Categoriearchief: Baby quilts

Oeh

Afgelopen week begon ik aan uil nummer twee

De assistenten boden hun hulp aan

maar Fay was net zo snel weg als dat ze kwam, ze vond het te spannend, ze wilde het liefst naar buiten. Fay was vorige week in toenemende mate schuwer geworden, of moet ik zeggen “uithuiziger”, ze kwam alleen overdag even naar binnen met Sherlock om te eten, en gaf een zielig concert als ze er weer uit wilde. Maar toen ze ook al een paar nachten niet binnen wilde komen vond ik het tijd om ze -zodra ze overdag weer even binnen kwam voor een snelle hap- binnen te houden voor een paar dagen om ze weer wat huiselijker te maken.

Sherlock bleef bij me zitten en hield de uil en de losse onderdelen goed in de gaten.

We hadden weer niet goed opgelet met de driehoekjes, daar waar grijs zat had het zwarte stukje in gemoeten, de onderkant van de snavel. We snapten niet hoe dit had kunnen gebeuren

Maar gelukkig is het mes scherp, de stof voldoende aanwezig en het tornmesje geduldig, zie hier alles in losse delen

En vanmiddag naaide ik alle onderdelen aan elkaar, de blokken zitten voorlopig tegen de designwall aan zoals in het voorbeeld van het patroon. Ik kan morgen het patroon voor de egeltjes op theezakjes papier gaan tekenen, dit bevalt me heel goed, ook al is het meer werk. De egeltjes komen tussen de uil en konijn.

Bij de Stoffenkoning in Rucphen had ik een leuke drakenstof gezien, en hiervan ga ik een winterjas maken, voor Sophie uiteraard. Ik heb het mezelf niet makkelijk gemaakt met mijn hoop op een doorlopend patroon bij de (knalroze) ritssluiting. Ook de zakken heb ik op patroon geknipt.

Omdat ik de patroondelen niet kon vastspelden gebruikte ik een zware ketting die ik in de garage had liggen, voorzichtigheid geboden op onze glazen tafel 😅

Het jasje komt tot over de knieën, en omdat het gevoerd gaat worden zal het lekker warm zijn aan de billen als ze in de Efteling in de attracties zit. Hier helpt Jon me met de voering op de fiberfill met de free motion voet door te stikken, hij weet precies hoe hij moet liggen om aandacht te krijgen.

Sophietje komt graag kijken en meehelpen als er gekookt wordt, hier strooit ze de lente-ui in de pan, terwijl ik mijn hand boven de rand van de pan houd zodat ze haar armpje niet kan verbranden.
497fc648-d19b-4106-b114-187647eb39a2
We aten pasta met een knoflook-roomsaus, ui, kersentomaatjes, rucola, kip en lente-ui, de borden werden net nog niet afgelikt, zo zalig was het. Lekker uitbuiken met een kopje koffie en toen gingen ze weer naar huis.

Mooie herfstkleuren in de tuin, hoewel na de wind en bui van afgelopen dagen er veel op de grond begint te vallen, de bladkorf is al bijna vol, ook al zakt dat vanzelf wel weer in.

Bij de voordeur staat deze struik al bijna twee weken in bloei en de geur is zo intens dat je hem vanaf de straat al ruikt

Ik sta er regelmatig even naast, gewoon om te genieten van de geur zolang de bloempjes er nog aan zitten.

Flappie en oehoe

Met de vier vosjes klaar ging ik gelijk door met de twee konijnen, Jon lag er al klaar voor

Hield de pagina open toen ik ging naaien

En hield mijn stoel warm toen ik even opstond om wat te pakken, ik heb de rest van het uur op dat houten krukje gezeten, ik kon het niet over mijn hart verkrijgen Jon van mijn stoel af te duwen, al zal ik dit de volgende keer wel doen, want mijn rug was er niet blij mee.

Halverwege ben ik over gegaan op foundation paper om alles op maat te krijgen, zodat de kruispuntjes daar waar het toe doet mooi aansluiten, want zie hieronder bij dit deel op de juiste afmeting vastgeprikt hoeveel speling er zit. En bij de verderop liggende oren van dit geel konijn was het niet veel beter.

Ik heb weer heel wat naadjes uitgehaald, maar als je iets doet moet je het goed doen. Ook de rest van het rode konijn heb ik op foundation papier genaaid

En daar hangen ze dan, het gele konijn wipt aan de onderkant een beetje op, dat is konijn eigen.

