Categoriearchief: Bee

Goedgekeurd

dat dacht ik, toen ik vanmorgen beneden kwam en Zopje intens gelukkig zag liggen,

en toen hij de flits hoorde, keek hij even op, kneep zijn oogjes dicht en open, alsof hij wilde zeggen: “Goed gedaan kul.”. En de oplettende kijker ziet gelijk dat ik al een ander blok heb gequilt, in het boek van Quilting Designs from the Past

vond ik deze beauty van een ontwerp, ik heb er een klein beetje aan veranderd, en zie het resultaat.

Opgetekend met de blauwe uitwisbare stift, en quilten maar.
Nu heb ik een steekregulator op de Bernina (BSR) en stel de steeklengte dus in, en bij het maken van de rondjes zet ik de steekjes korter dan bij het maken van de veren, want hoe kleiner de steken hoe vloeiender de lijnen zijn. Eerst maakte ik elk rondje afzonderlijk, maar kijk, als je er een slinger van maakt, dan kan je het op de terugweg weer met een andere slinger als rondjes maken. Hoe korter de op en neergaande lijnen elkaar opvolgen, hoe dichter de rondjes tegen elkaar aan komen.

Tijdens de pauzes van de series vanavond heb ik de 2e krans gemaakt, en meer geluk dan wijsheid: de veren draaien dezelfde kant op, poeh, daar had ik niet op gelet. Nu nog een vierkantjes-raster van de lijnen in het midden maken, ik zie dat ik er enkel lijnen naar 1 kant heb lopen. Is zo gedaan, en dan nog 2 blokken, en dan weer nadenken over de volgende blokken.

Vanmiddag was er de bee, en om iets handzamer te doen te hebben, ben ik met iets nieuws gestart.

Ja, ik weet het, veel te erg, maar ik heb mezelf moeten beloven hier alleen aan te werken in de kleine pauzes, als ik koffie drink tussen de bedrijven door. Ojee, nu krijgen mijn handen weer geen rust 😉 ook al is het cadans van steekjes naaien wel erg rustgevend, zalig dat tsjoek-tsjoek-tsjoek geluidje van de naald die door het stof zoeft. En als als Zipje even stopt met spinnen -hij ligt de laatste tijd erg veel op schoot- kan ik het helemaal goed horen, mmmm.

Jaren geleden (of was het pas vorig jaar?) had ik de Life is Beautiful patronenpakket gekocht in Zwijndrecht, ontworpen door Helen Stubbings, mijn moeder wilde hem graag maken, en zo zouden we weer samen aan de gang gaan; maar aangezien ik nog met meer dan genoeg dingen bezig was, bleef het bij mij in de kast liggen, en vanmiddag dacht ik er weer aan.

Snel een wit lapje gepakt, hele dunne vlieseline om er tegenaan te strijken, zodat de draadjes niet doorschemeren, en oja, welke kleur borduurgaren zou ik nemen? Pff, dat is lastig nadenken onder druk, ik koos voor mijn eerste ingeving, mooi rood is niet lelijk. Misschien dat ik elk blokje een ander kleurtje geef, doe es gek.

Daarna snel naar beneden gehold om het patroon op te strijken en de deur uit gevlogen om te gaan bee-en; we waren maar met z’n drietjes -de twee andere dames moesten werken-, maar wat een fijne groep meiden, gezellig, lief, een woord en gebaar van troost waar nodig, en er werd nog gelachen ook. Onze nieuwste lid biechtte op dat ze steeds minder zin had in het huishouden, nu ze het quilten had ontdekt, en of wij daar ook last van hadden. We keken haar grinnikend aan, huishouden? Welk huishouden?
Photobucket
Even iets anders, wat een rare tekst zit er bij die LIB blokjes, neem nou wat ik net heb gemaakt, “Life is what you make it to be” dat loopt toch niet lekker, dat hapert bij het hardop opzeggen, vind ik. maar goed, het is de ontwerpster’s moertaal, dus dat zal wel kloppen. Nou denk ik dat ik op internet andere spreuken ga zoeken, en deze er onder ga zetten, niet bij alle blokjes hoor, alleen daar waar ik het er niet mee eens ben. Lekker eigenwijs.

