Categoriearchief: Bee

Vlindertjes

Dinsdagavond is de bee in Heerle, bij Janny, (er is ’s middags ook een groepje), en de vorige keren hadden ze het over weer een quilt te maken voor een goed doel. Vorig jaar gingen 2 quiltjes naar het project Tibet, hier neemt de dame die het project organiseert (links in beeld) ze in ontvangst

Een goed Nederlands doel vinden die kinderquiltjes wilt hebben is lastig, merkte Janny, en niet gevonden, dus gaat we gewoon een vlinderquilt maken, en deze quilt gaat verloot worden, en dan gaat de opbrengst naar een goed doel, want geld kunnen ze wel gebruiken.

Janny had al een blokje gemaakt, op de gewone patch-methode, het was lastig, maar wel gelukt. Ze had voor ons allemaal een wit lapje en een donker lapje met patroon klaar gelegd, voor wie er aan mee wilde doen.

Is de lichte stof die Janny voor ons heeft uitgezocht niet schattig? Lief patroon is het, een reproductie van de New England Quiltmuseum, (klik hier voor het boek) en een ideale scrapquilt, ik zwijmelde al gelijk, en volgens mij heeft Patricia, mijn zus down under, hem ook gemaakt jaren geleden. Even kijken of ik er een foto van kan vinden, hebbes, hij is wel anders, het was haar 2e quilt, machinaal gemaakt.

deze poezenquilt was haar allereerste quilt, voor een 1 persoonsbed gemaakt, gelijk in het diepe gesprongen. De “zou je het wel doen?” opmerkingen van moeder en winkelier waren tegen dovemansoren gezegd, en gelijk had ze.

Vannacht heb ik op internet een Engelse quiltster genaamd Frances gevonden, die deze quilt -en ik heb het weer over de vlinderquilt- heeft gemaakt op de paper piecing methode (met kartonnetjes), hier vertelt ze er meer over. Ik zat er op de bee al aan te denken, terwijl ik met Frederike bezig was, want het luistert wel heel nauw met dit blok, dat ze allemaal gelijk zijn; ah, desnoods lossen we het verschil op met een smalle witte sashing.

En wat was er nog meer te zien/doen op de bee? Coba trakteerde op zalige cake, waar kwark in zat, maar ik meende amaretto te proeven,en gezien de joligheid van Coba kan dit best kloppen, ook al ontkende ze dit. Lorene zat met 2 stukjes cake, (kontje van de cake telt niet voor een hele plakje, vond ze) maar we waren het snel vergeten toen ze deze beauty showde

Als je goed kijkt zie je hoe het komt dat ze zo snel is met het maken van applique tops met de hand, ze werkt met raw edge applique, en dan met kruissteekjes vastnaaien. Dit heeft wel wat he? De middenblokken zijn van dezelfde Kaffe Fasset stofjes gemaakt als de sterren rondom, zou je niet zeggen, maar ik vind het wel heel mooi, helemaal in combinatie met hele lichte stof, maar dat weten jullie, dat hier mijn voorkeur naar uitgaan, als er met KF stof gewerkt word. KF tegen KF zonder iets er tussen vind ik teveel soep, patronen vallen weg, en ze overschreeuwen mekaar. Voordeel is wel, dat je bij tekort aan stof een blok kan maken van meerdere stroken tegen elkaar aan, en dat het dan niet eens opvalt, zie maar bij de quilt van Evelien, links.

Bijna de 2e ronde

Vanmiddag was de bee bij mij, op verzoek kwamen mijn Rose of Sharon blokken weer even tevoorschijn, hoewel, even…. het zien doet mijn hartje wel sneller kloppen, en volgens mij had ik blok 4 al voorbereid, stofjes uitgezocht en zelfs al geknipt, mmm.

Miranda zocht (en vond) lapjes van mijn moeder uit voor bij de quilt voor haar dochter,

Julie kreeg van mij een lesje applique,

en wat is dan leuker (en sneller) dan zo’n hartje, waar half blogland bij zit te kwijlen dankzij de blog van Françoise. Ik bewerk de patroondelen op de manier als hieronder
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=BxZ-mTLZkzM]

Nog een paar dagen, en dan valt bij de deelnemers van de Quilter’s Celebration Mysterie Quilt de 2e maandopdracht op de mat! Ik ben benieuwd of het maken van de leuke snelle manier van de samengestelde driehoekjes goed is gelukt,

kijk even terug naar mijn blogje over maand 1. Wat een methode he, en als je goed oplet en het in 1 keer goed doet, gaat het ook zo snel! Bij de volgende opdracht mag het gaspedaal weer ingedrukt worden, iets meer naaiwerk dan de eerste maand, dat was een beetje inkomen, en je moet de deelnemers natuurlijk niet gelijk afschrikken he, daar is nog tijd genoeg voor. Maar het eindresultaat wordt beeldschoon, volhouden!

