Categoriearchief: Bee

Calico-House quilt dag

Na een korte nacht, waarbij we allemaal om 3 uur wreed gewekt werden door het alarm dat afging, -glasbreukmelder in de keuken kreeg het op zijn heupen-, en we mekaar op de overloop tegenkwamen met slaapoogjes en gebrom “what the fuck..”, moest ik me na ontbijt na het maken van een afspraak met de alarm-monteur nog haasten om op tijd in Antwerpen te zijn, waar de quiltdag was, georganiseerd door Lisette van het Calico-house en Ilse de Beer, docent aldaar. Stap ik via de achterdeur die aan de voorkant zit binnen, bleek ik ruim een half uur te vroeg te zijn, beter te vroeg dan te laat, toch? In de zaal stonden de stoelen al opgesteld, klaar voor de show& tell, en was de zoon van Ilse druk in de weer met tafeltjes plaatsen. Buiten op het terras stond ook alles al klaar, hoopvol op mooi droog weer ging ik op advies van Yvonne -die vlak na mij was gearriveerd met haar vriendinnen- onder de kronkelwilg zitten,

die eerst van een heleboel takken ontdaan moest worden, die anders steeds in onze haren zouden gaan vastzitten. En daar zitten we dan, gezellig te wezen,

en als het zonnetje tevoorschijn zou komen, zouden we de hele dag verzekert zijn van schaduw. Ik spoot mezelf ook maar gelijk in met zonnebrandspul, een slimme meid is op de toekomst voorbereid, het kan er maar alvast op zitten. We begonnen met koffie en vlaai van het huis, de handwerkjes kwamen op tafel, het was genieten, met een koel briesje, maar met de belofte van de zon, en afwezigheid van regen kon de dag niet meer stuk! Tegen de middag doken we de zaal in voor de show&tell, die als een slideshow zo snel ging! Iedereen had hun quilts (af of tops) op tafel gelegd, Lisette gaf ze aan Ilse, die ze op haar beurt of zelf hoog hield, of haar zoon inschakelde, en een DH van een aanwezige quiltster hielp maar al te graag mee, wat een lieve man! En was de quilt geshowt, dan werd deze opgevangen door Yvonne en Anne, die hem netjes opvouwde en op tafel legde. En zo slonk de ene stapel, en groeide de andere net zo snel, want geen tijd voor de fotografes, als je hem er niet op had, dan moest je na de show& tell maar even de quilt opzoeken voor de foto. Perfect! Klik hier om de gehele slideshow te zien van deze dag eerst zat ik op de eerste rij naast Yvonne en Anne, maar al na de eerste foto maken zag ik dat dit niet zo’n strak plan was, als ik als hoffotografe mijn werk goed wilde doen, en al snel stond ik achterin de zaal, op een klapstoel, voeten vlak boven de poten, voor het geval dat. Met hevige verkrampte kuiten en een lamme arm liet ik me een uur later gecontroleerd van de stoel afvallen, het was afzien, maar jongens, wat had ik een mooie foto’s! Zal ik voor volgend jaar onze keukentrap meenemen, dat sta ik nog hoger, en dan staan er geen grijze mutsen meer voor in beeld 😉 Of ik kan zo’n hoogwerker huren waar filmmakers mee werken, ook handig, dan kan ik erbij gaan zitten.

Tijd voor de verloting van de gemaakte blokjes (opdracht van vorig jaar), genoeg voor 4 gelukkige dames, en na afloop kregen we allemaal een potje met een rolletje stof, voldoende om er een speldenkussen te maken, het patroon zat er ook bij, en Ilse toont hier een paar exemplaren. Na de lunch (zelf meegenomen bammetjes) hingen de dames de quilts op tegen het hek aan de voorkant van het gebouw,

en ook nog een paar dichterbij het terras, wat een mooi gezicht allemaal! Zo konden we nog ene keer van alle quilts genieten, en praten met de makers, want niet iedereen had tijdens de show&tell iets verteld over haar quilt, Belgen treden niet graag op de voorgrond, hebben moeite met hardop roepen door een volle zaal heen, iets wat mij totaal vreemd is.
Tijdens het buiten zitten, rondlopen, kletsen en genieten van het goede gezelschap, heb ik zowaar bijna de schommelstoel afgekregen,

een stitcherie van Girls Day Out; ik moest iets te doen hebben vandaag, een handwerkje, en dit zijn zulke lieve blokjes om te maken, hiervoor vind ik wel weer een plekje.

