Woensdag samen ontbijten voordat de katten buiten gaan spelen, ondanks de regen
En ik haakte nog een paar bloemen aan de groeiende deken, Fay kijkt of ze goed vast zitten
Na de lunch verplaatsen manlief en ik ons naar boven om in onze eigen werkkamers aan de slag te gaan, hij met cijfers werkend en ik met papier en pen. Kijk toch hoe netjes mijn werkplek weer is
Fay en Sherlock hielden me gezelschap
Terwijl ik eerst alle patroondelen overtrok
De stofjes bij elkaar zoeken was een klus waar ik de rest van de dag zoet mee was
De volgende dag zette ik mijn strijkplankje achter me neer, heel blij mee
en ging op zoek naar de stift om de zool van mijn strijkboutje schoon te maken. Nergens te vinden 😣 en deze la was de laatste optie, maar wat een bende, en helaas lag de stift hier ook niet in.
Ik besloot de la eerst uit te mesten, het ijzer smeden als het heet is, en nog geen uur later was ik klaar en moest ik alleen nog wat spulletjes die op de snijtafel lagen opbergen, locatie elders. Jon was alleen niet zo te spreken over hoe de pers stond, hij leek veel kleiner zo.
Ik ging naar beneden om een kopje koffie te halen en zag Sherlock buiten op het bankje onder de veranda liggen, hij kwam niet naar binnen toen ik hem riep, Fay wel, maar meestal komt Sherlock als eerste met Fay in zijn kielzog. Ik liep naar hem toe, hij dook weg onder de bank maar ik kon hem gelukkig wel voorzichtig oppakken en bracht hem naar binnen. Hij voelde warm aan, en ik voelde dat zijn rechter pootje waar hij krabwonden had veel dikker was dan zaterdag. Vorige week had hij gevochten en zondag zat er bloederig vocht op dat pootje, het abces was open gebarsten en meestal geneest dan de wond en verdwijnen dan de klachten. Maar helaas deze keer niet. Ik belde naar de dierenarts. “Hoe lang duurt het om hier te zijn als u nu vertrekt?”, vroeg de assistente. “Als er geen boom op de weg of op de auto valt kan ik er over een kwartier zijn,” zei ik, en ik mocht gelijk komen.
Heel Nederland wordt geadviseerd niet de weg op te gaan, maar voor een zieke kat maak ik wel een uitzondering. De hele rit hoorde ik een zielig miauwende Sherlock tot ik de kooi op het bankje neerzette, en toen was hij stil. Hij had een andere dierenarts, een jongeman met een zware stem, en ik merkte dat Sherlock banger was dan normaal. Het liefst hebben we een vrouwelijke dierenarts voor hem, maar dat was nu niet gelukt.
Flinke koorts en een ontstoken onderpootje, pijnstilling en een antibioticakuur van een week, pootje ontlasten, probeer hem een paar dagen binnen te houden, (yeah, right).
Thuisgekomen kreeg Sherlock zijn medicijnen, ik mijn koffie en ging ik boven verder met de stofjes uitzoeken, strijken en patroondelen erop strijken, met Jon als mijn lieftallige assistent
Toen hij zag dat ik het goed deed, trok hij zich terug
en aan het eind van de middag was ik al zover gekomen, zie ze daar liggen met haar blote borsten, best wel een wulpse kattendame.
Na het eten ging ik nog even naar boven om te knippen wat ik eerder op stof had gestreken, gelukkig voor Jon stond het strijkboutje al een tijdje uit, anders had hij links geen snorharen meer.
En uiteraard werd er ook nog wat gehaakt, elke dag een paar bloemen.
Categoriearchief: haken
Niks vega
Terwijl manlief en ik in het ziekenhuis waren voor de eerste kuur (half uurtje medicatie, kwartier naspoelen en toen weer naar huis), en ik naast het bed zittend rondjes haakte
zag Evelien -die een middag vrij was- Sherlock bij de schuifpui aan komen lopen met een duif in zijn bekje. Jon en Fay zaten binnen en zagen hem ook, en wisten niet hoe snel ze naar buiten konden, toen Sherlock zonder duif naar binnen liep. Fay was de snelste en de felste en begon alvast met eten, Jon keek beteuterd toe.
Toen we thuis waren na een ellendige file in de regen waardoor de rit twee keer zo lang duurde, had Fay de duif naar de zijtuin gebracht, hier kijkt Sherlock toe, of ze nog wat wilt overlaten voor hem is de vraag. Ze kijkt om als ik op het raam tik en zie haar bebloed bekje
Maar heeft nu geen tijd om bij te praten. Toen ze haar buikje rond had gegeten bleef er slechts een vleugeltje over voor Sherlock.