Nog een paar maanden, en dan is het alweer lente, met de dooi nu gaande voelt het al net echt, maar ja, even geduld. We hebben iets moois in het verschiet: 16 Maart komt Supergoof op uitnodiging van quiltwinkel de Parel naar Groede, dat ligt in Zeeuws Vlaanderen, een kustdorpje vlak bij Breskens, alwaar Rita een mooie ruimte heeft gevonden om alle dames kwijt te kunnen, ’s morgens én ’s middags, en er is nog plek. Oeh, zo leuk om te gaan, beetje kletsen, vooraf (en achteraf 😉 ) de winkel van Rita bezoeken, en bekenden zien; ik ben ook zo benieuwd naar haar laatste werkstuk, klik hier. Ik weet als ervaringsdeskundige hoe gezellig zo’n trunkshow van Supergoof is, de tijd vliegt voorbij, en wat zo leuk is, je mag aan haar quilts zitten, aanraken, aaien, ruiken, volgens mij hebben deze quilts al meer handen gevoeld dat het meisje waar Astrid Nijgh over zingt.
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=DA3T65EDU0g]

Het kan verkeren

Mijn werkkamer ziet er uit om door een ringetje te halen, op 1 oppervlakte na, ik ben nu toegekomen met het opruimen van het linker kastdeel met de open schappen. Op de snijtafel liggen tijdschriften die echt niet weg mogen, maar waar ik ze wel moet laten, is me nog een raadsel. Op de onderste 2 planken stonden dozen vol gesorteerde stof, achterkantstof, kerststof, je weet wel. Die bakken staan nu in de inloopkast (die ik daags eerder had uitgemest), en de vrij gekomen planken heb ik goed weten te benutten, zonder dat het er rommelig uit ziet in mijn ogen.

Jaja, er is altijd ruimte voor verbetering, dat hoort ook zo, perfect is saai, en saai, daar valt niet mee te leven. De bovenste schappen staan vol met tijdschriften en losse papiergevallen waarvan ik het bestaan niet eens meer wist, net als de ladebakken trouwens, die hadden een hoog “aaah, daar lag het dus!” gehalte, maar ook een enorme hoeveelheid aan “waarom heb ik dat in vredesnaam niet gelijk weggegooid?” zooi, die dus nu wel in de container is beland. Maar bij alles wat ik tegenkwam aan verloren gewaande schatten, het vierkante 4 inch meetlatje is in geen velden of wegen te bekennen. Er is nog hoop, ik ontdekte bij het opbergen van lapjes in de dozen in kledingkast van mijn uithuizige dochter nog 3 tassen vol projecten, en daar wil ik morgen of zo eens naar kijken. Even moed verzamelen. Kijk nog maar naar mijn verzameling Jim Shores, ik zie dat ik het laatste kersbeeldje er niet bij heb gezet, volgens mij is hij te hoog.

Kijk, zo ziet het er bij mijn computer en naaitafel kant uit, schieten de tranen je niet in de ogen, zo mooi?

ik durf haast niks te doen, uit angst dat de oppervlakten weer zooi aan gaan trekken.
En als je de kamer uit wilt vluchten, zie je poezenbeesten hangen tegen de designwall

door mijn moeder gemaakt, en door mij doorgequilt, een half uur per quiltje, en dat was zo leuk om te doen!

Vanmiddag was de bee bij Miranda, en ik was er alleen, eentje ziek, en de twee andere dames bij hun moeder op bezoek, kan verkeren. Ik had nu de kans om Miranda te helpen met haar blogspot, ze kon er geen foto’s meer plaatsen, en om nou een blog zonder foto’s te zetten, dat vond ze zo kaal. Probleem was dat ze altijd de foto’s vanaf haar harde schijf rechtstreeks op blogspot zette, ik heb haar laten zien hoe ze het via een link vanuit haar photobucket fotoalbum kan plaatsen, zonder dat het ruimte in beslag neemt op blogspot. Terwijl zij een account aanmaakte bij Photobucket, haalde ik snel dochter op van het station, en al bijkletsend in de auto en veilig thuis afgezet, weer terug naar Miranda gereden, om verder foto’s op te laden.

Toen ze de truuk doorhad, zijn we lekker verder gegaan met ons handwerkje, ik zette er weer een stuk Frederike aan, en Mir was met een Cottage Garden blok uit het boek Quilting the Garden (klik hier voor het boek) bezig

wat een enig boek! De tijd vloog om, en toen glibberde ik weer naar huis, home sweet home, waar de kinderen alledrie in de woonkamer zaten te kletsen, altijd gezellig! Het leven is goed!