Een dame wiens naam ik al kwijt was nog voordat ik thuis was, showde ons haar quilts, met trapsuutjes geverfd en alles zo mooi gedaan, van het patchwork, tot het verfwerk, als ook haar machinaal quiltwerk, ik werd er nederig van, we zaten allemaal zo te kwijlen!

Het was helaas al heel snel weer 4 uur, tijd om afscheid te nemen en naar huis te gaan, wat dankzij de files en wegomleidingen lekker lang duurde, ik ben van pure ellende maar via binnendoor weggetjes (de oude weg via Essen) gereden, want het was chaos op de weg.

Wil je foto’s gebruiken voor jezelf, om op je weblog te zetten, omdat je er ook bij was, klik dan hier, en je komt in mijn Calico foto album terecht.

En om nog een keer de hele slideshow te kijken, klik maar hier

Thuis gekomen had de monteur de klus geklaard, er ontbrak een veertje in de glasbreukmelder die hij woensdag had geopend om batterijen te vervangen; hetzelfde veertje had ik gisteren weg gegooid, denkend dat het uit een ballpoint kwam, niet dus. Ahja, shit happens. En net toen ik wilde voorstellen dat we maar iets uit de diepvries zouden gaan eten, (geen zin in koken, wel in opwarmen), kwam mijn ventje thuis die voorstelde langs de snackbar te gaan, even lekker slecht doen. Daar zeggen we geen nee tegen, als de weerstand verlaagd is door een overdosis aan quilterige praatjes. [youtube http://www.youtube.com/watch?v=3ccwIr4xgwU]

Yes, hij is af!

Vanmorgen in alle vroegte zat ik al achter de naaimachine, flying geese te maken voor rand nummer 2, terwijl ik op de alarmcentrale-boys zat te wachten, die voor de jaarlijkse controle langs zouden komen. Toen ze er 2 uur na de geplande afspraak nog niet waren, begon ik me toch wel een beetje boos te maken, want met zulk mooi weer had ik graag ook een boswandeling willen maken, maar voordat ik de centrale belde met de vraag waar ze bleven, checkte ik toch voor de zekerheid mijn agenda. Oeps, er stond niks ingepland op dinsdag, maar wel op woensdag, aaargh, morgen weer vroeg opstaan! Toen rij 2 er keurig tegenaan zat, Photobucket heb ik de stokken uit de garage gehaald, de dappere stappers aangetrokken, en heb een heerlijk uurtje stevig doorgelopen; wat ruikt dat toch lekker, in een nog vochtig bos, alleen eng dat ik eerst door een laan van door processierupsen aangetaste bomen moest! Ik heb er een foto van gemaakt en deze doorgestuurd naar de gemeente, (speciale app op m’n mobieltje), ik moest er wel doorheen, omdat ik halverwege het laantje pas in de gaten kreeg wat er met de wel erg kale bomen aan de hand waren, ik heb nog nooit zo hard doorgelopen!

Toen ik thuis zat uit te puffen, zag ik dat we bezoek hadden

hij kijkt zo lekker brutaal naar binnen 🙂 , Zipje, die onder de parasol lag, vond het maar niks, maar wist dat hij er toch niets aan kon doen, en keek niet eens op toen het eekhoorntje met een grote sprong tussen de planten verdween.

Voor de bee van vanavond had ik alle flying geese blokjes voorbereid, zodat ik ze lekker aan elkaar kon naaien tot nog 2 borders, en daar heb ik ze dus ook afgemaakt, klokslag 10 uur was de top klaar! Er werd getrakteerd op kersenvlaai, mmm, zo is het wel vol te houden 🙂

Bianca haar weaver fever quilt zien, die ze tijdens een cursus van 2005 was begonnen, en ipv doorquilten heeft ze hem geknoopt, wat een erg leuk effect gaf; hij doet nu dienst als bankquilt, en hij voelde ook heerlijk knuffelig aan. En toen de bee ten eind was, was haar flying geese quiltje voor tegen de muur ook doorgequilt, in de ditch gedaan met de naaimachine.

Els was bezig met 2 placemats door te quilten,

en Lorene had haar applicatietop af, naam van de quilt ben ik weer vergeten, mea culpa.

Prachtig allemaal.
En ik, helemaal happy met de affe huizentop, wow wat is-ie goed gelukt! Ik heb alleen de bovenste border nog niet geperst, na het vastnaaien op de top.

