds vier dagen uit, schitterend
Toen ik zondag in de tuin bezig was rook ik opeens de citroengeur van de struikkamperfoelie, welkom lekker luchtje in de tuin! Dat een enkel bloempje al zo kan opvallen.
De struik zit vooralsnog vol met dichte bloemknoppen, ik plukte een geopend bloempje af om er binnen ook even van te genieten,
en stak hem haast in de neus van Evelien die een weekendje bij ons was, even lekker bijpraten. Ze slaapt met oordopjes in, niet vanwege de herrie âs nachts maar vanwege het ontbreken ervan. Het is zo stil bij ons dat ze daar niet van kan slapen đŽ
Ze liet een foto zien van de kaart die ze van Tim en Yvonne had gekregen, met de vraag of zij samen met Suzanne getuige Lees verder
Heb je even
Zaterdag rond het begin van de middag stonden deze twee voor het raam, ik opende het snel. âIs dit het klachtenloket?â, vroegen ze in koor, âWe komen aandacht tekortâ.
Er stond een vreemde doos in de woonkamer, eentje waar je door kon kijken en het maakte geluid en had pootjes van boven die bewogen en van onderen die gelukkig niet bewogen. Er werd meerdere malen gecheckt of er onder het bedje niet nog zoân kleine wurm zat.
Ik legde ze uit dat dat Sophie vanavond weer naar haar eigen huis ging, en dat we ze dan weer op hun wenken zouden bedienen als goede kattenslaafjesbaasjes betaamt, en zuchtend sprongen ze op het gras en kon het klachtenloket raam weer dicht.
Toen de katten vrijdagavond in de garage waren voor de nacht had ik het campingbedje opgezet en opgemaakt, jee wat was dat leuk. En helemaal toen het popje er in lag
Fay bleef een tijdje gefascineerd naar Sophie kijken, maar toen ze meer geluid begon te maken hield ze het voor gezien
Jon vond het heel interessant
Even kijken
Het liefst was hij er in gesprongen, beetje flauw van ons dat dit niet mocht
De dag werd gevuld met flesjes geven, de katten constateerde opgelucht dat de kleine wurm vooralsnog niet uit eigen beweging er uit kon komen.
Wat was het genieten, kijk nou toch hoe ze de duim van haar opa vast pakt.
En lacht ze nou?
Heel veel genieten
Ze is zo mooi en schattig, maar dat kan ook niet anders met zulke ouders.
Na het avondeten brachten we Sophie naar huis, we waren iets later vertrokken dan gepland, en het laatste kwartier van de rit liet ze heel zielig en hard huilend weten dat ze honger had. Ik zei: âNog Ă©Ă©n keer Sesamstraat kijken en dan zijn we erâ, maar daar had ze geen verhaal aan. Dan duurt een kwartier lang. Manlief haalde haar bij aankomst uit de Maxi-Cosi toen we er waren, hij hield haar troostend tegen zich aan toen hij naar de voordeur liep. Na de verschoning en een flesje was alles weer goed, en na koffie en thee te hebben opgedronken gingen we er weer vandoor. Het oppassen smaakte naar meer.
De volgende dag klapte ik het bedje weer in en rolde het matrasje op, ja dat was lastig en zwaar werk, maar binnen tien minuten gefixt, en het paste met gemak in het zakje.