En om half negen zat ze alweer te miepen toen ze eten kregen voor de nacht, onvoorstelbaar 🙄
Jon stak zijn blijdschap niet onder stoelen of banken toen deze week de tweede bestelling van de dag arriveerde, het doosje van die morgen was een lachertje, veel te klein voor hem. Nee, dan deze, beetje plat
maar vol mogelijkheidheden om de anderen te laten schrikken als ze niets vermoedend langsliepen
Hij zat er nog een tijdje in, tot hij een andere doos op de grond hoorde vallen, wow, Sinterklaas en kerstmis op een dag! Helaas was deze doos te plat voor hem
Op deze heater hebben we drie dagen gewacht, elke ochtend werd ik via e-mail blij gemaakt met een bezorgtijdstip om na het avondeten te lezen dat ze het helaas niet hadden gered. Nee, dan dat doosje van dol op wol, ene dag besteld, volgende dag binnen. Jullie zullen hopelijk snel weten wat ik van die bolletjes ga maken.
Zoveel regen, goed voor de natuur, ons grachtje stroomde al over
De wingerd groeiend over de schutting verliest helaas al zijn vuurrode bladeren,
🍁 🍁🍁 🍁🍁 🍁🍁 🍁🍁 🍁🍁 🍁🍁 🍁🍁 🍁🍁 🍁🍁 🍁🍁 🍁🍁 🍁
Maar de vlinderstruik staat nog gewoon in bloei, al zijn de gele bloemen wat kleiner
De mijne zijn groter
Nog een rij langer en twee rijen voor breder, en dan is het groot genoeg voor een achterpand, of zal ik er toch gewoon een deken van maken, of wacht, een poncho?
Fijn weekend
Zondagmiddag en avond mochten we op ons kruimeltje passen, kleine Sophie was weer een genot om in huis te hebben. Tijdens het natafelen na de lunch was ze het middelpunt, ze zat lekker op de draaischijf spelen en kreeg in de gaten hoe ze zichzelf kon ronddraaien, zo leuk.
Jon hield de box warm voor haar, Fay en Sherlock waren blij dat hij die taak op zich nam, en Sophie was verrukt bij het zien van de katten. Jon was de enige die zich liet aaien, Sherlock stapte wel dapper op haar af om aan haar uitgestoken handje te ruiken, maar toen ze van vreugde een gil gaf schrok hij zich rot en rende weg.
Na haar middagdutje speelde ze op de quilt op de grond,
of lekker bij een van ons op schoot, eten, spelen, slapen; en toen ze ‘s avonds laat weer naar huis ging, hield ze nog half slaperig haar opa stevig vast, haar hoofdje tegen zijn hals gedrukt. Zo lief 🥹
Mijn bloemendeken groeit langzaam, ik ontdekte een vreemde bobbel met het neerleggen
Ik had een stukje te ver vastgehaakt, het leek wel een mutsje
Gelukkig kreeg ik het blauwe randje goed uitgehaald, tot hier en niet verder
Tijdens het haken had ik naar een kookprogramma gekeken, Australian chefs of zoiets, en toen ik een salade maakte voor bij het avondeten ging ik los.
Wat een verschil, links kleingesneden en rechts vermengd met slasaus samengedrukt in een vormpje 
Het is weer eens wat anders hè. Druppeltjes balsamico dressing er over en uiteraard een ei
Ik haakte nog een beetje tijdens het tv kijken luisteren
En ik diende weer als bedje voor Jon, terwijl de andere twee al op één oor lagen in de garage, Jon wilde wat langer opblijven. Het gaat goed met zijn vachtje, de kale plekken zijn weer mooi bedekt en hij wast zich niet meer continue; hij slikt nog steeds prednison, maar de dosering wordt sinds juli afgebouwd. Het quiltje op schoot is om mijn kleren te beschermen tegen zijn nageltjes, ik zag gisteren dat hij ver versleten is, er zitten veel winkelhaken in van het vechten, en hij is gewoon op. Mag ook wel na weet ik hoeveel jaar. Vijftien? Twintig? Zipje en Zopje kregen het als speelquiltje, ergens in 2004 denk ik. De stof is een flanellen fossil fern, zo mooi toen hij nog fris en nieuw was.