En nu oppassen dat ik niet in een gat val 😉

Gaat hard

Vanmiddag was er bee bij Miranda, hier houd ze haar gesandwichte Phoebe op, niet te groot, lekker handzaam;

we waren maar met z’n tweetjes, en konden door~~kwebbelen~~werken, Miranda was bezig met een geheim project, en ik met de huizen. Ik had al wat voorwerk verricht,

de voordeuren en zijkanten kwamen gisteren klaar, en vanmorgen de schoorstenen, en ik hoefde nu enkel nog de daken te maken en dan de boel samenvoegen, en dat ging lekker vlot, ik kwam tot 4 huizen. Over 1 heel huis inclusief sahings doe ik 25 minuten (dan is de stof wel al gesneden), net zo lang als over zo’n klein huisje. Bij deze grote huizen maak ik alleen het dak op de freeserpapermethode, en niet op deze manier maar ik vouw de delen om op de tekenlijn, en stik dan precies naast de vouw, zodat het papier intact blijft, zoals op deze oude foto (crossed canoes blok, patroon hier te vinden ) te zien is.

Ik dwaal ouderwets gezellig weer flink af; terug naar de bee, waar ik mijn affe huisjes even op de grond leg, geinig, die tekst op de vloer, zou ze dat er nog uit hebben gekregen?

Wat is dat toch kicken, als je met die kleine huisjes bezig bent, kan je met 24 huisjes niets (schaamlapje van maken), maar met 24 grote blokken bedek ik een eenpersoonsbed, met gemak, en dat is kicken, dat schiet pas op! Thuisgekomen ben ik er gelijk verder aan gaan werken, en zie, ik denk dat ik er ben!

Na het eten heb ik de banen er nog onder gezet, op de laatste na; te moe, ik ging slordig werken, en dan moeten we niet hebben hè?

En zo hangt de bijna affe top even tegen de Gardeners Journal vast gespeld, in de hal, echt een blikvanger! De binding van de quilt komt er mooi van onder uit, grappig. Zal ik hem anders zo groot als dit laten, en niet voor op bed maken? Hmm, decisions, decisions.

Voor de meisjes (en jongens) onder jullie die de stap naar naaimachine-patchen willen maken, kan ik de website van McCalls quilting aanraden, klik hier voor heel veel video-uitleg, gewoon de basics

Geluidsoverlast

De kinderen konden er niet van slapen, van al die herrie, alsof er olifanten over het dak liepen, en ook overdag was het een gebonk van jewelste op het dak en tegen de zijkanten van het huis, niet normaal, en dus werd er door meneer Mees aan de bel getrokken, en moest de huisbaas de handen uit de mouwen steken. De pindakaaspot-drive-in werd tegen de andere kant van de paal geschroefd, zachtjes, om de kleintjes niet teveel te laten schrikken, ook al maakten ze meer herrie dan mijn accuboormachientje. Zipje, die eerder was ingeschakeld als ordehandhaver, maar dit niet volhield vanwege nekkramp

stond de hele tijd rond mijn benen te draaien, bedelend om aandacht, of dacht hij dat ik een meesje zou vangen voor hem? Linker foto hoe het was, en rechts hoe het nu is

De woning van familie Mees wordt nu niet meer gebruikt als hang-, landings-, vertrek- of overstapplaats, en kunnen de kleintjes eindelijk in alle rust groot worden. Als ze zijn uitgevlogen, ga ik eerst het huisje opknappen, want ik zie dat het buitenwerk behoorlijk is uitgewoond. Klik hier als je onderstaande slideshow niet ziet

Meneer eekhoorn is gek op muesli met fruit en honing, zie hem eens smullen!

En wat ook smullen is, zijn de rode Schoolhouse-blokken, die ik hier vandaan heb. Je ziet de quilt groeien! En de toevoeging van de rode cornerstones, die ik al vanaf het begin klaar had liggen, maken het helemaal af, maar dan moet je wel opletten! Ik had de eerste 3 aan elkaar zitten, en legde ze op de grond voor de foto, toen ik het al zag, keischeef!

Dus uithalen die handel, en kijken waar het mis was gegaan; hier en daar moest ik een naadje een stukje los tornen en opnieuw -maar nu wel precies een op een kwart inch breedte eindigend- naaien, en met het tegen elkaar aan naaien ook goed op de hoogte van de dakgoten gelet, dat deze lijn mooi doorloopt. En zie, ik kan het wel! Kwestie van op blijven letten, en vooral: haastige spoed is zelden goed.

