Ruim twee jaar geleden maakte ik het olifant truitje af die vele vele jaren in een zakje in mijn kast lag, inclusief patroon en wol. Mooi voor Sophie, en gelukkig had ik niet het kleinste maatje gebreid dus kon ze het gelijk dragen.

Ik blogde hier ook over, en kreeg sindsdien verzoeken van dames of ik het patroon wilde delen. Het komt uit een Ariadne van 1981, na 45 jaar is het denk ik wel veilig dat ik het deel, mocht dit niet zo zijn dan haal ik de foto’s van het patroon gelijk weer uit mijn album, zie alhier) en veel dames hadden dit al voor hun eigen kinderen gebreid en zaten nu met kleinkinderen voor wie ze het wilden breien.
Zo ook Catharina uit Nijmegen, en afgelopen week verraste ze me met een lieve e-mail met deze foto’s van haar olifant pakje, wat had ze dit snel gedaan en wat een geweldige kleuren heeft ze gebruikt 😍

Dit is de achterkant

Ik kreeg toestemming van Catharina om de foto’s te plaatsen, inclusief haar naam, en gluurde even op haar website (die ik als een soort van watermerk op de foto’s heb geplaatst) wat heeft ze een mooi beroep, en een zang atelier, heerlijk. 

Gistermorgen zat ik net uit bed gekomen in mijn blootje op de wc op mijn telefoon te kijken naar een net binnengekomen foto van Sam, twee maanden oud, wangetjes om zoenen zo zacht

Ik had de foto net een hartje gegeven, toen mijn telefoon een tel later afging. Mijn zoon, vader van Sam. En ipv dat ik de oproep wegdrukte nam ik op, en het bleek een video call te zijn, Tim met Sam op zijn arm in beeld. Ik wist niet hoe snel ik de camera omhoog moest richten, het beeld toonde nu blote schouders en een slaperig hoofd met haren standje woest, maar ik voelde me behoorlijk opgelaten zo op de wc zittend, dus zei ik -ook dat nog- dat ik op de wc zat en hem zo zou terug bellen. Oh boy. Mijn excuus was dat ik net uit bed was, ik had me verslapen. We konden er gelukkig om lachen toen ik even later met een shirt aan en platter gedrukt haar in mijn naaikamer hem terug belde. Ik heb toen nog een half uur genoten van een wakkere Sam in beeld, Sophie was op de opvang, anders had ik dat lieve snoetje ook gezien.

Vorige week was Ellie op bezoek, samen handwerken en bijpraten

Ik ben begonnen met hoofdstuk zes uit het patroonboek Trade winds, en moest eigenlijk de drie lapjes aan elkaar genaaid vervolgens rechts tegen het eerdere deel met de octopus naaien, maar ik ben eigenwijs.

Je moet voor het appliqueren en borduren van al die rondjes je werk zo vaak draaien dat ik dit liever pas deed nadat ik het meeste werk hiervan af had.
Zo ongeveer komt het, ik zet de vissen die over de naad gaan nog niet vast, maar wilde even laten zien hoe groot de walvis is

De blauwe golfjes applicatie

heb ik eerst op freeserpaper gestreken, en van de heuvels de bolle randjes met rijgdraad naar elkaar getrokken over de rondingen van het papier, en toen na het inspuiten met stijfselspray gefixeerd met de hete strijkbout. De dalen had ik al ingeknipt, toen weer natgemaakt en met mijn vinger over het papier getrokken, gevolgd door de hete bout. En dit alles heb ik met kleine steekjes op de blauwe ondergrond geappliqueerd.

Ik moest allemaal oogjes voor de visjes knippen uit zwarte vilt, en drukte de cirkeltjes er op door de rand van het schroefgedeelte van de balpen die precies de juiste maat had met de witte was van de Panda pencil in te wrijven. Ja, lees maar gerust nog een keer, die zin klopt echt wel  

Voor de visueel ingestelde lezers:

En dat drukte ik al draaiend op de zwarte vilt, et voila

En toen kon het leukste deel beginnen, het borduren 😊

De lange tentakels van de roze kwalletjes moet ik nog doen, zag ik later. 

De boogjes waren een hele klus, en ik maakte me het nog zwaarder door de rijtjes veel dichter op elkaar te zetten dan het origineel. Maar ik begon goed. Ik gebruik bij gebrek aan de opgegeven garens iets uit mijn eigen stash.

Hier werd ik te fanatiek

En zie je die lange gele draden rechts op de achterkant? Ik was net klaar met de pufferfish toen ik op de achterkant zag dat er een grote lus met een knoop en nog een lus in de gele draad zat, ik had geen zin om het door te knippen en weg te werken, dus heb ik de lus achter het werk strak getrokken en vastgenaaid.
Jon vond het niet erg als ik doorborduurde, zolang ik maar bleef zitten

Dit visje heeft me drie dagen gekost, maar dan heb je ook wel wat hè.

En zover ben ik nu, links zie je de losse onderdelen die er nog op moeten,  walvis, blaadjes, dolfijn en een paar visjes

Morgen weer een nieuwe week 😱 de tijd vliegt.