Ik zag al dat er een website was met een tutorial van hoe je de quilt moet (kan) afmaken op de quilt-as-you-go methode; en bij deze blogger kan je heel veel mooie LIB blokjes zien, maar ook andere, ooh dat is toch smullen allemaal.

Nazomeren

Met een lekker zonnetje en een plaatsje uit de wind was het vanmiddag goed toeven in de tuin bij Marlies; we dronken in no-time een pot thee leeg, omdat de kelen gesmeerd moesten worden, wat een heerlijke kletsmiddag was het. Marlies showde haar roze meisjes quiltje in wording die ze van restjes aan het maken is, ze leert zichzelf het patchen met de naaimachine, en het resultaat zag er al zo goed uit!

De blokjes van de border die uitsteken gaat ze nog wel los tornen, want dit is niet handig met het naaien van de zijborders, en zo kon ik ook nog een paar rolmestips geven, waarbij ik het verhaal van Petra ook vertelde, pure quiltershorror, de rillingen liepen ons over de rug, en we gooiden er weer een mok thee tegenaan.

Ik was lekker bezig met het maken van een naaldenmapje, maar helaas kan ik de vorderingen en het resultaat nu niet laten zien, pas na het Belgische quiltweekend, over 3 weken. Vorig jaar moesten we allemaal een speldenkussentje maken, en voor volgend jaar een schaaretuitje? Zou zomaar eens kunnen. Het naaldenmapje maak ik -aan de buitenkant- van flanellen, die ik in een grote tas bewaar, allemaal resten van vorige quilts, en ook nog heel veel stalen, maar na het aaien van deze lapjes begon het alweer te kriebelen. Zal ik toch ook weer een ragtime maken, zo lekker makkelijk en zacht. 🙂 Er zijn voldoende afnemers in dit gezin hiervoor, en anders is het ook wel fijn om in de auto te hebben, voor de lange koude ritten op de achterbank.

Wat ik wel kan laten zien, is waar ik ook nog tussendoor mee bezig ben, namelijk een label voor deze quilt die al een jaar klaar (en in gebruik) is,

maar omdat ik hem eerdaags naar Monique van Quiltshop Leur ga brengen, zodat hij in de plaats van mijn antieke in de etalage kan hangen, wil ik er wel een label op hebben. De gekleurde stofjes zijn repro’s van Judi Rothermel van de Marcus Brothers, ik had een deel bij Leur gekocht, en een pakketje bij Birdblocks, die schoon op ging in de rand van prairypoints, de ‘jaren 30 stofjes’, echt om op te zoenen zo lief zijn ze. Het was even zoeken naar de datum, wanneer deze quilt was gemaakt, maar lang leve weblog, van januari tot april 2011 was dat (goh wat deed ik daar lang over!)

Hier kan je nalezen hoe ik de prairypoints maakte, met foto’s. Dus de datum kan ik nu op de label zetten, met naam van maakster en woonplaats, en that’s it. Een label maak ik van dit lapje met opgedrukt printje,

en de tekst zet ik er met een textielstift op. Of zal ik het toch weer printen, wat ook heel goed werkt; zelf strijk ik de stof op freeserpaper, (knip daarna papier even groot als stof) en plak je met tape over de randen van de stof heen het op het printpapier.
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=8mH2R2dVQxc]
Doe je het voor de eerste keer, dan moet je na het printen en strijken even testen of de inkt niet uitwasbaar is; kwestie van in een bakje heet water met (letterlijk) een druppeltje wasmiddel laten weken voor een uurtje.

Beeeeeee

Het beloofde een zonnige dag te worden, na een hele natte avond en nacht, waarbij Zopje zich nog vlak voor het slapen gaan aan mijn broekspijpen afdroogde voordat hij zich op de bank vlijde om te gaan slapen. Zijn broer Zipje was slimmer en had zich al voordat de bui los barste een plekje op de bank toegeëigend.