Ik ga kijken of deze quilt-in-wording met 24 blokken (4 breed en 6 hoog) groot genoeg is voor op bed (extra lange bedden), er komt nog wel een witte border rond, en afbiezen met rood, natuurlijk! Over afnemers niet te klagen, ze vinden het hier in huis allemaal al heel mooi worden, zelfs de mannen! Ik heb nog 2 huizen los liggen, en alweer voor 14 huizen aan onderdelen gesneden, en per huis in zakjes gestopt, dit werkt voor mij het makkelijkst, en zo heb ik nog wat te doen de komende dagen. Jaja, 14 plus 14 is 28, dus teveel voor de quilt, maar wie zegt dat ik het bij deze ene quilt laat? 😉

Op de bee bij Janny heb ik vanavond nog een lapje rood gescoord die ik nog niet had, (stoffen zijn bij haar slechts 12 euro per meter!) en daar was het verder weer een gezellige boel, waarbij Marianne haar Noah’s Ark (patroon 200% vergroot) liet zien, en ook de redwork van Lies Bos, die ze vorig jaar per nieuwsbrief had ontvangen, was ze aan het afwerken. Heel mooi! Jeanne had weer een DJ blokje af, die ze maakt van Fossil Ferns, Franka had haar top klaar van duimquilten, gewassen en al, en nu nog afbiezen en een ophangsleuf er opzetten. En de andere aanwezige dames waren ook hard aan het werk, zie de foto’s Klik hier als je onderstaande slideshow niet te zien krijgt.

Oja, ik heb me opgegeven als geïnteresseerde voor een workshop appliqué, die Ilse in de herfst gaat geven bij Janny, ze waren eerst nog bang dat er niet genoeg deelnemers zouden zijn, maar een week na polsen of er animo voor was, bleken er al 11 gegadigden te zijn, we krijgen tzt meer info.

Billen, bee en boys

Vooruit, met de billen bloot, want met de hoeveelste quilt ben ik nu al beginnen, en hoeveel liggen er niet in de wacht? Dit is een quiltblok waar ik al zolang verliefd op ben, ik geloof wel al langer dan 10 jaar, dat ik van plan ben hem te maken, maar nooit kwam het er van, niet dat ik het niet kon, maar gewoon, er kwam steeds wat anders tussen. Een paar maanden geleden heb ik er eentje gemaakt voor een loterij, en toen was ik echt van plan om gas te geven, maar er kwam weer wat anders tussendoor wat meer aandacht nodig had, blijkbaar.

bij Ingrid had ik er al lekker aan gewerkt, zo tussen de aanwijzingen geven door; eentje was al af, en de 2e zat in delen in elkaar. Zo leuk, gewoon met op maat gesneden onderdelen aan elkaar gestikt, maar het dak was een gewriemel om toch netjes te krijgen op het tempo dat ik gewend ben, en dus heb ik donderdagmiddag op de bee dak en schoorstenen op de paperpiece methode gedaan, en toen sloot alles wel snel goed aan, alleen zag Angela dat het ene huis een stukje lager was dat het ander en, toen bleek dat ik het dak te laag had gemaakt, maar na lekker aankeutelen was dat zo gefixt, en was het 3e huisje net na het avondeten ook geboren. En zo hangen ze, boven de Girls Day Out blokken, waar ik zo weer aan ga werken, eerst nog even de onderdelen snijden voor 3 huizen, zodat ik hier vanavond lekker aan kan werken, tijdens het voetbal kijken (ik luister dus tv, en zie dan in de herhaling de doelpunten wel. De kleine huisjes hangen er even ter illustratie bij, om aan te geven hoe groot de rood-witte zijn, en nee, ik voel me totaal niet schuldig, lekker hè?

Het was een onrustige bee, begon en eindigde heel gezellig, Angela showde haar snelle kikkerquilt (kraamcadeau), en dook in de boeken ter inspiratie

en Miranda zat rustig te werken aan haar Camelot quilt, wat een ijverige dame, ze schiet al lekker op.