De twee uilen zijn al een eind onderweg,

spiegelbeeld is een beetje mijn struikelsteen en het tornmesje mijn beste vriend. En opletten is niet mijn sterkste punt als ik afgeleid word door een mekkerende Jon die honger heeft, dus sneed ik hatseflats de naadtoeslag aan de onderkant van het ene deel af. Grrrr.

Maar hij kwam af.

Ik moest wat bakken om mijn zinnen te verzetten, het werden deze gemberkoekjes. dps = desert spoon

uit een oud Australisch kookboek.
0655A864-C721-4195-85BB-B518AA2D32D4
Ik had niet genoeg golden syrup en besloot het zelf te maken, maar toen ik -terwijl het suiker met water stond te pruttelen- pas zag hoe lang dit zou gaan duren, stopte ik met dit plan en vulde de golden syrup aan met caramel schenk stroop van Gilse. Ook verving ik de helft van de kristalsuiker met donkere basterdsuiker.

Het was een behoorlijk hoeveelheid koekjesdeeg toen het eenmaal gemengd was, (ik had al gelijk een theelepel witte peper toegevoegd wat niet in het recept stond maar waarvan ik weet dat dit altijd lekker is) en na het bakken van de eerste lading (de koekjes rechts) en het proeven van een amper afgekoeld koekje vond ik de smaak niet scherp genoeg,
ik houd van pittige gemberkoekjes, en niet dat je pas nadat je het koekje op hebt een vleug van gember meent te proeven. Dus ging er nog een theelepel gember poeder bij, plus een halve theelepel (op het gevoel) vers geraspte gember en vier fijngesneden gemberbollen op siroop (stemgember). Dit alles roerde ik door de stevige deegbal, lepelde balletjes deeg op het bakpapier, en op elk balletje legde ik een plakje stemgember en er ging ook een beetje kristalsuiker over de koekjes. En hup de oven in die ik iets lager had gezet (170° fan) en de koekjes een paar minuten langer in liet staat, 20 minuten. Eenmaal gebakken en veilig om te eten proefde ik het koekje, hmmmm, lekker, maar het mocht nog wat pittiger. Dus hup nog een paar gesneden gemberbollen en geraspte gember er doorgeroerd, en bakken maar. Plaat nummer drie dus.

Het pannetje met suikerwater was ondertussen aan het afkoelen en helemaal taai geworden, en ik zette de plaat weer aan om het vloeibaar te maken. In eerste instantie om dan weg te kunnen gooien.
De derde lading koekjes was klaar. En weer proeven, wat een ellende.

Voor de laatste lading ging er nog iets meer stukjes gemberbollen er doorheen, en een snufje gemberpoeder en geraspte gember. Met twee theelepels moest ik hier weer balletjes op het bakblik leggen, maar het was zo kleverig en taai geworden dat ik het haast niet los kreeg, nog erger dan kauwgum! Het werden flinke hopen en door de plakjes stemgember er op te duwen kreeg ik ze wat platter. De oven ging nog iets lager en deze lading koekjes bleven er 23 minuten in.

Ik rook opeens iets vreemds, alsof er iets bijna aanbrandde, en dat bleek dus het suikerwater te zijn dat nu een hele mooie donkere kleur had gekregen maar vooral niet langer moest koken. Nee, dat gaan we niet weggooien, ik gooide er snel een klontje roomboter bij en schudde de pan heen en weer zodat het kon vermengen. Eerst zag het er bruisend en zanderig uit maar een paar tellen later werd het helder en schonk ik het snel uit op het aanrecht, op een vel bakpapier. En eenmaal afgekoeld had ik heerlijke boterbabbelaars, iets te dun eigenlijk, maar o zo lekker 🤤

En toen was de laatste lading koekjes ook al klaar, en zo lekker dat ik er twee achter elkaar op at. Ze waren een slag groter dan de derde lading, dus het was een maaltijd op zich. Dit was samen met de drie eerdere koekjes mijn lunch, weggespoeld met een grote mok thee. Ze doen me een klein beetje denken aan de taai taai koeken, maar dan heel luchtig, zacht, pittig met een iets knapperige buitenkant en veel lekkerder.
Een deel is in de diepvries gegaan, een deel in de koektrommel (is nu al leeg) en een deel is de volgende dag mee naar Ellie gegaan, en ik heb ze geholpen met opeten, niet allemaal hoor, ik geloof slechts twee, of drie?