Ik had buiten al lekker de bezem door het terras gehaald, en passant nog wat onkruid gewied, en zat na de lunch aan de koffie met mijn lief, toen ik opeens wat voelde kriebelen in mijn decolleté. Met een ‘scheer je weg’ beweging wreef ik het beestje op tafel, en zag tot mijn schrik dat het een kleine teek bleek te zijn. Mijn lief heeft me nog nooit eerder zo snel zien uitkleden, midden in de kamer, midden op de dag, “dat is nog eens een bonus, zo onder de koffie”, zei hij grijnzend, maar het getrappel en hysterisch ge-ieks van mij klonk niet zo romantisch als hij had gewild. Na uitgebreide inspectie waarop geen verstekeling meer werd gevonden, ook al bleef ik van alles voelen kriebelen, kon ik me weer aankleden, hoewel mijn lief andere plannen opperde, die ik resoluut van de hand wees: de beeladies konden elk ogenblik arriveren. Teken, ik krijg er wat van!

Helaas betrok het weer net zo snel als dat ik me kon aankleden, en maakte ik snel de kamer in orde voor de invasie van 4 dames, snel de party-uitgeklapt, zodat ik aan mijn Girls Day Out kon werken, zonder de kopjes en handwerkjes van de andere dames van tafel te zwiepen.

Een uur nadat de laatste was binnengekomen gingen we eindelijk zitten, al die tijd zaten we mekaars Affo’s en Wips te bewonderen, zoals hierboven te zien: de tot in de puntjes prachtig gemaakte sampler (en allereerste quilt, en zelf duimquilten aangeleerd) van Marlies, die een beetje hoobelig ligt, omdat er een andere quilt onder ligt, namelijk de (hieronder te zien) zwart-wit met een béétje rode de quilt van Miranda voor haar zoon,

en daarnaast op de foto zie je de Japanse restverwerkingsquilttop (nummer 4 of zo) van Angela (en nog zijn ze niet op), hier zie je hem duidelijker, en de zwarte huizenprint op witte stof links onder in beeld is de achterkant van Miranda’s quilt, enig!

en het jurkje van Julie voor haar kleindochter, we vielen steeds weer in katzwijm. Miranda werd nog verwend met een lief hangertje, vanwege haar verjaardag vorige week, en ze had er al gelijk een projektje voor.

en werd de nieuwste aankoop van Angela bewonderd

De tijd vloog om, het berenwinkeltje kwam klaar, en het was 5 uur eer we er erg in hadden,

en toen moest ik de dames met zachte hand naar huis sturen, want we moesten vroeg eten en dan naar de DDC.

Vorige week donderdag was er een grote maar niet geheel onverwachtse “oeps” te horen na het aanschouwen van de getallen op de weegschaal, ik was 2,5 kilo aangekomen tijdens de zomervakantie, en ik was van plan daar wat aan te doen. Mijn doel: met de kerst weeg ik 82 kilo of minder. En vanavond was er al weer 1 kilo af, niet slecht gedaan.

Tussen de buien door

Ondanks het vele regen dat er is gevallen, is het mij gelukt om tussen de buien door in de tuin te werken, modder zat tot achter mijn oren, de tuin knapte er van op; en ik ook, want niets is fijner dan op je knieën te werken met de zalige grondlucht in je neusgaten, regelmatig bezoek te krijgen van Zipje en Zopje, die dachten zeker dat ik achter een muis aan zat 🙂 . Er hupte af en toe een roodborstje vlak langs mijn handen, verschrikt weg vliegend als ik bewoog. Tijdens het gras maaien ontploften er hier en daar een zwam, die verstopt zat tussen het hoge gras, wat een grijze wolk opleverde boven het grasveld, dat gelukkig snel wegwaaide dankzij de harde wind.
Het was na het werken heerlijk uitrusten, en genieten van het resultaat. Misschien dat ik morgen de laatste 2 perken kan afwerken, aan de zijkant van het huis, hangt van het weer af. Zopje ligt hier op tuinafval, bovenop liggen brandnetels, waar hij blijkbaar geen last van heeft.

Dit is nu gedaan,

en het deel rechts van de godin (op de rechtse foto) is waar ik verder aan ga werken, als de weergoden me goed gezind zijn.