Het onrustige kwam omdat ik mijn aandacht moest verdelen tussen de dames in de kamer en de boys in de hal, 2 monteurs. Monteurs? Jazeker, ons huis is een magneet voor monteurs, de een is nog niet weg, of de ander komt er al weer aan, en deze keer zijn het alarm-installatie monteurs, die zijn wat jonger dan de vaatwasmachine monteurs, maar op het gebied ‘prettig voor de oogjes’ winnen de loodgieters en elektromonteurs het.

Dat gezegd hebbende, gaan we weer verder met de alarminstallatiemonteurs, want woensdag was ik koud het huis uit, of het alarm begon te piepen, niet de door merg en been gaande sirene van het echte alarm, maar de piep van “hé, kom eens kijken, ik wil je wat vertellen”. Piep, piep, piep, net als een monitor van de hartwerking, een sinusritme neigend naar tachycardie. Juist ja.

Suzanne werd er stik sacherijnig van, elke keer als ze het gepiep uitzette met de code, bleef het een paar minuten stil, en dan begon het weer. Ik kan me zo voorstellen dat ze blij was dat het tijd was om naar school te gaan, mijn lief achterlatend met het lot te wachten tot de monteur zou komen, want die was natuurlijk gebeld. Mijn lief kan tegen piepjes, rammeltjes en andere geluiden die bij mij op de zenuwen werken, en heeft tot bijna 3 uur moeten wachten eer het verholpen was, en toen kon het alarm er op en hij ook naar zijn werk, zwaar balen natuurlijk.

Dan denk je dat het probleem is opgelost, en slaap je nog op je diepst, als je de volgende ochtend rond half 8 ruw gewekt wordt door een stampvoetende en smerige taal uitslaande tienderdochter die de trap afdenderd en tierend het gepiep-piep-piep uitzet. Ik droomde vlak daarvoor dat ik aan het werk was, en een patiënt aan het helpen was, piep-piep-piep;

Om de paar minuten stoof dochterlief, -die steeds grover in de mond werd, en hierbij mijn woordenschat op dat gebied behoorlijk vergrote- trap op trap af, even stil, en dan weer gepiep. Met een “nou nou, beetje kalm blijven schat”, nam ik deze taak met tegenzin -maar ik ben moeder en dan heb je wat over voor je kind- van haar over, want ook ik kan niet langer dan een halve minuut naar het gepiep luisteren zonder dat mijn tenen beginnen om te krullen, en dochterlief moest zich ook gaan klaarmaken voor naar school te gaan.

Dochter gaat naar school, manlief naar zijn werk, beiden verlaten het pand met een “gelukkig dat ze weer thuis is”, en ik bel de centrale om een monteur te bestellen. “Monteur zal zo snel mogelijk contact met u opnemen”, krijg ik te horen, en ik begin aan mijn ontbijt, en loop ondertussen steeds op en neer naar de voordeur om het geluid uit te zetten. Na een uur bel ik de centrale weer op, nee, de monteur heeft me nog niet gebeld, en ik waarschuw haar, dat als hij niet snel belt, ik Gooise Vrouwen maatregelen ga nemen, op z’n Willemijns een alarm uitzetten heb ik altijd al willen doen.
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=KOcnj_Cm_ys]
Binnen 5 minuten heb ik de monteur aan de lijn, en als hij hoort hoe ik op het randje van gewelddadig worden zit, legt hij me uit hoe ik het gepiep zonder iets kapot te maken uit kan zetten; ik doe wat hij zegt, en dan is het opeens heerlijk stil in huis. Diepe zucht.

En ’s middags kwamen de boys dus langs met nieuw materiaal, waren een dik 2 uur bezig met alles vervangen, controleren en doorschakelen, kopje koffie, ja graag, en ja, dan moet je af en toe er even bijblijven, aanwijzen of meekijken. Ik was blij dat ze weg waren, en dat alles het weer doet, we gaan ons niet afvragen voor hoe lang, als er geen dalen zijn, heb je ook geen pieken, moet je maar denken, en dan is het leven toch saai? De meisjes gingen niet lang daarna ook weg, tot volgende week maar weer!

En zo is het vrijdag, ik luister met veel plezier naar muziek van Tom Lehrer, ik had bij vertrek een cassettebandje gekregen van de DH van Ingrid om de terugreis te veraangenamen, en ik heb er de hele rit naar geluisterd, en kon op het laatst meezingen 🙂 Hier zie je de goede man in actie,
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=frAEmhqdLFs]
wat een humor!
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=yhuMLpdnOjY]
Wanneer je hier klikt, kan je heel veel van zijn filmpjes vinden, rechts in beeld.