Het uurtje fitnessen gistermiddag is bij lange na niet genoeg om de calorieën te verbranden, maar een mens mag hopen hè.
Het was trouwens een drukke week naast al dat naaien en bakken. Ik ben aan het opruimen, en heb twee naaimachines, een bed en een grote rol koffer verkocht via marktplaats.
Deze Singer werd opgehaald door een jong stel, zij is coupeuse en verzamelt naaimachines en kon haar vreugde niet op toen ze deze machine aangeboden zag staan. Ze heeft er een half uur op genaaid, alles uitgeprobeerd en was zeer enthousiast hoe soepel de machine liep. Haar partner zocht ondertussen boeken uit die ik in een tas had aangereikt toen ik hoorde dat hij geïnteresseerd was in (oorlogs)geschiedenis. Boeken van mijn lief die weg mochten. Hij was blij met een zestal boeken, en voor haar zat er nog een coupeuse boek van de jaren 20-30 in. Allemaal blije gezichten.

De andere naaimachine heb ik gistermiddag verkocht, dit is een Singer Featherweight 221. Ik heb nog een Featherweight 222 (met vrije arm) die ik niet verkoop.

De overhandiging gebeurde in Quiltshop Leur, zodat Jacqueline en haar man niet een heel eind om moesten rijden van hun vakantieplek af naar naar huis. Volgende keer zal ik de overhandiging vanuit de auto doen, want dit was niet leuk voor de winkelier, ik had hier helemaal niet bij stilgestaan. Dat krijg je als je je thuis voelt bij je dealer hè 😜 het was heel leuk om Jacqueline weer te ontmoeten, we hebben even wat gepraat, maar daarna moest ik toch ook even wat scoren; ik had tijdens het opruimen van tassen in mijn naaikamer twee cadeaubonnen van Quiltshop Leur gevonden, en daarvan heb ik dit boekje gekocht

Een lief, mooi en handzaam boekje, vooral handig dat ik nu niet steeds filmpjes met uitleg moet opzoeken voor de Trade Wind quilt. Had ik wel verdiend vond ik.

Droomvluchtjas en vosjes

Toen ik twee weken geleden deze stof bij de Stoffenkoning in Rucphen zag liggen
appte ik gelijk naar mijn schoondochter, of dit wat was voor een jasje voor Sophie. En gelijk appte ze “Ja, leuk!” terug. 😍 Ik wilde een meter stof hebben (dan was het zeker genoeg), en ik kreeg de rest van de rol -30 cm- er gratis bij, en dit kwam later heel goed van pas. Jon en Sherlock waren er weer als de kippen bij toen ze me de naaikamer in hoorde lopen,

Jon wilde als eerste assisteren

en hij nam zijn werk als geleider en pluisjes afstoffer heel serieus, hier wilde ik een foto nemen van zijn staart links van mijn hand en hup zwiepte de staart er over en even later legde hij ook nog zijn achterpoot over mijn hand heen, heel handig.

Ik moest hem steeds opzij schuiven om zijn staart niet mee te naaien. Sherlock hield de patroondelen tegen, stel je voor dat ze opeens zouden ontsnappen

Al met al was het een project waarbij door alle partijen goed opgelet moest worden, dit was de eerste keer dat ik met softshell stof werkte, elk gaatje met de naald telt als een blijvertje. De steekzakken van het jasje vond ik veel te ondiep en onpraktisch, dus maakte ik er na afloop nog twee lekker grote zakken op. Met het doorstikken van de zakken heb ik bij gebrek aan een nivelleerplaatje (ik heb het wel maar wilde niet zoeken) gewoon twee lagen stof gebruikt om onder de achterkant van het voetje te leggen, zodat bij het hoekje omgaan tijdens het doorstikken het naaivoetje horizontaal blijft en gelijk door naait ipv op de plaats rust niet zonder duwen of trekken tegen de heuvel op komt en knopen maakt aan de onderkant

En ik naaide samen met de capuchon en beleg inzetten een lekker grote ophanglus vast.