De taxushaag -te zien op de linker foto- is flink gegroeid, 2 jaar geleden zat de bovenkant hij ter hoogte van de schaal van de godin, en hingen de daders van het snoeiwerk -de gemeentewerkers- brutaal over de heg, alles te bespreken wat ze zagen; toen heb ik aan de achterkant van de heg geplastificeerde kaarten opgehangen voor de gemeentewerkers, in de hoop dat er een snuggere bijzat die kon lezen. Als de bewoners van deze wijk de hagen hoger wilden hebben, dan moeten ze zelf voor het toppen van de haag zorgen, nou ja, daar hebben we ook weer ventjes voor.

Woensdagmiddag stond ‘mijn tuinman’ met 3 hulpjes voor de deur, om nog even snel voor de vakantie de beukhagen snoeien, op de foto hier rechtsboven te zien; in 1,5 uur tijd waren ze klaar, 2 man met snoeimachines, en 2 man die opruimden, wat een teamwork!

En tijdens de regenbuien van afgelopen dagen was ik achter de naaimachine te vinden, muziekje aan, koffie en iPhone bij de hand, want sociale media (wordfeud) moet ook bijgehouden worden, om de antieke quilt af te quilten. Vanmiddag tijdens de bee kon ik beginnen aan het uithalen van de vele meters te strak gespannen onderdraad, zonde van de uren naaiwerk. Hier zie je bij de hexagonen een kluwen uitgetrokken bovendraad liggen.

Nog even verder draad uittrekken (ik denk dat ik in totaal 1/3 deel van al het quiltwerk moet uithalen) en dan ga ik gewoon de gaten weer vullen met het rozenpatroon, wat je op de achterkant mooi kan zien op deze foto. Een bloem is ongeveer een koffieschoteltje groot.

Op de plaatsen waar ik draad uithaal, zet ik om de 15 cm een tackertje, dit kan natuurlijk ook een veiligheidsspeldje zijn, maar nu ik van mijn moeder haar Micro-stich heb gekregen met heel veel tackertjes, gebruik ik die. Miranda showde haar Phoebe, die ze met de hand aan het doorquilten is, nadat ze eerst de grote lijnen met de machine had doorgestikt (in de ditch), ze schiet al aardig op.

Julie was een handwerktasje aan het afwerken, suf genoeg dacht ik er niet aan om een foto te maken, hij is zo leuk aan het worden! Angela was ook weer van de partij (de laatste keren afwezig wegens topdrukte op haar werk), ze had even niks om aan te werken, en zat lekker te kletsen en in quilttijdschriften te kijken. Ik werd verwend door de dames, ik kreeg een boek, mooie kaart en restje stof van Julie, (van dit stofje had Julie een bloesje gemaakt voor haar zoon, toen hij een klein ventje was),

Miranda gaf me een bloemetje met geld om zelf iets quilterigs te kopen en van Angela kreeg ik een schattige hortensia voor in de tuin, en een hosta met de naam Quilting bee :-), ze had voor de andere dames ook deze hosta meegenomen, wat een schat!

zou er een kweker zijn die ook quilts maakt, of misschien zijn/haar wederhelft?

Er was deze donderdagmiddag ook een monteur op bezoek, nou ja, hij moest in de keuken blijven, want we hadden problemen met de koffiemolen van het koffiecentrum (een ingebouwde koffiezetapparaat); deze zat compleet verstopt door het gebruik van espresso koffiebonen (in combinatie met een te fijne maling van de machine blijven de gemalen bonen vast zitten, hoe sterker de boon, hoe vetter de boon), daarna ontdekte hij dat het verwarmingselement het niet goed deed, en toen dit onderdeel was vervangen, bleek het apparaat -pardon- het koffiecentrum- nóg niet naar wens te werken, en toen bleek er dus nóg een onderdeel kaduuk te zijn.

De monteur kwam goed voorbereid en had ook dit onderdeel in zijn auto, zodat hij na 3 uur werken tevreden naar huis mocht, om hopelijk niet meer terug te hoeven komen. We zijn blij dat dit allemaal nog onder de garantie valt, pfew!