Beeezig

Bij een bezoek aan Quiltshop Leur kon ik het niet laten om dit patroon te kopen voor beelid Angela, die afgelopen maandag 50 was geworden, ik denk dat dit op het lijf van vele quilters is geschreven. Ik had het patroon zelf ook al, overgenomen van iemand die het al gemaakt had, maar als je het hele patroon koopt, zit de tekst gedrukt op witte stof er bij, en zeg nou zelf,

het is toch of je in de spiegel kijkt? Ze hadden daar nog meer patronen van, veel te erg! Maar goed, we moeten met z’n allen de economie toch draaiende houden, en alle kleine beetjes helpen. Angela kreeg dus ook nog een stoffenserie en een goed boek. Het feestje had ze zaterdagavond gegeven, dolle pret met discomuziek, veel dansen en lekker eten, heel even waanden we ons weer tiener.

Dinsdagochtend kreeg ik het in mijn hoofd en besloot de loeizware televisiekast uit elkaar te gaan halen; het grote gevaarte deed al ruim een jaar dienst als opbergplaats voor mijn naaimachines en quiltspul, maar met de grote schuifdeuren was hij verder heel onpraktisch.

Ik kantelde hem op zijn rug, en met de laatste 10 cm leek het me een slim idee om met een hand over te pakken, en hem bij de schuifdeur tegen te houden, zodat ik ook met mijn andere hand kon overpakken, vingerbesparende actie dus. Maar helaas schoot de deur uit de rails, en klapte de kast met een dreun op mijn middelste 3 vingers van linker hand, en dat deed zeer kan ik je zeggen, niet voor herhaling vatbaar. “Hoor wat klopt daar kinderen?”: Mijn vingers.
Ze waren heel even heel plat, en toen begon het bloed weer te stromen, en was ik me heel bewust van dat ze er nog aan zaten. De rest van de dag voelden de topjes aan alsof ze verbrand waren, maar gelukkig bleven blauwe nagels uit, en dus kan ik ongeschonden aan het kerstdiner deelnemen, maar dan moet ik verder wel oppassen. Vandaag viel er een enveloppe met dit mooi lapje op de mat,
van Claasje, als troost voor mijn zere vingers; oh als ik dat had geweten, had ik mijn andere vingers er ook voor opgeofferd, zo mooi vind ik het! Wat een geinig lapje, en de kaart is ook schattig!

Dinsdagavond was alweer de laatste bee van het jaar, wat gaat de tijd hard, nog even en de dagen gaan weer langer worden 🙂 Het was donker in de polder op weg naar Heerle, we (Miranda, Diana en ik) genoten van en verbaasden ons over de kerstverlichting in de tuinen, over de top of heel subtiel, smaken verschillen. Het was een klein groepje bij Janny, maar het was er niet minder gezellig om, er werd weer een affe top geshowd door Lorene, die op haar beurt uitleg kreeg van Jeanne over handapplicatie.

Lorene appliqueert mbv kruissteekjes over de randen, gaat lekker snel en het ziet er leuk uit. Even was ik geïntrigeerd door de boezem van Lorene, ongegeneerd zat ik er naar te kijken, heb er zelfs een foto van gemaakt, ojee, maar gewoon vanwege de letters die er op stonden, zo leuk! Niet zelf gedaan, maar wel zelf gekocht 🙂

De dames zitten op cursus bij Ilse de Beer, appliqueren volgens de Ted Storm methode (als ik me niet vergis), en Janny was al een heel eind, met steekjes zo klein, dat je volgens mij er wel een pilletje voor kan krijgen, gewoon om een beetje los te komen. Rechts van me zat Franka toch te zuchten, ze had uren gedaan over 1 blaadje voorbereiden en nou bleek hij in spiegelbeeld te zijn. Mijn opmerking “dan laat je het toch zo, gewoon in spiegelbeeld er op zetten” getuigde van weinig kennis, bleek toen ik onderstaand werkje van Janny zag, de blaadjes moeten omlaag buigen, en niet met de puntjes omhoog jubelen.
Diana pakte de lichtbak uit die ze in een quiltje had gewikkeld, en ze wilde deze toen snel opbergen, maar hoho, dat gaat zomaar niet, showen! Doet-er niet toe dat het een oudje is….

Een quiltje voor haar kleindochtertje, helemaal zelf ontworpen, de paperpieced patronen komen ergens vandaan… ik denk dat ik dat boek met die dieren (iets met Ark of Noah?) beneden in de kast heb staan, maar ben te lui om het te pakken…Maaike Bakker? Of die Australische? Oké, ik kan het nu niet meer uitstaan dat ik het niet weet, ik ga even naar beneden om te zoeken, ben zo terug.