Toen ik het jasje aan Evelien liet zien vielen de mouwen pas op als zijnde “best wel kort”, en na de maten van een goed zittende jas van Sophie te hebben doorgekregen heb ik de mouwen eruit gehaald (uiteraard waren ze ook extra doorgestikt) nieuwe mouwen geknipt en er gelijk in gezet, veel beter zo.

De volgende dag kwamen Tim en Sophie langs, het jasje ging aan en ze was helemaal in de wolken en wilde het eigenlijk niet meer uitdoen, “mijn Droomvluchtjas”.
01b613f3-215a-4c03-b633-397e4336326f
Sophie was op de terugweg van de wc afkomend door de keuken gelopen en riep met haar lieve stemmetje verheugd: “Oma, je hebt een nieuwe stoel!” Ja, er staat nu een trip trap stoel, ik had deze via Marktplaats gekocht, vol krassen, vlekken en kale delen.

Ik heb hem uit elkaar gehaald, schoongemaakt, geschuurd en gelakt, en hij ziet er bijna als nieuw uit.

Dit was in dezelfde week als dat ik samen met Suzanne in hun tuin heb geholpen, de Canna’s doen het geweldig en de verdwaalde Teunisbloemen mochten tussen de tegels blijven zitten

En met het snoeien kwam Suzanne deze beauty tegen, zulke mooie herfstkleuren

0db5ffaa-e6be-4e3b-8014-9132608b1d46
Het was ook een mooie dag met prachtige wolken

En het harde werk in mijn eigen tuin had ook zijn vruchten afgeworpen

Rechts van de voordeur richting de oprit stond een grote wijde conifeer die veel last had van schimmels en bruine takken, en die moest er uit; ik was al begonnen met de onderste takken weg te halen en dacht er toen pas aan om een foto te maken.

Na een uur snoeien en opruimen en een korte pauze genomen te hebben zaagde ik de dikke stam tot net boven de grond af. Het was even aanpoten maar dan heb je ook wat. En het is nu heel licht in deze hoek

Maar goed, ik dwaal af

even terug naar afgelopen zondag.
Tim vertelde over het opnieuw inrichten van de babykamer, dat ze voor een dierenbos thema gaan, en toen moest ik denken aan de Fancy Forest quilt van Elizabeth Hartman, en liet aan Tim een foto van een kleine variant hiervan op Instagram zien, en hij was gelijk enthousiast. Ik zei dat ik niks kon beloven, wetend hoe lastig ik me kan focussen, en dat was niet erg. Vier dagen later:

Ik wil dus de kleine babyquilt maken en heb volgens het boek slechts tien FQ’s nodig van twee kleuren, en nou ja, haar heb ik het al hè, keuzestress. Het scheelde al dat ik de blauwe kleuren niet wilde gebruiken. Uren kijken naar alle stoffen en niet kunnen kiezen, grrrr. Ik hakte vanmorgen de knoop door: ik begin gewoon aan het vosje en maak er vier, en als ik de kleuren later niet mooi bij elkaar vind passen maak ik er wel eentje in een andere kleur. En na eerst veel snijden en daarna achter elkaar naaien (kettingnaaien) had ik aan het eind van de middag de vosjes af

Ze zouden 6,5x 8,5” moeten zijn, je voelt hem al, dat waren ze niet; de een haalde het krap, de ander was 6,75x 8”, weer een andere 6,25x 8,25”. Ik snapte er niks van, hoewel, (en nu volgt een technisch verhaal waarbij ik de niet naaiende of niet quiltende lezer vast kwijt ga raken, dus zal ik het kort houden) normaal naai ik op mijn eigen Pfaff waarbij je de naald positie per mm van links naar rechts kan instellen om de naad breedte secuur in te stellen, maar hij naait niet goed meer sinds hij de laatste keer is nagekeken, en dus gebruik ik sindsdien de oude Pfaff die ik jaren geleden van Janny had gekregen, een reserve machine van haar moeder Els die helaas was overleden. Deze Pfaff heeft die kleine stapjes van de naald positie niet, het is links, rechts of in het midden, dus moest het op het gevoel gebeuren ondanks het gebruik van het kwart inch voetje, want deze voet zit niet goed centraal in het midden en hierdoor zit de naald te ver naar links met gevolg dat het iets meer dan een kwart inch naadtoeslag geeft, waardoor ik dit op het zicht wilde compenseren, en daar haperde bij mij de uitvoering grandioos.