Ik had voor de bee lekkere en lijnvriendelijke kersencake gebakken, recept had ik van Julie gekregen, echt smullen! Alleen had ik kersen uit pot gebruikt, omdat de verse kersen niet meer zo vers waren, na 2 dagen waren ze al aan het gisten! Natuurlijk had ik de dubbele hoeveelheid beslag gemaakt, zodat ik een grote cakeblik kon vullen; voor de ene helft kersen en voor de helft banaan gebruikt, zo lekker! Miranda was zo lief om van mij een foto te maken, (en nu zie ik dat dit bloesje eigenlijk niet meer kan, hij zit veel te wijd. Nou ja, voor gewoon thuis kan het wel, maar niet voor ‘representatieve’ momenten).

Om ook dit te bakken (12 stukjes a 2 PPoints per stuk) heb je nodig:

200 gram magere boter = halvarine (of als je het rijker wilt maken halfvolle roomboter, of olijfolie, maar reken dan resp. 4 of 6 points per stukje)
200 gram witte basterdsuiker
4 eieren, geklutst
2 theelepels citroenrasp
250 gram zelfrijzend bakmeel
400 gram ontpitte kersen of in pakjes gesneden bananen

voor het glazuur neem je
30 gram poedersuiker
2 theelepels citroensap (ik zie nu waarom het bij mij zo dun bleef, ik heb 2 eetlepels genomen ipv theelepels)
20 gram geroosterde amandelschaafsel
een oven op 180 graden,of hete lucht oven op 160 graden en
25 minuten baktijd

meng bloem, boter, suiker, eieren en boter tot een glad mengsel, doe het in een ingevet en met bakpapier op de bodem bedekte vierkante vorm, en smeer het beslag goed uit. bestrooi dan met kersen (ze zakken vanzelf in het beslag tijdens het bakken), of druk de schijfjes banaan met de smalle kant er in, of zoals ik heb gedaan 50-50, zodat de gasten kunnen kiezen.

Bak 1 rij onder het midden van de oven in 25 minuten tot het goudbruin is, en het bij indrukken zachtjes terug veert, laat het in het blik afkoelen, het blijft een klein beetje zompig vanwege het fruit.

Meng poedersuiker en citroensap tot een papje, strijk het over de cake uit met de bolle kant van een lepel, en strooi er direct de amandeltjes overheen. Smullen maar.

Calico-House quilt dag

Na een korte nacht, waarbij we allemaal om 3 uur wreed gewekt werden door het alarm dat afging, -glasbreukmelder in de keuken kreeg het op zijn heupen-, en we mekaar op de overloop tegenkwamen met slaapoogjes en gebrom “what the fuck..”, moest ik me na ontbijt na het maken van een afspraak met de alarm-monteur nog haasten om op tijd in Antwerpen te zijn, waar de quiltdag was, georganiseerd door Lisette van het Calico-house en Ilse de Beer, docent aldaar. Stap ik via de achterdeur die aan de voorkant zit binnen, bleek ik ruim een half uur te vroeg te zijn, beter te vroeg dan te laat, toch? In de zaal stonden de stoelen al opgesteld, klaar voor de show& tell, en was de zoon van Ilse druk in de weer met tafeltjes plaatsen. Buiten op het terras stond ook alles al klaar, hoopvol op mooi droog weer ging ik op advies van Yvonne -die vlak na mij was gearriveerd met haar vriendinnen- onder de kronkelwilg zitten,

die eerst van een heleboel takken ontdaan moest worden, die anders steeds in onze haren zouden gaan vastzitten. En daar zitten we dan, gezellig te wezen,