De ballenbaan is weer ontdekt, gisteren hoorde ik Fay en Sherlock er mee spelen, en vanmorgen speelde Fay heel lief
Het lopen en springen gaat bij Sherlock de laatste dagen wat moeizaam na weer een knokpartij met een kat, deze keer vermoed ik dat hij Jon te ver pushte tijdens het spelen, en dat Jon het zo beu was dat hij er vol op in ging. Dit zag ik eergisteren namelijk ook weer gebeuren, Sherlock is erg hardleers, als het een hond was geweest, was het een terriër denk ik. Hij had een bloedend oortje maar dat is alweer goed gekomen, maar hij trekt nog flink met zijn pootje, en hiervoor geef ik pijnstilling, en als het vrijdagochtend nog niet beter gaat gaan we wel weer naar de dierenarts. We gaan het even afwachten.
Deze week heb ik genoeg aan mijn hoofd met zorgen voor/over mijn lief, (nee, geen nieuwe tumoren) bloedprikken, intakegesprek en aankomende nieuwe behandeling (drie wekelijkse kuur via infuus in Tilburg) om de bestralingsschade in het hoofd aan te pakken, zodat een medicatie die hij er nu voor slikt gestopt kan worden; deze geeft teveel zware bijwerkingen. We hopen dat het goed en snel gaat werken. De internist/oncoloog zei dat manlief een hele gezonde man was op de bestralingsschade na, dit maakte hij zelden mee met zo’n aggressieve kankersoort. Door het oog van de naald gekropen, en nu die rotte bijwerkingen aanpakken.
Ondanks alle nattigheid wilden de katten weer naar buiten, zij liever dan ik. De vogeltjes vinden het ook geen probleem te zien aan de drukte rond het voerhuisje, ik vond nog een verlopen en opengemaakte zak muesli van de pure soort, ongebrand, ongezoet en ongezouten, en had dit vanmorgen in het voerhuisje gestrooid. Nou, ze smullen er van, we zijn nu een paar uur later en het is al bijna op (kan ik vanuit de kamer zien), op de havervlokken na, die zijn voor de roodborstjes.
Even checken
Het haakwerk moest even op de grond zodat ik kon zien of ik met paars links onder een bloem er aan kon haken, Jon vond het wel oké en Sherlock moest het ook even checken, gelukkig ging hij niet met het bolletje aan de haal
Wat een plensbuien vandaag zeg, een van de drie serehplanten staat alweer binnen zodat de katten niet aan de andere planten knabbelen, en Jon vraagt zich af of ik ook iets aan de nattigheid kan doen.
Gisteren eind van de middag was het nog lekker, een beetje regen nog, en wat een mooie herfstkleuren
Fay en Sherlock zaten heel geduldig te wachten voor de schuifpui, maar toen Sherlock mij in het snotje kreeg kon hij amper wachten tot ik de pui opende, hij had echt honger en wilde heel graag naar binnen
Begin van de avond maakte ik nog even het karwei af van het zeven van het bladcompost, het ging wat zwaarder omdat de bovenste laag nat was geregend, maar wat een mooi spul zeg. Ik vulde er een lege 30 liter potgrondzak mee, de wortels verdwenen in de gft bak en de niet verteerde bladeren gingen terug op de kleine hoop van de gazen bladcompostbak.
Ik heb nog een zak bladcompost staan wat niet gezeefd hoeft worden (hier zitten geen wortels van struiken in), dit kan ik in zijn geheel komend voorjaar gebruiken in de tuin, ik zal niet de fout maken om het voor binnen te gebruiken, want er zit wel heel veel leven in en dat mag vooral buiten blijven.
Ik heb vanmiddag nog nieuwe dekbedhoezen gewassen, en op advies van de verkoopster van textielwereld.nl heb ik ze op het wolwas programma gewassen, dan wordt er met extra water af en toe heen en weer klutsend gewassen en met een laag toerental gecentrifugeerd. En zo voorkom je dat op textiel met donkere kleuren lichte strepen komen, vooral het hard centrifugeren veroorzaakt de lichte strepen. (Dit heb ik dus met een nieuwe lange broek gehad, best balen) En dan aan de lucht drogen, niet in de droger stoppen. Na deze eerste was- en droogbeurt kon ik het daarna wel op normaal programma wassen en drogen. Weer wat geleerd.
Dus wilde ik de was in het droogdok (waar de HR ketel staat en de was lekker snel droogt) ophangen, maar eerst moest ik hier gaan opruimen, want onder het droogrek stond de “ruim ik later wel op” zooi bijna tot heuphoogte tegen de muur opgestapeld en en op het droogrek aan de muur lag een rol tussenvulling. Je bent quilter of je bent het niet, elke plek wordt langzaamaan in beslag genomen. Ik ben zeker wel een uur bezig geweest met opruimen, elders netjes opbergen of in de garage om naar de kringloopwinkel gebracht te kunnen worden. En toen kon ik eindelijk de was (is in het echt donkerder dan op de foto) ophangen zonder dat het ergens op of tegen hing. Hilde zal trots op me zijn 👏🏻
Wel fijn, dit rek van Leifheit, ik heb wel een trapje nodig om er bij te kunnen. Ik heb wel de luchtontvochtiger aangezet, want deze was was wel erg vochtig, het drupte niet maar het scheelde niet veel. Dat wordt volgende week genieten na de bedden verschonen.