Het plan was nu dat ik het later met in elkaar zetten van de top hier wel een mouw aan zou passen. Maar gezien mijn laatste ervaring met niet-passende mouwen besloot ik het toch gelijk te veranderen en heb het tornmesje aan het werk gezet, veel naadjes uitgelegd en een enkel deel zelfs opnieuw gesneden. Het bolletje dat aan een tornmesje zit heb ik gebruikt om de naaimachinenaaldgaatjes dicht te wrijven, hier is het niet voor gemaakt maar het werkt wel. Bijna twee uur later was ik klaar 🙄😮‍💨 En hier hangen ze dan, 6,5 x 8,5” zoals de maakster het had bedoeld. Het onderste vosje lijkt een scheve onderkant te hebben, maar dit komt doordat het niet helemaal plat tegen de designwall aan gedrukt zit, serieus.

Ik moet nu niet denken dat ik elke dag vier beestjes maak en dan dus ruim voor januari klaar ben. Ik heb het konijn even bekeken en ondanks dat het er zo simpel uitziet zijn het kei veel onderdelen.

We gaan het meemaken.

Jarig

Vandaag is Evelien 34 jaar geworden, we vieren het zaterdag met ons allen, maar vandaag mocht er toch niet ongemerkt aan voorbij gegaan worden. En dit typend bedenk ik dat ik helemaal vergeten ben om haar cadeau te geven 🫣 het moet niet gekker worden. Ik heb het nu snel op tafel gezet zodat ik het zometeen als ze beneden komt het niet weer vergeet.
Sophie had haar in een videoboodschap “lang zal ze leven” toegezongen voordat ze vanmorgen naar de opvang ging, eerst heel verlegen, maar bij de laatste “hieperdepiep hoera” kwam ze goed los, ze gooide haar armpjes met kracht heel hoog in de lucht, en riep het uit, te schattig gewoon 🥰

Evelien had gisteren een kleine brownietaart gekocht bij appie, en we namen toen we thuis kwamen van het bezoek aan een nieuwe wolwinkel een puntje bij de koffie. Zalig en zoet, 1/8 puntje was dan ook meer dan genoeg, zo vlak voor de lunch.

En dan over de wolwinkel, deze zit in Bergen op Zoom, het heet Bolletjes en is gelegen in een allerleukst steegje (Engelsestraat 4) naast een plantenwinkel

Binnen lopend heb je rechts een tafel waaraan mensen zaten die ik niet op de foto wilde zetten, hier komen vooral op zaterdagmiddag mensen gezellig breien
Dit zie je voorbij de tafel lopend rechts, allemaal aaibare wolletjes 👌

Links van de toonbank

De strengen die je ziet hangen zijn gemaakt van gerecycled materiaal, dus van katoenen kleding, jeans en zulks, ze voelden lekker aan. En in de roze kast liggen de katoentjes voor het haken/breien van oa amigurumi. Rechts in de hoek buiten beeld kon je nog borduurgarens scoren.

Evelien slaagde met een paar bolletjes katoen om een wasbeertje te haken. Klik hier om in de Etsy shop hiervan te komen.

460af7e4-b688-46e1-a3ed-cfb9c75c9df1

En dit is mijn buit

Mooie kleuren hè. Voor een kip.

Ik zag vanmorgen een nieuwsitem over een emotional support chicken, en ik was gelijk verkocht. Kijk/lees maar https://www.skeinsisters.com.au/blog/our-blog/make-your-own-emotional-support-chicken/:
De video was gemaakt in de winkel van the Knitting Tree in Los Angeles, wat een gezellige boel 😊
Zo zien de kippen in hun winkel er uit, zo groot als een echte kip en knuffelbaar,

Ik wachtte even met het kopen van het patroon op Ravelry ,(er is een haakpatroon en een breipatroon) in de hoop dat het ook in het wolwinkeltje als pakket te koop was, maar de vriendelijke eigenaresse had het niet, ze had er zelfs nooit van gehoord, dus heb ik haar even op weg geholpen met de informatie, ongevraagd zoals ik altijd doe 🙄 en zei dat ik mijn kip zal showen als hij klaar is. Ben benieuwd wanneer dit zal zijn, want ik ben goed in beginnen maar minder goed in het afmaken. Sophie’s vestje is op de mouwtjes na klaar, een half jaar geleden begonnen zoiets? Ach ja. Gelukkig past wat ik al af heb haar nog goed, dus ben ik vorige week dapper aan de mouwtjes begonnen, allebei op een pen gezet zodat ze even groot worden 😅
Het kippenpatroon is afgedrukt, nu nog beginnen. Ik meende nog een bonte verloopwolletje te hebben, maar dit was te dun én al in gebruik.