en als het zonnetje tevoorschijn zou komen, zouden we de hele dag verzekert zijn van schaduw. Ik spoot mezelf ook maar gelijk in met zonnebrandspul, een slimme meid is op de toekomst voorbereid, het kan er maar alvast op zitten. We begonnen met koffie en vlaai van het huis, de handwerkjes kwamen op tafel, het was genieten, met een koel briesje, maar met de belofte van de zon, en afwezigheid van regen kon de dag niet meer stuk! Tegen de middag doken we de zaal in voor de show&tell, die als een slideshow zo snel ging! Iedereen had hun quilts (af of tops) op tafel gelegd, Lisette gaf ze aan Ilse, die ze op haar beurt of zelf hoog hield, of haar zoon inschakelde, en een DH van een aanwezige quiltster hielp maar al te graag mee, wat een lieve man! En was de quilt geshowt, dan werd deze opgevangen door Yvonne en Anne, die hem netjes opvouwde en op tafel legde. En zo slonk de ene stapel, en groeide de andere net zo snel, want geen tijd voor de fotografes, als je hem er niet op had, dan moest je na de show& tell maar even de quilt opzoeken voor de foto. Perfect! Klik hier om de gehele slideshow te zien van deze dag eerst zat ik op de eerste rij naast Yvonne en Anne, maar al na de eerste foto maken zag ik dat dit niet zo’n strak plan was, als ik als hoffotografe mijn werk goed wilde doen, en al snel stond ik achterin de zaal, op een klapstoel, voeten vlak boven de poten, voor het geval dat. Met hevige verkrampte kuiten en een lamme arm liet ik me een uur later gecontroleerd van de stoel afvallen, het was afzien, maar jongens, wat had ik een mooie foto’s! Zal ik voor volgend jaar onze keukentrap meenemen, dat sta ik nog hoger, en dan staan er geen grijze mutsen meer voor in beeld 😉 Of ik kan zo’n hoogwerker huren waar filmmakers mee werken, ook handig, dan kan ik erbij gaan zitten.

Tijd voor de verloting van de gemaakte blokjes (opdracht van vorig jaar), genoeg voor 4 gelukkige dames, en na afloop kregen we allemaal een potje met een rolletje stof, voldoende om er een speldenkussen te maken, het patroon zat er ook bij, en Ilse toont hier een paar exemplaren. Na de lunch (zelf meegenomen bammetjes) hingen de dames de quilts op tegen het hek aan de voorkant van het gebouw,

en ook nog een paar dichterbij het terras, wat een mooi gezicht allemaal! Zo konden we nog ene keer van alle quilts genieten, en praten met de makers, want niet iedereen had tijdens de show&tell iets verteld over haar quilt, Belgen treden niet graag op de voorgrond, hebben moeite met hardop roepen door een volle zaal heen, iets wat mij totaal vreemd is.
Tijdens het buiten zitten, rondlopen, kletsen en genieten van het goede gezelschap, heb ik zowaar bijna de schommelstoel afgekregen,

een stitcherie van Girls Day Out; ik moest iets te doen hebben vandaag, een handwerkje, en dit zijn zulke lieve blokjes om te maken, hiervoor vind ik wel weer een plekje.

Een dame wiens naam ik al kwijt was nog voordat ik thuis was, showde ons haar quilts, met trapsuutjes geverfd en alles zo mooi gedaan, van het patchwork, tot het verfwerk, als ook haar machinaal quiltwerk, ik werd er nederig van, we zaten allemaal zo te kwijlen!

Het was helaas al heel snel weer 4 uur, tijd om afscheid te nemen en naar huis te gaan, wat dankzij de files en wegomleidingen lekker lang duurde, ik ben van pure ellende maar via binnendoor weggetjes (de oude weg via Essen) gereden, want het was chaos op de weg.

Wil je foto’s gebruiken voor jezelf, om op je weblog te zetten, omdat je er ook bij was, klik dan hier, en je komt in mijn Calico foto album terecht.

En om nog een keer de hele slideshow te kijken, klik maar hier

Thuis gekomen had de monteur de klus geklaard, er ontbrak een veertje in de glasbreukmelder die hij woensdag had geopend om batterijen te vervangen; hetzelfde veertje had ik gisteren weg gegooid, denkend dat het uit een ballpoint kwam, niet dus. Ahja, shit happens. En net toen ik wilde voorstellen dat we maar iets uit de diepvries zouden gaan eten, (geen zin in koken, wel in opwarmen), kwam mijn ventje thuis die voorstelde langs de snackbar te gaan, even lekker slecht doen. Daar zeggen we geen nee tegen, als de weerstand verlaagd is door een overdosis aan quilterige praatjes. [youtube http://www.youtube.com/watch?v=3ccwIr4xgwU]