Koukleumen
Het zonnetje scheen op de ramen toen ik de schuifpui opende om Fay binnen te laten, en ik verwachte een warm briesje, maar de wind was koud, brrrr. Fay kroop na het eten ook gelijk bij mij op schoot, wetend dat daar de verwarming altijd aan staat
Jon en Sherlock wilden even later naar buiten, ze hoorden iets verdachts in de tuin, Jon was de dapperste en nam het voortouw, Sherlock kwam pas in beweging toen Jon riep dat het goed volk was. Sherlock loopt weer een beetje te mankepoten, ik voelde niks bijzonders aan zijn pootje, een korstje waar de krabwond van twee weken geleden zat liet los en de huid zag er goed uit. Ik heb hem maar een pijnstiller gegeven en hoop dat het een gevalletje “pootje verzwikken” is.
Toen ik gisteren Sherlock via het keukenraam naar binnen liet sprong een andere zwarte kat op het gras en schoot onder de heg door de tuin uit. Jon zat in de keuken te eten, dus wie o wie was zwarte kat nummer drie? Een vriendje van Sherlock? Ben benieuwd of we hem/haar vaker gaan zien.
Dit brievenbuspakketje viel met een klap op de vloer, ik wist niet dat de lamp die ik bij vriendenloterij had uitgezocht zo groot was, tot ik de doos opende. Wat een verspilling zeg, hier pasten wel zes van deze doosjes in, moet dat nou?
Maar ik ben wel blij met de sensorlamp, van de trap aflopen stapte je in een donker gat, en nu niet meer
Beetje jammer dat er geen lang lichtnetsnoer bij zat, zodat hij niet om de paar dagen opgeladen moet worden; ach, er moet toch iets te verwensen overblijven hè.
Met het haken ben ik soms zo lang aan het zoeken naar welke kleur ik waar tegenaan zal haken, dat het me een strak plan leek om het uit te leggen en op de foto te zetten voor referentie
Maar ja, als ik dan een paar uur later met het stapeltje klaar zit om te gaan haken, begin ik toch weer te twijfelen, en pak maar wat me het beste lijk.
Voor de avond wilde ik de gesnoeide bolacacia takken opgeruimd hebben, want het zou gaan regenen, dus met vest (want ik had het koud), jas en werkhandschoenen aan en oordopjes in ben ik lekker aan de slag gegaan.
En twee uur en drie volle zakken later was het klaar, met een klein half uurtje onderbreking door het bezoek van een alarmcentralemonteur die voor een onderhoudsbeurt langs kwam.
Rechtsonder zie je de bladcompost”kooi”, onder een dunne laag blaadjes bevond zich een dikke laag bladcompost, dus schepte ik alles over in een oude wasmand
Er zaten hele kluwens met wortels van de beukhaag in en grof snoeisel, wat ik er later uit ging zeven
Ik legde een rest bitumen dakbedekking op de grond en daarop een paar plastic zakken, knappe wortels die hier nu nog doorkomen. De bakstenen zorgen dat het gaas rechtop blijft staan. Wat beter zou werken is een metalen frame van een tafeltje zonder tafelblad die ik dan op de kop op de grond zou zetten met het gaas rond de poten. Hmmmm, is een optie, maar dit werkt ook.
Het zag er ook hier weer netjes uit, alles aangeveegd. De dikke takken naast de heg passen niet in de hakselaar, ze liggen me hier niet in de weg en vormen een mooi plekje voor het kleine vee om onder en tussen te overwinteren
Jon is zo blij met het nieuwe dekbed, hij zakt er zo lekker diep in weg en de kleur past ook zo mooi bij zijn vachtje
Sherlock houdt meer van overzicht, vooral kijken of er wat te halen valt tijdens het eten
Van het gingervrouwtje kreeg hij laatst wat lekkers, maar die was nog niet thuis van werk, en van ons kreeg hij niks, balen hoor.
Na de laatste update van Niantic’s Pokemon Go kan ik het niet meer spelen op mijn reserve telefoon, een oude Samsung, ook niet toen ik na een paar dagen het spel opnieuw wilde installeren; best wel balen, want hierop kon ik zo fijn eieren uitlopen. Haha, ik zie nu mensen met hun ogen draaien. 🙄Serieus Shirley?