Snel de wirwar ontward, ik zal dit projectje buiten bereik van nieuwsgierige katten opbergen.

Voor tussendoor handwerkje heb ik mijn hexagon bloemen weer opgepakt en heb gistermorgen alweer een paar gele hartjes gemaakt in de wachtkamer van de tandarts, van deze kleur geel kan ik mooi een snavel van maken voor mijn kip 🐓

maar eerst wilde ik vanmiddag nog een stukje quilten, elke dag een uurtje max want ik heb weer last van mijn li pols (die ik tien jaar geleden had gebroken). Met het klaarzetten van de machine en opwinden van spoeltjes kwam Jon er zondag al gezellig bijliggen

En hij liep diep beledigd de naaikamer uit toen ik hem een andere quilt aanbood om op te gaan liggen, zodat ik aan de slag kon gaan.

En drie dagen verder -ik heb net weer een half uurtje eraan gewerkt- is hij bijna klaar, ik moet enkel nog het rechter hoekdeel doen, maar stopte omdat ik mijn hoofd er niet goed bij kon houden. Morgen weer een dag.

Nog wel onregelmatig wat verdeling betreft, maar dat deert toch niet.

De stofjes zijn zo schattig en de kleuren rondom maken het een fleurige frisse quilt, en de achterkant is lekker bont zodat het niet opvalt als er een vlek op komt als er mee gesleept gaat worden.

Gelukkig nieuwjaar

Volgens mij kan je de eerste week van het nieuwe jaar mensen nog een gelukkig nieuwjaar wensen zonder dat je nagewezen wordt, toch? Nou, bij deze dan. Dat we maar gezond mogen blijven/worden en dat we ons veilig en geborgen mogen voelen in huis met lieve mensen om ons heen. Dat veilig voelen met al die regen en wateraanvoer vanuit Duitsland en Frankrijk is helaas voor veel mensen momenteel een beproeving. Ik moet er niet aan denken als het water de woonkamer instroomt, daar gaan de vloeren en meubels ☹️ om over de schade van het optrekkend vocht langs de muren maar te zwijgen. Ik heb enorm te doen met iedereen die dit overkomt. Heel veel sterkte dus aan mijn lezers die in deze ellende zitten 💪🏼

Even wat leuks, ja graag, 1 januari was een gezellige boel met iedereen weer in huis, en alle aandacht ging naar Sophie, uiteraard 😍 het is toch zo’n schatje. Even de olifantentrui passen, hij zit perfect 👍 ik kreeg ze voor de foto niet met haar armpjes wijd, maar zo krijg je ook een goed beeld van de schattigheid van zowel ons klein zonnetje en het truitje, vooral dat de hals en mouwboorden zo mooi aansluiten vind ik wel fijn en praktisch.

Toen ik boven wat opruimde kwam ik het tijdschrift tegen van dit patroon, met het truitje op de voorkant. Het komt uit 1981, dus denk ik dat ik het de eerste keer voor mijn nichtje Dione heb gemaakt. Zo fijn dat ik het origineel nu heb, het komt dus niet uit de Ariadne, wat ik eerst dacht.

Zo’n lief setje, alleen is een gebreid broekje niet iets wat je een 1 jarige aan zou trekken lijkt mij.

Met het avondeten zaten we met ons allen te smullen van de kroketten, ze waren heerlijk 🤤 zelf gemaakt naar het recept van Cees Holtkamp

met regelmaat barste er eentje open tijdens het bakken (ook nadat ik de temperatuur van olie wat had verlaagd) en er ontploften zelfs twee -een tijdens en een na het uitscheppen-, holy shit wat een bende, de “Oeh!-tjes” galmden door de keuken 😂 en Sherlock die net langs liep werd beschoten en wist niet hoe snel hij de kamer in moest rennen. “Zijn ze helemaal gek geworden”, hoorde ik hem tegen Jon zeggen, die zijn wenkbrauwen ophaalde. “Ontplofte kroket zeker?”, en hij kwam even kijken of er iets op de grond lag wat eetbaar was, nee dus. De klodders had ik opgeveegd voordat ik er in zou stappen en door het hele huis krokettenragout zou verspreiden. Doet me denken aan Astrid en Obelix en de Helvetiërs, aan de herbergier die de vloer maar blijft dweilen terwijl de gasten de boel vies maken met hun baggerpoten.