5 minuten later: Zipje lag op de stoel en vroeg aandacht, Zopje liep langs en wilde eten, de vaatwasser was ik vergeten aan te zetten, en er kon nog wat bij, en toen ik in de kast aan het zoeken was, moest ik toch opeens heel nodig plassen (op de wc gedaan, toch wel), en daarna wilde Zipje naar buiten, maar wel langs de voordeur, want achter ligt het bos, en voor ligt de peuterspeelzaal, waar hij graag langs het hek loopt als de kindjes spelen. Maar het is bijna middernacht, de kindjes slapen, en Zipje slofte naar het midden van de weg, om zich uitgerekend daar te gaan zitten wassen, met zijn pootjes op kwart voor twaalf.

We dwalen af, het boek heet A Quilter’s Ark, van Margaret-Rolfe, ha, Australisch, mijn geheugen laat me niet in de steek.

Waar was ik gebleven, hoe kwamen we hier op? Het babyquiltje, juist ja, de bee, waar het gezellig en warm was, en er weer een stukje aan Frederike vast zat vlak voor vertrek
en de weg naar huis in de met vlagen potdichte mist, maar ook gezellig.

Zijn jullie er nog? Heel goed, want dan heb ik twee pakketjes stof te verloten onder mijn trouwe lezers, kijk maar eens wat mooi, je ~~mag~~ hoeft niet te kiezen, roep (reageer) maar:

even de onderste boven leggen dat je die ook kan bewonderen:

was het niet slimmer geweest om een foto te maken van de 2 pakketjes naast elkaar? Jawel, maar dit staat zo mooi, zo gestapelt. Deze 12 lapjes zijn door mijn moeder geverfd, haast te mooi om het mes in te zetten, maar zelfs zo klein (nou ja, 10x 25 cm), zijn het nog juweeltjes.
Hier kan je ze groter bekijken (en kopen). Zegt het voort op je eigen blog, zou ik zeggen.
Zondag maak ik de gelukkige winnaar bekend, en als je niet op weblog kunt komen, huppel dan naar mijn andere blog http://antiquilter.blogspot.nl/ waar ik simultaan mijn berichtjes plaats, sinds weblog kuren heeft.

Ze hebben last van de oude niet meer in gebruik zijnde weblogs, die ruimte in beslag nemen, of zoiets, en deze gaan ze allemaal opruimen.

Kerstbee

In Heerle waren we er vroeg bij, Kerst vieren met alle beeleden, nou ja, bijna alle, want er waren een paar ziek, en andere verhinderd wegens ziekte in de familie, heel jammer. Bij binnenkomst werden we al getrakteerd op een mooi kerstlapje van de zaak, en deelden andere dames kerstwensen uit, er stond taart klaar van Els, die onlangs vierde dat ze 55 jaar getrouwd was, chocolaatjes werden uitgedeeld, op tafel stond ook nog wat snoeperij, en Janny ging nog rond met Gluhwijn in mooi versierde glaasjes. OMG Als ik dat had geweten, had ik niet zoveel pasta genomen vanavond.

We hadden opdracht gekregen om een schaaretuitje te maken, zoals we vorig jaar voor elkaar een mugrug hadden gemaakt, ik heb de foto’s hiervan maar even van stal gehaald, altijd leuk om nog eens te bekijken:

Mooi ingepakt werd het verzameld, werden er lootjes opgeplakt, en kregen we hetzelfde nummer als bewijs dat we hadden ingeleverd, dacht ik. Maar nee, deze lootjes moesten we een x-aantal keer naar links doorgeven, en hoe simpel als deze opdracht ook was, er zitten altijd mensen bij die niet opletten, en stagneert de boel. Gelukkig zaten we een uur later allemaal met een uitgepakt scharenetuitje, de een ingewikkeld, de ander eenvoudig, maar een ding hadden ze gemeen: ze zagen er beeldschoon uit, en waren allemaal met liefde gemaakt,

3x raden welke ik heb gemaakt…..
Deze drieluik kreeg ik (gemaakt door de moeder van Saskia), op de foto hierboven -rechtsonder- zie je hem dichtgevouwen, er kunnen 2 schaartjes in, speldjes, en in het middelste vakje past denk ik een klosje garen, multifunctioneel.

en ik was ook flieft op deze kikker, zo lief als die lacht!

Janny werd nog extra verwend met dit schattig kerstboompje, en eer we er erg in hadden was de avond voorbij, en reden we weer huiswaarts, met de stoelverwarming aan voor warme billekes, helemaal voldaan.