De volgende dag rolde ik de overgebleven kroketten weer door eiwit-paneermeel om ze een extra jasje aan te geven in de hoop dat ze nu niet zouden ontploffen, maar helaas. De frituurpan heeft daarna twee volle dagen moeten weken, vooral het mandje wilde maar niet schoon worden, en owee als je het met een borstel probeert te schrobben 😟 het metalen raster grijpt gelijk alle borstelharen vast, wat een ellende.

Even naar buiten, bloemetjes ruiken , heerlijke citroenlucht 👌
en vogelvoer aanvullen. De overgebleven oliebollen met rozijnen en krenten die ik op het gras heb gegooid liggen er nog, ik geef ze nog een dag de kans en dan gaan ze de kliko in. Vorig jaar maakte ik er broodpudding van, ook heel lekker, maar behoorlijk calorierijk met oliebollen. Ik ben blij dat ik eindelijk weer onder de 95 kg zit, en dat wil ik zo houden. 8 kg er af en ik denk echt dat dit mede het effect van de behandeling bij de psycholoog is van afgelopen jaar. Ik merk dat ik geen stress eter meer ben, heb geen behoefte om me vol te stoppen, dat denk ik.

De eerste week van januari zit er bijna op en manlief heeft het eerste ziekenhuisbezoek alweer gehad, met nog een rit de volgende week en de week daarop, oh joy. Controles, maar ja, toch weer een gesleep en gesjouw en spannende momenten van uitslagen. Ik zorg dat ik wat onder handen heb, natuurlijk zijn daar de hexagonbloemen

Marion’s World is woensdag gestart met een Stitch Journal, met een bladzijde per maand, waar ze later een boekje van maakt. Ze begint makkelijk en gaande weg worden de bladzijden uitdagender om te maken, borduren, applicatie, wat verven en borduren, en nog meer van zulks. Dit lijkt me leuk om elke week ook te doen.
Ik had nog genoeg witte stof dat als basis kan dienen, mmmm, na het eerste stukje denk ik dat dit te stevig geweven is, de naald prikt er niet erg makkelijk door. Aan de andere kant geeft het wel voldoende stevigheid. Ik zie wel.

Bovenop ligt een stukje van een rest dubbelbreed quiltkatoen; het is me opgevallen dat er dubbelbrede achterkantstoffen zijn die veel dunner van kwaliteit zijn dan hun zusjes van 110cm breedte. Misschien is dit door de fabrikant bewust gedaan om de prijs te drukken? Of om het doorquilten makkelijker te maken? Ik vind het te dun om blokjes van te maken, maar voor dit project is het zeer geschikt. Ik heb hier een strook van ruim twee meter lang en iets van 10 cm breed nog liggen, dus perfect om te gebruiken als ondergrondje

En opvullen maar

Dit is de eerste keer dat ik de seedstitch doe, het is een leuk en ontspannen werkje

De kerstboom gaat zijn laatste dag in dat hij in de kamer staat, de onderste takken liggen bijna op de grond, we gaan hem aftuigen voordat de ballen er vanzelf afglijden. Sherlock helpt alvast

En hier speelt hij met een vilten hangertje, zelf uit de boom geplukt.

We zaten vanmiddag naar een dierentuinprogramma op tv te kijken, Fay hoorde de vogelgeluiden en sprong er gelijk bij, kijken waar de vogeltjes zijn.

En toen zag ze zichzelf weerspiegelen in een grote gouden kerstbal, ze bleef een hele tijd kijken, zo schattig.

Geïntrigeerd sprong ze op de grond om het beter te bekijken, en nadat ze genoeg had gezien begon ze een voor een de dennennaalden eraf te trekken en uit te tuffen, zo leuk 😻

We genieten nog een avond van de lichtjes en ballen, en morgen bergen we het weer netjes open de dozen, tot over elf maanden.